คัดลอกลิงก์เเล้ว

S.fic Naruto จะอีกกี่ชาติก็ขอให้เป็นคุณ

โดย momomoo

สัญญานะว่าจะไม่ลืมกัน......ชั้นสัญญา (MadaIzu)(Itasasu)

ยอดวิวรวม

1,183

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


1,183

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ธ.ค. 59 / 13:29 น.
นิยาย S.fic Naruto աҵԡ繤س S.fic Naruto จะอีกกี่ชาติก็ขอให้เป็นคุณ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




สัญญานะว่าจะไม่ลืมกัน...
...ชั้นสัญญา




บางครั้งความสัมพันธ์ที่เกิด ก็ไม่ได้เป็นพียงเรื่องบังเอิญ...


                                                                     


                                             CREAM FLORAL
                                                                                          S Q W E E Z   T H E M E  @  D E K - D  




cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ธ.ค. 59 / 13:29


เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว ตั้งแต่สมัยที่หมู่บ้านโคโนฮะและตำแหน่งคาเงะยังไม่ถูกก่อตั้ง มีเด็กชายอยู่คนหนึ่งนามว่า อุจิฮะ มาดาระ ผู้ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนินจาที่มากความสามารถ แม้จะยังเด็กอยู่ แต่ก็สามารถกำจัดฝ่ายศัตรูที่มีอายุมากกว่าได้มากมาย

 


แต่ภายใต้ความแข็งแกร่งที่ใครต่อใครก็ล่ำลือนั่น ใครเล่าจะได้รู้ว่าเด็กชายก็มีจุดอ่อนอยู่เหมือนกัน

และจุดอ่อนนั่นก็คือ น้องชาย

 




จากห้าเหลือสี่ จากสี่เหลือสาม จากสามเหลือสอง และสุดท้ายก็กลับกลายเป็นเหลือน้องเพียงแค่คนเดียว



โอ้ อนิจจา สงครามเอ๋ย ใยจึงต้องพรากจากบุคคลอันเป็นที่รักของเราไปด้วย?


 

แต่ต่อให้มาดาระอยากให้สงครามจบแค่ไหน ลำพังเขาที่ยังเป็นเด็กอยู่คงจะทำอะไรไม่ได้ เด็กชายจึงพร่ำฝึกวิชา ฝึกเนตรที่มีความเสี่ยงนานา เพื่อที่จะปกป้องน้องชายคนสุดท้าย





 

อิซึนะ พี่จะต้องปกป้องนายให้ได้ นั่นคือคำสาบานที่มาดาระตั้งมั่นไว้เสมอ






 

 

“พี่ชาย? อย่าทำหน้าคิดมากแบบนี้สิครับ เพราะเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้ถึงได้ไม่มีคนมาจีบไง”

ชายหนุ่มร่างบางที่มีโครงหน้าหวานน่ามอง เอ่ยล้อเลียนชายหนุ่มคนข้างๆ


 

เจ้าของใบหน้างามที่มีถุงใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด ใช้ฝ่ามือจับหมับที่ศรีษะน้องตัวแสบ นี่แหน่ะ ปากดีนักนะ!



“เจ้าคงว่างมากเลยสินะ อิซึนะ ถึงได้มีเวลามาคอยจับจ้องข้าเยี่ยงนี้” ว่าจบก็เอานิ้วดีดหน้าผากมนเป็นการตบท้าย จนคนโดนมุกนี้ตั้งแต่เด็กจนโตเผลอ ยู่ปากบาง

“ก็ยุ่งพอๆกับท่านพี่ที่เอาแต่ขมวดคิ้วนั่นแหละครับ!

 

สิ้นเสียงคำประชด ทั้งสองกลับมองหน้ากันแล้วเผลอหัวเราะออกมา ช่างน่ายินดีที่ในที่ลับสายตาคนอย่างสวนหลังบ้านนี้ มักจะเป็นที่สร้างความทรงจำดีๆระหว่างมาดาระ และ อิซึนะเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทุกข์ เรื่องสุข หรือการฝึก

 

และการที่ได้มาหัวเราะคลายเครียดระหว่างศึกสงครามใหญ่ก็นับเป็นความทรงจำดีๆที่มาดาระไม่อยากลืมด้วยเช่นกัน


ขอแค่มีนาย อิซึนะ พี่ก็ยังมีหวังต่อไป ชายผมยาวคิดอย่างอุ่นใจ

 







 

หากแต่ความสุขมักจะไม่ยั่งยืนอย่างที่หวัง




 

อิซึนะกำลังนอนรอความตาย




มาดาระปวดหัวใจราวกับมีคนมากรีดซ้ำ เมื่อน้องชายที่เหลือเป็นคนสุดท้ายค่อยๆใช้นิ้วเรียวควักลูกตาออกมาทีละข้าง

คนเราแค่โดนเข็มแทงยังเจ็บ นับประสาอะไรกับการโดนพรากลูกตาที่เชื่อมกับใยประสาทนานา

 

แต่อิซึนะก็ยังฝีนยิ้มแล้วใช้เล็บกรีดย้ำแผล จนความภาคภูมิใจของตระกูลอุจิฮะ ออกมาอยู่ในกำมือทั้งสองข้าง

