{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 12 : ผีเสื้อตัวที่10 : ฝึกซ้อมต่อสู้ กับฮีโร่อันดับ1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

วันต่อมา ก็เข้าสู่การเรียนตามหลักสูตรของโรงเรียนUAแผนกฮีโร่ ในช่วงเช้านั้นจะเป็นคาบเรียนธรรมดา  อย่างเช่นตอนนี้ที่หญิงสาวกำลังนั่งอยู่ เธอนั่งอยู่แถวหลังสุด และไม่มีเพื่อนนั่งข้างๆเลย เพราะเธอเป็นเศษเกินของห้อง ยิ่งนึกก็น้อยใจ แต่ก็ยังดีที่มีเพื่อนอย่างมิโดริยะ และเพื่อนใหม่อย่างสาวไร้จำกัดอูรารากะ กับชายความเร็วอีดะคุงคอยหันมายิ้มปลอบใจ หากที่ว่านั่งคนเดียวแย่แล้ว  

 

 

นี่สิแย่กว่า เพราะเธอนั่งหลังสุดประกอบกับความสูงน้อยๆ จึงเห็นอะไรได้ยาก จึงมักจะแอบปล่อยผีเสื้อไปตัวนึงไปบินวนอยู่ที่กระดานและใช้จิตร่วมกับมันเพื่อดูเนื้อหาบนกระดาน โชคดีที่อาจารย์พรีเซนไมค์ไม่ได้สนใจมันนัก เพราะเขามัวแต่สอน กับตะโกนปลุกใจนักเรียนในห้อง ซึ่งไม่มีใครตื่นเต้นตามเท่าไร

 

 

ส่วนเรื่องพักกลางวันที่โรงอาหาร ราคาอาหารถือว่าถูกพอสมควร ซึ่งตอนนี้เธอก็กำลังยืนซื้อข้าวแกงกะหรี่อยู่ บอกเลยนี่ขนาดอยู่หน้าร้านกลิ่นยังหอมน่ากินยังโชยออกมา ขนาดคนทำอาหารยังเป็นฮีโร่เลย ไม่แปลกใจที่อาหารจะน่าทานขนาดนี้

 

 

เมื่อถึงคิวเธอ หญิงสาวก็นำเงินที่อยู่ในดอกไม้บนผมมาจ่าย ก็นะเธอไม่ค่อยอยากพกไว้ในชุดกระโปรงนักเรียนเท่าไร กลัวหล่น เอมิลี่รับจานข้าวมาและหันตัวเดินออกจากเตรียมกลับไปนั่งยังโต๊ะ ที่เพื่อนๆของเธอรออยู่ ระหว่างเดินก็มัวแต่จ้องอาหารจนลืมดูทางเสียสนิท

 

 

'ปัก!'

 

 

"อ่ะ! ขอโทษค่ะ"

เอมิลี่เดินชนเข้ากับใครสักคน จนเธอเซถอยออกมา เมื่อมองไปยังคนที่เธอชนเข้า พบว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดูคล้ายๆอาจารย์ไอซาวะตรงขอบตาคล้ำดำ ทรงผมเสยไปด้านหลังสีม่วง แต่ประเด็นคือน้ำในแก้วของเขาหกเลอะเสื้อหมดเลย

 

 

เธอทำหน้าตาแตกตื่นใหญ่พร้อมกับกล่างขอโทษ ก่อนจะยื่นมือขึ้นไปเด็ดดอกไม้2ดอกบนผมของเธอมา มันค่อยๆคลี่กลีบออก ดอกนึงมีเงิน อีกดอกมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวอยู่ เอมิลี่ยื่นไปยังชายหนุ่มผู้เสียหาย เขาจ้องมองเธอนิ่งๆเงียบๆไม่พูดจาอะไร จนเธอเผลอขนลุกขึ้น

 

 

นี่เธอทำคนเกลียดแล้วใช่ไหมเนี่ย

 

 

ชายหนุ่มผมม่วงจ้องเธอสลับกับดอกไม้ในมือ ก่อนจะยื่นมือมาหยิบดอกที่มีผ้าเช็ดหน้าและเดินออกไป นึกแปลกใจทำไมไม่นำเงินไปด้วย แต่กว่าจะได้ถามอีกฝ่ายก็เดินหายไปกลางหมู่นักเรียนแล้ว

 

 

ไว้พบกันอีก ค่อยชดเชยให้ละกัน

 

 

เธอกำดอกไม้ที่เหลืออยู่ในมือก่อนมันจะสลายขึ้นไปอยู่บนผมเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง จากนั้นจึงไปนั่งร่วมทนข้าวร่วมกับมิโดริยะ อูรารากะและก็อีดะคุง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

และช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นก็มาถึง ตอนบ่ายเป็นวิชาฮีโร่ขั้นพื้นฐาน นักเรียนภายในห้องทั้งหมดต่างมานั่งรอให้ห้องอย่างใจจดใจต่อ ต่างกับเธอถึงจะตื่นเต้นแต่ใจนึงก็คิดว่า คงได้หอบกินแน่

 

 

"ฉันคนนี้ ผ่านเข้าประตูมาเฉยๆแล้ว!"

เสียงตะโกนคุ้นเคยทรงพลังจากหน้าห้องดังขึ้น ตามด้วยประตูที่ถูกเปิดออก ปรากฏตัวของฮีโร่อันดับ1ออลไมท์ ในชุดคอสตูมสุดเท่ นักเรียนหลายคนต่างแววตาเป็นประกายดีใจอย่างเห็นได้ชัด แต่สำหรับเธอน่ะคนที่แทบจะคลั่งคือมิโดริยะต่างหาก

 

 

เพลาๆลงบ้างก็ดีนะ อาการโอตาคุเนี่ย

 

 

"ฉันจะมาสอนวิชาฮีโร่ขั้นพื้นฐาน เพื่อไม่ให้เสียเวลา วันนี้เป็นฝึกซ้อมต่อสู้!"

