wolf II รักอันตรายนายวายร้ายเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ใครห่วง??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ธ.ค. 57

บทที่6

ใครห่วง??

            วันหยุดแล้ว เย้ๆ หลังจากที่เรียนมาอย่างหนัก -0- เอิ่ม...เรียกว่าขี้เกียจมากกว่าน่ะ หิวจังเลย~มีอะไรให้กินบ้างเนี่ย -*- ฉันเดินไปเปิดตู้เย็นก็ต้องพบกับความว่างเปล่า - -* ไม่มีอะไรในตู้เย็นเลยเรอะ ฉันพยามกวาดสายตาไปรอบๆ อ๊ะ! เจอแล้วมีนมขวดใหญ่อยู่หนึ่งขวด รองท้องไปก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวค่อยออกไปซื้อ -0- หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็กะว่าจะออกไปซื้อของข้างนอก

“จะไปไหนหรอมีโซ? ^^” พี่เลย์ถามฉัน ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกไปข้างนอก

“ไปซื้อของมาเติมตู้เย็นหน่อยน่ะค่ะ ^^

“อ๋อๆ”

“พี่เลย์มีอะไรจะฝากซื้อรึเปล่าคะ ??

“ไม่มีหรอกๆ^^

“งั้นขอตัวก่อนนะคะ”

“โชคดีล่ะ ^^

ฉันเดินออกมาพร้อมกับฟังเพลงอย่างสบายอารมณ์ ^^ วันนี้อากาศเย็นๆและก็ไม่มีแดดชอบอากาศแบบนี้จัง ฉันเดินฟังเพลงมาเรื่อยๆจนมาถึงป้ายเมล์ ฉันได้กลิ่นน้ำหอมที่เหมือนเคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อนอยู่ใกล้ๆ เลยทำให้ฉันหันไปมอง

“อ้าว! นายเองหรอ”

^[+++]^ อ้าว! มีโซเธอจะไปไหนหรอ?” นายฟินิกซ์ถามฉันพร้อมกับยิ้มกว้างๆ จะว่าไปหมอนี่ก็ยิ้มสวยดีแหะ..(นี่มันใช่เวลามั๊ยเนี่ยยัยมีโซ!)

“ไปซื้อของ แล้วนายล่ะ -0-*” อย่าบอกนะว่าไปซื้อของเหมือนกันน่ะ

“เหมือนกันเลย ถ้างั้นเราก็ไปซื้อของด้วยกันนะ>0<” นั่นไงเหมือนที่คิดเลย -*- อุ๊ย!รถมาพอดี

: ห้างสรรพสินค้า :

“นี่เธอซื้ออาหารแช่แข็งแล้วก็รามยอนมากกว่าอาหารสดซะอีกนะ -0-/” นายฟินิกซ์พูดขึ้นขณะที่เขากำลังเข็นเข็ญตามฉันมา

“ฉันก็เห็นนายซื้อแต่ขนมเหมือนกัน -0-*” ฉันนายฟินิกซ์ซื้อแต่ขนมอย่างอื่นไม่เห็นซื้อเลย -*-

“ก็ชอบนี่ >0</

“-____-;;

            “มีโซเธอทำอาหารไม่เป็นหรอ”

            “เป็นแต่ทอดไข่กับรามยอนแล้วนายทำเป็นหรอ ทำมาเป็นพูดน่ะ -0-/”

“เป็นสิ แต่ส่วนมากไม่ค่อยได้ทำน่ะ” มายก็อด! >0</ ไม่อยากจะเชื่อว่านายฟินิกซ์จะทำอาหารเป็น คนอย่างหมอนนี่เนี่ยนะ ทำอาหารเป็น?!

“ไม่น่าเชื่อ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ทว่านายฟินิกซ์กลับได้ยิน หูดีไปนะ -*-

“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะ ^^

“-0-*” ฉันเดินมาเข็นรถเข็ญที่นายฟินิกซ์กำลังเข็นอยู่ไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์

ติ๊ด ติ๊ด

“ทั้งหมด 46410 วอนค่ะ ^^

“นี่ค่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^

ฉันเดินดูของรอบๆจนมาถึงหน้าร้านไอติม อืม...กินดีมั๊ยน้า~~ ขณะที่ฉันกำลังลังเลอยู่นั่นเองนายฟินิกซ์ก็ลากฉันเข้าไปในร้านไอติ

“มัวแต่ลังเลอยู่นั่นแหละ ไปกินไอติมกัน”

