wolf II รักอันตรายนายวายร้ายเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 คนเดียว (พระจันทร์เต็มดวงครั้งที่ 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ธ.ค. 57

บทที่ 7

คนเดียว (พระจันทร์เต็มดวงครั้งที่ 1)

            ฉันตื่นมาก็เกือบจะทุ่มนึงได้สงสัยจะหลับไปเพราะว่ากินยาเข้าไปแน่เลย แต่ตื่นมายังไม่เห็นนายฟินิกซ์ เห็นแต่โน้ตที่แปะเอาไว้แถมยังมีผ้าห่มมาห่มให้ด้วย

‘To…Miso’

            ฉันกลับบ้านก่อนนะ ^^ เห็นว่าเธอยังไม่ตื่น

         เลยไม่อยากกวนน่ะ ^^ อ้อ! อย่าลืมกินข้าว

         ต้มฝีมือฉันด้วยนะ กินยาด้วยล่ะ ^______^

                                                                        ‘Fheonix’     

            จู่ๆพออ่านข้อความนั้นก็ยิ้มขึ้นมาซะงั้น >____< / อ๊าก..ทำไมฉันต้องยิ้มด้วยเนี่ย!! ฉันเดินไปเปิดหม้อที่ตั้งอยู่บนเตาก็มีข้าวต้มฝีมือนายฟินิกซ์จริงๆด้วย (เขาทำอาหารเป็นมากกว่าฉันซะอีกนะเทียบกับฉันน่ะ)

5 นาทีผ่านไป....

ฉันกินข้าวต้มนั่นจนหมดเพราะว่ามันอร่อยหรือว่าฉันหิวฟะ =O=;; แต่ก็นะไหนๆก็หมดไปแล้วอ่ะ ทำไงได้

 กริ๊ง กริ๊ง….~~

                  “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”

                  (ฮัลโหล มีโซหรอลูก ^__^/) เสียงแม่ฉันนั่นเอง ร่าเริงมากๆค่ะ -*-

                   “ค่ะแม่”

                (ลูกสบายดีมั๊ย? แล้วพี่เลย์สบายดีมั๊ย? แล้วพี่เขาเปลี่ยนไปมากมั๊ย? แล้ว...!@#$%^&*..) แม่ฉันถามคำถามไฟแล่บ  ฉันล่ะตอบไม่ทัน แต่ล่ะคำถามก็ถามแต่พี่เลย์ =O=;;

                  “สบายดีค่ะ ทั้งหนูแล้วก็พี่เลย์”

                  (แล้ว...)

                 “พี่เขาก็หล่อขึ้นค่ะ” ฉันพูดต่อ เพราะรู้ว่าแม่ฉันแล้วถามเกี่ยวกับพี่เลย์อีกแน่ -*-

                 (หรอจ๊ะ ^___^)

                “แล้วพ่อกับแม่ล่ะคะ?

                 (สบายดีจ้ะ แต่ที่นี่ร้อนไปหน่อยนะตอนแรกแม่ร้อนจนอยากจะอยู่แต่ในห้องน้ำ แต่ตอนนี้ชินแล้วล่ะ ^^/ )

                 “แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่หรอคะ?

             (ยังไม่รู้เลยจ้ะ เพราะว่าพ่อเราต้องคุยเรื่องธุรกิจกับไม้นำเข้าอีกจ้ะ ^^) อียิปต์มันมีต้นอย่างอื่นนอกจากกระบองเพชรด้วยเรอะ?? -*-

                 “หรอคะ”

            (จ้ะ ถ้าเสร็จธุระแล้ว แม่กับพ่อคงจะขออยู่เที่ยวที่นี่อีกซักสองสามอาทิตย์ด้วยนะจ้ะ ^^) แล้วฉันล่ะ?! แม่ฉันคงจะเชื่อเรื่องผ้าพันมัมมี่ทองคำนั่นจริงๆสินะ -_____-;;

                “...”

                (ลูกสบายดี แม่ก็โล่งอก อ้อ! ดูแลตัวแลตัวเองด้วยนะลูกไปโรงเรียนอย่าลืมเสื้อกันหนาวล่ะ ^0^/)

               “เอ่อ..แม่คะ เกาหลีฤดูร้อนค่ะ = =;;

             (อ้าว! แม่ลืมไป พอดีว่าที่นี่ตอนกลางคืนมันหนาวมากจนแม่คิดว่าเป็นฤดูหนาวน่ะจ้ะ ^^) มันคนละทวีปเลยล่ะค่ะแม่ -0-//

               “อ่าค่ะ ^^

            (ดูแลตัวเองด้วยนะลูก บายจ้ะ ^0^/) บ่อยแล้วสินะที่ฉันจะต้องคุยกับครอบครัวทางโทรศัพท์ เพราะว่าที่บ้านฉันเปิดธุรกิจที่เกี่ยวกับการนำเข้าเฟอร์นิเจอร์ ผลิตอะไรทำนองนี้ พ่อกับแม่ฉันเลยต้องไปคุยธุรกิจที่ประเทศโน้นประเทศนี้ตลอด...จนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ขนาดตอนนั้นฉันอายุประมาณเจ็ดขวบพ่อแม่ฉันก็ฝากฉันไว้กับคุณป้าโซยอง เพราะว่าไม่อยากให้ฉันไปเพราะว่ามันไกลเดี๋ยวจะลำบาก - -* จนบางครั้งฉันก็คิดว่าฉันเองเป็นลูกคุณป้าโซยองไปแล้วเหมือนกัน จะว่าไปพ่อกับแม่ฉันไปต่างประเทศกลับมาทีไรก็มีของที่ระลึกจากประเทศนู้นประเทศตลอด ^^/ บางทีฉันว่าคราวนี้อาจจะได้ฝาโลง(จำลอง)ของฟาโรห์แห่งอียิปต์มาเป็นของที่ระลึกก็ได้นะ ใครจะไปรู้ล่ะ อิอิ ^^

2 วันต่อมา...

            วันนี้ฉันมาโรงเรียนคนเดียว เช้าวันนี้ฉันยังไม่เห็นยังไม่เห็นนายฟินิกซ์เลย -0-* หายไปไหนของเขากันนะ(แล้วทำไมฉันต้องถามถึงหมอนี่ด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ?! -*-) ไชนีสก็ยังไม่มา.. วันนี้ไชนีสมาสายเรอะ!?เป็นไปไม่ได้อ่ะ ถ้ายัยไชนีสมาสายวันนั้นน้ำท่วมโรงเรียนแล้วล่ะ -0-/ เพราะว่าตั้งแต่ฉันเป็นเพื่อนกับไชนีส ยัยนั่นไม่เคยมาสายเลยแม้แต่ครั้งเดียวแถมมาเรียนทู้กกกกกวันอีกต่างหาก -0- ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ฉันว่าฉันน่าจะลองโทรหาดีกว่านะ

            (เลขหมายที่ท่านเรียก........)

            ปิ๊ป! เสียงเครื่องตอบรับอัตโนมัติสินะ ไชนีสแกจะปิดเครื่องทามายยยยย -*- หรือว่าวันนี้แกไม่มาโรงเรียน?! กรี๊ดดดด!! ไม่นะ! แกต้องมาโรงเรียนสิไชนีส แกจะมาทอดทิ้งฉันแบบนี้ไม่ได้นะ T^T  ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวนะ ขณะที่ฉันกำลังโวยวายอยู่คนเดียวยัยตั๊กแตนก็เดินเข้ามาถามอะไรบางอย่าง

            “วันนี้ไชนีสไม่มาหรอ?

            “ไม่รู้ ไม่มามั้ง” ฉัน

            “แล้วสไนท์ล่ะ”

            “ไม่รู้ ตื่นสายมั้ง” ฉัน

            “แล้วแบคโฮล่ะ”

            “ไม่รู้ เล่นเกมส์อยู่มั้ง” ฉัน

            “.....” ยัยตั๊กแตน

            “ไม่รู้ ไม่สบายมั้ง” ฉัน

            “ฉันยังไม่ได้ถามเลยย่ะ” ฉันรู้ว่ายังไงแกก็ต้องถามอยู่ดีนั่นแหละย่ะ -0-*

            “เดี๋ยวเธอก็ต้องถามอยู่ดีนั่นแหละ=__=;;” ฉัน

            “-0-*”ยัยตั๊กแตน

            “อาจารย์มาแล้ว หลบไปจะเรียน! -0-” ฉันไล่ยัยตั๊กแตนที่ทำหน้าเอ๋อ <<หน้ายัยนี่ก็เป็นแบบนี้ตลอดทั้งปีการศึกษานั่นแหละ - -*

