สัพเพเหระของข้าพเจ้า

ตอนที่ 23 : อเล็กเซีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ก.ค. 59









Application 



"ว่าไง เจ้าพวกปัญญานิ่มทั้งหลาย"



โลก :: กาย


ชื่อ :: อเล็กเซีย | Alexia

เพศ :: สาวดุ้น.....

รูปร่างหน้าตา :: ใบหน้างดงามราวหญิงสาว แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ ผมบลอนด์ทอง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลแดงประกาย ผิวขาวน้ำนม รูปร่างเพรียวบาง มีความ sex appeal สูงมาก

ส่วนสูง/น้ำหนัก :: 164 ซม. 48 กก.


ลักษณะนิสัย :: อเล็กเซียเป็นพวกชอบเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ มีความทะเยอทะยานสูงมากเพื่อที่จะได้ในสิ่งที่ต้องการมาครอบครองไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ทำอะไรไม่แคร์สายตาใคร ไม่สนว่าใครรู้สึกยังไงกับตัวเอง ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุขแม้บางครั้งจะเป็นความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น มักจะชอบถากถางคนที่อ่อนแอกว่าตนว่าเป็นพวกไม่มีประโยชน์ อย่าหวังว่าเขาจะใยดีด้วย ในบางครั้งที่ทำขนมแล้วดันกินไม่หมดก็เอาไปโยนให้พวกไม่มีอันจะกินบ้าง ถือซะว่าทำบุญแล้วกัน ชอบทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร หรือรับความช่วยเหลือจากใคร คนที่ทำอะไรไม่ได้ถือว่าเป็นพวกอ่อนแอไร้ประโยชน์ ถ้าเขาเป็นแบบนั้นเขาจะไม่สามารถยืนในที่แห่งนี้ได้ หัวดื้อมาก ไม่ฟังใคร ไม่ใช่ดื้อเงียบซะด้วย ดื้อเถียงคำไม่ตกฟาก ทำอะไรตามอารมณ์และความรู้สึกของตัวเอง อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ไม่มีคนรับใช้หรือแม้แต่ลูกน้องคนสนิท เพราะคิดว่าตัวเองคนเดียวก็ดีอยู่แล้ว ไม่อยากจะเพิ่มภาระให้ตัวเอง

ลักษณะการพูดจา :: จะใช้น้ำเสียงเหยียดๆ พร้อมแสยะยิ้มเวลาพูด ชอบพูดกวนประสาทคนฟัง หรือพูดทุกอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกแย่ที่สุดเท่าที่คนๆนึงจะทนไหว แต่ไม่ชอบตะคอกใคร หรือขึ้นเสียง มักจะกดเสียงต่ำมากกว่า 

"สายัณสวัสดิ์ พวกไร้ประโยชน์ เมื่อไหร่จะตายนะ รกโลกเปล่าๆ ไปตายไป ชิ้วๆ"

"โอ้ว say hi เป็นไงมาไงหรอ นึกว่าตายไปแล้วซะอีก แหม ยังอยู่แย่งอากาศหายใจอีกนะ"

"ได้ข่าวว่าคนรักของนายเพิ่งตายหรอ.. โอ้.. หึ ก็นะ นายก็ต้องทำใจอะ เพราะอีกไม่นาน นายก็จะตายตามมันไป"

"ฮ่าๆๆ แกบอกว่าฉันเลวหรอ ทำไม ฉันไปฆ่าใครละฉันถึงได้เลว เท่าที่จำได้ ฉันว่าฉันก็นั่งเฉยๆนะ ใส่ร้ายกันนี่นา"


"อืม.. ไอ้สูตรทำขนมอันนี้มันยากจริงโว้ย!"

"นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันรำคาญที่ต้องมีคนใช้ป้วนเปี้ยนในปราสาทของฉันนะ ป่านนี้ฉันคงนั่งๆนอนๆ ไม่ต้องมาทำอะไรเองหรอก แต่ว่านะ มันก็คือการฝึกความสามารถของฉันล่ะนะ แต่ฉันเมื่อยนี่นา โอ้ย จะทนไม่ไหวแล้วนะ &%!@#)*^$"

"ในที่สุด... ในที่สุดฉันก็ทำแพนเค้กเป็นสักที!"


ความสามารถพิเศษ :: ใช้มารยาในการหลอกลวงเหยื่อ

ลักษณะการแต่งตัว :: มักใส่ชุดที่มีระบายเยอะๆ คู่กับรองเท้าบู๊ทส้นสูงทุกครั้ง บางครั้งก็ใส่เสื้อโค๊ทยาวด้วย

   

อาวุธ :: แส้

สีของลูกแก้วที่พกติดตัว :: สีแดงเลือดหมู


ชอบ :: ขนมหวาน

ไม่ชอบ/เกลียด :: พวกชอบขัดใจ 

กลัว/แพ้ :: แพ้ดอกกุหลาบ แค่ได้กลิ่นก็แทบไม่มีแรง (ในรูปมีกุหลาบตรงเข็มขัด แต่เป็นของปลอม)

งานอดิเรก :: ทดลองทำขนมเอง เนื่องจากกินเยอะจนเปลื่องเงิน 


เจ้าคิดยังไงกับตนเองในโลกตรงข้าม :: เหอะ.. วันๆมันคงนั่งจิบน้ำชาสบายใจเฉิบ 

คิดว่าตนเองจะสามารถไปยังโลกแห่งความจริงได้หรือไม่ :: ได้ ฉันมีความพยายามมากพอ

เพิ่มเติม :: เป็นสาวดุ้นจริงๆนะ ไม่หญิงนะ ไม่ชายนะ งงมั้ยละ เอ๊ะ... 




สัมภาษณ์ผู้ปกครอง


//นั่งเคาะทดสอบไมค์....ไม่ดัง...ไม่ใช้ก็ได้-----สวัสดีค่ะ อะแฮ่ม ขอแนะนำตัวอีกรอบ(?) อันตัวข้ามีนามว่---อ๊ะ โอเค ไม่เล่น คนเขียน(?)ชื่อแผ่นกระดาษนะคะ อนึ่งมีนิยายหลายเรื่องในคลังคาดว่ามีบางท่านที่รู้จักหรือเคยเห็นแวบๆ อนึ่งหรือบางท่านอาจจะไม่รู้จักเลย แต่ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เอาล่ะ ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรคะ?

- คงไม่ต้องบอกมั้งงงง ไรท์รู้จักเราแน่นอนอะ5555555 


ไม่ทราบว่าทำไมถึงมาสมัครคะ?

- มือมันลั่น... มีคนดีแล้วก็ต้องมีคนเลว คันไม้คันมืออยากเขียน จริงๆจะเอาผญ แต่เอาสาวดุ้นดีกว่า ไม่ซ้ำ คึคึ


ใบสมัครยาวไปไหมเอ่ย?

- ไม่จ้า


อ่า...แล้วถ้าลูกถูกจับขัง(ในโลกของความจริงก็ตาย แต่แค่คนเดียวจะโดนค่ะ ไม่กายก็ดรีม)รับได้หรือเปล่าคะ? 

- นิดๆ


สุดท้ายและท้ายสุด(?)ขอบคุณที่มาสมัครค่ะ แล้วเจอกันใหม่ มีอะไรจะบอกแผ่นกระดาษไหมคะ? //หยิบผาเช็ดหน้าสีรุ้งรับแสงอาทิตย์ขึ้นโบกแบบโบกแท๊กซี่(?)

- อัพด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



0 ความคิดเห็น