O_O! เฮ้ย!” ฉันถูกลากมานั่งที่โต๊ะอย่างมึนๆ ก่อนที่นายฟินิกซ์จะถามฉันว่าสั่งอะไร

“หะ...ห๊ะ อ๋อๆ แบบนายแล้วกัน” พอรอไปสักพักพนักงานก็นำไอติมมาเสิร์ฟ

“ได้แล้วค่ะ ^^

“ขอบคุณครับ/ค่ะ” ฉันรับถ้วยไอติมก่อนจะลงมือกิน แต่พอเอาเข้าปากปรากฏว่าเป็นกาแฟ ขมชะมัดเลย >__</ บังเอิญว่าฉันไม่ชอบกินกาแฟน่ะ -*-

“นายสั่งกาแฟหรอ -*-”

“อื้ม ทำไมหรอ?” นายฟินิกซ์เลยหน้ามาจากถ้วยไอติมที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย นายไม่ขมเรอะ!?

“ขมน่ะสิ!!” พอฉันพูดจบนายฟินิกซ์ก็หัวเราะเยาะฉันเสียงดังลั่นร้าน -0-/ มันน่าขำตรงไหนเนี่ย

“ฮ่าๆ ยัยบ๊องกาแฟที่ไหนไม่ขมบ้างล่ะ” ดู ดู ฉันอยากจะข่วนหน้านายจริงๆเลย ให้ตายสิ!

“-_____-;;

“ฉันกินแทนให้เอามั๊ย?? ><

“ไม่ต้อง ฉันกินได้! -0-*” ฉันพูดก่อนจะตักไอติมเข้าปาก ขมชะมัด -*-แต่สุดท้ายฉันก็กินไอติมนั่นจนหมด (ออกแนวงกนะ 555) ส่วนนายฟินิกซ์เป็นคนจ่ายตังค์ล่ะ ><// ดีจะได้ไม่เปลืองตังค์ ฉันเดินออกมาข้างนอกก็ต้องพบว่าท้องฟ้า มืดครึ้ม แถมมีเสียงฟ้าร้องด้วย นี่มันฤดูร้อนนะ -0-* เอิ่ม..แล้วอากาศเมื่อเช้ามันคืออาร๊ายยย?!

“รถมาแล้วๆ รีบไปเร็ว” นายฟินิกซ์ฟินิกซ์พูดขึ้นก่อนจะจับมือฉันวิ่งไปขึ้นรถ อ๋า~ เปียกหมดเลยอ่ะ

แต่ว่า..มือของนายฟินิกซ์ยังจับมือฉันอยู่ -///-

“เอ่อ.....ปล่อยได้แล้ว -///-”

“ปล่อย?? อ๋อ.. โทษทีๆ ^^

“-///-” ทำไมฉันต้องรู้สึกเขินด้วยเนี่ย บ้าจริง!

“เปียกหมดเลยเนอะ ^^” นายฟินิกซ์พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“อื้ม...” ฉันได้แค่ตอบสั้นๆ จากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ทำให้ความเงียบเข้ามาปกคุลมเราทั้งสองคนจนมาถึงป้ายที่ฉันกับนายฟินิกซ์ต้องลง..

“ฝนยังไม่หยุดเลยอ่ะ” ฟินิกซ์พูดขึ้น ขณะฝนก็เริ่มตกหนักลงเรื่อยๆ

“จะทำยังไงล่ะ?” ฉันถามนายฟินิกซ์ที่เหมือนกำลังจะใช้ความคิดอยู่

“บ้านเธอไม่ไกลมาก ฉะนั้นระยะทางก็ไม่ไกล...งั้นเราก็...”

“วิ่งฝ่าไปเนี่ยนะ -0-*”

“ช่าย..^__^” นายฟินิกซ์ตอบก่อนจะยิ้มให้ฉัน นายยังมีอารมณ์มายิ้มอีกเรอะ?! -*-

“-0-*” ฉัน

“ไปเร็วๆ ถ้านานกว่านี้ฝนอาจจะตกกว่านี้ก็ได้นะ” ฟินิกซ์พูดก่อนจะวิ่งนำไป ปล่อยให้ฉันยืนมึนอยู่ นายฟินิกซ์วิ่งเร็วชะมัดเลย ชาติที่แล้วเกิดเป็นเสือชีต้าร์รึเปล่าเนี่ย?! วิ่งเร็วชะมัด นี่ฉันกำลังวิ่งตากฝนอยู่หรอเนี่ย >0< ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาฉันจะทำยังไง...(บ่นในใจ)

“โอย..สภาพฉันไม่ไหวแล้ว” ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะไขกุญแจเข้าไปในบ้าน