สิ้นคำกล่าวนักเรียนต่างร้องดีใจเมื่อได้ยินชื่อการฝึกที่น่าสนุกสำหรับใครหลายๆคน แต่ไม่ใช่กับเธอที่ตอนนี้แทบจะอาบน้ำตา  

 

 

ต่อสู้ ต่อสู้กับใคร กับเพื่อนในห้อง? ยิ่งคิดก็จะร้องไห้

 

 

"และสิ่งที่ต้องมีคือ ชุดคอสตูมพิเศษไงล่ะ!"

ออลไมท์พูดต่อพร้อมกับผายมือไปยังกำแพงด้านนึง ที่ค่อยๆมีแผงเหล็กบางอย่างเคลื่อนตัวออกมา มีกล่องสี่เหลี่ยมที่ระบุเลขที่1-21อยู่วางเรียงราย เอมิลี่ลุกหน้าจากโต๊ะชะเง้อไปมอง และนึกถึงชุดคอสตูมที่เธอเคยออกแบบส่งให้ทางโรงเรียนไป ตอนนั้นเธอง่วงๆอยู่ด้วยเพราะเธอดันมาออกแบบชุดกลางดึก เลยลืมไปแล้วว่าออกแบบยังไงไว้ แต่ที่จำได้เเม่นคือ อุปกรณ์พิเศษที่ออกแบบไว่ว่า กันไฟ ก็อัตลักษณ์เธอเสี่ยงกับพวกไฟนี่หน่า

 

 

"เมื่อทุกคนเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่กราเวต้า!"

 

 

"ค่ะ/ครับ!"

 

 

ตอบค่ะ แต่ใจจริงอยากจะอยู่ห้องต่อนะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"ไม่เลวทุกคนเท่มากจริงๆ!"

คำชมจากฮีโร่อันดับ1พูดขึ้นเมื่อเห็นนักเรียนต่างอยู่ในชุดคอสตูมที่มีเอกลักษณ์ต่างกันออกไป ส่วนเธอน่ะเหรอ ยืนหลบอยู่ตรงมุมทางเดิน เอมิลี่ไม่กล้าที่จะออกไป ความกลัวเขินอายก่อตัวในใจไปหมด กลัวว่าจะถูกหัวเราะรึเป็นตัวตลก ถึงชุดมันจะดีหรอก แต่ในสายตาคนอื่นนี่จะคิดแบบเธอไหมล่ะ

 

 

"เอลี่จัง? ไม่เดินไปรวมตัวกับทุกคนล่ะครับ"

เสียงเรียกทักจากข้างหลังแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ทำเธอสะดุ้งตกใจ เมื่อหันไปก็พบกับมิโดริยะในชุดจั๊มสูทสีเขียวมิ้นตัดด้วยสีขาว และสวมหน้ากากที่คล้ายหงอนยาวออกมา2เส้น ด้านหน้าของหน้ากากมีลายฟันมีแปะขาวอยู่ รวมๆเรียบง่ายและโดดเด่นในแบบตัวเองดี แต่ก็นะ

 

 

ดูออกเลยล่ะ ว่ามีใครเป็นต้นแบบ เดกุคุง

 

 

"นะ นายไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป"

เธอดันตัวมิโดริยะออกไปยังทางที่เพื่อนๆต่างยืนตัวรวมกันอยู่ อาการเลิ่กลั่กของเธอเข้าใจได้ไม่อยากสำหรับเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กอย่างมิโดริยะ

 

 

"เอลี่จังไม่ต้องอายนะ! ผมก็จะไม่อาย! ชุดเอลี่ออกจะสวยสุดๆ"

 

 

"จริงเหรอ แต่ช่างฉันเถอะ ไปก่อนเลยนะ"

เอมิลี่เผลอตัวไปกับคำชมก่อนจะเรียกสติกลับมาและดันตัวเพื่อนชุดเขียวให้ไปก่อน มิโดริยะพยายามลากเธอมาแต่เธอก็ไม่ยอมเกาะกำแพงแน่นซะยิ่งกว่าติดกาว สุดท้ายมิโดริยะจึงถอดใจและเดินไป โดยบอกเธอว่าให้รีบมาเดี๋ยวจะไม่ทัน

 

 

"โอ้! ครบแล้วรึยัง"

เมื่อมิโดริยะเดินเข้าไปรวมกับคนอื่น ออลไมท์จึงทักถามจำนวน เพื่อนคนนึงในชุดเกราะสีขาวพ่วงมาด้วยท่อที่ติดอยู่ หันไปนับจำนวนเพื่อนในห้อง

 

 

"ขาดคนนึงครับ!"

น้ำเสียงหนักแน่นคุ้นหู เพื่อนในชุดเกราะขาวคืออีดะคุง ทุกได้ยินดังนั้นต่างหันมาว่าใครกันที่ขาดไป

 

 

"เอ่ออ เอลี่จังครับ เธอยืนอยู่ตรงกำแพงทางเข้า"

เพื่อนสนิทในชุดจั๊มสูทสีเขียวยกมือขึ้นไขข้อสงสัยของออลไมท์และเพื่อนของห้อง ซึ่งเธอได้ยินทั้งหมด

 

 

เดกุคุงใจร้ายย

 

 

"อ่า อายสินะ ฮ่าๆ ถ้าไม่ออกมาฉันจะหักคะแนนนะ สาวน้อยยามาโอกะ"

ออลไมท์หัวเราะร่าขึ้นก่อนจะยกนิ้วสามนิ้วนับถอยหลัง

 

 

ขี้โกงนี่น่า!