“พี่ชาย” เจ้าของร่างที่ไม่มีดวงตาให้มองแล้ว ใช้แขนควานหาพี่ที่รัก ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะจับแขนเรียวตรงหน้า หยาดน้ำตาอุ่นคลอชื้นขอบตางาม


“พี่ชาย”อิซึนะเรียกอีกครั้ง เรียกเหมือนวันวานที่อีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็ก วันที่ยังไม่มีสงคราม วันที่อีกฝ่ายฝึกเดินแล้วเดินตรงมา

 

เดินตรงมาหาเขาแทนที่จะเป็นพ่อรึแม่


“พี่อย่าร้องไห้สิครับ” ร่างบางว่า ยามที่พยายามยัดดวงตาใส่มือตรงหน้า

มาดาระกลั้นน้ำตา “พี่ไม่ได้ร้อง

 

โกหก

เพราะคนตาบอดยังได้ยินเสียงสะอื้นเครือ

 

 

ท้ายสุดเมื่อยัดของใส่ในมืออีกฝ่ายเสร็จ อิซึนะก็ค่อยๆเอนกายลงนอนในท่าที่สบายที่สุด เขาพยามยามนึกถึงเรื่องดีๆที่เคยมีให้กันก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายออกมา


“ผมไปแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้วในวันนั้นขอ..อย่าลืมผมได้มั้ย



 

ความเข้มแข็งที่มีพังทลายลงมา มาดาระพร่ำพยามยามพยักหน้าให้ชายตรงหน้า

“อิซึนะ ตื่นสิ พี่สัญญา พี่บอกว่าพี่สัญญาไง ตื่นเร็ว ฮือ”




แต่กลับกลายเป็นว่าต้องสัญญา ให้คนที่ไม่อยู่รับฟังแล้วได้ยิน

 

 

 

 





 

 

“จิ

“ทาจิ

“อิทาจิ!!” เด็กชายวัยห้าขวบสะดุ้งเฮือก แล้วรีบเงยหน้าสบตากับผู้เป็นแม่ที่ขมวดคิ้วแน่น

“คะ ครับ ท่านแม่?”

“ไม่ต้องมาครับเลยนะ!เป็นอะไรไปฮะเรา ตะกี้ยังคุยกับแม่ดีๆอยู่เลย เอาเถอะ ตกลงอยากได้น้องเพศไหนจ๊ะ?”

เด็กชายอ้ำอึ้งไม่กล้าบอกแม่เรื่องความฝัน แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับท่วมท้น ให้ตอบออกมา



“อยากได้น้องชายฮะแม่

 



 

และในวันที่น้องชายเกิด อิทาจิก็พลันน้ำตาไหลออกมา

เด็กชายใช้มือตระกองกอดทารกในอ้อมอก แล้วเอ่ยประโยคที่แม้แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองขึ้นมา


“ผมกลับมาแล้วฮะพี่ พี่ไม่ต้องเหงาแล้วนะ


 

คิดถึง โหยหาเกินพรรณนา


“อิทาจิ พ่อจะตั้งชื่อน้องว่า ซาสึเกะ ชอบมั้ยลูก?”

อิทาจิ พยักหน้า จนหยาดน้ำตาที่เปรอะหน้าเลอะใส่เด็กทารกตรงหน้า พลันทารกที่ยังไม่ควรลืมตาได้ก็เปิดเปลือกตาสบดวงตาสีนิลกับพี่ชาย

 


ในที่สุดก็ได้เจอแล้ว กับคนที่เคยสัญญากันเมื่อวันวาน




 

พี่มาดาระ ไม่สิ ซาสึเกะ  ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนก็อยากจะปกป้องคุณไปนานๆ แม้จะเกิดเป็นน้องหรือเป็นพี่ก็ตาม

 

อุจิฮะคนนี้ก็ขอรักคุณตลอดไป

 

 

 





 

ที่โขดหินริมชายฝั่ง ซาสึเกะกลับต้องมากล้ำกลืนหยาดน้ำตา

“นายมันคนใจร้าย สุดท้ายก็ทิ้งชั้นไว้คนเดียวอีกตามเคย”



 

ชั้นก็อยากมีโอกาสบอกเหมือนกันนะ คำว่า รักน่ะ….

The end

ผลงานอื่นๆ ของ momomoo

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 momomoo (@momoha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 02:20
    เห้อ กลับมาอ่านเองก็เศร้าเอง;-:
    #4
    0
  2. #3 W.Cream (@afflicted) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 11:48

    ซึ้ง อะ
    ความรักของพี่น้องตระกูลไหน หรือจะสู้อุจิวะ รักกันปานจะกลืนกินเลยทีเดียว
    #3
    0
  3. #2 Male-man
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 17:33
    นั่นสินะ ในเมื่อเกะคือกลับชาติมาเกิด อิซึนะก็อาจจะเป็นอิทาจิก็ได้ แงๆๆๆ เศร้าไป๊
    #2
    0
  4. #1 Karuma*0*
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 16:22
    อือหือ เรื่องตะกี้ยังน่ารักมุ้งมิ้งอยู่เลย มาเจอเรื่องนี้คือน้ำตาแตกหนักมากอ่ะ แงๆ



    ถ้าเรื่องเป็นแบบนี้จริง พี่น้องคู่นี้คงน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม อ่ะ ฮือออออ

    เศร้า;-;
    #1
    0