แรกๆที่เข้ามากรุงเทพฯ เพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัย
พี่สาวคอยย้ำคอยเตือนอยู่เสมอๆในเรื่องขึ้นรถลงเรือให้ระวังๆเอาไว้
โจรล้วงกระเป๋ามีเยอะพอๆกับพวกโรคจิตบนรถเมล์ ลิงก็จำขึ้นใจเวลาไปไหนมาไหนก็คอยระวังอยู่ตัวอยู่เสมอๆ แต่มันก็พลาดจนได้
เรื่องมีอยู่ว่า
วันหนึ่งบนรถเมล์สายที่ลิงจะเดินทางไปเรียนมหาวิทยาลัยปกติรถเมล์สายนี้คนแน่นทุกวัน แต่วันนี้คนไม่เยอะมากแต่ก็ไม่ได้นั่ง มีคนยืนอยู่ในรถเมล์สายนี้ก็มีประมาณสิบ กว่าคนซึ่งถือว่าไม่เยอะเท่าไหร่ลิงนั้นมีเป้สะพายใบหนึ่ง
ซึ่งตอนแรกก็สะพายไว้ข้างๆลำตัว
(กระเป๋าเป้ของลิงมีกระเป๋าเล็กอยู่อีกชั้นหนึ่งค่ะ)
สักพักมีความรู้สึกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งมายืนชิดอยู่ด้านหลังของตัวเอง
ที่รู้ว่าเป็นผู้ชายเพราะหันกลับไปมองเขาแว๊บหนึ่ง พลางคิดในใจว่า....
เฮ้ย รถเมล์คันนี้คนก็ไม่เยอะนี่น่าแล้วทำไมผู้ชายคนนี้เขาถึงมายืนเบียดชิดเราอยู่ได้ต้องเป็นพวกโรคจิตคิดมาลวนลามแน่ๆก็เลยเปลี่ยนเป้ที่สะพายมาไว้ข้างหลังของตัวเองแทนเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ชายคนที่อยู่ข้างหลังลวนลามได้
เคยถูกลวนลามมาแล้วหนึ่งครั้งก็เลยมีความกลัวและจะขี้ระแวงค่ะ
ผ่านมาอีกสักครูใหญ่คนบนรถเมล์ก็เริ่มน้อยลงผู้ชายคนนี้ก็ขยับตัวออกไปและผู้หญิงสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าและด้านข้างก็ได้ไปนั่งที่เก้าอี้ที่ว่าง เหลือผู้เขียนที่ยังคงยืนอยู่เพราะแย่งนั่งไม่ทัน หุหุ โล่งใจที่ผู้ชายคนนี้ขยับออกห่างจากตัวเอง ก็เลยเอาเป้กลับมาแนบข้างกายเหมือนเดิม แต่ก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมเป้ถึงได้ถูกรูดซิบเปิดออกก่อนออกจากบ้านก็รูดซิบเรียบร้อยแล้วนี่น่า
เลยรีบสำรวจเป้ของตัวเองเพราะกลัวกระเป๋าสตางค์ที่เก็บไว้ด้านนอกของเป้จะหายไปแล้วก็คาดไม่ผิดกระเป๋าสตางค์ได้หายไปจริงๆ
เฮ้ย ใครมันล้วงกระเป๋าเราว่ะ
พอคิดได้อย่างนั้นก็หันหลังกลับไปถามผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังทันที
"พี่ ๆกระเป๋าตังค์หนูหายพี่เอาของหนูไปรึเปล่า?ถามออกไป
"เฮ้ย ใครจะเอาของเธอไปล่ะ "ชายคนนั้นตอบกลับมาหน้าตาเฉยๆ
