นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

โปสการ์ดถึงเธอ

โดย monakiet

เมื่อโปสการ์ดจากต่างถิ่นส่งมาถึงห้องของยาใจ แม่สาวของเราจะทำยังไงในเมื่อชื่อที่จ่าหน้าถึงดันไม่ใช่ชื่อเธอ

ยอดวิวรวม

21

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


21

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ก.พ. 62 / 23:36 น.
นิยาย ʡ촶֧

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่า นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เราเอามาลงเด็กดีหลังจากชวดรางวัลมา(ฮา)

เป็นเรื่องของสาวน้อยจบใหม่วัยทำงานหมาดๆที่ได้รับโปสการ์ดปริศนาไม่มีชื่อผู้ส่งแถมยังส่งมาผิดห้อง 

เป็นเรื่องฟลัฟๆหวานๆขนาดสั้นค่ะ หวังว่าจะถูกใจนะคะ!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ก.พ. 62 / 23:36


 

            บางครั้งพรหมลิขิตก็มาในรูปแบบโปสการ์ดไม่มีชื่อผู้ส่ง


            เมื่อสังคมต่างจังหวัดไม่มีงานรองรับคนรุ่นใหม่ใครๆ ก็ย้ายเข้ามาทำงานในกรุงเทพ เด็กจบใหม่อย่างยาใจเองก็เหมือนกัน ยาใจมาทำงานที่เมืองหลวงในฐานะพนักงานบริษัทได้สองสัปดาห์แล้ว เธอต้องปรับตัวกับถิ่นที่อยู่ใหม่ สังคมที่ต่างคนต่างเร่งรีบตั้งแต่เช้ายันค่ำ โลกที่กลางคืนไม่เคยหลับและค่าครองชีพสูงจนต้องอาศัยกินกับแผงร้านข้างทางประทังชีวิต เรื่องที่ทำให้หญิงสาวยิ้มออกก็เหลือแค่ละครไร้สาระหน้าจอสี่เหลี่ยมในห้องเช่าเล็กๆ


            แต่ละนาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า วันที่คิดว่าไม่น่ามีอะไรแย่ไปกว่านี้เจ้านายก็หาเรื่องดุที่เธอทำงานพลาดอีกจนได้ เมื่อเลิกงานยาใจเดินห่อเหี่ยวแวะร้านสะดวกซื้อก่อนกลับบ้าน หยิบเอาเรื่องย่อละครน้ำเน่าอย่าง ด้วยแรงพิศวาสที่ไม่พ้นพล็อตเดิมๆ แล้วนั่งฝันหวานว่าสักวันจะมีคุณชายหมายตาติดมือมาเล่มหนึ่ง


            จนวันที่โปสการ์ดจากคนแปลกหน้าส่งมาถึง มันไม่มีที่มาที่ไปนอกจากคำเขียนจ่าหน้าถึงสาวชื่อดารุณีและที่อยู่เดียวกันกับห้องของเธอ ทีแรกยาใจคิดว่าคงส่งผิดห้อง แต่เมื่อถามคนดูแลหอพักก็บอกว่าที่นี่ไม่มีคนชื่อดารุณีอาศัยอยู่ ครั้นจะตีกลับโปสการ์ดก็ดันไม่มีชื่อที่อยู่ผู้ส่งเสียอีก


            กระดาษแผ่นน้อยด้านหนึ่งเป็นภาพถ่ายทิวทัศน์อีกด้านเขียนข้อความลงท้ายคะขาเหมือนส่งหาคนในครอบครัว ยาใจไม่ได้ตั้งใจจะอ่าน แต่เมื่อต้องเก็บเอาไว้ตัวหนังสือก็ผ่านตาเธอไปเอง


            ฉบับที่หนึ่ง ฉบับที่สอง ตามมาด้วยฉบับที่สาม เริ่มที่เบตงคราวนี้โปสการ์ดท่องเที่ยวที่เดินทางมาจากเกาะหลีเป๊ะก็ส่งมาถึงมือเธออีกใบ เนื้อความในนั้นกล่าวเป็นเชิงตัดพ้อว่าอยากให้น้องสาวมาอยู่ตรงนี้ มาเห็นอะไรดีๆ มาเห็นน้ำทะเลใสสุดลูกหูลูกตากับคนเขียน