พักกลางวัน

            สรุปว่าวันนี้ไชนีสไม่มาเรียนจร้า T^T ฉันเคืองแกนะไชนีส ไม่มาน่าจะบอกเพราะว่าฉันจะได้ไม่มาบ้าง -0-* ก็วันนี้อาจารย์มาบ้างไม่มาบ้าง มาก็ไม่สอน -*- ฉันล่ะเซ็ง ขณะที่ฉันกำลังปลงกับชีวิตก็เห็นเด็กห้องหนึ่งทยอยออกมากินข้าวพอดี ฉันน่าจะถามซิ่วหมินนะว่าทำไมไชนีสไม่มา -___- เพราะว่าซิ่วหมินสนิทกับไชนีสแถมบ้านก็ใกล้กัน เขาน่าจะรู้นะว่าทำไมวันนี้ไชนีสถึงไม่มา

            “นี่! จังมี เธอเห็นซิ่วหมินมั๊ย??” ฉันถามเด็กผู้หญิงห้องหนึ่งที่กำลังเดินกันออกมานอกห้องเพื่อไปกินข้าวกลางวัน

            “วันนี้ซิ่วหมินไม่มาน่ะ ^^” วันนี้มันเป็นวัดหยุดโลกรึไงเนี่ย?! ขยันหยุดกันซะจริงๆเลย - -*

            “อ้อๆ ขอบใจนะ ^^” ฉันพูดก่อนจะยิ้มให้จังมี

            นี่วันนี้ไม่มีใครมาเรียนกันจริงๆใช่หม๊ายยยยย !! >0< ฉันล่ะเซ็ง ชิๆ หายกันไปหมด -*- พูดไปแล้วก็หิวข้าวไปกินข้าวดีกว่า ขณะที่ฉันกินข้าวไปก็นึกไปว่าเพื่อนฉันหายไปไหนกัน - -* นึกๆแล้วก็นึกไม่ออก ทุกทีเวลาไชนีสไม่มาโรงเรียนก็จะโทรมาบอกตลอด.. -*- แต่ช่างเถอะ ไชนีสคงมีธุระด่วนล่ะมั้งนะ แต่ฉันยังไม่หายเคืองนะไชนีส! T^T

: ชมรมศิลปะ (Art) :

            ฉันเดินเข้ามาในห้องชมรมก็ไม่มีใครอยู่เลย แม้แต่ยูซอง หัวหน้าชมรม - -* มีก็แต่ฮานึลที่กำลังนั่งขะมักเขม้นกับการลงสีน้ำทะเล -0-/

            “สวัสดีค่ะ รุ่นพี่ ^^”  ฮานึลหันมาทักฉัน ทว่ามือของเธอนั้นถือพู่กันที่มีสีอยู่เลยทำให้เลอะกระดาษที่วาด

            “ดีจ้ะ ฮานึล งานเลอะหมดแล้วนะ”ฉันพูดก็จะชี้ไปทางรูปวาด ซึ่งฮานึลเองดูจะตกใจไม่น้อยที่สีเลอะไปหมด

            “ทำไงดีเนี่ย T^T

            “ลงสีใหม่ แล้วเอาสีน้ำลงไปทับไม่ต้องหนามากเดี๋ยวจะไม่สวย” ฉันแนะนำกับฮานึลก่อนจะดูงานของตัวเองบ้าง

            “ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้รุ่นพี่หนูคงทำใหม่แน่เลย ^^

            “^^” มันก็แค่ลงสีทับลงไปเองนะ

            “ว่าแต่ วันนี้แฟนพี่ไม่มาหรอคะ??” ฮานึล เธอถามอาร๊ายยยย?!!

            “ใครหรอ??

            “ก็พี่ฟินิกซ์ไงคะ”

            “ไม่ใช่ๆ เข้าใจผิดแล้ว ></” ฉัน

            “อ้าว หรอคะ?

            “ว๊า!! แย่จัง พี่สองคนน่าจะเป็นแฟนกันนะคะ ^^

^^;;” หลังจากฟังฮานึลแล้ว ฉันก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆกับความคิดของเธอ - -* ฉันกับนายฟินิกซ์เนี่ยนะ! ดูยังไงเนี่ยว่าเป็นแฟนกัน -0-///

17.40 น.

            “ฮานึลพี่กลับก่อนนะ ^^

            “ค่ะ เดี๋ยวหนูก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ^^

            “งั้นกลับบ้านดีๆล่ะ บาย ^^~” ฉันโบกมือให้ฮานึลก่อนจะเดินออกมา ตอนนี้ในหัวมีแต่คำพูดของฮานึลที่บอกว่าฉันน่าจะเป็นแฟนกับฟินิกซ์  -*-

            “เพ้อเจ้อน่า~” ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป ทำไมฉันไปนึกถึงนายนั่นด้วยเนี่ย -*- ไม่ได้ๆมีโซ แกหยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น