"พี่นั่นแหละเอากระเป๋าตังค์ของหนูไปก็ไม่มีใครยืนอยู่ข้างหลังหนูเลยนะนอกจากพี่"
ตอบกลับไปด้วยท่าทางมั่นใจสุดๆ
"เฮ้ เธอนี่ท่าจะบ้า " ผู้ชายคนนี้ตอบกลับมาด้วยท่าทีที่เริ่มจะโมโห
" ถ้าพี่ไม่ได้เอาไปหนูขอค้นตัวพี่หน่อยนะ " พูดจบลิงก็เอามือไปคลำๆที่กระเป๋ากางเกงของผู้ชายคนนี้และรู้สึกว่าในกางเกงของผู้ชายคนนี้ก็มีกระเป๋ารูปทรงหัวใจอยู่ซึ่งกระเป๋าสตางค์ของลิงก็เป็นทรงรูปหัวใจเช่นเดียวกัน
ด้วยความสงสัยและมั่นใจว่าต้องเป็นกระเป๋าของตัวเองแน่ๆก็ไม่ได้หยุดคิดอะไรมากรีบเอามือล้วงเข้าไปในกางเกงของเขาและก็ใช่อย่างที่คิดจริงๆ
ลิงก็เลยพูดต่อว่าเขาออกไปด้วยน้ำเสียงที่โมโห
" นี่ไงกระเป๋าของหนูพี่มาล้วงเอากระเป๋าของหนูไปได้ไง
โห่ พี่ทำนิสัยไม่ดีเลยนะ "
พร้อมทำหน้าตาเหยียดๆนิดหนึ่ง
" เอ๊า กระเป๋าของเธอเหรอ ก็เอาไปซิ " ตอบกลับมาพร้อมทำหน้าเฉยๆ ไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนเลยที่โดนด่าและมาขโมยกระเป๋ษของคนอื่นพร้อมถูกจับได้แบบนี้
มีผู้หญิงสองสามคนที่อยู่ใกล้ๆสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น
ก็เลยเล่าให้ฟังคร่าวๆ
ผู้หญิงคนหนึ่งถามลิงว่า"จะแจ้งตำรวจไหม ?
เพราะป้อมตำรวจอยู่ใกล้ๆนี่เองก็บอกกลับไปว่าไม่เป็นไรหรอกเงินไม่เยอะแค่ร้อยกว่าบาท พอรถติดไฟแดงผู้ชายคนนี้ก็เลยรีบลงจากรถเมล์ไป
กลับมาบ้านเล่าให้พี่สาวฟังพี่สาวก็นั่งหัวเราะชอบใจ
พร้อมกับสงสารโจรด้วยว่าอดกินข้าวไปในวันนั้น
เฮ้อ พี่สาวฉันไม่ได้คิดสงสารน้องสาวของตัวเองเล๊ย
ถ้าผู้ชายคนนี้ล้วงกระเป๋าสำเร็จมีหวังคนที่อดกินข้าว
ก็คือน้องสาวของตัวเองนั่นแหละ
เงินก็มีอยู่แค่ร้อยกว่าบาทเท่านั้นยังคิดจะมาล้วงอีกหน้าตาของลิง
ก็ไม่ได้บ่งบอกเลยว่าเป็นคนมีเงิน
คิดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรนั่งหัวเราะทุกที ทำไปได้นะเราที่เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาน่ะ ไม่ได้หยุดคิดสักนิดเลยว่า ถ้าเกิดว่าในกระเป๋ากางเกงของโจรคนเนี่ยมันไม่ใช่กระเป๋าสตางค์ของเราเองมีหวังถูกถีบออกมาจากรถเมล์แน่ๆอย่างไม่ต้องสงสัย
คนก็ไม่เยอะมากมายไม่รู้เค้าล้วงกระเป๋าได้ยังไง มืออาชีพจริงๆ
ได้แรงบันดาลใจจากน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่งมายุให้เขียนเรื่องราวต่างๆของตัวเองลงในบล็อกยังมีเรื่องแปลกๆเปิ่นๆอยู่อีกเยอะ ส่วนมากจะออกแนวฮา
ขอบคุณเพื่อนๆน้องๆพี่ๆทุกๆคนจ้า
ลิงเขียว
ความคิดเห็น
พี่นุชเขียนลื่นดีออก อ่านเพลินดี อ่านแล้วมีอารมณ์ร่วม ขึ้นตาม
โมโหตามไปด้วยอีกคน แต่พี่สาวก้อยเป๊ะมาก แบบไม่กลัวไม่เกรงอะไรเลยจ่ะ
ล้วงคืนมันซึ่งๆหน้า 555 ไอ้คุณพี่โจรมันคงต๊กกะใจเหมือนกัน
รู้มั้ยว่าอ่านแล้วก้อยขำตรงไหน ขำพี่สาวพี่นุชน่ะแหละ ใจร้ายมากเลย
หัวเราะน้องหน้าตาเฉย แต่ก็นะ...คากผิดซะแล้วพี่โจร พี่สาวก้อยมีตังค์แค่ร้อยกว่าบาท 555
ใครจะไปรู้ล่ะพี่นุช เราอาจจะมองไม่เห็นราศีในตัวเองเหมือนคนอื่นมองเราก็ได้นะ
เพราะไม่งั้นคุณพี่โจรคงไม่เจาะจงมาล้วงกระเป๋าพี่สาวของก้อยหรอก เพราะงั้นจงภูมิใจ 555
แต่ว่าต่อไปพี่นุชต้องระวังมากกว่านี้เนอ ทั้งเรื่องกระเป๋า แล้วก็เรื่องที่อาจจะถูกลวนลาม
ไม่รู้ว่าอยู่ที่โน่นพี่นุชเดินทางไปทำงานยังไง เป็นห่วงนะคับ ^^
ความจริงก้อยก็มีประสบการณ์ระทึกขวัญบนรถเมล์เหมือนกันนะ
ไม่ได้ถูกลวนลามหรอกพี่ ไปลวนลามคนอื่นเค้า =W=
อย่าเพิ่งมองน้องด้วยสายตาแบบนั้นคับ มันเป็นความบังเอิญไง
ก้อยเป็นภูมิแพ้อ่ะช่วงนั้น แล้วทีนี้ยาแก้แพ้แบบไม่ง่วงตัวที่กินประจำมันหมด
เลยต้องกิน CPM โดยที่ลืมนึกไปว่าจะต้องลากสังขารตัวเองไปขึ้นรถเมล์
ง่วงสิคับทีนี้ ก้อยโชคดีหน่อยที่ได้นั่ง นั่งเบาะท้ายสุดเลย
คือแบบตาจะปิดให้ได้ พยายามถ่างตา กระทั่งตบหน้าตัวเองก้อยก็ทำ
แต่สุดท้ายก็หลับ รู้สึกตัวอีกทีตอนที่โดนสะกิดที่ไหล่
"คุณครับๆผมจะลงแล้ว"
ชะนีที่ตาปรือด้วยอาการสลึมสลือก็เกิดคำถาม เสียงใครวะ จะลงแล้วมาบอกเราทำไมเนี่ย
พอผงกหัวโตๆของตัวเองขึ้นมาเท่านั้นแหละถึงได้รู้ว่า
ตะกี้น่ะ ก้อยหลับซบไหล่ผู้ชายคนน้านนนน แทบแทรกแผ่นดินหนีพี่เอ๊ย
ขอโทษเค้าไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ เค้าก็ยิ้มบอกว่าไม่เป็นไร
แต่ก่อนจะลงแกแซวก้อยด้วยการมองหน้าก้อยแล้วเอามือมาเช็ดที่แก้มใกล้ๆปาก
ก้อยก็ต๊กใจรีบเอามือปาดๆเพราะคิดว่าน้ำลายยืด ที่ไหนได้ ไม่มี
กะจะส่งสายตาอาฆาตซะหน่อยที่โดนแกล้ง แต่เค้าก็ลงรถเมล์ไปแล้ว
นึกทีไรก็ทุเรศตัวเองอ่ะพี่ น่าอายสุดๆเลย แต่ก้อยโชคดีที่เจอคนดี
หลับขนาดนั้นถ้าเจอพวกจิตวิปริต ก้อยต้องแย่แน่ อ๊ากกก เมาม์ซะยาวเลย
คุยกันในนี้ก็ดีเหมือนกันเนอะพี่เนอะ ^^
เม้นต์เสียแทบตาย แต่ตอนกดโพสท์ลืมดูสถานะตัวเอง
ตัวหนังสือเลยออกมาปนภาษา C เลยอ่ะครับขอโทษมากครับ
ไว้ตอนหน้าจะแก้ตัวนะครับพี่นุช
@ เคน พี่นุชเฉลยแล้วน้า พี่รุ่นพี่ให้เงินมาเท่าไหร่ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำในการเขียนบล็อกนะจ๊ะ
เอาไว้บล็อกของพี่นุชได้รับการตีพิมพ์จะแบ่งเปอร์เซนต์จากยอดขายให้นะ ตอนนี้ก็รอไปก่อนละกัน
@ ไรเตอร์จอย เมื่อไหร่เมือนั้นจ้า รอได้เสมอค่า
ขอบคุณทุกๆคนค่า ที่แวะมาให้กำลังใจ ^_____^
ฮาเหมือนกันเนาะ
แต่ไม่ค่อยจะมีสีสันคัลเลอร์ฟูลมากนัก
แฮ่ๆๆๆ
เด็กกำลังหัดเดินอ่ะจ๊ะ
ไม่ได้แวะเข้ามาบล็อกนี้นานแล้ว
เฮ้อ....มันผ่านมาหนึ่งปีแล้วเหรอเนี่ย
กับการเขียนบล็อกแสนล้านของลิง
หุหุ
ลิงสนุกกับการเขียนบล็อกมากๆเลยล่ะจ๊ะ
ขอบคุณนะคะที่ติดตามทุกเรื่องราวของลิงง
เป็นหนูไม่กล้าล้วงง่ะ แหะๆ หนูกลัวโดนมันหาว่าลวนลาม >//<
5555555555+ เป็นอันว่าไอ้โจรหนึ่งร้อยเจอคนจริงเข้าแล้ว หึหึ!!!
แอบมาอ่านตั้งแต่เมื่อไหร่น้อ
พี่นุชไม่ค่อยได้เข้าบล็อกเก่าๆอ่ะจ่ะ
เลยมาตอบเม้นท์ช้ามากมายเลย ขอโต๊ดดดเน้อ T^T
แบบว่า เม้นท์ของหนูมันไม่โชว์ที่เมลของพี่นุชจ้ะ
เลยไม่รู้ว่าแวะมาเม้นท์เอาไว้ อ้ากกก >O<
55++
ตอนนั้นไม่ได้กลัวอะไรเลยจ้ะ
จะเป็นใครหน้าไหนก็ไม่กลัวทั้งนั้น เมื่อเข้าตาจนนนนน
แบบว่า เค้านิสัยไม่ดีเนอะมาล้วงกระเป๋าเราแล้วยังเสนอหนังหน้ายืนเท้งเต้งอยู่ได้
อันที่จริงแล้วถ้าเค้าลงป้้ายแรกๆนะ พีนุชว่า
/ โจรรายนี้คงได้เงินไปซื้อก๋วยเตี๋ยวแล้วล่ะจ้ะ /
แต่....ทนยืนอยู่ได้ มันเลยโดนพี่นุชสวนกลับซะเรยยย อิอิ :)
...ส้มโอ ก็ระวังตัวและกระเป๋าเอาไว้ดีๆนะ
โจรเยอะและพวกโรคจิตก็แยะจ้า บนรถเมล์น่ะ
ขอบคุณเม้นท์มากมายจ้าน้องสาว ^^
>33333<
สวัสดีค่ะพี่สาววววว
แฮ่ๆๆๆๆๆ หายไปนานเยยเนอะ
ส้มโอคลานมาหาพี่สาวแล้วค่ะ
ด้วยข้อความนี้ที่หนูผ่านมาเห็นพอดี
ข้อความใครน๊าาาาา
v
v
v
ล้มอย่าลุก--เสียเวลายืน
ให้รีบๆคลานมาหาพี่สาวคนนี้เลยนะ =_=
กร๊ากกกกกกก
ส้มโอไม่รู้ว่าตอนที่พี่นุชเขียนข้อความนี้พี่กำลังอยู่ในฟีลไหน
แต่ตอนส้มโออ่านน่ะพี่ หนูกำลังอยู่ในฟีลอ่อนเพลีย
คล้ายๆว่าพลังชีวิตมันจะหมดยังไงไม่รู้ (555 นังเว่อออออออ...)
พอเห็นข้อความนี้แล้วยิ้มออกเลยค่ะ
พี่นุชอย่าหาว่าส้มโอเว่อนะ แต่ส้มโอแอบน้ำตาซึมเล็กน้อย
พอคิดว่า เออ นั่นสิ ถ้าเราล้ม แล้วลุกไม่ขึ้นหรือถ้ามันลุกยากทำไมไม่คลานไปล่ะ V_V
อย่างน้อยคลานไปก็ยังดีกว่านั่งอยู่ที่เดิมไม่ทำอะไรเลย...
วันนี้คลานมาแสดงตัวให้รู้ว่า ส้มโอไม่ได้เลิกเล่นน๊าาา
แค่รู้สึกหมดกำลังใจนิดหน่อย จนไม่อยากทำอะไร
อ๊าาา แต่เปล่าค่ะ ไม่ใช่ว่ามีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นกับคนสำคัญของส้มโอนะ
ส้มโอแค่รู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าอ่ะค่ะ งือออ...
ขอคลานไปซบไหล่พี่นุชได้มั๊ย อยากจิขอพลังจากพี่นุช
วันนี้มาเศร้าแฮะ 55555 เพราะงั้นเลยไม่อยากมาพิมพ์
มาเม้นท์อะไรที่จะพลอยทำให้พี่นุช รู้สึกไม่ดีรู้สึกไม่สนุกไปด้วยง่ะ
ตอนแรกว่าจะมาเม้นท์ตอบพี่อีกทีตอนที่ตัวเองโล่งแล้ว จิตใจปลอดโปร่ง
ไม่มีโปรเจคให้รบกวนจิตใจอีกต่อไป
แต่คิดดูอีกทีกลัวพี่นุชจะเลิกคบหนูซะก่อน เลยต้องรีบมาเสนอหน้านี่แหล่ะค่ะ
แงๆๆๆ วันนี้ส้มโอตลกไม่ออกเยยพี่สาว
มันเป็นฟีลลิ่งอะไรของมันน๊อออ แต่ก็พอจะรู้ว่าส่วนนึงของความซึมเศร้านี้
ก็มาจากโปรเจคที่ยังไม่ผ่าน TT
(พี่นุช:: อ่าวนี่หล่อนยังทำไม่เสดอีกเรอะ)
(ส้มโอ:: ค่ะพี่ มันยังไม่เสด แก้แล้วแก้อีก แถมได้ทำใหม่อีก TT)
บางส่วนก็มาจากความคาดหวังของญาติพี่น้อง
บางส่วนก็มาจากตัวส้มโอเอง สุขภาพที่เคยแข็งแรงอยู่ๆก็มีแต่เรื่องให้เสียตัง
ปีนี้ส้มโอย่างเข้าเบญจเพศ
หนูไม่เคยเชื่อเรื่องโชคร้ายในวัยเบญจเพศเลยจนมาเจอกะตัวเอง ความนึกคิดเริ่มสั่นคลอน
ตั้งแต่เข้าปีใหม่ ประเดิมด้วยการที่เหล่าสัมภะเวสีมาเข้าฝันขอส่วนบุญ
ดวงตกมากจนถึงขั้นจากเป็นคนที่ไม่มีเซนส์เรื่องวิญญาณ และจะปิดกั้นอยู่ตลอดเวลา
อย่างมากก็แค่ได้กลิ่น หรือไม่ก็แค่แกล้งทำเสียงให้หนูตกใจ (ยกตังอย่างเช่น ตู้เก็บกล้องในห้องแลปมันเขย่าเองได้เหมือนคนเขย่ากล่องนม)
แต่อยู่ๆพวกสัมภะเวสีกับวิญญาณของคนที่ล่วงลับไปแล้ว
สามารถมาสื่อความคิดกับหนูในฝันได้เฉยเลย
ทำให้เกิดเรื่องประหลาดอย่างเช่นว่า ฝันเห็นเหตุการณ์ร้ายๆ หรือไม่ดีที่เกิดขึ้นกับคนที่บ้าน เป็นความฝันที่สรุปต้นเหตุและผลที่จะเกิดเอาไว้เสร็จสรรพ
และแล้วมันก็เกิดขึ้นจริง เป็นอย่างงี้บ่อยๆ
แต่ส้มโอถือว่าอันนี้โอเคนะ เพราะถ้ามีอะไรจะได้เตือนคนที่บ้านทัน
(แม้ที่ผ่านมาจะไม่เคยทันเลยก็ตาม)
เรื่องสุขภาพ นี่อายมากที่จะบอกว่าส้มโอเป็นฝี หลายที่มาก
พอเป็นที่นึงมันก็จะไปขึ้นอีกที่นึง อย่างกับว่า มันจะไม่ยอมพักเว้นบ้าง
จนตอนนี้ส้มโอกินยารักษาฝีติดต่อกันมา 5 เดือนแล้ว
ส้มโอจะเป็นโรคตับมั๊ยเนี่ย5555555555555
อยากจะกรี๊ดมากเลยพี่นุช ส้มโอไม่ได้หมักหมมจนต้องเป็นฝีขนาดนี้ซักหน่อย
อ่าาา หรือว่าจะเป็นฝีเพราะอ้วน!!!! 555 มันก็เป็นไปได้นะคะ
พี่นุชเชื่อเรื่องเวรกรรมมั๊ยค่ะ
เค้าบอกว่าคนที่เป็นฝีในทางพุทธเกิดจากการที่ไปรังแกสัตว์
ส้มโอก็มานอนคิด ...เอ เราไปรังแกสัตว์ตอนไหนแว๊
นอกจากบี้มดตบยุง อย่างมากก็ตบหัวหมา แต่เป็นหัวหมาสุดเลิฟของส้มโอเองนา
ตบเล่นๆด้วยความหมั่นเขี้ยวแค่นี้เองงง (อุ่ย ความจริงเปิดเผยว่านางรังแกหมา)
แต่เรื่องแค่นี้มันก็ไม่น่าจะเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้นนะคะ
ทุกวันนี้ถ้ากลับไปเยี่ยมที่บ้าน 'เจ้าโค๊ก' หมาบ้าพลัง
มันยังกระโดดเข้ามาเล่นด้วยอย่างซื่อสัตย์ไม่เปลี่ยน
คือถ้าโกรธหรือเกลียดมันต้องเมินไม่เข้ามายุ่ง
ก็เลยคิด เอ๊ แล้วเราไปรังแกอะไรอย่างอื่นอีกเนีย
นึกอยู่นานหลายวันค่ะ จนเกือบจะคิดว่า ความเชื่อที่ว่าเป็นฝีเพราะเคยรังแกสัตว์เป็นเรื่องเหลวไหล
อยู่ๆพอบทจะเลิกสนใจเรื่องนี้มันก็นึกออก
ว่าตอนเด็ก ประมาณ 6-7 ขวบ พ่อเคยเลี้ยงไก่ มีแม่ไก่หลายตัว
ตัวนึงออกไข่หลายฟอง ส้มโอกับพวกน้องชาย
ก็ย่องเข้าไปในเล้าที่พ่อสร้างเป็นเหมือนบ้านหลังเล็กๆ
แล้วกดจุดอะไรสักอย่างบนตัวแม่ไก่ จนบรรดาแม่แก่ขยับตัวไม่ได้
มันเลยขยับตัวหรือตีปีกหรือจิกใส่พวกหนูกับน้องไม่ได้
เราก็ขยับพวกแม่ไก่ออกจากรังไปวางตรงอื่น แล้วก็หยิบเอาไข่ในรังมาเขย่า
เขย่าทุกฟอง แล้วก็เขย่าทุกรัง แล้วก็เอาแม่ไก่วางกลับลงไปที่เดิม
แล้วเราก็ถอยออกมากจากเล้านั้น
สักพัก ไข่ที่หนูกะน้องเขย่ามันก็ระเบิด แตกโพละ เสียงดัง กลิ่นไข่ก็เหม็นไปหมด
ตอนนั้นด้วยความเป็นเด็กแสบก็สนุกอย่างเดียวเลย ไม่ได้มีความรู้สึกสำนึกผิดแว่บเข้ามาในหัวสักนิด
ทั้งหนูทั้งน้องหัวเราะสะใจกันใหญ่
ตอนนี้มานึกออก ส้มโอเสียใจมากเลย มันเป็นการกระทำที่โหดมมากเลยเนอะพี่นุช
ไม่อยากจะเชื่อว่าส้มโอลืมสิ่งไม่ดีที่ตัวเองเคยทำได้สนิทเลย
ตอน ป3 ซัมเมอร์ ย่าเอาหนูไปดัดนิสัย จากนั้นเรื่องราวตอนเด็กส้มโอก็เลยลืมไปเกือบหมด
จำได้บ้างตอน4ขวบแล้วก็กระโดดข้ามมาเป็นตอนโดนย่าอบรมเลย
บางทีถ้าไม่ได้ย่า วันนี้ส้มโอจะกลายเป็นคนชั่วร้ายขนาดไหนก็ไม่รู้
พ่อกับแม่ก็บอกว่า เมื่อก่อนส้มโอเป็นเด็กที่เลวร้ายมาก
พ่อแม่บอกสอนอบรมก็เอาไม่อยู่ เลยต้องถึงมือ ย่า
แต่ส้มโอดันจำเรื่องก่อนจะโดนย่าดัดนิสัยแทบไม่ได้เลย ไม่รู้ทำไม
(ย่าเป็นคริสต์พาเข้าโบสถ์ทุกวันเลย ดุมว๊ากกกกก แต่ย่าก็แพ้ลูกอ้อนส้มโอนะ เอิ๊กกก... แต่ตอนนี้ย่าเสียแล้วค่ะ)
ต้องฟังคนอื่นเค้าเล่าวีรกรรมของตัวเองอีกที มันก็แปลกดีนะพี่นุช
แต่สงสารบรรดาไข่เหล่านั้นมาก
ไม่รู้ว่าที่มันระเบิดเพราะไข่มันจะเน่าอยู่แล้วหรือว่ามันเป็นอะไร
แต่ที่แน่ๆ เรามีเจตนาชั่วยังไงก็บาปอยู่ดี
ถ้าเราเป็นแม่ไก่แล้วมาเห็นไข่ที่ตังเองกกถูกทำลายไปต่อหน้าต่อตาคงใจสลายเนอะ
พี่นุชฟังเรื่องนี้แล้วจะเกลียดส้มโอมั๊ยเนี่ย แฮ่ๆ
มาคิดๆดู อาการที่ไข่ระเบิด มันก็ช่างเหมือนกับเวลาที่หนองฝีแตกอ่ะค่ะ
มันทรมานมาก ตอนแรกส้มโอกินยา แต่กินไม่ถูกกับเชื้อที่มี มันเลยไม่หาย ฝีเลยไม่ยุบ บวมจนแตก
ตอนนี้ฝีก็ขึ้นแต่ที่อันตรายๆทั้งนั้นเลยปล่อยให้แตกไม่ได้ ต้องรีบกินยาให้ยุบหายไป
ที่อันตรายๆก็อย่างเช่น แนวสันหลัง คอ ท้ายทอย
พี่นชคิดดูนะ ที่ๆยกตัวอย่างมาอ่ะ ถ้าปล่อยให้ฝีขยายใหญ่ ส้มโอมีหวังพิการแน่
เพราะมันต้องขยายใหญ่จนกดทับเส้นประสาทจนอาจทำให้เป็นอัมพาต
ตายไม่กลัว แต่กลัวจะไม่ตาย แล้วต้องกลายเป็นภาระให้ครอบครัว
อัลไลลลลก๊านนนนน ที่พิมพ์มาทั้งหมดมีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ 555
แต่ก็เป็นการมาส่งข่าวว่า ส้มโอยังอยู่นะคะ ไม่ได้เลิกเล่นเด็กดีค่ะ
เพียงแต่ ช่วงนี้อยู่ในโหมด เศร้าซึม กังวล สับสน ท้อแท้
ก็เลยไม่อยากเอาเรื่องแบบนี้มาเล่ารบกวนพี่นุช
แล้วพี่นุชล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง ส้มโอไม่ได้อัพเดทอะไรเลย
มีใครรังแกพี่สาวหนูรึเปล่าเนี่ย
ยังแฮปปี้อยู่หรือเปล่าค่ะ
เข้าปีใหม่มาเป็นยังไงบ้างค่ะ เงินทองไหลมาแบบปรู๊ดปร๊าดเลยรึเปล่า
เอ๊ะๆๆๆๆๆ แล้วเรื่องหนุ่มๆ มีใครแอบมาเมียงมองพี่สาวเราบ้างรึยังน๊อออ
ถ้ามีต้องส่งข่าวน่ะพี่นุข อัพเดทๆๆๆ อิอิ
สุดท้ายนี้
ขอให้คุณพระคุ้มครองรักษา ให้ปลอดภัยจากสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดทั้งมวล
ห่มผ้าหนาๆ ทานอาหารทุกมื้อนะคะ พักผ่อนให้เพียงพอ
พี่นุชยังอยู่ที่ปอโต้ใช่มั๊ย หน้านี้เป็นฤดูอะไรค่ะที่นั่น ใบไม้ร่วงรึเปล่า
ยังไงก็เทคแคร์ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะพี่สาว
กอดดดดดดดดดด... >O<
คิดว่าจะโผล่มาอีกทีก็ตอนปิดโปรเจค
มันอาจจะนานสักหน่อย แต่ก็ต้องปิดให้ได้ ปิดให้ลงในสักวัน
และวันนั้นคงเป็นวันที่ท้องฟ้าในใจสดใส
อยากเอาเรื่องสนุกๆดีๆมาเล่าให้พี่นุชฟังมากกว่าเรื่องพวกนี้
คราวนี้อาจจะหายไปนานอีก
แต่พี่นุชอย่าเพิ่งเลิกคบน้องสาวคนนี้น่ะคะ 555
จะกลับมาอีกครั้งอย่างเต็มภาคภูมิในสักวัน !
คิดถึงอยู่เสมอเลยละค่าาาาา >333<
ส้มโอ