            คุณโปสการ์ดยาใจเรียกเจ้าของลายมือชุ่ยๆ บนแผ่นกระดาษว่าอย่างนั้น


            หญิงสาวรู้สึกราวกับได้แบกกระเป๋าท่องไปกับรูปภาพพวกนั้น บ้างเป็นรูปวัดบนภูเขา บ้างเป็นรูปชุมชน บ้างเป็นรูปเรือหาปลากับทะเลสีคราม เก็บเอาไว้จนได้เป็นโปสการ์ดกองโต ยาใจบรรจุมันไว้ในกล่องเหล็กคุกกี้ เผลอๆ อีกทีกลับจากทำงานเหนื่อยล้าในวันใดก็จะหยิบขึ้นมาพลิกซ้ายพลิกขวาอ่านข้อความซ้ำๆ หรือนั่งดูรูปอยู่เป็นชั่วโมง


            คุณโปสการ์ดกลายเป็นความสุขในชีวิตประจำวันอันแสนน่าเบื่อของเธอ หญิงสาวตั้งตารอครั้งต่อไปที่มันจะส่งมาถึง


            คราวนี้ส่งตรงจากสุราษฎร์ธานี รูปผืนทรายขาวกับผืนน้ำสีครามในกรอบสี่เหลี่ยมและเกาะพงันให้ความรู้สึกสงบใจอย่างประหลาด ยาใจทิ้งเรื่องเหนื่อยล้าจากสังคมที่ทำงานไว้เบื้องหลังระหว่างนั่งขัดสมาธิบนเตียง มือหนึ่งพลิกด้านใบกระดาษมาอ่านข้อความบนนั้น...ข้อความที่ไม่ได้จ่าหน้าถึงเธอ


            “ตอนนี้พี่อยู่สุราษฎร์แล้วค่ะ พี่ลองเอากาแฟมากินกับไข่แดงเค็มรสชาติขมๆ มันๆ แปลกอย่าบอกใคร เธอต้องลองบ้างนะคะดา”


          “ทะเลอ่าวไทยสวยซะไม่มี น้ำนี่ใสแจ๋วเห็นเท้าฝังในทราย แหม อยากให้เธอมาเดินหาดกับพี่จังค่ะ”


          หรือจะอีกใบหนึ่ง “เหงาน่าดูเลยค่ะดา อยู่กระบี่คนเดียวมันเปลี่ยวใจจริง นี่ถ้ามีคนมากินกาแฟเป็นเพื่อนพี่จะขอเป็นแฟนเลยนะเนี่ย”


            ยาใจอมยิ้มแก้มตุ่ยอยู่กับกองโปสการ์ด คุณเขายั่วน้ำลายเธอหลายครั้ง ทำให้คนอีสานอย่างเธอต้องเที่ยวหาขนมลามากินคู่กับน้ำผึ้ง ซื้อผัดพริกหมูหน่อเหลียงมาลองชิม รสจากร้านข้าวแกงปักษ์ใต้แปลกบ้างแปร่งบ้างแต่อร่อยดีอย่างที่เธอไม่เคยค้นพบ


            พักหลังมานี้ยาใจเริ่มอ่านหนังสือท่องเที่ยวแทนอ่านหนังสือบทละครโทรทัศน์แล้ว วาดฝันไว้ว่าหยุดยาวเมื่อไหร่คงได้ไปเล่นน้ำทะเลกับเขาสักครั้ง


            จนโปสการ์ดใบสุดท้ายส่งมาถึง เนื้อความเขียนว่าวันเสาร์ที่จะถึงจะกลับกรุงเทพแล้ว ระบุเวลาเดินทางเอาไว้เรียบร้อยกับเสื้อผ้าที่จะใส่ ใจความขอให้ไปรับเขากลับบ้านด้วย จากนี้จะตั้งใจทำงานและคงไม่ได้ไปเที่ยวอีก


            ยาใจรวบรวมโปสการ์ดทุกใบผูกเอาไว้ด้วยโบว์สีสด วันเสาร์มาถึงเธอรีบตื่นแต่เช้าตรู่ แต่งชุดกระโปรงตัวเก่งนั่งรถประจำทางไปลงที่หัวลำโพงก่อนเวลานัด หญิงสาวตรวจสอบเวลามาถึงของรถไฟสายใต้อีกครั้ง เมื่อดูให้แน่ใจก็ไปนั่งคอย