“เดี๋ยวนายวางของไว้ตรงนี้นะ -0-” ฉันพูดกับนายฟินิกซ์ที่ยืนอยู่ตรงประตู

“อื้มๆ ^^

“แล้วนายก็กลับบ้านไปได้แล้ว -0-/” ฉันพูดพร้อมกับชี้ไปที่ประตูบ้าน

T^T ใจร้ายอ่ะ นี่เธอจะปล่อยให้ฉันเดินตากฝนไปงั้นหรอ” นายฟินิกซ์โวยวาย

“งั้นฉันให้นายยืมร่มไปด้วย พอใจยัง?” ฉันพูดก่อนจะเดินไปหยิบร่มสีชมพูมาให้นายฟินิกซ์

“อ่ะนี่” ฉันยื่นร่มไปให้นายฟินิกซ์

พรึ่บ...แกร๊ก!

O_O! อุ๊ย! ร่มพังแถมมีรูรั่วอีกตะหาก”

“นายทำร่มฉันพังหรอห๊ะ >0<” ฉันโวยวายทันทีที่นายฟินิกซ์กางร่มแล้วร่มพัง

“เปล่าน้า (><  )(  ><)” แล้วเมื่อกี้ที่ร่มพัง ฝีมือใคร!

“-0-* นาย!

“ร่มพังแล้ว งั้นฉันขอหลบฝนที่บ้านเธฮสักพักแล้วกันนะ เดี๋ยวฝนก็หยุดตกแล้ว ^___^

“ก็ได้” อ้าว! ไปรับปากเขาซะงั้น อยู่บ้านกับผู้ชายสองต่อสองหรอ กรี๊ดดด!! ยัยมีโซแกรู้มั๊ยว่าตัวเองกำลังทำอะไรลงไป (ทึ้งหัวเองอย่างบ้าคลั่ง) อ๊ากกก!!

“มีโซ! เธอเป็นอะไรอ่ะ” นายฟินิกซ์ถามฉันที่กำลังทึ้งหัวเอง(?)อยู่

“ปะ...เปล่าไม่มีอะไรๆ นาย นายอยู่ตรงนั้นนะ ห้ามขยับไปไหนนะ โอเคนะ?” ฉันสั่งนายฟินิกซ์ก่อนจะวิ่งไปชั้นสองไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

10 นาทีผ่านไป...

            ฉันมาในชุดเสื้อยืดแขนยาวกางเกงขายาวที่เรียบร้อยสุด ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวให้นายฟินิกซ์เอาไว้เช็ดหัวแล้วก็เสื้อผ้าเอาไว้เปลี่ยนเพราะว่าเดี๋ยวจะไม่สบาย -0-/ เมื่อฉันเดินลงมาก็เห็นว่านายฟินิกซ์ยังอยู่ในท่าเดิมตำแหน่งเดิม...หมอนี่ประชดฉันรึเปล่าเนี่ย?! ทำท่าเป็นหุ่นเลย

               “นี่! ขยับได้แล้ว -0-*”

            “ขอบใจ! นึกว่าต้องยืนเป็นหุ่นแบบนี้ไปอีกนาน -0-*” นายฟินิกซ์พูดพร้อมกับบิดขี้เกียจไปมา ฉันน่าจะให้นายยืนแบบเป็นหุ่นไปตลอดกาลเลยดีมั๊ย?! หมอนี่ซื่อ(บื้อ)ไปมั๊ย?!

            “ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้ เพราะว่าตัวที่นายใส่อยู่น่ะมันเปียกเดี๋ยวจะไม่สบาย ” ฉันพูดพร้อมกับยื่นเสื้อให้นายฟินิกซ์ แต่ว่านายฟินิกซ์พุ่งเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วจนฉันถอยกรูดไปติดกับผนัง

            “นะ นายจะทำอะไรน่ะ ><” ฉันพูดพร้อมกับหลับตาปี๋

            “^^+” นายฟินิกซ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ก่อนจะ..

            “เป็นห่วงฉันหรอ??” นายฟินิกซ์พูดขึ้น แต่ว่าหน้าของเขามันใกล้มาก มากจนเห็นสีตาที่ดำสนิท แก้มใสๆ เหมือนกับเด็กน้อย ลมหายใจของเขาเปาลงมาที่หน้าของฉัน >< นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย??!

            “ใครห่วง!!” ฉันพูดพร้อมกับผลักนายฟินิกซ์ออกไป

            “ฉันไม่ได้ห่วงสักหน่อย!!” ฉันพูดขึ้นขณะที่นายฟินิกซ์กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ

            “แล้วทำไมหน้าต้องแดงด้วย ^^+

            “ใครหน้าแดง?!! -//-”

            “หรอ? ^^+” นายฟินิกซ์พูดก่อนจะเดินเข้าจับที่ไหล่ฉันพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

            “นะ นายจะทำอะไร?!!

            “ฉันก็จะ.....”

            “ฮัดชิ่ว!! >,.<” ฉันจามจนทำให้นายฟินิกซ์ถอยห่างจากฉันไปเพราะว่าเอ่อ....สงสัยน้ำมูกจะเปื้อนหน้าเขานะ -0-* ทำไมแลดูฉันเป็นยัยสกปรกจังเลย -*-

            “เธอ!!” นายฟินิกซ์ชี้หน้าฉันที่ได้แต่ยืนยิ้มแห้งๆก่อนจะเอากระดาษทิชชู่เช็ดหน้าทันที

            “แหะๆ ฉันว่านายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่านะ แหะๆ” ฉันพูดก่อนจะชี้ไปทางเดินไปห้องน้ำ

            “-___-;;

            “ขอโทษทีนะ แหะๆ ฮัดชิ่ว!” ฉันขอโทษนายฟินิกซ์ก่อนจะจามอีกรอบ นี่ฉันกำลังเจอหวัดเล่นงานซะแล้วล่ะ -*-

-___-;; ฉันว่าเธอน่าจะกินยาซะนะ” นายฟินิกซ์พูดพร้อมกับทำหน้าแบบว่า ฉันอยากฆ่าเธอจังเลย ให้ตายสิ!’ อะไรทำนองนี้แน่เลย -0-/ ก่อนจะเดินออกไป เอ่อ..คือว่าฉันไม่ได้ตั้งใจอ่ะนะเรื่องน้ำมูกน่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะนะ ก็จามไปแล้วนี่นา -0-* แต่ฉันว่าฉันก็ควรกินยาจริงๆอ่ะนะ -*-

(Specail Talk : Fheonix)

            ตอนนี้ผมอยู่บ้านของยัยบ๊องมีโซเมื่อกี้ผมก็แค่อยากจะแกล้งเธอเท่านั้นแหละเวลาเธอตกใจมันดูน่ารักดี ^^ แต่ว่าผมก็เคืองเรื่องที่เธอมาจามใส่หน้าผม ทำไมเธอไม่บอกก่อนล่ะว่าเธอจะจามผมจะได้หลบ แต่นี่ เธอเล่นมาจามใส่หน้าผมเลยอ่ะ T^T ถ้าผมเป็นหวัดล่ะจะทำไง?? หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จผมก็เดินดูรอบๆ บ้านของมีโซผนังแทบจะไม่มีที่ว่างเลยเพราะว่ามีรูปเธอกับครอบครัวเต็มไปหมด ตรงทางขึ้นบันไดก็มีรูปของเธอตั้งแต่เธอเกิดจนมาถึงปัจจุบัน  มีตู้โชว์ที่เรียงรายโมเดลจากต่างประเทศเต็มไปหมดผมเดินดูจนมาหยุดที่โต๊ะที่มีแจกันวางไว้อยู่บนโต๊ะมีรูปถ่ายของมีโซกับผู้ชายคนหนึ่ง ดูสองคนนี้สนิทกันมากๆเลย แล้วผมก็รู้สึกว่าผมรู้จักผู้ชายคนนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง.....แต่ช่างเถอะผมอาจจะแค่คิดไปเองมากกกว่า ผมเดินออกมาที่ห้องโถงก็เห็นยัยมีโซนอนดูทีวีอยู่บนโซฟา -*- ผมจึงเดินไปหายัยมีโซแต่ปรากฏว่ายัยมีโซหลับ! มือเธอยังถือรีโมทอยู่เลย - -* เธอคงจะง่วงนอนมากสินะ ผมเอาผ้าห่มที่อยู่บนเก้าอี้อีกตัวมาห่มให้ ผมพึ่งสังเกตเห็นมีโซว่าขนตางอนมากเลย จมูกโด่ง แก้มที่แดงระเรื่อ ริมฝีปากบางๆนั่น จนทำให้ผมอยากก้มลงไปจูบเธอจริงๆ

            “อือ....” เสียงของมีโซทำให้ผมชะงักไปก่อนที่ผมจะจัดผ้าห่มให้เธออีกรอบ ตอนนี้ก็มืดแล้วผมว่าผมควรจะกลับได้แล้วล่ะ ผมเขียนโน้ตแปะที่ตู้เย็นพร้อมกับปิดเตาที่ผมพึ่งอาหารเสร็จ ก่อนจะเดินออกไป..

(End Specail Talk : Pheonix)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น