คัดลอกลิงก์เเล้ว

ถ้าวันนึงฉันหายไป...จะคิดถึงฉันมั้ย?

โดย Karishma_39

การแอบรักเขาข้างเดียวบางทีมันก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกับคนใกล้ตัวที่เรารู้จักเขาเป็นอย่างดีแต่เขากับไม่เคยคิดไม่เคยสนใจกับคำบางคำของเขาที่เขาพูดมันออกมา...ถ้าวันหนึ่งฉันหาไป...จะคิดถึงฉันมั้ย

ยอดวิวรวม

653

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


653

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ธ.ค. 60 / 16:25 น.
นิยาย ѹ֧ѹ...ФԴ֧ѹ?

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




          คำบางคำก็ไม่สามารถที่จะพูดออกไปได้ว่าเรารู้สึกยังไงยิ่งกับคนที่อยู่ใกล้ตัวแค่ได้เห็นเขามีความสุขเราก็มีความสุขยังงั้นหรอ...? ต่างกันกับคำพูดบางคำที่พูดออกมาโดยไม่รู้เลยว่ามันอาจจะกำลังทำร้ายคนคนนึงอยู่การที่ไม่ได้สนใจคนใกล้ตัวมัวแต่สนใจคนอื่นโดยที่ไม่ได้สังเกตเขาและมารู้ตัวเอาในตอนสุดท้าย...เขาคนนั้นอาจจะหายไปโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย 
 
       



แนะนำตัวละคร



จีมิน (ช)

         รุ่นพี่ข้างบ้านปี 4 ด้วยรูปร่างและใบหน้าของเขา เขาเป็นคนนึงที่หล่อรูปร่างดี ดูเป็นคนอบอุ่นซึ่งเขาเป็นแบบนั้นแต่เขาจะเป็นแบบนั้นกับคนที่เขาชอบเท่านั้น เขาชอบรุ่นน้องอยู่คนหนึ่งชื่อออมจี เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้บอกความรู้สึกของเขาจนไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำร้ายจิตใจของคนคนนึงอยู่และเขาก็เพิ่งจะมารู้ตัวตอนที่คนนั้นหายไป...





จีมิน (ญ)  

        นักศึกษาหญิงปี 3 ที่เก่งไปซะทุกอย่างไม่ว่าใครจะอยู่ใกล้เธอคนคนนั้นก็จะมีความสุข เพราะเธอเป็นคนร่าเริง เข้ากับคนง่าย ด้วยความที่เธอเป็นคนตลกและคอยสร้างสีสันให้กับผู้คนและเพื่อน ๆ ของเธอและคอยช่วยเหลือคนอื่นตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรแต่การช่วยเหลือใครบางคนมันก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บ..เจ็บที่หัวใจข้างซ้ายของเธอเพราะเธอดันไปหลงรักเขาคนนั้นที่เป็นคนใกล้ตัว





ออมจี

          หญิงสาวหน้าตาน่ารัก นิสัยดี เรียบร้อย เธอมีรอยยิ้มที่มีสเน่ห์เวลาเธอยิ้มทีไรก็ทำให้ต่อใครต่างหวั่นไหวและตกหลุมรักเธอ เธอเป็นคนที่จีมิน (ช) แอบชอบเธอเองก็รู้ตัวแต่เพราะเธอไม่ได้คิดและไม่ได้ชอบเขาในแบบเดียวกัน ออมจีชอบจีมิน (ช) แบบพี่ชายเท่านั้นและเธอก็ไม่เคยคิดเพราะเธอรู้ว่าใครคนนึงชอบจีมิน (ช) อยู่

ร่วมด้วย



จองกุก
รุ่นน้องคนสนิทของจีมิน (ช) และอดีตเพื่อนร่วมคณะจีมิน (ญ)





เยริน
เพื่อนสนิทของจีมิน (ญ) และอายอน






อายอน
เพื่อนสนิทเยรินและจีมิน (ญ)





ยูคยอม
เพื่อนชายและญาติของจีมิน (ญ)






Coming soon
2Jimin
..........................................................



                 ฟิคทุกเรื่องที่แต่งขึ้นเป็นเพียงจินตนาการที่แต่งขึ้นมาจากความชอบส่วนบุคคลไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับศิลปินทั้งสิ้น!
ฟิคเรื่องนี้เน้น ชxญ ตามความชอบของไรต์และทุกผู้อ่านทุกคนที่ขอมา
ขอบคุณค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ ^_^ 






O W E N TM.
 