            กลิ่นหมูย่างกับเสียงคนที่เดินกันขวักไขว่ในสถานีหัวลำโพงเรียกให้เธอตื่นตัวกว่าปรกติ ยาใจรีบเสียจนไม่ได้กินข้าวเช้า ตื่นเต้นที่จะได้พบหน้าคุณโปสการ์ดทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นคนอย่างไร


            คอยอยู่นานรถไฟขบวนที่ตั้งตารอก็มาถึง ยาใจไปยืนรอที่ชานชาลา ลมจากรถไฟที่วิ่งเข้าเทียบท่าพัดเอาชายกระโปรงเธอปลิวไหวๆ คนจำนวนมากทยอยลงจากรถไฟ บ้างก็มุ่งตรงกลับบ้าน บ้างก็มีคนมารอรับเหมือนกับเธอ ยาใจมองซ้ายมองขวาพลางเขย่งเท้าให้สูงขึ้นกว่าเดิมอีกสักนิด


            แล้วเธอก็พบเขา


            ชายหนุ่มท่าทางเด๋อๆ ด๋าๆ กับกระเป๋าแบ็คแพ็คใบโตสะพายหลัง ผิวเขาเป็นสีแทน ชายคนนั้นก็มองซ้ายมองขวาเหมือนกับเธอ เดินอย่างไม่แน่ใจนักลงมาที่ชานชาลา เสื้อเชิ้ตสีส้มกับกางเกงยีนส์สีดำ ทุกอย่างบอกกับยาใจว่านี่คือคุณโปสการ์ดที่เธอตามหา


            ยาใจเดินเข้าไปแตะบ่าเขา “สวัสดีค่ะ รอดารุณีอยู่ใช่ไหมคะ”


            “สวัสดีครับ?” ชายหนุ่มคนนั้นเลิกคิ้วสูง “ใช่ครับ น้องผมฝากคุณมารับผมแทนหรือครับ”


            “อันที่จริง” ยาใจหยิบโปสการ์ดส่งให้เขา “คุณส่งมาผิดที่อยู่ตลอดเลยน่ะค่ะ แต่ฉันก็ไม่รู้จะแจ้งอย่างไรดี”


            “อ้าว!?” ชายหนุ่มร้องหน้าตาเลิ่กลั่ก เขารับปึกกระดาษมาพลิกดูระหว่างที่มืออีกข้างก็เกาแก้มแก้เก้อ


            “ขอโทษนะคะที่คนมารับคุณไม่ใช่ดารุณี” เธอพูดติดตลก แต่เขากลับทำหน้าหงอยเหมือนลูกสุนัขตัวโตที่ผิดหวังอย่างหนัก


            “ขอโทษจริงๆ ครับ เลยรบกวนคุณต้องเอามาให้ผมถึงที่”


            หญิงสาวปัดมือปัดไม้เป็นพัลวัน “ไม่เป็นไรเลยค่ะ อันที่จริงฉันต้องแวะมาทำธุระแถวนี้อยู่แล้ว เลยเอาของมาส่งให้คุณด้วยเสียเลย”


            ชายหน้าเป็นคนนั้นหัวเราะแหะๆ เขารีบยัดเอากองโปสการ์ดเก็บใส่กระเป๋า มองเธอเหมือนมีเรื่องอยากจะพูดแต่ไม่กล้าพูด


            “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ” ยาใจว่าเรียบๆ และชายหนุ่มก็พยักหน้ารับ เขากระชับกระเป๋าเป้ให้เข้าที่ได้ก็เตรียมจะหันหลังเดินจากไป


            อะไรบางอย่างเรียกเธอเอาไว้ อะไรบางอย่างที่อาจเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของเธอ


            “อันที่จริง” เธอเอ่ย ส่วนเขาหยุดเดิน “ฉันชื่อยาใจ อยาก...ไปดื่มกาแฟด้วยกันสักแก้วไหมคะ?”


            ใครบางคนหันมาด้วยใบหน้าแดงก่ำพร้อมเสียงหัวเราะอย่างเขินๆ


            “ครับ ไปดื่มกาแฟกัน”



ผลงานอื่นๆ ของ monakiet

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น