 

 

หญิงสาวไม่มีทางเลือก จึงต้องเดินออกมาโดยที่ยังก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

 

เพื่อนๆต่างมองเธอมาจุดเดียวกันไม่วางตา เป็นชุดที่แฟนตาซีสวยงาม สวมฮูดผ้าคลุมสวนหัวสีดำมีดอกไม้กับผีเสื้อประดับอยู่ ชุดเป็นชุดรัดรูปสีดำตัดเส้นสีขาวตั้งแต่ลำคอถึงปลายนิ้วมือ และสะโพก ส่วนล่างเป็นกางเกงถุงน่องหนารัดลวดลายตัดกันดูสวยงาม แต่ที่เด่นที่สุดน่าจะเป็นผ้าสีฟ้าลายผีเสื้อที่มัดกับข้อมือถึงไหล่ ทั้งแขนสองข้าง โดยเนื้อผ้ามันเป็นสำหรับกันไฟ  

 

 

ถึงจะเคลื่อนที่คล่องแคล่ว แต่มันรัดไปรึเปล่าเนี่ย

 

 

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนๆว่าแสดงสีหน้าอย่างไร เมื่อเห็นเธออธิบายไม่ถูกแค่จ้องนิ่งมายังเธอ ก่อนจะเอ่ยชมเธอขึ้นมา โดยเฉพาะคุณอูรารากะที่เข้ามาจับมือเธอและเอ่ยชมชุดคอสตูม

 

 

เฮ้อ ถึงจะแปลกไปหน่อย ถ้าเพื่อนๆโอเค เธอก็โอเค ยกเว้นบาคุโกคนนึง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"อาจารย์ครับ! ที่สนามทดสอบจะไม่มีการจำลองเหตุการณ์อีกแล้วใช่ไหมครับ"

ชายในชุดเกราะสีขาวติดท่อ คล้ายหุ่นยนต์ยกมือขึ้นถาม เสียงหนักแน่นคุ้นหูรู้ได้ทันทีว่าคืออีดะเท็นยะที่สวมชุดนั้นอยู่  

 

"ไม่ล่ะ ต่อจากนี้พวกเธอต้องแบ่งเป็นทีมฮีโร่และทีมวินเลิน ต่อสู้กันเป็นทีม2-2กันภายในอาคาร"

ชายร่างใหญ่ฮีโร่อันดับ1ตอบคำถามของอีดะคุง และอธิบายสั้นๆเข้าใจง่าย

แต่สำหรับนักเรียนแล้วข้อคำถามข้อสงสัยยังมีมากอยู่

 

 

"ไม่ต้องฝึกพื้นฐานก่อนเหรอ"

อาซุย ซึยุ

 

 

"จะตัดสินแพ้ชนะยังไงล่ะคะ"

ยาโอโยโรซุ โมโมะ

 

 

"บึ้มให้เละเลยได้ไหมครับ"

บาคุโก คัตสึกิ

 

 

"จะมีการไล่ออกไหมคะ"

อูรารากะ โอชาโกะ

 

 

"จะใช้วิธีแบ่งกลุ่มกันยังไงล่ะครับ"

อีดะ เท็นยะ

 

 

คำถามพุ่งออกมาเป็นแถวไม่เว้นว่างแก่ออลไมท์ให้ได้ตอบจนเขากัดฟันกรอด หญิงสาวเห็นดังนั้นก็เข้าใจดี คนถามมันเยอะกว่าคนตอบนี่  

 

 

"ฟังนะ!"

ออลไมท์เรียกขึ้นพร้อมกับหยิบกระดานจดเป็นโพยออกมาอ่านอธิบายให้นักเรียนฟัง สรุปเนื้อหาคือ สถานการณ์จะเป็นวินเลินนำขีปนาวุธซ่อนอยู่ในตึกสักแห่งนึง ซึ่งฮีโร่จะต้องกำจัดวินเลินรึค้นพบขีปนาวุธให้ได้ ส่วนวินเลินก็ต้องปกป้องขีปนาวุธและจับฮีโร่ให้ได้ ทั้งหมดนี้ต้องปฏิบัติในเวลาแค่15นาที เอมิลี่ยืนฟังและใช้ความคิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าห้องเป็นคี่ แสดงว่าต้องมีคนไม่มีคู่ และคนๆนั้นน่าจะเป็นเธอที่เลขที่ท้ายสุด

 

 

"ส่วนคู่หูกับคู่แข่งเลือกด้วยการจับฉลาก"

ฮีโร่ออลไมท์พูดขึ้นพร้อมกับหยิบกล่องสีเหลืองที่ใช้จับคู่ขึ้นมาและให้นักเรียนเรียงแถวไปจับฉลาก  

 

 

จนตอนนี้ทุกคนทุกคนจับเสร็จหมดแล้วเหลือแค่เธอคนเดียว

 

 

"อ้าว มีเศษเหรอ"

ออลไมท์มองมายังเธอที่ยืนเดี่ยวอยู่คนเดียว เพื่อนๆต่างมองมาที่เธอจุดเดียว จนหญิงสาวรู้สึกอึดอัด

 

 

"ลองคิดดูสิสาวน้อย ว่าเธอจะแก้ปัญหาจุดนี้ยังไง"

อาจารย์ออลไมท์ก้มลงมามองเธอพร้อมกับตั้งคำถาม หญิงสาวใช้ความคิดอยู่ครู่นึง ก่อนจะตัดสินใจได้และตอบออกไป

 

 

ถึงจะเป็นการเลือกที่เสี่ยงเเพ้สูง แต่เธอก็จะลองดู

 

 

"หนูขอสู้กับออลไมท์ค่ะ"

คำตอบจากหญิงสาวทำเอาเพื่อนร่วมห้องและฮีโร่อันดับ1ต้องตกใจ ไม่คิดว่าจะเลือกแบบนี้ ในความคิดใครหลายคนคงคิดว่าเธอขอไปแทรกอยู่กับคู่ใดคู่นึง

 

 

"ทำไมถึงไม่เลือกที่จะไปแทรกคู่ใดคู่นึงล่ะสาวน้อย"

 

 

"หากทำแบบนั้น จะเป็นการเอาเปรียบเพื่อนๆค่ะ หนูทำไม่ได้หรอก และการที่ได้ลองสู้กับคุณ ถือว่าเป็นเกียรติและประสบการณ์ค่ะ"

เด็กสาวตอบคำถามอย่างมีเหตุผล แน่วแน่และเด็ดเดี่ยว คำตอบดูมีเหตุผลและเป็นผู้ใหญ่ทำให้ออลไมท์อดไม่ได้ที่จะยิ้มปลื้มกับความมั่นใจของเด็กสาวนี้

 

 

"เห้ย! ทำไมเธอได้สู้ฟะ งั้นมาสลับกันยัยเบื๊อก!"

ชายผมฟางที่ยืนฟังอยู่ โพล่งขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ และชี้หน้าเธอ

 

 

"จะสลับไหมสาวน้อย?"

 

 

"ไม่ค่ะ หนูตัดสินใจแล้ว"

เอมิลี่เลือกตอบอย่างไม่ลังเลพร้อมกับหันไปยิ้มแก่เพื่อนผมฟางอย่างบาคุโก

 

 

รู้สึกสะใจแปลกๆ  

 

 

"2ทีมแรกที่จะสู้กันก็คือ! ทีมAทีมD ทีมAฮีโร่ ทีมDวินเลิน และคนอื่นให้ไปรวมกันที่ห้องมอนิเตอร์!"

ออลไมท์ที่หยิบฉลากให้การต่อสู้เสร็จก็สั่งให้นักเรียนที่เหลือไปห้องมอนิเตอร์

 

 

แต่ที่เธอยังไม่เดินไปเพราะกังวลกับคู่แรกนี่แหละ! เพราะทีมAคือมิโดริยะกับอูรารากะ ไม่มีปัญหา แต่ทีมDนี่สิปัญหา เป็นบาคุโกกับอีดะ เอมิลี่ทำได้แค่เดินเข้ามาให้กำลังใจมิโดริยะกับอูรารากะว่าให้ระวังตัวด้วย โดยเฉพาะมิโดริยะ ที่น่าจะโดนหมายหัวแน่ๆนอนๆ และเธอไม่ลืมที่จะไปให้กำลังใจกับปลอบใจอีดะว่าอดทนกับคู่หน่อยละกัน ส่วนบาคุโกที่ได้ยินตวาดไล่เธอทันทีด้วยความโกธร แต่เธอไม่ฟังคำด่านั่นแค่ยิ้มๆให้อีดะและวิ่งตามคนอื่นๆไปห้องมอนิเตอร์

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ภายในห้องมอนิเตอร์นั้น มีแค่ห้องโล่งๆมืดทึบกับจอฉายขนาดใหญ่ที่ตั้งกล้องติดไว้ในตัวอาคาร เพื่อสังเกตการต่อสู้ของแต่ละคู่ ตัวเอมิลี่ไม่อยากจะไปยืนดูใกล้ๆหรอก อยากยืนมุมห้องซะมากกว่า แต่ที่ต้องพุ่งไปยืนหน้าสุดเพราะมันเป็นการต่อสู้ของเพื่อนเธออย่างมิโดริยะ และต้องคอยกังวลกับบาคุโก  

 

 

"พวกเธอก็ต้องคิดให้หนักเหมือนกันนะ"

คำพูดจากออลไมท์สั่งให้นักเรียนที่อยู่ภายในห้องใช้ความคิดให้มากว่าจะฝ่าไปยังไง และตั้งใจดูเพื่อจะได้รู้เทคนิคของเพื่อนๆ

 

 

"นี่ๆ เธอยามาโอกะ สุดยอดเลยนะที่จะสู้กับออลไมท์น่ะ! ลูกผู้ชายสุดๆ!"

ชายผมแดงตั้งสะกิดเรียกเธอพร้อมกับกล่าวชมอย่างเต็มเสียง เธอแค่กล่าวขอบคุณนึกในใจว่าเธอเป็นผู้หญิงนะไม่ใช่ลูกผู้ชาย

 

 

"ฉันชื่อ คิริชิมะ เอจิโร่! ยินดีที่ได้รู้จัก"

ชายผมแดงคอสตูมโชว์เนื้อหนังกับเกราะบนหน้าดูแข็งแกร่ง กล่าวแนะนำตัวกับเธอ เอมิลี่ส่งยิ้มน้อยๆให้และแนะนำตัวกลับไปเช่นกัน

 

 

"เป็นการตัดสินใจที่น่าตกใจมากเลยนะคะคุณยามาโอกะ สงสัยจริงๆว่าจะชนะออลไมท์ได้อย่างไร"

สาวสวยผมดกดำชุดเปิดเนื้อหนังเต็มที่ดูเซ็กซี่กล่าวขึ้นและมองสำรวจตัวเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวใช้ความคิดว่าเธอจะชนะออลไมท์ได้อย่างไง

 

 

"ฉันยาโอโยโรซุ โมโมะค่ะ ขออภัยที่เสียมารยาทพูดประเมิณคุณ"

 

 

"อ่า ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยังคิดหนักเลย"

กลายเป็นตอนนี้แทนที่จะได้ตั้งใจกับจอมอนิเตอร์ต้องคอยมาทักทายเพื่อนในห้อง มีบ้างบางคนที่เธอไม่กล้าทักทายเพราะดูอีกฝ่ายคงอยากอยู่คนเดียว เช่นเพื่อนหัวนกกา กับเพื่อนชายผม2สี

 

 

ผ่านไปไม่นาน ในจอมอนิเตอร์ปรากฏตัวของมิโดริยะกับอูรารากะเดินคู่กันมาตามทางเดิน ก่อนจะต้องวุ่นวายเมื่อบาคุโกเล่นลอบอยู่ตรงมุมก่อนจะพุ่งตัวระเบิดใส่ทั้งคู่ ทิ้งอิดะให้เฝ้าขีปนาวุธ  

 

 

การโจมตีเปิดศึกของชายระเบิดทำเอาทุกคนตกใจกับการลอบโจมตีเสี่ยงตาย แต่ดีที่ทั้งคู่หลบทัน เมื่อลุกขึ้นได้ บาคุโกไม่รีรอวิ่งใส่มิโดริยะทันที เธอได้แค่เหลือบมองอย่างกลัวๆว่ามิโดริยะจะโดนรึเปล่า แต่ว่าผลมันทำเอาเธอกับเพื่อนๆในห้องต้องตกใจ เพราะมิโดริยะรวบแขนบาคุโกและฟาดลงกับพื้น  

 

โห นี่สินะพลังโอตาคุ

 

เมื่อบาคุโกลุกขึ้นก็พูดอะไรไม่รู้อยู่ เพราะกล้องแต่ละตัวรับเสียงไม่ได้เลยไม่รู้เรื่อง โดยออลไมท์อธิบายว่าบาคุโกคุยกับอีดะอยู่

 

 

คุยรึด่ากันแน่นะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เวลาผ่านไปจนจบการต่อสู้ ผลคือฮีโร่ชนะ ถึงจะชนะแต่เธอไม่ได้ดีใจนักหากแลกกับการที่มิโดริยะสลบหมดสภาพเพราะแรงระเบิดของบาคุโกบวกกับพลังตัวเองเล่นทำตึกพังแป็นแถบ  

 

 

และตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้อง เพื่ออธิบายว่าใครทำได้ดีที่สุดรึต้องปรับปรุงส่วนใด ผลคือตนที่ทำได้ดีที่สุดคือ อีดะคุง โดยได้คำอธิบายเสริมโดยยาโอโยโรซุ  

 

 

"เอาหล่ะ เราจะเปลี่ยนสถานที่ แล้วก็เริ่มรอบที่2กันต่อเลย"

สิ้นคำกล่าว ก็เริ่มจับฉลากคู่ต่อไป ส่วนคนที่เหลือก็ไปรอกันที่ห้องมอนิเตอร์ เอมิลี่อยากจะไปหามิโดริยะเพื่อดูอาการ แต่ก็ถูกสั่งห้ามไว้ก่อน เธอหันมามองบาคุโกอย่างเคืองๆ แต่ว่า...

 

 

กลับเคืองไม่ลงเมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบ และเหม่อลอยอยู่  

 

 

ถึงจะโกธรก็เถอะ แต่พอทำหน้าแบบนั้นโกธรไม่ลงจริงๆ

 

 

"นี่คัตสึกิ เครียดกับเรื่องแพ้เนี่ยนะ ไม่สมเป็นนายเลย"

เอมิลี่ถอนหายใจออกมาก่อนจะเข้าไปคุยกับอีกฝ่ายและหยอกนิดหน่อยเพื่อให้อีกฝ่ายไม่เหม่อเป็นหุ่นกระบอกอยู่อย่างนี้ ส่วนผลที่ได้กลับมาคือถูกว่าซะงั้น

 

 

"หุบปากไป ยัยเบื๊อก"

 

 

"จ้าๆ ถึงฉันจะโกธรนาย แต่พอนายทำหน้าแบบนี้มันแปลกนะรู้ไหม ไปห้องมอนิเตอร์กันเถอะ ทำหน้าอมทุกข์อยู่ได้พ่อคุณระเบิด"

เธอคร้านสนใจคำด่านั่น เลือกที่จะพูดดีๆแทน ก่อนจะยื่นมือขึ้นตบแปะผมอีกฝ่ายเป็นการปลอบบวกหยอกล้อ ชายผมฟางสะดุ้งกับการกระทำนี้ จนหน้าขึ้นสีฟาดแดงชัดจากความโกธรรึเขินอายสักอย่าง  

 

 

"ยัยบ้านี่! เอามือลงเลยนะ!"

บาคุโกตวาดขึ้น หมายจะจับตัวเธอมาเขกหัวสั่งสอน แต่เอมิลี่ไหวตัวทันวิ่งนำไปห้องมอนิเตอร์เสียแล้ว ทิ้งให้ชายระเบิดยืนหัวเสียอยู่อย่างนั้น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

"อ่ะ! ยามาโอกะจัง มาเร็วเข้า"

เมื่อเธอผ่านประตูเข้ามา ก็พบเข้ากับสาวไร้จำกัดอูรารากะที่โบกมือเรียกเธออยู่หน้ามอนิเตอร์ ก่อนจะวิ่งมาดึงเธอไปยืนหน้ามอนิเตอร์ด้วยกัน ระหว่างดูไปก็พูดคุยกันจนสนิทสนม

 

 

"ถึงตอนยามาโอกะจังสู้เมื่อไร ฉันจะคอยเชียร์นะ!"

 

 

"ขอบคุณนะคะ อูรารากะจัง"

คำให้กำลังใจล่วงหน้าจากเพื่อนสาว ทำเธออดใจชื้นไม่ได้ ถึงจะแพ้ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะมีเพื่อนไงล่ะ

 

 

"ในรอบที่2นั้นทีมBฮีโร่ ส่วนทีมวินเลินคือทีมI"

ออลไมท์กล่าวขึ้นพร้อมกับมองเข้าไปในจอมอนิเตอร์เพื่อสังเกตนักเรียนแต่ละคน ซึ่งในรอบนี้ทีมวินเลินน่าจะได้เปรียบที่มีสาวล่องหนอยู่ ส่วนทีมBนี่ยังไม่มั่นใจได้นัก

 

 