 
 Vampire Coffin

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ธ.ค. 60 / 16:25





          ห้วงแห่งความฝันที่ใครหลาย ๆ คนไม่อยากจะตื่นแถมอากาศเย็นสบายแบบนี้เป็นใครก็ไม่อยากลุกออกจากที่นอนอันแสนอบอุ่นนี้เหมือนกับฉัน เผลอแปปเดียวก็วันจันทร์แล้วเหมือนกับว่ายังไม่ได้หยุดเลยขอนอนต่อแบบนี้อีกสักพักจะได้มั้ย?




ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!! (เสียงเคาะประตู)

"จีมินลูก! ตื่นได้แล้วนะเดี๋ยวไปมหาลัยไม่ทัน!" และแล้วเสียงของผู้เป็นแม่ก็มาทำลายความฝันของฉันอากศแบบนี้ฉันควรจะได้นอนอยู่บ้านสิทำไมต้องเป็นวันจันทร์ด้วย!

       ก่อนอื่นก็แนะนำตัวก่อน...ฉันจีมินหรือปาร์คจีมิน ที่หลายคนคงรู้จักชื่อฉันดีไม่ว่าจะละแวกบ้านของฉันหรือแม้แต่ที่มหาวิทยาลัย ฉันมักจะรู้จักคนเยอะและเข้ากับคนง่ายแต่ที่มีสนิทด้วยก็ไม่กี่คน เขาว่ากันว่า..ฉันเป็นคนพูดเก่ง น่ารัก ซึ่งฉันคิดว่าตรงกันข้ามด้วยซ้ำไปอาจเป็นเพราะฉันชอบสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนรอบข้างละมั้ง...

"จีมินตื่นรึยังลูก..รีบอาบน้ำแต่งตัวและลงมากินข้าวเดี๋ยวพี่เขาจะรอนาน" เสียงแม่ฉันอีกครั้ง..เฮ้อ~

"คร้าาา!" ฉันบตอบรับแม่และรีบลุกออกจากเตียงเข้าห้องน้ำไป


        ชั้นล่างของบ้าน~

"จีมินกำลังแต่งตัวอยู่น่ะ...เรารีบไปก่อนรึเปล่า"

"ไม่ครับ..ไม่เป็นไรผมชินแล้วล่ะครับ"

"น้าล่ะเกรงใจเรา..ดูสินี่ขนาดปี 2 แล้วยังต้องให้น้าปลุกอยู่เลยแล้วเราเองก็ต้องมารอยัยตัวแสบทุกวันเลย"

"ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ" 

        
          ผมบอกกับคุณน้า..มันหน้าแปลกใจมากที่ตอนแรกผมได้เจอกับจีมินเพราะเราสองคนบ้านอยู่ใกล้กันถ้าเดินถัดออกไปก็ถึงบ้านผมแแล้ว ผมชื่อจีมินครับ ปาร์คจีมิน อย่างที่ผมบอกไว้ตอนที่ผมได้รู้จักกับจีมินผมตกใจและแปลกใจมาก ๆ เพราะจีมินชื่อเหมือนผมและผมก็ไม่เคยเจอใครชื่อเดียวกับผมมาก่อนจนกระทั่งเรามารู้จักและสนิทกันอยู่ทุกวันนี้ ผมมักจะมารอจีมินที่บ้านแบบนี้เกือบจะทุกวันเพราะผมและจีมินเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันส่วนเพื่อน ๆ ในกลุ่มผมยังรู้จักจีมินกันอีกด้วย

"มาแล้วค่ะ..!" เสียงมาก่อนตัวซะอีก

"มาล่ะ..เราทานอาหารเช้าพร้อมจีมินเลยนะเดี๋ยวน้าตักให้"

"ขอบคุณครับ" ผมตอบรับยิ้มให้คุณน้าแม่ของจีมิน

"นี่มันเพิ่งจะ 8 โมงเองนะฉันมีเรียนตั้ง 10โมงอปป้าจะรีบมารับฉันทำไมเนีย ถ้าวันหลังอปป้ามีเรียนเช้าก็ไปก่อนสิ" 

"ฉันก็ไม่ได้อยากจะมารับเธอนักหรอก"

"แล้วมาทำไม.." 

        ฉันถามเขา..ถ้าไม่อยากมาแล้วจมาทำไมนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดกับฉันแบบนี้เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าสิ่งที่เขาพูดมามันทำลายความรู้สึกฉันอยู่

"เธอลืมไปแล้วหรอว่าวันก่อนเธอสัญญาอะไรไว้กับฉัน"

"......" สัญญา...? เราไปให้คำสัญญาอะไรกับเขาตอนไหน

"งง..ทำหน้างงอีก เธอลืมเรื่องที่จะช่วยฉันจีบน้องออมจีไปแล้วใช่มั้ยเนีย!" อ่อ..เรื่องนี้สินะ เฮ้อ~ ก็นึกว่าเรื่องอะไร

"โอ้ย! ใครว่าