{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 13 : ผีเสื้อตัวที่11 : หัวหน้าห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

"ลูกจ๊ะ รีบเถอะจะสายเอานะ"

 

 

"ค่ะ! ไปก่อนนะคะ"

หญิงสาวกล่าวลาผู้เป็นแม่ ก่อนจะคว้ากระเป๋าวิ่งออกจากบ้านมาด้วยความเร็วและรีบร้อน เพราะวันไปโรงเรียนวันนี้เธอดันสายเนื่องจากเมื่อวานเหนื่อยมากจากการที่ต้องสอบต่อสู้กับออลไมท์ ทำให้เธอต้องหลับนานไปหน่อย

 

 

เมื่อตื่นเช้ามาเห็นเวลาก็รีบส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิทอย่างมิโดริยะให้ไปก่อนเลย เพราะเธอไม่อยากให้อีกฝ่ายมารอเธอที่สายนัก

 

 

ต้องรีบแล้ว ไม่งั้นถูกอาจารย์ไอซาวะดุแน่

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"แฮ่ก ถึงสักที"

เอมิลี่วิ่งตรงผ่านต้นไม้หน้าโรงเรียนนับ10พร้อมกับหอบแฮ่กๆเป็นระยะ ก่อนจะวิ่งชนแผ่นหลังของคนคนนึงที่เดินออกมาหลังต้นไม้อย่างกะทันหัน เอมิลี่หยุดไม่ทันจึงชนเข้าอย่างจัง เธอล้มลงบนพื้นหินทางเดินอย่างแรง จนนิ่วหน้าเจ็บออกมา

 

 

"เจ็บๆ อ่ะขอโทษด้วยนะคะ"

เธอปัดผมยาวที่บังหน้าเธอออก มองเงยขึ้นไปกล่าวขอโทษบุคคลที่เธอซุ่มซ่ามชนเข้า แต่พลันต้องขนลุกวาบ เมื่อเห็นสายตาที่มองมา ไม่มีอะไรบรรยายได้นอกจากคำว่าน่ากลัว ชายร่างผอมแห้ง ผมสีฟ้าซีด ใบหน้าแห้งผากและริมฝีปากที่แห้งแตก หันมองตรงมายังเธอที่ล้มอยู่ โดยไม่กล่าวอะไร

 

 

 

"เด็กUAงั้นเหรอ เจ้าพวกลูกเจี๊ยบของสัญลักษณ์แห่งสันติภาพรึไง..."

เสียงแหบแห้งเปล่งออกมาพร้อมกับอีกฝ่ายที่ยื่นใบหน้ามาใกล้เธอ

 

"อ่ะ เอ่อ...พูดอย่างนั้นก็ผิดหรอกค่ะ"

หญิงสาวลืมหายใจไปครู่นึงกับนัยน์ตาสีแดงนั่น ก่อนจะตอบอย่างตะกุตะกักไปและยืนขึ้นปัดเศษฝุ่นตามชุดออก

 

 

"หนูต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ขอตัวก่อน---"

 

 

"เป็นฮีโร่นี่ มันต่างจากวิลเลินตรงไหนกันล่ะ"

คำถามถูกส่งมาจากชายแปลกหน้าแก่เธอ คำถามง่ายๆที่มีแง่ไม่ชอบฮีโร่อย่างชัดเจน เด็กสาวถอนหายใจไล่ความกลัวต่อใบหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะยกยิ้มบางออกมาอย่างอ่อนโยน

 

 

"เป้าหมายล่ะมั้งคะ อุดมการณ์ รึความต้องการส่วนตัว รึอาจส่วนรวม หนูคงตอบได้ไม่แน่นอน ฮีโร่ทุกคนมีความคิดไม่เหมือนกันหนูคงหาคำตอบที่ชัดเจนให้คุณไม่ได้ ไม่รู้ว่าคุณมีภูมิหลังยังไง แต่การทำในสิ่งที่ดี ก็ไม่ได้แย่นะคะ"

เธอตอบเรียบๆพร้อมกับมองดวงตาของชายผมฟ้าซีดเซียว เขาไม่พูดอะไรเพียงแค่ร้องหึในลำคอเบาๆก่อนจะเดินหลีกทางให้เธออย่าง งงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอมิลี่กล่าวขอบคุณก่อนจะเดินต่อไปยังหน้าโรงเรียนที่มีคนมากมายต่างยืนกันเต็มทางประตู เธอเดินไปหลังกลุ่มนั้น เพื่อขอทาง

 

 

"เอ่อ..หนูขอทางหน่อยได้ไหมคะ--"

 

 

"อ่ะ! หนูจ๊ะ! พี่ขอสัมภาษณ์หน่อย เรียนกับออลไมท์เป็นยังไงบ้าง!"

สาววัยทำงานที่พุ่งมาจากหน้าสุดตรงดิ่งมาถามเธอ เด็กสาวตกใจจนสะดุ้งไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่ยืนกระอักกระอวนอยู่อย่างนั้น

 

 

นักข่าวมาหาออลไมท์เหรอเนี่ย

 

"เอ่อ คะ คือว่า---"

 

 

"ยามาโอกะเข้าห้องเรียนไปซะ ตรงนี้ฉันจัดการเอง"

เสียงเรียกทักจากในโรงเรียน ปรากฏอาจารย์ประจำชั้นของเธอเดินตรงดิ่งเข้ามาก่อนจะดึงตัวเธอให้ออกห่างจากดงนักข่าวสื่อมวลชนมหาศาล และไล่ให้เธอไปเรียน

 

 

รู้สึกซาบซึ้งกับอาจารย์ไอซาวะก็คราวนี้แหละค่ะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

 

 

หญิงสาวเดินเข้ามาภายในห้อง พบกับบรรยากาศครื้นเครงตามปกติของเพื่อนชั้นเดียวกัน เธอไม่อยากไปขัดนักจึงเดินไปที่นั่งเงียบๆ แต่ก็สงบได้ไม่นาน

 

 

"เอลี่จัง เป็นอะไรรึเปล่า เมื่อวานสู้กับออลไมท์ และแถมวันนี้สายอีกเลยไม่ได้มาโรงเรียนพร้อมกัน"

มิโดริยะพูดขึ้นเสียงดังพร้อมกับตรงมาถามไถ่เธอ จนเพื่อนร่วมห้องบางส่วนหันมาฟังสนใจด้วย

 

 

"ไม่เป็นไรหรอกเดกุ ฉันแค่เหนื่อยน่ะ เลยหลับนานไปหน่อย"

เธอพูดอธิบายเชิงว่าอย่าไปคิดมากไม่ต้องเป็นห่วง พร้อมกับปรามมิโดริยะที่ลุกลี้ลุกลนเป็นห่วงเธอ

 

 

'ครืนน'

 

 

"นั่งที่กันได้แล้ว ถึงคาบโฮมรูมแล้ว"

เสียงบานประตูถูกเปิดขึ้น พร้อมกับอาจารย์ประจำชั้นที่เดินเข้ามาภายในห้อง แต่ก่อนจะได้เข้าคาบ อาจารย์ก็หยิบยกเรื่องการทดสอบต่อสู้เมื่อวานขึ้นมาพูด พูดเน้นย้ำไปทางบาคุโกกับมิโดริยะที่กระทำการเกินกว่าเหตุ คิดว่าคงพูดถึงแค่นั้น แต่

 

 

"ยามาโอกะสู้กับออลไมท์น่ะเหรอ น่าเหลือเชื่อแหะ"

อาจารย์ไอซาวะเมื่ออ่านเอกสารในมือเสร็จก็เงยขึ้นมามองเธอ ด้วยสายตาที่ไม่เชื่อสักเท่าไร แต่ก็ต้องเชื่อเพราะทุกการทดสอบได้บันทึกด้วยกล้องทั้งหมด นั่นรวมถึงการทดสอบของเธอด้วย

 

 

"เด็กตัวเล็กๆอย่างนี้ คุณออลไมท์คิดอะไรอยู่นะ"

อาจารย์ไอซาวะพึมพำอยู่คนเดียว แต่ใช่ว่าหญิงสาวจะไม่ได้ยิน เพราะตนมักส่งผีเสื้อไปอยู่แถวหน้าชั้นตลอด เลยได้ยินทุกคำพึมพำนั่นชัดเจน

 

 

ขอถอนคำพูดที่ซาบซึ้งอาจารย์ก่อนหน้านี้ค่ะ ถ้ายังเรียกเธอเหมือนเตี้ยไม่หยุดเนี่ย

 

 

"อ่า มาเข้าเรื่องโฮมรูมกัน แต่ว่าวันนี้พวกเธอเลือกหัวหน้าห้องประจำชั้นกัน"

สิ้นคำกล่าวนักเรียนทุกคนต่างมีความรู้สึกไฟลุก(?)ขึ้นมา ต่างเสนอตัวกันว่าต้องการที่จะเป็น จนเป็นเรื่องวุ่นวายแทนซะงั้น ส่วนเธอขอเป็นผู้ตามที่ดีดีกว่า เพราะหัวหน้าห้องต้องมีความรับผิดชอบ ซึ่งเธอขอบายลาขาด ไม่เข้าใจสักนิดว่าอยากเป็นกันทำไม โดยเฉพาะบาคุโกที่ยกมือขึ้นและตะโกนว่าตนจะเป็นเอง

 

 

ถ้ามีหมอนี่เป็นหัวหน้าล่ะก็ บอกเลยว่าปัง ปังพินาศแน่ๆ

 

 

"เงียบๆ ได้ไหม!"

เสียงตะโกนมาจากแถวหลังห้อง เรียกความวุ่นวายของการยื้อแย่งในการเป็นหัวหน้าห้องให้หยุดลงและหันไปสนใจ

 

 

"นี่เป็นงานที่ต้องการคนรับผิดชอบชี้นำคนหมู่มาก ถ้าเราต้องการตามหาผู้นำก็ต้องใช้วิธีโหวตลงคะแนนกัน"

เป็นอีดะคุงที่เรียกและชี้แจงเพื่อไม่ให้วุ่นวายและได้หัวหน้าห้องที่ไม่มีมาตรฐาน

 

 

"พึ่งรู้จักกันจะไว้ใจกันง่ายๆได้ไงล่ะ"

อาซุย

 

 

"เผลอทุกคนโหวตชื่อตัวเองขึ้นมากันหมดล่ะ"

คิริชิมะ

 

 

"เอ่อ ฉันว่าวิธีของอีดะคุงก็ไม่เลวหรอกนะ เพราะบางคนก็ใช่ว่าจะโหวตตัวเองซะทีเดียว"

เอมิลี่สะกิดเพื่อนผมแดงกับเพื่อนสาวกบพร้อมกับช่วยอธิบายเสริมให้อีดะคุง ส่วนที่พูดอย่างนั้นไป เพราะเธอโหวตคนอื่นแน่นอน ที่คิดไว้น่าจะเป็นอีดะคุงเนี่ยแหละ เพราะดูมีความน่าเชื่อถือสุดๆแล้ว

 

 

อีดะเห็นเพื่อนเข้าใจกันแล้วจึงหันไปถามความเห็นของอาจารย์ไอซาวะที่ไม่รู้ว่ายัดตัวเองใส่ถุงนอนสีเหลืองตอนไหน(?) อนุญาตพร้อมกับบอกว่ายังไงก็ได้และล้มตัวหงายหลังลงไปกับพื้นเตรียมนอน และทิ้งให้นักเรียนจัดการกันเอาเอง

 

 

เดี๋ยวนะล้มลงไปทั้งอย่างนั้นเนี่ยนะ! หัวไม่แตกเหรอนั่น!?

 

 

เธอตกใจเมื่อเห็นอาจารย์ล้มลงด้วยความขี้เกียจแต่ดีที่เธอรีบส่งผีเสื้อไปรองรับศีรษะของอาจารย์ไอซาวะได้ทันก่อนหัวกระแทก

 

 

"อ่า ความจริงไม่ต้องก็ได้ยามาโอกะ แต่ก็ดีขึ้นเยอะ"

อาจารย์ไอซาวะยกหัวขึ้นมามองเธอก่อนจะลงไปนอนจริงๆ

 

 

หมั่นไส้ความสบายนั่นจริงๆ น่าปล่อยให้หัวแตกจังนะคะอาจารย์

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

และการโหวตก็ดำเนินไปจนจบ ส่วนใหญ่จะเลือกตนเองและมีคะแนนแค่1คือของตนนั่นแหละ ส่วนคนที่มีคะแนนมากกว่า1มีอยู่3คน มิโดริยะ3คะแนน ยาโอโยโรซุ2คะแนน และคนต่อไปที่ไม่อยากเชื่อ ยามาโอกะมี2คะแนนเท่ากับยาโอโยโรซุสุดท้ายทั้ง3คนจึงต้องถูกเรียกไปยืนหน้าชั้น เพื่อเลือกแค่2คน อีกคนนึงต้องออก

 

 

ใครเลือกเธอถึง2คนเนี่ย!?

 

 

"เอ่อ ฉันขอสละสิทธิ์ค่ะ ขอบคุณและขอโทษ2คนที่เลือกฉันด้วยนะคะ แต่ว่าความสามารถของฉันคงไม่พอ"

เอมิลี่ยกมือขึ้นขอสละสิทธิ์ ทำเอาเพื่อนๆในห้องต่างตกใจกับการสละสิทธินี้ ไม่คิดว่าตำแหน่งที่ใครอยากได้นักหนาเธอจะละทิ้งอย่างไม่ลังเล

 

 

"ฉันว่าเธอก็ไม่เลวนะ ชนะออลไมท์ได้เนี่ย!"

คิริชิมะ

 

 

"อาจจะใช่ แต่ฉันคงรับไว้ไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ"

เธอกล่าวขอโทษคิริชิมะที่พูดส่งเสริมเธอไม่ให้สละสิทธิแต่ตัดสินใจแล้วนี่สิ

ทำได้แค่ค้อมตัวก้มขอโทษและส่งยิ้มแก่เพื่อนๆแทน

 

 

"ยิ้มน่าโมโหชะมัดยัยเบื๊อก"

บาคุโก

 

 

"ฉันได้ยินนะคัตสึกิ"

 

 

สุดท้ายแล้วเธอก็กลับมานั่งที่ปล่อยให้มิโดริยะเป็นหัวหน้าและยาโอโยโรซุเป็นรองหัวหน้าไปตามระเบียบ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พักเที่ยง

 

 

วันนี้เอมิลี่เลือกทานข้าวหน้าเนื้อง่ายๆ และมานั่งรวมกับเพื่อนทั้ง3คนตามปกติ โดยพูดคุยอะไรกันเรื่อยเปื่อย มีมิโดริยะที่คอยบ่นและไม่มั่นใจเรื่องหัวหน้า โดยมีเธอ อูรารากะ และอีดะคอยพูดให้กำลังใจ จู่ๆอีดะก็เฉลยว่าตนเป็นคนโหวตมิโดริยะรวมถึงอูรารากะด้วย

 

 

"เอ่ แล้วยามาโอกะจังโหวตใครงั้นเหรอ"

สาวไร้จำกัดเคี้ยวปลาย่างเสร็จ ก็ตั้งคำถามมายังเธอ เรียกความสนใจของเพื่อนอีก2คนได้เป็นอย่างดี สุดท้ายเธอก็ต้องยอมบอกไป

 

 

"คือ ฉันเลือกอีดะคุงนั่นแหละ ฉันเห็นว่านายน่าเชื่อถือ และกระตือรือร้นสุดๆ"

หญิงสาวมองไปยังหนุ่มแว่นที่ดูตกใจมากที่1คนที่เลือกเขานั่นคือเธอ

 

 

"จะ จริงเหรอยามาโอกะ ขอบคุณนะที่เลือกผม"

หนุ่มแว่นลนลานพูดขอบคุณทั้งหน้าแดงเขินอายกับคำชมและขอบคุณเธอที่อุตส่าห์เลือกเขา

 

 

"เอ๊ะ ปกติจะแทนตัวเองว่าฉันนิ?"

มิโดริยะที่สังเกตเห็นคำพูดที่แปลกไปของอีดะจึงถามขึ้น เรียกข้อสงสัยจากเธอและอูรารากะได้อย่างดี

 

 

"อีดะคุงเป็นคุณชายใช่ม่าา"

ความคิดสุดน่ารักของสาวอูรารากะทำเอาอีดะคุงน่าซีด แต่กลับเรียกรอยยิ้มจากเธอและมิโดริยะได้แทน และทั้ง3คนก็มองกดดันอยากรู้เรื่องของอีดะกันยกใหญ่ สุดท้ายหนุ่มแว่นก็ต้องจำใจเล่าว่าครอบครัวตนนั้นเป็นฮีโร่ทั้งหมด และมีฮีโร่เอนจิเนียนที่โด่งดังเป็นพี่ชายและเป้าหมาย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่อีดะอยากเป็นหัวหน้าห้อง

สุดท้ายก็นั่งกินข้าวตามปกติและพูดคุยกันไปตามประสา

 

 

 

'กริ๊งงง'

เสียงดังของออดเตือนภัยดังไปทั่วโรงเรียน เรียกให้นักเรียนละออกจากสิ่งที่ทำอยู่อย่างตกใจ

 

 

'ระบบความปลอดภัยระดับ3ถูกบุกให้นักเรียนทุกคนอพยพออกไปนอกอาคารโดยเร็ว'

เสียงประกาศทางลำโพงเรียกให้นักเรียนปฏิบัติตาม ตอนแรกถึงจะไม่เข้าใจ แต่คงไม่ใช่เรื่องดี

 

 

"เดกุ อูรารากะ อีดะคุง รีบไปกันเถอะ"

เอมิลี่เรียกสติของเพื่อนทั้ง3ของเธอให้ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปยังทางเดิน เพื่อรีบออกจากตัวอาคารตามที่ประกาศสั่งมา

 

 

 

แต่ว่าการประกาศที่ฉับพลันไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเรียกนักเรียนทั่วบริเวณมายังทางเดินเดียวกัน จึงเกิดความชุลมุนขึ้นด้วยนักเรียนที่มีจำนวนมากและตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทางเดินเเออัดเบียดกันไปมาเพื่อตรงไปยังทางออก

 

จากที่เดินพร้อมกันมา4คนแต่ด้วยความที่โดนนักเรียนคนอื่นๆเบียด เอมิลี่จึงถูกเบียดไปอยู่ด้านหลังพลัดหลงกับเพื่อนอีก3คน

 

 

'ปึก!'

หญิงสาวเผลอถอยหลังจากแรงเบียดข้างหน้าจนมาชนกับคนข้างหลัง และเหมือนจะเหยียบเท้าอีกฝ่ายอย่างจัง

 

 

"อ่ะ ขอโทษนะคะ"

เธอหันไปขอโทษ ปรากฏว่าเป็นชายที่เธอเคยไปชนที่โรงอาหารเข้าและทำน้ำหกใส่

 

 

ถูกเกลียดแน่ๆเลยเธองานนี้

 

 

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรแค่มองไปข้างหน้าพยายามหลบนักเรียนที่เบียดมาแต่ด้วยจำนวนที่เพิ่มขึ้นความรีบร้อนที่เพิ่มขึ้นทำให้ทั้งเธอและเขาต้องเบียดกัน กลายเป็นว่าเธอชิดอยู่กับอกอีกฝ่ายซะงั้น

 

 

เอมิลี่พูดคำขอโทษเป็นชุดๆพยายามออกห่างแต่ก็สู้แรงเบียดไม่ได้อยู่ดี แถมชายผมม่วงก็ไม่พูดอะไรด้วย

 

 

เอาเธอออกไปทีเถอะใครก็ได้!

 

 

"ทุกคนครับ!ทุกอย่างปลอดภัยครับ แค่กองทัพสื่อมวลชน ทุกอย่างปลอดภัยดี"

เสียงคุ้นหูตะโกนเรียกจากข้างบน นักเรียนที่กำลังชลมุนกันอยู่ ก็ต้องเงยขึ้นไปมอง เป็นชายห้องAที่ยืนอยู่บนป้ายทางออก ทำท่าทางคล้ายทางหนีไฟ(?) เป็นอีดะคุงที่กำลังชี้แจงอธิบายสั้นๆให้นักเรียนทุกคนหยุดตื่นตูมกันก่อนซึ่งได้ผล จากที่ชุลมุนวุ่นวาย นักเรียนต่างเบาใจและแยกย้ายกันไปตามปกติ เอมิลี่ถอนหายใจจากความอึดอัดที่คลายตัวลง ก่อนจะหันไปหาชายผมม่วงที่เธอไปชนและเหยียบเท้า หมายจะขอโทษอีกรอบ แต่อีกฝ่ายก็เดินหายไปเสียแล้ว

 

 

"เอลี่จัง เป็นอะไรรึเปล่า"

เพื่อนสนิทผมเขียวสาหร่ายเดินโบกมือเรียกเธอที่ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน ซึ่งตอนนี้ก็มีแค่กลุ่มพวกเธอ เพราะอูรารากะไปช่วยอีดะที่ลอยติดอยู่บนป้ายทางออกค้างอยู่อย่างนั้น

 

 

เอ๊ะ แล้วแว่นอีดะล่ะ?

 

 

เธอเงยมองขึ้นไปยังอีดะคุงที่ยืนขาสั่นพับๆอยู่ สังเกตเห็นบนใบหน้าว่าอีกฝ่ายไม่ได้สวมแว่นอยู่ คิดว่าคงจะหล่นอยู่ที่ไหนสักแห่ง และก็เป็นอย่างนั้น แว่นของอีกฝ่ายตกอยู่บนพื้นชิดหน้าต่าง เธอก้มลงไปเก็บสังเกตดู พบว่าไม่ได้เสียหายอะไร โชคดีไปที่ไม่โดนเหยียบน่ะนะ

 

 

"อีดะคุง"

หญิงสาวเรียกทักเพื่อนพลังความเร็วที่พึ่งจะถูกช่วยให้ลงมายังพื้นหันมา

 

 

"มีอะไรเหรอ ยามาโอกะคุง"

 

 

"นี่แว่น"

เอมิลี่เดินถือแว่นมาหาอีกฝ่ายแต่ไม่ได้ยื่นให้ เธอเอื้อมมือขึ้นให้ตรงระดับกับใบหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะสวมแว่นให้

 

 

"ฉันโหวตผิดคนซะที่ไหน นายน่ะเก่งจะตายไป พ่อทางหนีไฟ"

เธอส่งยิ้มมั่นใจไปยังหนุ่มแว่น จู่ๆอีกฝ่ายก็สะดุ้งตัวทำมือลนลานพร้อมกับหน้าขึ้นฝาดแดง

 

 

เป็นอะไรของเขา?

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หมดเวลาพักเที่ยง นักเรียนก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องเรียนรวมถึงห้องAก็เช่นกัน

ในตอนเที่ยงนี้ก็ถึงเวลาการเลือกตำแหน่งอื่นๆภายในห้องกันต่อ แต่ก่อนจะได้เลือกอะไร มิโดริยะก็กล่าวขึ้นให้อีดะเป็นหัวหน้าแทนตน พร้อมกับพูดถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้าที่เกิดการชุลมุน และได้อีดะชี้นำให้

 

 

เลือกอะไรกันเสร็จก็ถูกไล่มานั่งที่ให้เรียบร้อยตามคำสั่งของอาจารย์ไอซาวะ

 

 

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง50นาที ก็ใกล้จะถึงช่วงบ่ายที่เรียนเรื่องฮีโร่กัน ต้องลุ้นอีกว่าวันนี้จะเป็นอะไร โดยมีอาจารย์ไอซาวะ กับอาจารย์อีกคน และออลไมท์ มาสังเกตการณ์

 

 

"วันนี้ซ้อมรับมือกับภัยพิบัติ อุทกภัยและก็อีกเพียบ ในการซ้อมกู้ภัย"

เรื่องเรียนของวันนี้ในคาบฮีโร่ทั้งบ่าย เรียกเสียงฮือฮาของในห้องได้มาก ส่วนเธอก็แค่ดีใจในใจเท่านั้น ทั้งที่แทบจะหวีดตะโกน

 

 

เยี่ยม! อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ต่อสู้

 

 

"ชุดเครื่องแบบคราวนี้ จะใช้ของส่วนตัวรึไม่ก็ตามสะดวก"

อาจารย์พูดขึ้นก่อนจะกดรีโมทเล็กๆในมือไปทางกำแพงด้านนึงในห้อง ทันทีเท่านั้นแหละ ก็มีกล่องชุดเหมือนรอบออลไมท์ออกมาเหมือนกันแปะ นั่นรวมถึงชุดของเธอด้วย

 

 

งั้นใช้ชุดคอสตูมดีกว่า จะได้ใช้อุปกรณ์เสริมได้ด้วย

 

 

"สถานที่ฝึกจะอยู่ห่างออกไปหน่อย ก็ขึ้นรถบัสไปกัน แค่นี้แหละไปเตรียมตัวซะ"

กล่าวจบคำ อาจารย์ไอซาวะก็เดินออกจากห้องไป รวมถึงนักเรียนที่เดินไปหยิบกล่องชุดคอสตูมและไปแต่งตัวกันในห้องเปลี่ยนชุด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

"ยามาโอกะจัง เสร็จรึยังเอ่ย"

สาวผมทรงเห็ดสีน้ำตาลตะโกนเรียกอยู่หน้าห้องเปลี่ยนชุดเข้าไปถามเพื่อนสาวที่อยู่ในห้องคนเดียว ส่วนคนอื่นๆก็ไปกันหมดแล้ว เหลือแค่เธอเอมิลี่ที่ยังคงวุ่นกับการใส่ชุดรัดรูปนี่อยู่

 

 

"อูรารากะจังไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไปค่ะ"

หญิงสาวตะโกนกลับออกไปพร้อมกับขอโทษเพื่อนสาวไร้จำกัดไปด้วย ดีที่อูรารากะไม่ได้คิดมาก แค่บอกให้เธอเร่งมือก่อนจะเดินไปรวมกับคนอื่นที่รถบัสๆ

 

 

แล้วทำไมชุดมันมาใส่ยากตอนนี้เนี่ย

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หญิงสาวกุมฮูดคลุมสีดำแน่นก่อนจะรีบวิ่งตรงมายังจุดจอดรถบัส ซึ่งมีอาจารย์ประจำชั้นของเธอยืนกอดอกมองไม่พอใจตรงมายังเธอ

 

 

"ยามาโอกะ ถ้ายังช้า ฉันทิ้งนะ"

อาจารย์มองนิ่งๆมายังเธอพร้อมกับชี้เข้าไปในรถว่าให้เธอเร่งพาตัวเข้าไปนั่งซะ

 

 

"อาจารย์ไอซาวะใจร้าย รอนิดหน่อยเองนะคะ"

เธอพองแก้มบ่นใส่เบาๆ เรียกความหมั่นไส้จากอาจารย์ได้ไม่น้อย จึงโดนอีกฝ่ายวางมือบนศีรษะขยี้ผมไปมาผ่านฮูดผ้าสีดำ ก่อนจะถูกไล่ให้ขึ้นไปนั่งบนรถ

 

 

อ่าา...แล้วเธอจะนั่งไหนล่ะ

 

 

เมื่อเดินขึ้นมาพบว่าเพื่อนๆต่างนั่งเต็มกันหมดแล้ว ได้แต่คิดว่าเธออาจจะได้ยืนล่ะมั้ง แต่ดีที่ตาไปสะดุดเข้ากับที่นั่งนึงว่างอยู่ เป็นเบาะนั่งคู่ เธอไม่มีปัญหาหรอก หากแต่ปัญหาอยู่คนที่นั่งชิดหน้าต่างหงายหลังติดเบาะปิดตาหลับสนิท ดันเป็นโทโดโรกิ

 

 

แต่มันไม่มีที่นั่งเหลือแล้วสุดท้ายเลยต้องจำใจไปนั่งข้างๆเพื่อนร่วมห้องผม2สีคนนี้ พลางมองไปยังมิโดริยะ อูรารากะและอีดะคุงด้วยสายตาอาลัยอาวร

 

 

เห้อ ออกห่างมานั่งเงียบๆก็ไม่ได้แย่นักแหะ

 

 

ระหว่างทางรถบัสที่ขับเคลื่อนไป เพื่อนๆต่างพูดคุยถึงเรื่องอัตลักษณ์ทั้งกล่าวชมและซักถามกันไป มีบ้างที่น้อยใจตนเอง อย่างคิริชิมะ ที่อัตลักษณ์ของเขาแข็งตัว

 

 

"บาคุโกจังฉุนขาดง่ายไปหน่อย คงไม่ดังหรอก"

จากกล่าวชมกลายเป็นพูดถากถางโดยสาวอัตลักษณ์กบ คำยุยงเล็กน้อยๆนั้นสำหรับบาคุโกแล้ว ยุง่ายซะยิ่งกว่าอะไร และเป็นตามที่เธอคาด บาคุโกฉุนขาดตามที่อาซุยจังพูด โวยวายยกใหญ่

 

 

"พึ่งรู้จักกันไม่นานแท้ๆ คนก็รู้ถึงความหัวร้อนเดือดปุดๆยังกะคนปวดอึของนายแบบนี้เนี่ย เจ๋งน่าดู"

คำเย้ยแซะจากชายผมเหลืองแซมดำ พูดขึ้นอย่างใบหน้าไร้ความทุกร้อน

 

 

"เลือกคำได้ใช้บัดซบมากนะแก! เด๊ะปั๊ดพ่อเชือดซะนี่!!"

ตามคาดตามเคยบาคุโกทุบเบาะนั่งเสียงดังมองด้วยสีหน้าโมโหสุดๆมายังคามินาริ และลามไปยังคนอื่นๆ

 

 

โห บาคุโก คัตสึกิ ถูกพูดแกล้ง เห็นได้ยากนะเนี่ย

 

"คิกๆ อุ๊บ!"

เอมิลี่เผลอหลุดขำออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดคามินาริที่เรียกบาคุโก จนเพื่อนๆหันตรงมายังเธอ รวมถึงบาคุโกที่โกธรขึ้นทวีคูณเมื่อได้ยินเสียงหลุดขำคิกคักของเธอ ถึงหญิงสาวจะกลั่นก็เถอะ แต่ไม่ไหวจริงๆ

 

 

"นี่แกยัยเบื๊อก! ขำฉันเรอะ!!"

 

 

"ละ แล้วจะให้ฉันขำใครเล่า"

เธอกุมปากพูดตะกุกตะกักกลั้นเสียงขำจนไหล่สั่น เรียกรอยยิ้มเสียงหัวเราะจากเพื่อนรอบข้างได้อย่างดี แต่ก็ต้องหยุดยิ้มขำอย่างฉับพลัน

 

 

ไม่ใช่บาคุโกคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วมีเรื่องกับเธอ แต่เป็นชายผมสองสีข้างๆที่จู่ๆศีรษะก็ตกลงมาซบกับไหล่ของเธอ

 

 

"!!!!!"

เอมิลี่สะดุ้งขึ้นแต่ไม่ได้แรงมาก เพราะยังคงคุมสติได้อยู่นิดหน่อย และเกรงว่าโทโดโรกิอาจหล่นจากไหล่เธอจนเจ็บได้

 

 

เธอจับใบหน้าอีกฝ่ายประคองขึ้นให้วางบนไหล่ให้ถนัด ก่อนจะจำใจนั่งนิ่งๆไปตลอดทาง โดยไม่ได้สังเกตสายตาจากเพื่อนในห้องที่มองไม่วางตา มีบางส่วนที่มองไม่พอใจมายังโทโดริกิ ชัดเจนที่สุดน่าจะเป็นบาคุโกที่ทุ่มระเบิดลงบนเบาะจนเพื่อนๆแถวนั่นตกใจ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

เวลาผ่านไปไม่นานนักก็ถึงที่หมาย รถบัสชะลอช้าตัวและหยุดลง เพื่อนๆบางส่วนลงกันไปบ้างแล้ว

 

 

แต่เธอลงไม่ได้ เพราะมีคนนอนพิงไหล่เธอหลับตลอดทางและตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น

จะปลุกก็ไม่กล้า จนเพื่อนๆสังเกตเห็นสายตาทุกข์ร้อนเธอจึงเข้ามาหา

 

 

"หลับสนิทเลยแหะ"

อูรารากะ

 

 

"จริงด้วยทั้งที่รอนนี้ต้องซ้อมช่วยเหลือแท้ หลับแบบนี้ไม่กระตือรือร้นเลย!"

อีดะ

 

 

"เอ่อ ลองเรียกดูไหมเอลี่จัง"

มิโดริยะ

 

 

"ฉันลองแล้วเดกุ แต่ไม่ได้ผลน่ะ"

เอมิลี่ถอนหายใจออกมาพลางมองไปยังโทโดโรกิที่ยังหลับตานิ่งสนิท ประกอบกับเสียงหายใจเบาๆสื่อว่าหลับสบาย

 

 

"มานี่ เด๊ะพ่อปลุกด้วยระเบิดซะเลย!"

บาคุโกตวาดขึ้นพร้อทกับวิ่งกรูมายังที่เธอนั่ง และง้างมือเตรียมระเบิดอัดหน้าชายผม2สีที่นอนหลับปุ๋ยอยู่

 

 

"จะบ้าเหรอ! พอเลย ฉันปลุกเอง"

เธอยกมือขึ้นดันตัวบาคุโกให้ออกห่าง ไม่งั้นระเบิดเข้าหน้าโทโดโรกิ และลามมายังเธอแน่ เอมิลี่สูดหายใจขึ้นหนักแน่น ลองใช้มือจับเข้าที่ไหล่โทโดโรกิ และลองเขย่าดู การปลุกของเธอทำเพื่อนรอบๆตกใจ ไม่ใช่ว่ามันเป็นวิธีพิศดารแต่กล้าจับตัวโทโดโรกิที่เล่นแช่ตึกทั้งตึกด้วยน้ำแข็ง อย่างไม่เกรงกลัวว่าหากชายผม2สีตื่นขึ้นแล้ว จะลั่นปล่อยน้ำเเข็งแสนเย็นเจี๊ยบแช่เธอเข้าให้

 

 

มันได้ผล ชายบนไหล่เธอปรือตาขึ้นเปิดขึ้นช้าๆ พร้อมกับพยุงตัวขึ้นให้นั่งตรง เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นนั่งตรงได้ เธอจึงออกปากให้เพื่อนๆไปเข้าแถวกับอาจารย์ไอซาวะซะ เดี๋ยวเธอจะตามไป

 

 

 

"ตื่นแล้วเหรอ โทโดโรกิคุง"

หญิงสาวทักคนข้างๆที่สติจากการพึ่งตื่นเริ่มประกอบเข้าที่เข้าทาง อีกฝ่ายเบิกตากว้างตกใจเมื่อหันมาเห็นเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้วว่าตนทำอะไรลงไป แต่ยังคงอาการค้างและพูดอะไรไม่ออก เธอจึงตัดบทเสียเอง

 

 

"อ่า เรื่องพิงไหล่ ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ ฉันเองต่างหากที่ต้องขอโทษที่มานั่งข้างโทโดริกิคุงแบบไม่บอกไม่กล่าว"

เธอยกมือขึ้นปรามพร้อมกับไม่ถือสาเรื่องก่อนหน้านี้ พยายามให้อีกฝ่ายสบายใจและไม่คิดมาก แต่โทโดโรกิยังคงเงียบเหมือนเดิม

 

 

"เอ่อ..ฉันลงไปเข้าแถวกับเพื่อนๆคนอื่นดีดว่า โทโดโรกิก็ด้วยล่ะ"

เอมิลี่พูดขึ้นพร้อมกับขอตัวลงจากรถบัสไปด้วยความอึดอัด ถึงจะไม่ให้โทโดโรกิคิดมาก แต่เป็นเธอเองที่คิดมาก สุดท้ายจึงปล่อยให้โทโดโรกินั่งนิ่งอยู่คนเดียวทั้งอย่างนั้น

 

 

ชายหนุ่มผมครึ่งซีกยกฝ่ามือขึ้นลูบแก้มลามไปจนถึงศีรษะด้านที่ซบลงบนไหล่อย่างเบามือ พลางนึกถึงเรื่องที่ไปพิงหญิงสาวเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ จนเผลอพึมพำขึ้นมาคนเดียว

 

 

"ไหล่นุ่มชะมัด......"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

 

..

.

.

.

.

.

.

_______________________________________________________________________

จบจ้าาาา ตอนนี้จะเน้นโมเม้นกันหน่อย มีหลายคู่แหะ5555 ว่าแต่ใครที่เอมิลี่จังไปชนที่หน้าโรงเรียนนะ คิดๆ5555

 

 

 

และก็รูปเสร็จเรียบร้อยแล้วจ้าาาา

กราบขอบคุณด้วยนะจ๊ะเพิ้ลลล

เครดิตเพื่อนลืมใส่ในภาพค่ะ=_=

เอาเป็นว่าไปติดตามผลงานนางได้นะคะ นางก็เขียนฟิคอยู่ในDek-Dเหมือนกัน

 

ชื่อ : farpink  

นางแต่งแนวเรื่องนารูโตะนะ ไปติดตามได้ต้า

 

และก็ไปติดตามผลงานได้ใน

เพจ: งานภาพและนิยาย Evil Gang  

 

ซึ่งเป็นเพจที่ไรท์ทำกับนางนะจ๊ะ พึ่งสร้างคงยังไม่ค่อยลงอะไรมาก ยังน้อยอยู่

 

งั้นลากันไปก่อนนะรีดเดอร์ทุกคนน บรั้ยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #70 Jecelyn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 18:47
    ล่าสุดตกไปอีก2คนเเล้วจ้าาา เเหมมมมน้องเสน่ห์เเรงจริงๆ

    เขินสุดก็จารย?นี่เเหละ อีดะก็น่ารักกก โชจังเริ่มออกตัวเเล้วนะจ๊ะ
    ปล.ชุดน้องเซ็กซี่มากกกกกกกกก เเจ่มค่ะลูกเเม่!
    #70
    0
  2. #43 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    จุดยาวมากเลยค่ะ บางทีรำคาญแต่ไม่บ่อยค่ะ แต่งดีค่ะชอบ
    #43
    1
    • #43-1 mniwrrs(จากตอนที่ 13)
      11 กรกฎาคม 2563 / 04:00
      เรื่องจุดต้องขอภัยด้วยน้าาา
      #43-1
  3. #21 looktarn00000 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:42

    ประโยคเดียว เขิน10ตลบเลยจ้าาา โอ้ยดาเมจรุนแรงเจงๆพ่อหนุ่มหัวสองสี คุณไรท์พอจะมีช่องทางติดต่อมั้ยคะ // สิ่งสายตาปิ้งๆ

    #21
    3
    • #21-2 looktarn00000(จากตอนที่ 13)
      31 พฤษภาคม 2563 / 00:24
      มีไอจีหรือเฟสมั้ยคะ ไม่ต้องไอดีหลักก็ได้ อยากส่งFaเจ้าค่ะ พอดีไม่ได้เล่นทวิตเลย 😢
      #21-2
    • #21-3 mniwrrs(จากตอนที่ 13)
      31 พฤษภาคม 2563 / 18:18

      งั้นเหรอคะ งืมมมม ไรท์สร้างแป๊ป

      เป็นไอจี: envy_creepmiss

      ขอบคุณล่วงหน้านะคะ^^
      #21-3
  4. #20 Aum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:55

    ชิการาคิ โทมุระ แน่นอนค่าาา

    แหมๆๆๆ~~~~~ วันนี้ตกได้หลายคนเลยนะน้องเอลี่•^•

    ดีจ่อใจแม่มากค่าาาา>\\\<

    #20
    1
    • #20-1 mniwrrs(จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 18:48
      ตอนต่อไปคงได้เจอเพ่โทมูระหนักแน่ค่ะ;-;)
      #20-1
  5. #19 Fralele (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:53
    หึงสินะหมาปอมหึงแน่ๆ!!!
    #19
    1
    • #19-1 mniwrrs(จากตอนที่ 13)
      30 พฤษภาคม 2563 / 15:52
      หมาปอมว่าหมาปอมเนียนแล้วนะ5555
      #19-1