Fic Rov [Yaoi BL]

ตอนที่ 14 : Laville x Yorn •| ตั้งชื่อ |•

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 เม.ย. 63

 

____________________________

เนื้อหาในที่นี้

 

-มาแบบสดใส ไม่ดราม่าใดๆ

-เด็กกินผู้ใหญ่ค่ะ!

-เนื้อหาอ้างอิงจากจักรวาลในเกมไม่เป๊ะก็ต้องขอโทษด้วย

-ไรท์ทำการมโนสถานที่เข้าไปด้วยนะคะ เพื่อโมเม้นล้วนๆ (สนองตน)

-ตัวละครมีหลุดคาร์เนื่องจากไรท์ต้องการให้เป็นงั้นเอง ขอท่ดเด้อ

-เหตุการณ์ในเรื่องไรท์สมมติ มโนจิ้นเองอย่าไปคิดมาก

_____________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เจ้าเด็กเหลือขอนี่เหรอ ที่ถล่มคาสิโนของกิวเดอร์"

ผู้ไต่สวนแห่งวิหารแห่งการไต่สวน เหยียดมองตรงไปยังเด็กหนุ่มจากรัฐMildarซึ่งย่อยมาจากสหพันธรรัฐอิสระ เด็กหนุ่มมีสภาพเนื้อตัวมอมแมม มีเศษดินฝุ่นต่างๆเป็นด่างดวง พกอาวุธปืนคู่ไว้ข้างเอวเก่าๆ นั่งคุกเข่าอยู่กลางลานวิหารแห่งการไต่สวน พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอารมณ์ดีมายังเขาอีก เอ็นโซกระตุกโซ่ในมืออย่างเผลอตัวเมื่อเห็นกริยาอันแสนสบาย ไม่เดือดเนื้อร้อนตัวอะไรนั่น  

 

 

"ใช่ แต่ว่าเอ็นโซ วางโซ่ตรวนลงก่อนเถอะ"

ซีเนียลผู้บังคับบัญชาการวิหารแห่งแสง กล่าวขึ้นข้างกาย พยายามพูดให้เอ็นโซผ่อนคลายใจเย็นและวางโซ่ตรวนมัจจุราจลงก่อน  

 

 

"เจ้านามว่าอะไรเหรอ หนุ่มน้อย"

ซีเนียลเดินตรงไปหยุดอยู่หน้าเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ เก็บค้อนกลับเข้าสู่หนังสือศักดิ์สิทธิ์เล่มหนาที่ตนจะพกไปไหนมาไหนเสมอ เพื่อเพิ่มความไว้ใจให้แก่เด็กหนุ่มเรือนผมสีฟ้าไพลินยาวประบ่ายุ่งเหยิงตรงหน้า  

 

 

"ผมชื่อลาวิล ว่าแต่จะให้ผมมาทำอะไรล่ะ"

เด็กหนุ่มต่างแดนกล่าวตอบอย่างง่ายดาย ตามท้ายด้วยคำถามที่ถามออกมา ประกอบกับสายตาที่หันมองรอบๆวิหารอย่างตื่นเต้น ผู้บัญชาการตอบรับคำตอบของเด็กหนุ่มในลำคอเบาๆ คงเป็นเด็กที่เลือดร้อนใช่ย่อย

 

 

"เรื่องนั้น คงต้องรอท่านทูเลนน่ะ เพราะท่านเป็นคนที่เสนอให้เจ้าเข้ามาร่วมกับVeda"

ซีเนียลกล่าวตอบอย่างสุขุม เด็กหนุ่มจากMildaเอียงคอขมวดคิ้วเป็นปมมองตรงมายังผู้บังคับบัญชาการ ซีเนียลมองกลับไปยังเด็กหนุ่มที่ทำหน้าตาสงสัยอะไรบางอย่างมายังเขา นี่เขาพูดอะไรแปลกไปรึ?

 

 

"ทูเลนใครอ่ะ นักบวชอ๋อ?---"

 

 

'ตึง!'

 

 

"นี่เจ้าดูหมิ่นรึ!"

ผู้ไต่สวนกระแทกเท้าลงกับพื้นหินอ่อนเสียงดังด้วยเเรงอารมณ์ มือที่สวมถุงมือหนังสีดำกำโซ่ตรวนในมือแน่น เตรียมเกี่ยวกระชากศีรษะได้แทบจะทันที ซีเนียวเข้ามาดึงมือเอ็นโซให้ใจเย็นลง ไม่งั้นเด็กหนุ่มหน้าใหม่ได้ลาโลกตั้งแต่วันแรกแน่ เอ็นโซกัดฟันไม่พอใจกับคำพูดของเด็กหนุ่ม ที่กล่าวถึงบุคคลสูงศักดิ์ได้หน้าตาเฉย แถมยังเรียกว่านักบวชเหมือนสามัญชนทั่วไป แต่อารมณ์ฉุนเฉียวก็ต้องดับลงเมื่อมีฟ่ามือนึงมาเตะลงบนไหล่เขา ผู้ไต่สวนหันไปมองเจ้าของฝ่ามือเป็น ผู้นั่งบัลลังก์สายฟ้าคนปัจจุบัน เอ็นโซถอยตัวออกห่างพร้อมกับกล่าวขออภัยที่ตนแสดงอารมณ์ไม่งามในวิหารเช่นนี้ ทูเลนยกยิ้มห้ามปรามไม่ถือโทษใดๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังเด็กหนุ่มที่ยังคงสงสัยอยู่ว่าตนทำอะไรผิด แค่ถามเอง

 

 

"ยินดีที่ได้พบลาวิล ข้าทูเลน เทพสายฟ้า"

เทพสายฟ้ากล่าวแนะนำตัวและทักทายเล็กน้อย เด็กหนุ่มจากMildarขานกลับพร้อมกับกล่าวทักทายคล้ายๆกันส่งไป เอ็นโซ่ที่อยู่ข้างหลังแทบจะกระโดดสับศีรษะเด็กหนุ่มที่ไม่ก้มหัวสรรเสริญ แถมยังทักทายธรรมดากับเทพอีก แต่ก็ถูกขัดโดยเซเนียลและถูกลากไปยังทางเดินหลังวิหาร

 

 

"หน้าที่ของเจ้าน่ะ มีแน่ แต่หลังจากเจ้าฝึกซ้อมตัวเองจนมีฝีมือเสียก่อน"

ทูเลนกล่าวต่อถึงคำถามที่เด็กหนุ่มถามซีเนียลก่อนหน้า เทพสายฟ้าได้ยินทุกสิ่งอย่างเพราะตนแอบฟังอยู่ แต่ไม่ได้เข้ามาร่วม จนเอ็นโซโมโหเนี่ยแหละ  

 

 

"เอ่? ผมว่าผมก็มีฝีมือแล้วนะ ฝึกอะไรอีกอ่ะ"

เด็กหนุ่มขี้สงสัยเจ้าคำถาม ถามต่อถึงฝีมือของตนพร้อมกับชูปืนคู่สองกระบอกข้างเอวขึ้นมาชู พร้อมกับอวดมันและเล่าถึงตอนที่บุกคาสิโนของกิวเดอร์ เพื่อแค่ช่วยเจ้าของร้านขายขนมปังแค่นี้เอง ทูเลนถอนหายใจใส่เด็กหนุ่มกับความอารมณ์ดีที่เจ้าตัวมี ไม่รู้ตัวเลยว่าตนนั้นจะถูกกิวเดอร์เกลียดขี้หน้าไปเสียแล้ว

 

 

"เจ้ามีฝีมือข้ารู้ แต่มันยังฝึกเพิ่มได้อีก รวมถึงความคิด ไตร่ตรองสถานการณ์"

เด็กหนุ่มMildaยกมือขึ้นมาเกาศีรษะไปมาอย่างงงงวย เขาไม่ค่อยเข้าใจอะไรแบบนี้นักเพราะแค่ใช้ใจสู้ตลอด เด็กหนุ่มอือออตามเทพสายฟ้าไป เพราะตนขี้เกียจไปใส่ใจกับมันมาก ทูเลนหัวเราะหึในลำคอ คิดไว้เเล้วว่าเด็กหนุ่มนั้นไม่เข้าใจเป็นแท้แน่นอน เทพสายฟ้าผายมือไปยังทางนึงในวิหาร ปรากฏร่างๆนึงค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มร่างเล็กเพรียวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ทาบด้วยแทบผ้าสีแดง และลวดลายสีทอง เรือนผมสีทองสว่าง ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมสวยงามพร้อมกับในมือที่ถือคันธนูสีเพลิงสวย ลาวิลอึ้งไปชั่วขณะนึงเขามองร่างนั้นนิ่งงัน รู้ตัวอีกทีร่างนั้นก็มายืนข้างๆเทพสายฟ้าเสียแล้ว  

 

 

"นี่ยอร์น อัศวินศักดิ์สิทธ์ เขาจะเป็นผู้ฝึกสอนเจ้า"

ทูเลนกล่าวแนะนำบุคคลใหม่ อัศวินศักดิ์สิทธิ์ตัวแทนแห่งสุริยันยิ้มรับ กล่าวทักทายเด็กหนุ่มอย่างว่าง่าย ลาวิลที่ยิ้มกว้างรับคำทักทายไม่ลืมที่จะแนะนำตัวกลับด้วย เทพสายฟ้าเมื่อหมดหน้าที่รึก็คือโยนงานให้ยอร์น จากนั้นตนจึงขอตัวไปศาลากลางก่อน ไม่งั้นถูกเทพีแห่งแสงบ่นหูชาแน่

 

 

"ลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ถือตัวหรอก"

ยอร์นก้มมองเด็กหนุ่มMildaที่ยังคงคุกเข่าอยู่ เห็นอย่างนั้นจึงกล่าวให้ลุกขึ้นด้วยเสียงนุ่มเพื่อให้เด็กหนุ่มเชื่อใจ ลาวิลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างว่าง่ายจากก้มมองกลายเป็นเงยหน้าเล็กน้อย เนื่องจากเด็กหนุ่มดันสูงกว่าอัศวินสุริยันไปหน่อยนึง ยอร์นเท้าคางมองทั้งแต่หัวจรดเท้าของเด็กหนุ่ม เนื้อตัวมอมแมม เศษดินรวมถึงฝุ่นตามตัว เสื้อผ้าเก่าครึก  

 

 

"หากจะฝึกให้เต็มที่ ข้าว่าเจ้าควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"  

ยอร์นว่าขึ้นหลังจากเห็นสภาพเด็กหนุ่ม ตนไม่อยากใจร้ายขนาดที่ให้เด็กคนนึงฝึกทั้งที่สภาพเนื้อตัวแบบนี้หรอก อัศวินสุริยันสั่งเด็กหนุ่มให้เดินตามตนมา  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ขาเรียวก้าวกระฉับกระเฉงบนทางเดินที่ลึกเข้ามาหลังวิหารแห่งการไต่สวน เป็นห้องพักของเหล่าผู้มีหน้าที่สำคัญแห่งนี้ รวมถึงเจ้าของขาเรียวที่เดินนำเด็กหนุ่มต่างเมืองมาด้วย เด็กหนุ่มMildaมองรอบๆอย่างตื่นเต้นราวเป็นสิ่งแปลกใหม่ ไม่วายจ้องมองไปยังแผ่นหลังบางของคนที่นำทางตรงหน้าเป็นระยะด้วย 

อัศวินสุริยันหยุดเดินยืนอยู่หน้าประตูบานหนาสีขาวขนาดใหญ่ มือเรียวผลักประตูหนาเข้าไป กลไกบางอย่างของประตูปลดล็อค ทั้งที่ร่างเพรียวแค่ใช้มือผลักเท่านั่น เด็กหนุ่มเดินตามยอร์นต้อยๆเข้าไปในห้อง ภายในห้องเฟอร์นิเจอร์สิ่งของต่างๆดูสะอาดตา พื้นถูกปูด้วยพรมอย่างดี โต๊ะไม้ใหญ่ตั้งใกล้หน้าต่างสุดผนังฝากนึงของห้อง และมีเอกสารตั้งกองอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะรวมถึงข้างโต๊ะอีก ลาวิลมองอย่างอึ้งๆนึกถึงเขาที่บ้าน(เช่า)เก่า รกอย่างกับอะไรดี

 

 

"นี่ห้องข้าเอง ส่วนห้องเจ้าน่ะอยู่ข้างๆ จะต้องให้จินนามาบันทึกลักษณะเจ้าถึงจะเข้าห้องนั้นได้ แต่เขาไม่อยู่น่ะ ใช้ห้องข้าไปก่อนละกัน"

ยอร์นเริ่มอธิบายว่าห้องไหนเป็นห้องไหน ทะลุไปทางซ้ายจะเป็นห้องอาบน้ำรวมห้องแต่งตัว ส่วนทางขวาเป็นห้องพักรึห้องนอนนั่นแหละ ลาวิลพยักหน้าอย่างเข้าใจ อัศวินสุริยันเห็นดังนั้นจึงเดินหายเข้าไปในห้องพักออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูและชุดคลุมอาบน้ำในมือ ก่อนจะยื่นให้เด็กหนุ่มและสั่งให้ไปล้างเนื้อล้างตัว เดี๋ยวตนจะนำเสื้อผ้ามาให้ เด็กหนุ่มมือปืนรับมาอย่างเบามือ และเดินหายลับไปยังห้องน้ำแต่ก่อนนั้นเจ้าตัวขออนุญาติวางปืนของตนไว้ห้องทำงานนี้ก่อนอัศวินหนุ่มไม่มีปัญหาอะไรอนุญาตตามสบาย ยอร์นหันตัวกลับเดินตรงไปยังห้องพักของตน เพื่อหาเสื้อผ้าให้เด็กหนุ่ม ร่างเพียวเปิดตู้สีขาวพาดลายเส้นทอง ค่อยๆนำชุดต่างๆออกมาอย่างเบามือและวางเรียงรายลงบนเตียงกว้าง อัศวินหนุ่มพลิกแต่ละชุดไปมาไม่ต่ำกว่า3รอบ แต่ก็ต้องถอนหายใจเมื่อไม่มีชุดที่เด็กหนุ่มสามารถใส่ได้ เพราะชุดของเขามันเล็กเกินไป ยอร์นเก็บชุดบนเตียงใส่กลับเข้าตู้ดังเดิม ก่อนจะเดินออกจากห้องของเขาเพื่อไปขอยืมชุดเอ็นโซซักหน่อย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ร่างสูงสมส่วนชายมาตรฐานเดินถือผ้าขนหนูและชุดคลุมอาบน้ำ เข้ามายังห้องห้องน้ำตามคำสั่งของครูฝึก เมื่อเข้ามาลาวิลอึ้งเล็กน้อยกับห้องน้ำที่กว้างมากขนาดนี้ นี่ยังไม่นับถึงห้องแต่งตัวนะเนี่ย เด็กหนุ่มนึกสมเพศตัวเองขนาดห้องนอนบ้านเก่าตัวเองยังใหญ่ไม่เท่านี้เลย ลาวิลวางผ้าในมือลงบนชั้นวางนึงในห้องแต่งตัว มือหนาค่อยๆปลดชุดเปื้อนดินลงกับพื้น พลางนึกรู้สึกผิดที่ชุดตนทำห้องน้ำเปื้อนดิน เด็กหนุ่มค่อยๆเดินช้าๆไปยังฝักบัว เขาเลือกที่จะอาบฝักบัวแทนที่จะอาบแช่ตัวโดยอ่างใหญ่ใกล้ๆ เขาไม่อยากใช้เวลาสบายนานนักกลัวคนข้างนอกจะรอนาน มือหนายื่นไปหมุนเครื่องมือทรงหกเหลี่ยม ไม่นานน้ำใสสะอาดค่อยๆไหลตามลงมากระทบลงบนศีรษะผ่านกล้ามเนื้อจรดลงเท้า ไอน้ำจากน้ำอุ่นลอยฟุ้งรู้สึกถึงความผ่อนคลาย ส่งผลให้เด็กหนุ่มนึกคิดอะไรเรื่อยเปื่อย แต่ในความคิดนึกถึงแค่ครูฝึกรึอาจารย์ผมสีเหลืองทองสว่าง เขาแอบอึ้งนะเมื่อเห็นร่างนั้นตัวเล็กผอมบางกว่าเขา เอวเรียวบางกว่าชายชาตินักรบเล็กน้อยเชื่อได้อยากว่านั่นคืออัศวินจริงๆรึอาจจะเพราะใช้แค่ธนูล่ะมั้ง แถมยังพ่วงมาด้วยหน้าสวยๆนั่นอีก....

 

 

'สวยงั้นเหรอ'

ลาวิลทวนความคิดในหัวอีกครั้ง ก่อนจะโขกศีรษะบนกำเเพงเรียงสติที่ฟุ้งซ่าน นี่เขาชมอัศวินว่าสวยเนี่ยนะ ให้ตายเทพีแห่งแสงสาปแช่งข้าเถอะ แต่ก็นะสวยจริงๆนี่หน่า.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อชำระร่างกายเสร็จสิ้น เด็กหนุ่มMildaไม่ลืมที่จะปิดน้ำจากฝักบัวให้เรียบร้อยและค่อยๆก้าวออกมา ตรงไปยังห้องแต่งตัว มือหนาคว้าเอาผ้าขนหนูผืนขาวมาคลุมศีรษะ ค่อยๆใช้ผ้าเช็ดๆหยดน้ำบนเรือนผม ระหว่างเช็ดดันได้กลิ่นหอมดอกไม้ของผมตนเอง นึกแปลกใจที่ตนไม่เคยมีกลิ่นหอมแบบนี้มาก่อน รึอาจจะเป็นของทำความสะอาดในห้องนี้ ไม่แน่อัศวินสุริยันอาจจะมีกลิ่นหอมๆแบบนี้ด้วย

 

 

'กึกๆ'

เสียงกระทบที่บานประตูหนาจากนอกห้องน้ำเรียกสติของเด็กหนุ่ม เป็นไปได้ว่าอาจารย์เขาคงนำชุดมาให้แล้ว แต่เด็กหนุ่มยังเช็ดตัวไม่เสร็จนี่สิ หากยังเช็ดต่อมีหวังคนด้านนอกรอนานแน่ ลาวิลตัดสินใจนำผ้าขนหนูผืนเดิมมาห่อตัวทั้งแต่เอวไว้และเดินไปใกล้ประตู มือหนาที่มีหยดน้ำเล็กๆเกาะอยู่ค่อยๆจับไปที่กลอนประตู และหมุนปลดล็อคเพื่อเปิดมัน

 

 

"ข้านำ...ชุดมาให้"

เสียงนุ่มเล็กกล่าวขึ้นพร้อมกับชุดที่พับเรียบร้อยอยู่ในมือ เมื่อเงยหน้ามองเด็กหนุ่มลูกศิษย์ที่เปิดประตูออกมาในสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอว อัศวินศักดิ์สิทธิ์ตกใจเล็กน้อยเผลอพูดคำขาดไปครู่นึงเมื่อเห็นร่างเด็กหนุ่มแบบชัดเจน นึกในใจว่าทำไมเด็กตรงหน้าจึงไม่ใช้ชุดคลุมอาบน้ำที่เขาให้ไปก่อนหน้า และส่วนลึกๆในจิตใจนึกอิจฉาร่างกายที่มีกล้ามแบบนั้น นี่เขาเป็นอัศวินทำไมถึงไม่มีร่างกายแบบนั้นบ้าง ยอร์นยื่นชุดไปให้เด็กหนุ่มอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดประตูให้ เด็กหนุ่มMildaลูบจมูกตนเล็กน้อยเมื่อตะกี้อาจารย์เขาปิดประตูใส่ทำให้บานประตูชนเข้ากับจมูก แต่ดีที่ไม่ได้เจ็บอะไรมาก แต่นึกสงสัยว่าอีกฝ่ายจะรีบปิดประตูทำไม ลาวิลไม่อยากไปคิดให้นานจึงทำการเช็ดเนื้อตัวให้สะอาดจากหยดน้ำ จากนั้นจึงค่อยๆสวมชุดที่ครูฝึกนำมาให้ กินเวลาไปสักหน่อยเพราะตนไม่ค่อยชินกับชุดแบบนี้นัก ระหว่างแต่งตัวสายตาดันกวาดไปเห็นชุดคลุมอาบน้ำ 

โอ้นี่เขาลืมเหรอ

.

.

.

.

.

.

.

.

"เสร็จแล้วคร้าบบ แล้วชุดเก่าผมจะเอาไว้ไหนอ่ะ"

เด็กหนุ่มMildaเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับในมือมีชุดเก่าของตนพร้อมกับผ้าขนหนูและชุดคลุมอาบน้ำ ยอร์นรับผ้าขนหนูกับชุดคลุมอาบน้ำมาจากเด็กหนุ่มและนำไปเก็บ ก่อนจะสั่งให้เด็กหนุ่มนำชุดเก่าไปไว้ในห้องน้ำก่อน

 

 

"แล้วจะฝึกที่ไหนล่ะครับ อาจารย์"

ลาวิลโยนกระบอกปืนคู่ในมือไปมาแก้เซ็งระหว่างรอคนตัวเล็กหาของอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งก็หาซักพักละ เด็กหนุ่มอาสาจะช่วยหาแต่ก็ถูกสั่งให้รอเฉยๆไป ต่อมานักอัศวินสุริยันก็เดินยิ้มแป้นมาพร้อมกับกล่องสีขาวในมือ ก่อนจะยื่นให้เด็กหนุ่ม ลาวิลรับมาอย่างแปลกใจพร้อมกับมองหน้าครูฝึกเชิงว่านี่อะไร

 

 

"ทูเลนส่งมาให้เจ้า ลองเปิดดู"

เด็กหนุ่มยักไหล่เล็กน้อย เมื่อเปิดดูก็พบเข้ากับปืน2กระบอก กระบอกนึงสีขาวพาดลายทอง อีกอันนึงเป็นสีดำพาดลายเส้นสีทอง แต่ดูเหมือนทั้ง2กระบอกจะมีลูกแก้วอะไรสักอย่างลอยติดอยู่ เด็กหนุ่มแววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นก่อนจะวางปืนเก่าของตนลง และหยิบปืนทั้ง2กระบอกในกล่องขึ้นมาดู ถึงจะรู้สึกผิดที่ทิ้งปืนเก่าไป แต่ปืนใหม่นี่โคตรเจ๋ง เท่จัดๆ

 

 

"ปืนนี่ทูเลนมอบให้เจ้า ส่วนลูกแก้วจะเสริมพลังให้ ต่อจากนี้ข้าจะฝึกให้เจ้าเอง ถึงข้าจะใช้ธนูก็เถอะ"

ร่างเพรียวว่าพร้อมกับเรียกคันธนูสีเพลิงออกมาในมือ เด็กหนุ่มพยักหน้ารับเข้าใจก่อนจะควงปืนใหม่อย่างสนุกมือ ก่อนจะถูกยอร์นบ่นเอาว่าอันตราย  

 

 

"จริงสิ ผมจะตั้งชื่อมันนะ กระบอกสีขาวชื่อlight ส่วนสีดำชื่อshadow เท่ไปเลยเนอะจาร์ย!"

เด็กหนุ่มชูปืนทั้ง2ขึ้นก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้ยอร์นที่ดูตกใจกับความตื่นเต้นของเด็กหนุ่ม อัศวินหนุ่มหัวเราะเล็กๆส่งให้ พร้อมกับกล่าวชม

 

 

"ว่าแต่ธนูของอาจารย์มีชื่อไหมอ่ะ?"

 

 

"ชื่องั้นเหรอ....ไม่มีน่ะ"

 

 

"โถ่วว ธนูออกจะเท่ ไว้ผมตั้งให้เอามะ!"

ลาวิลดึงมือเล็กบางข้างที่ถือคันธนูอยู่ของอัศวินหนุ่มขึ้นมากุมไว้ด้วยแววตาเป็นประกาย ยอร์นสะดุ้งเล็กน้อยกับการกระทำแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ก่อนจะอือ ออตามเด็กหนุ่มไป เด็กหนุ่มมือปืนยิ้มหัวเราะคิกคักส่งให้อาจารย์ของเขา พร้อมกับมือที่ยังกุมไว้อยู่

 

 

"แต่ก่อนอื่น วางมือข้าลงก่อน ลาวิล"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อัศวินสุริยันเดินมาพร้อมกับธนูเพลิงในมือ พ่วงมาด้วยเด็กหนุ่มหน้าใหม่ในมือมีปืน2กระบอกอยู่ ทั้งคู่เดินมายังลานกว้างที่มีเป้ายิงต่างๆมากมายรวมถึงเครื่องอำนวยในการซ้อมต่างๆ ทั้งคู่หยุดลงนะลานยิงเป้า อัศวินหนุ่มยกคันธนูในมือขึ้นพร้อมกับตั้งท่า มืออีกข้างปรากฏศรสีเหลืองทองส่องสว่างขึ้นก่อนจะนำท้ายของลูกศรตั้งฉากกับเส้นธนู หันเหธนูในมือให้ตรงกับเป้ายิง เมื่อเล็กเสร็จร่างเพรียวค่อยน้าวธนูอย่างใจเย็น ทุกขั้นตอนทำอย่างเชื่องช้าเพื่อสาธิตให้เด็กหนุ่มข้างๆดู อัศวินหนุ่มละนิ้วออกจากท้ายธนูปล่อยออกไป

 

 

'ปึก!'

ฉับพลันลูกศรสีทองพุ่งตรงไปยังเป้ายิงตรงกลางอย่างแม่นยำ ไม่นานทั้งเป้ายิงจะถูกไฟสีทองแซมขาวลุกโชนขึ้นและสลายหายไป

 

 

"โอ้ ข้าพลั้งมือน่ะ โทษที---"

 

 

"โห! เจ๋งอ่ะ ไฟลุกด้วยแถมสีสวยอีก!!!"

เด็กหนุ่มจากMildaอ้าปากค้างร้องส่งเสียงตื่นเต้นพร้อมกับคำกล่าวชมจนออกนอกหน้า เจ้าของธนูเก้อเขินขึ้นกับคำกล่าวชมจนหน้าขึ้นฝาดแดงเล็กๆขึ้นมา เด็กหนุ่มเมื่อสังเกตพลันนึกใจสั่นเร็วขึ้นครู่นึง ใบหน้าสีขาวนวลมีสีแดงแซมขึ้นมา  

 

 

'โอเคอาจารย์เขาไม่ใช่แค่สวย แต่โคตรน่ารักเลย!!!"

 

 

"เอาหล่ะไหนข้าขอยืมปืนเจ้าหน่อยสิ"

ยอร์นตัดจบบรรยากาศเขินอายก่อนอะไรจะเลยเถิดแทนที่จะได้สอน เด็กหนุ่มยื่นปืนให้ทั้ง2กระบอกให้ แต่ยอร์นกลับรับไปแค่กระบอกเดียว พร้อมกับกล่าวว่ากระบอกเดียวให้ชำนาญก่อน

เมื่ออัศวินหนุ่มรับมาก็ตั้งท่ายิง ยกกระบอกปืนขึ้นเล็งไปยังเป้าหมาย ตาข้างนึงปิดลงเพื่อการเล็งที่เเม่นยำ จากนั้นนิ้วเรียวจึงกดลั่นไกปืนไป กระสุนสีเหลืองทองพุ่งตรงไปยังกลางเป้าหมายจนทะลุออก แต่ด้วยความแรงของปืนที่มีลูกแก้วเวทย์อยู่ทำเอาเป้าปืนล้มหงายหลังลงไป เด็กหนุ่มอ้าปากค้างไปกับความแรงของมันรู้ตัวอีกทีก็ถูกยอร์นนำปืนมาเคาะศีรษะตนเพื่อเรียกสติ และสั่งให้ลองยิงดู แต่ก็ถูกยึดลูกแก้วเวทย์ไปเพราะอาจจะยังไม่คุ้นชิน เด็กหนุ่มรับปืนที่ส่งมาให้ก่อนจะฝากอีกกระบอกให้ผู้เป็นอาจาย์ ลาวิลจับปืนขึ้นและตั้งท่าให้คล้ายกับอัศวินหนุ่มเมื่อตะกี้มากที่สุดและหันไปหาอาจารย์ตนเชิงว่า แบบนี้ใช่ไหม

 

 

"เจ้าไม่จับเป็นต้องตั้งท่าเดียวกับข้าก็ได้ ดูเหมือนการตั้งท่าจะเกร็งๆอยู่นะ"

ยอร์นเท้าคางมองพร้อมกับขมวดคิ้วพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจเดินไปข้างหน้าเด็กหนุ่ม และจับแขนอีกฝ่ายให้อ่อนลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเกร็งแขนทื่อจนเกินไป ลาวิลสะดุ้งเล็กน้อยกับการเข้ามาจับตัวแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ทำให้ตอนนี้เหมือนตัวเขาโอบตัวร่างเพรียวอยู่ เด็กหนุ่มเริ่มคิดพิเรนอยากสนุก จึงเกร็งเเขนสู้มือบางพร้อทกับถอยหลังออกและรอดูว่าอาจารย์เขาจะทำอย่างไร

  

ยอร์นหันหน้าขวับมายังเด็กหนุ่มเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติ อยากจะดุสักทีแต่ก็บ่นไม่ได้เมื่อเจ้าเด็กแสบดันส่งยิ้มแป้นแบบสื่อๆไม่รู้อะไรมา ยอร์นถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายๆ ตัดสินใจถอยหลังเข้าไปชนกับแผงอกของเด็กหนุ่มและจัดท่าทางให้อีกครั้ง แต่ว่า...

 

 

'ฟึบ!'

 

 

"นี่! ลาวิล!"

อัศวินสุริยันขึ้นเสียงดังอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆเจ้าเด็กหนุ่มข้างหลังตนรวบแขนทั้งสองข้าโอบกอดร่างเขาเอาไว้แน่น ยอร์นหน้าขึ้นสีระเรื่อสั่งให้อีกฝ่ายปล่อย แต่เจ้าเด็กจากMildaแทบจะไม่สนใจรึสะทกสะท้านกับคำพูดนั่นเลยสักนิดแถมยังหัวเราะคิกคักส่งมาอีก

ลาวิลซุกใบหน้าลงมาบนเรือนผมสีเหลืองทองสว่าง พลางสูดดมกลิ่นหอมจากร่างเด็กที่โอบกอดอยู่ ใบหน้าของเด็กหนุ่มไล่ลงมาใกล้ใบหูกดจมูกคลอเคลียไปอย่างหมั่นเขี้ยว อัศวินหนุ่มดิ้นพล่านโต้ตอบหัวเราะส่งมาเนื่องจากจั๊กจี้ไปทั้งตัว เด็กหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะละใบหน้าออกมา แต่ยังคงโอบกอดอาจารย์ไว้ในอ้อมแขน ยอร์นส่งเสียงหอบหายใจเป็นระยะๆจากความเหนื่อยล้าพลางบ่นใส่เด็กหนุ่มเป็นชุดๆที่ทำอะไรอุอาจแบบนี้

 

 

"นี่ยอร์น ข้ามีเอกสารจะถามเจ้าสัก----"

 

 

".........."

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่สนามซ้อมยิง เมื่อมีบุคคลที่สามเข้ามาทางยังทางเข้าพร้อมกับเอกสารในมือ ผู้ไต่สวนคนสำคัญอ้าปากค้างตาค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า จนเอกสารในมือตกลงพื้นไป ภาพตรงหน้าเป็นเด็กหนุ่มเหลือขอจากMildaกำลังโอบกอดรัดอัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งVedaแน่น เอ็นโซสูดหายใจเข้าลึกๆปรับสีหน้าเข้าสู่ความเคร่งเครียด ปรากฏโซ่ตรวนมัจจุราชในมือทั้งสองข้างขึ้นก่อนจะแกว่งไปมาในอากาศ

 

 

"ไอเด็กเวร! ข้าจะกระชากศีรษะเจ้าซะ!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"โอ๊ยๆ เจ็บๆ"

เสียงร้องโอดออยดังเป็นระยะภายในห้องทำงานของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ เด็กหนุ่มนั่งนิ่งร้องเจ็บออกมาเมื่อก้อนสำลีประกบเข้ามาตรงมุมปากที่มีรอยแผลจ้ำๆห่อเลือดอยู่ ยอร์นถอนหายใจระหว่างทำแผลให้เด็กหนุ่มไปพร้อมกับบ่นใส่เด็กหนุ่มเป็นชุดๆ ลาวิลส่งเสียงรับคำบ่นทุกคำแต่ก็ไม่ได้เก็บไปคิดรึใส่ใจมากแค่ฟังและอือ ออ ไปก็แค่นั้น

ระหว่างที่ทำแผลบนใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เกิดจากการถูกหวดด้วยฝีมือผู้ไต่สวนเอ็นโซ ลาวิลนึกอะไรขึ้นได้ก่อนจะขอคันธนูของผู้เป็นอาจารย์หน่อย อัศวินสุริยันขมวดคิ้วสงสัยกับคำขอนั่น หากแต่ก็เสกคันธนูออกมายื่นให้เด็กหนุ่มไม่ได้คัดค้านอะไรนัก

 

 

"นี่ๆ ผมนึกออกแล้วว่าจะตั้งชื่อธนูว่าอะไรดี"

เด็กหนุ่มยิ้มแป้นชูคันธนูขึ้นพร้อมกับเอนตัวลงไปนอนบนตักของคนทำเเผลอย่างถือวิสาสะ ยอร์นไม่ได้ว่าอะไรคิดว่าเด็กหนุ่มคงเมื่อยตัวและอยากทำแผลแบบนี้มากกว่า

 

 

"ชื่อว่า SunShine เป็นไง!!"

 

 

"SunShineเหรอ อือได้สิ"

ยอร์นส่งยิ้มบางออกมากับชื่อที่เด็กหนุ่มเสนอออกมา ก่อนสายตาจะมองตรงไปยังคันธนูในมือเด็กหนุ่ม อัศวินหนุ่มรับตกลงกับชื่อที่เด็กหนุ่มเสนอ  

 

 

"คิกๆ เหมือนตั้งชื่อลูกกันเลยเนอะ!"

 

 

"เจ้าอย่าพูดอะไรน่าอายจะได้ไหม"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

_____________________________________________________________________

จบจ้าาา ขอโทษที่หายไปนานนะพอดีไปปั่นเรื่องอื่นอยู่ กลับมาครั้งนี้เลยเขียนยาวๆให้ซะเลย ตอนนี้ไรทืเขียนได้เนื่องจากไปอ่านประวัติของลาวิลรึแครี่ตัวใหม่มาว่า นุ้งยอร์นเป็นคนสอนการยิงให้ลาวิลไรท์เลยนำมามโนสานต่อ555 เอาจริงตอนนี้ไรท์เอามาไถ่บาปจากตอนที่ไรท์ย่ำยี่น้องในตอนที่คู่กะวูคอง (แม่ขอโทษนะลูกยอร์น) 

ในตอนนี้นิยามง่ายๆเลย เด็กมันร้ายค่าาาาา ลาวิลหลอกแต๊ะอั๋งอาจารย์!!!!! เด็กจะกินร่อมร่อแล้วน้งยอร์นยังซื่อได้อีก

แต่ไม่เป็นไรยังมีเอ็นโซอยู่5555คอยดักทุบลาวิล555

 

สุดท้ายนี้ผิดพลาดใดๆขออภัยเด้อ พิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบอกได้จ้า ส่วนตอนต่อไปอาจช้าหน่อยเพราะไรท์ยังคิดไม่ออกมาแต่งคู่ไหนดีแถมต้องไปปั่นฟิคอื่นอีก แง่งงงง รอหน่อยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

39 ความคิดเห็น

  1. #36 หวีดหนักมากแม่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 04:20
    ไม่ไหวแล้วววว อะไรจะร้ายได้เบอร์นี้ลาวิล!
    #36
    1
    • #36-1 mniwrrs(จากตอนที่ 14)
      1 พฤษภาคม 2563 / 04:26
      เด็กมันเล่นผู้ใหญ่แล้ว! ไม่เป็นไรค่ะยังมีเอ็นโซคอยทุบอยู่
      #36-1
  2. #35 DevilSweet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 21:08

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ ปลื้มมากตอนที่รู้ประวัติน้องว่ายอร์นเป็นคนสอนยิงปืน มันดีต่อใจมาก ดีใจที่มีคนสานต่อให้😍🙏
    #35
    1
    • #35-1 mniwrrs(จากตอนที่ 14)
      30 เมษายน 2563 / 21:34
      ไม่เป็นไรค่าาา ไรท์เห็นโมเม้นอะไรไรท์สานต่อหมด555
      #35-1
  3. #34 lamtee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 19:36

    อ่านไปเขินไป//สู้ๆน่ะค่ะไรห์//ดูแลสุขภาพร่างกายด้วยน่ะค่ะ//
    #34
    1
    • #34-1 mniwrrs(จากตอนที่ 14)
      30 เมษายน 2563 / 19:40

      ขอบคุณนะคะ จะดูแลตัวเองอย่างดีเพื่อมาอัพนิยายจ้าา
      #34-1