แต่ทุกอย่างกลับผิดมหันต์ ทีมBเป็นฝ่ายชนะทั้งที่เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่นาที เพราะชายผมครึ่งซีกเล่นเเช่ทั้งตึกอาคารเป็นน้ำแข็งและเข้าไปจับขีปนาวุธเสียง่ายๆ เล่นเอาความหนาวลามมาที่ห้องมอนิเตอร์ แต่ดีที่ชายผม2สีละลายน้ำแข็งให้ นับได้ว่าเป็นอัตลักษณ์ที่โหดสุดๆ แถมคนใช้ก็เงียบๆน่ากลัวอีก 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เวลาผ่านมานาน หลายคู่ทดสอบเสร็จ ได้เห็นอัตลักษณ์ที่แปลกตามีเอกลักษณ์ แต่ที่น่าสนใจของทุกคนตอนนี้คือ คู่ต่อสู้สุดท้าย เอมิลี่กับออลไมท์ โดยออลไมท์อาสาจะเป็นวินเลินเอง เธอถอนหายใจกำแผนผังรายละเอียดของอาคารแน่น ถึงจะอ่านละเอียดแล้ว แต่ความกังวลยังคงอยู่

 

อีกฝ่ายคือ ออลไมท์นะ ประมาทไม่ได้เด็ดขาด

 

 

แต่ยังดีที่ความเครียดและกังวลลดลงเมื่อได้รับกำลังใจจากเพื่อนๆ ตอนนี้ออลไมท์ต้องไปเตรียมตัวในตึกอาคาร ให้เธอยืนรอและคิดใช้แผนอยู่หน้าตึก และจู่ๆก็นึกปิ๊งไอเดียแผนขึ้นมาได้  

 

 

แต่แผนนี้คงกินแรงจนเกือบสลบแน่ๆ แต่ว่าเปอร์เซ็นต์ความชนะถึง69% ไม่ลองก็ไม่รู้

 

 

"เริ่มได้!"

เสียงประกาศส่งสัญญาณจากออลไมท์ดังลั่นออกมา เธอสูดลมหายใจหนักแน่น เดินเข้าไปยังตัวอาคาร  

 

 

เมื่อก้าวขาเข้ามาแล้ว เธอผายมือออกส่งผีเสื้อตัวสีฟ้าขนาดเล็กตัวนึงออกมา ให้บินไปสำรวจพื้นที่หาตัวขีปนาวุธและออลไมท์ เธอหลับตาใช้จิตร่วมกับผีเสื้อตัวนั้น บังคับให้มันบินช้าๆเพื่อหาตำแหน่ง หากบินไม่ระวังอาจถูกออลไมท์จับได้ ทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของเพื่อนในห้องมอนิเตอร์ที่ต่างลุ้นกันว่าเธอจะทำอย่างไร

 

 

ผีเสื้อตัวน้อย บินอย่างเชื่องช้าระวังตัว ก่อนจะพบกับตัวออลไมท์และขีปนาวุธอยู่ในห้องชั้น4สุดทางเดินฝั่งซ้าย  

 

 

อยู่ที่เดียวกันสินะ ตามแผนเลย

 

 

หญิงสาวถอดจิตออกจากผีเสื้อที่เข้าไปสำรวจ ก่อนจะบังคับให้หายไป เธอตั้งสติขึ้นและค่อยๆเดินช้าๆและเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ยังที่ที่ออลไมท์กับขีปนาวุธอยู่  

 

 

เอมิลี่เดินมาสักพักก็ถึงที่หมายคือหน้าห้องที่ออลไมท์อยู่ เธอหลบอยู่ตรงมุมประตูนอกไม่ให้ออลไมท์เห็น และตอนนี้ก็ถึงแผนต่อไป เธอถอดฮูดที่คลุมอยู่ ดึงดอกไม้ดอกนึงจากบนผมมาไว้ในมือ ดอกกุหลาบสีฟ้าค่อยบานกลีบออก เป็นเทปจับกุมสีขาว เธอสลายดอกไม้ในมือไป กำเทปจับกุมแน่น ก่อนจะขว้างมันเข้าไปในห้อง ออลไมท์ที่เห็นรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายมาและ จึงตั้งท่าเตรียมรับมือ แค่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงขว้างมา

 

 

"นี่เธอทำอะไรน่ะ ขว้างเทปจับกุมเนี่ยนะ!?"

เพื่อนผมเหลืองในห้องมอนิเตอร์พูดขึ้นเมื่อเห็นเธอที่ขว้างเทปจับกุม มันดูเป็นการกระทำที่โง่มาก นอกจากไม่มีประโยชน์อะไรยังทำให้ออลไมท์รู้ตัวอีก

 

 

"นั่นสิ ยอมแพ้เหรอ?"

สาวผิวชมพูผู้ใช้กรดกล่าวอย่างสงสัยไม่เข้าใจการกระทำของหญิงสาวภายในจอ

 

 

"ฉันว่าเธอคงวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ แววตาเธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้"

เด็กสาวผมดำขลับทักขึ้นพร้อมกับวิเคราะห์ไป ไม่อยากจะตีโพยตีพายแต่แรกจึงบอกให้เพื่อนๆดูสถานการณ์ไปก่อน

 

 

ตัดมายังที่เอมิลี่

 

 

เมื่อออลไมท์รู้ตัวก็ตามแผน เธอวางมือทาบลงบนพื้นปรากฏเลื้อยดอกไม้ยาวไปตามพื้นตรงเข้าไปในห้องหมายจะจับตัวออลไมท์ และส่งผีเสื้อตัวเล็กๆนับ10ไปก่อก่วน ออลไมท์สะบัดเลื้อยดอกไม้ทิ้ง และพยายามปัดผีเสื้อต่างๆออก ถึงจะต่อยจนแรงลมพัดถอยไปแต่มันก็พุ่งเข้ามาอีกไม่จบไม่สิ้น

 

 

เพื่อนๆที่มองอยู่รวมถึงตัวออลไมท์ต่างคิดว่าเธอจะจับกุมตัวออลไมท์ด้วยเลื้อยดอกไม้ยาวสีเขี้ยว แต่เปล่าเลยที่เธอทำไปทั้งหมดนั่นแค่หลอกล่อต่างหาก

 

 

เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้าย!

 

 

เธอยกมือข้างนึงขึ้นมาผายมันออก ค่อยๆมีผีเสื้อตัวใหญ่ตัวหนึ่งออกมา เธอเพ่งสมาธิไปที่มันครึ่งนึง บังคับให้บินเข้าไปในห้อง โดยบินไปที่จุดอับทางสายตา ออลไมท์ไม่เห็นผีเสื้อตัวใหญ่ที่ผิดแปลกนั่น เพราะเขามัวแต่ยุ่งอยู่กับเลื้อยดอกไม้กับผีเสื้อตัวเล็กนับ10อยู่  

 

 

เหนื่อยชะมัด แต่จะหยุดกลางทางไม่ได้!

 

 

ตอนนี้พลังกายเธอถูกสูบอย่างหนักหน่วง จากการใช้ท่าพร้อมกันถึง3 ทั้งการปล่อยเลื้อยดอกไม้ ผีเสื้อตัวเล็กนับ10 และที่สำคัญที่สุด ผีเสื้อย้ายร่าง เธอเพ่งสมาธิข่มความเหนื่อย บังคับผีเสื้อย้ายร่างบินไปยังด้านหลังขีปนาวุธ

 

 

อีกนิด จะถึงแล้ว!

 

 

เมื่อผีเสื้อย้ายร่างบินไปยังหลังขีปนาวุธได้แล้ว เธอไม่รอช้าหยุดใช้เลื้อยดอกไม้และผีเสื้อตัวเล็กที่บินก่อกวนอยู่ ก่อนจะตั้งจิตและย้ายร่างไปยังผีเสื้อหลังขีปนาวุธ ส่วนร่างเก่าก็สลายเป็นกองดอกไม้สีฟ้า แต่กว่าออลไมท์จะรู้ตัวก็สายไปแล้ว

 

 

 

 

"หะ หายไปแล้ว!"

คามินาริ เด็นกิ

 

"ไม่ใช่! อยู่หลังขีปนาวุธต่างหาก!"

เซโระ ฮันตะ

 

 

 

 

"ในที่สุด!"

เมื่อย้ายร่างเสร็จสิ้น เธอไม่รอช้ายกมือขึ้นแตะขีปนาวุธ ก่อนความเหนื่อยล้าต่างๆจะโถมใส่ตัวเธอ จนหญิงสาวทรุดหวบสลดลงไปนอน

 

ทางออลไมท์ที่ได้ยินเสียงจากด้านหลังขีปนาวุธจึงเดินมาดู เป็นเด็กสาวที่นอนสลบอยู่ใกล้ๆโดยที่มือยังคงแตะขีปนาวุธอยู่ ฮีโร่อันดับ1ฉีกยิ้มกว้างภูมิใจแก่เด็กสาวและประกาศขึ้น

 

"ฮีโร่ชนะ!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"อึก อ่าา..."

เสียงสะลึมสะลือจากการตื่นหลังฝึกซ้อมต่อสู้ ความง่วงปะปนมากับเหนื่อยที่ยังค้างคาอยู่บ้าง เด็กสาวค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้า สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสะอาดสีขาว ก่อนจะหันมองรอบตัวที่มีม่านสีเขียวของห้องพยาบาลวางกั้นอยู่  

 

 

เอมิลี่นึกย้อนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ทำให้เธอมีสภาพแบบนี้ จำได้ว่าสู้กับออลไมท์และแตะขีปนาวุธได้ จากนั้นทุกอย่างก็มืดดับลง เธอไตร่ตรองความคิดเล็กน้อยก่อนจะพึ่งนึกได้ว่า มิโดริยะเพื่อนสนิทของเธอก็เข้าห้องพยาบาลเหมือนกันเพราะได้รับบาดเจ็บหนัก

 

 

"โอ๊ย!"

เธอลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้สีขาวอย่างเร็ว จนปรับสายตาไม่ทัน จนปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

 

 

"ตื่นแล้วรึไง ยามาโอกะ"

เสียงแหบแห้งดังขึ้นหลังม่าน ก่อนจะถูกเปิดออกด้วยฝีมือของอาจารย์ประจำชั้นหน้าขรึมขอบตาดำ ไอซาวะ

 

 

"ค่ะ แล้วมิโดริยะล่ะคะ"

 

 

"ถามถึงคนอื่น ตัวเองก็ร่อแร่ไม่แพ้กันเลยนะ มิโดริยะตื่นก่อนเธออีกและก็ไปแล้วด้วย"

อาจารย์หันไปชี้เตียงข้างๆที่มีรอยยุบอยู่เหมือนออกไปได้ไม่นาน แค่สักพักนึง เอมิลี่ก้าวขาลงจากเตียงเพื่อยืนขึ้น แต่ก็ไม่วายถูกอาจารย์ประชั้นเธอดุใส่

 

 

"หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"

เธอเอ่ยขัดคำดุบ่นมากความของอาจารย์ไอซาวะ และขอตัวออกจากห้องพยาบาลไป ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ สาวสูงวัย รีคัพเวอร์ที่ช่วยรักษาดูแลเธอที่สลบจนถึงเย็น

 

 

"เด็กปีนี้หัวรั้นจริงๆ"

ไอซาวะ

 

 

"แล้วนึกอะไรถึงมาหาเด็กที่ห้องพยาบาลล่ะ ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะมาเลยด้วยซ้ำ"

รีคัพเวอร์รี่

 

 

"............"

ไอซาวะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เอมิลี่เดินประคองตัวเองมายังห้องเรียน1-Aของเธอ คิดว่าทุกคนคงกลับแล้วกระมัง เพราะนี่ก็เย็นมากแล้วด้วย แต่กลับผิดคาดเมื่อเธอเปิดประตูบานหนาห้อง1-Aไป

 

 

"ยามาโอกะจังมาแล้ว!"

อาชิโด้ มินะ

 

 

"เป็นไงบ้าง เหนื่อยหน่อยนะยามาโอกะจัง"

อาซุย ซึยุ

 

 

"เธอนี่เจ๋งชะมัด ชนะออลไมท์ได้ด้วย!"

คิริชิมะ เอจิโร่  

 

 

คำทักทายเป็นห่วงถึงอาการของเธอและกล่าวชื่นชมจากเพื่อนร่วมห้องต่างๆที่เข้ามาหาเธอตรงหน้าประตู เอมิลี่กล่าวขอบคุณสำหรับกำลังใจจากเพื่อนๆบวกกับความเขินอายจึงอาจพูดตะกุกตะกักออกไปบ้าง โดยที่สายตายังคงกวาดหาทั่วห้องเพื่อหาตัวเพื่อนสนิทอย่างมิโดริยะ แต่กลับไม่เห็นเลย รวมถึงบาคุโกด้วย  

 

"แล้วเดกุคุงกับคัตสึกิล่ะคะ?"

เธอถามขึ้นมากลางกลุ่มเพื่อนๆ เมื่อเพื่อนๆได้ยินจึงชี้ไปที่หน้าต่างแทนซึ่งตรงหน้าต่างก็มีอูรารากะจังยืนดูอยู่ รวมถึงเพื่อนๆบางคนด้วย หญิงสาวจึงเดินไปที่หน้าต่างเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

เมื่อมองลงไปยังด้านล่างก็เห็น 3บุคคลที่ยืนกันอยู่ มิโดริยะ ออลไมท์ และบาคุโก เหมือนจะคุยอะไรกันเสร็จไปแล้วด้วยเธอจึงไม่รู้อะไรมาก แต่จู่ๆ บาคุโกก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอที่หน้าต่างพร้อมกับชี้หน้ามายังเธอ

 

 

"ฉันจะเป็นที่1ของUA! ยัยเบื๊อกอย่างเธอไม่มีวันเหนือไปกว่าฉันเด็ดขาด!!!"

คำตะโกนประกาศลั่นจากชายผมฟางที่ชี้เธอ ดังพอที่จะทำให้เพื่อนๆที่อยู่บนห้องกับมิโดริยะและออลไมท์หันมามองเธอได้

 

 

แล้วทำไมต้องมาลงที่ฉันเนี่ย! ตาบ้า!

 

 

พูดจบชายผมฟางก็บัดตัวเดินออกจากโรงเรียนไป ทิ้งให้เธอต้องปวดหัวเพิ่มกับการมารับอารมณ์อยากเป็น1ของบาคุโก เธอน่ะไม่ได้อยากจะเป็นที่1อะไรทั้งนั้น แค่เป็นฮีโร่ได้ช่วยเหลือคนก็พอ  

 

 

แล้วทำไมต้องมาคิดเองเออเองว่าเธออยากจะเป็นที่1ด้วยเล่า!?

 

 

"ยามาโอกะจัง สู้ๆนะ ถึงจะโดนบาคุโกกดดันก็เถอะ!"

อูรารากะ

 

 

"อูรารากะจังคะ นี่ก็คิดเหมือนกับบาคุโกใช่ไหมเนี่ยยยย"

 

 

ขอเถอะ! เธอขออยู่สงบๆไม่ได้รึไงเนี่ย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

_________________________

เห้อออ ปั่นเสร็จไปอีกตอนนึง ขอยอมรับว่าเขียนลวกทุกตอนค่ะ5555

 

ทุกคนมีคำตอบรึเปล่าว่าใครคือคนที่เอมิลี่จังเดินไปชนเข้า ใบ้ว่าอยู่ห้องอื่น:)

 

ส่วนเรื่องชุดคอสตูมของน้อง อาจมีคนไม่เข้าใจรึนึกภาพไม่ออก ไม่ต้องห่วงค่ะ ไรท์กับเพื่อนของไรท์กำลังช่วยกันวาดอยู่ ซึ่งอาจจะนานเพราะเรื่องเรียนออนไลน์ก็ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #69 Jecelyn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 17:14
    คุกนะคะจารย์เเต่ก็คุ้มที่จะเสี่ยงน๊าาาาา อุ๊ย!พูดไรไปเนี่ย หุหุุุหุหุ
    #69
    0
  2. #18 990205685 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 18:05

    คุกๆๆๆๆๆๆ แค่กๆๆ คุกๆๆ แค่กๆ! โอ้วว สงสัยไม่สบายเลยไอเป็นเสียงแปลกไป เนอะไอซาวะเซนเซย์^∆^

    #18
    1
    • #18-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      26 พฤษภาคม 2563 / 18:52
      อาจารย์เลิ่กลั่ก ลุกลี้ลุกลนเลยค่ะ555
      #18-1
  3. วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 11:50
    ไอซาวะซังคะ คุก
    #17
    1
    • #17-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      26 พฤษภาคม 2563 / 16:35
      ไอเป็นเสียงคุกๆเลยค่ะ
      #17-1
  4. #16 Aum (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 05:20

    เหตุผลที่ไอซาวะซังมาที่ห้องพายาบาลก็เพราะ.....เป็นห่วงน้องเอลี่ใช่มั้ยคะจายร์~~

    คนที่น้องเดินชนนั้นก็คือ!..ชินโซ ฮิโตชิ นั้นเองค่าาา!!

    อย่างให้น้องได้คุยกับโชโตะเร็วๆจัง~~

    #16
    1
    • #16-1 mniwrrs(จากตอนที่ 12)
      26 พฤษภาคม 2563 / 16:34
      เป็นคำตอบที่.....


      ถูกต้องค่ะ!
      ส่วนโชโตะ อืมมม รอหน่อยนะ~
      #16-1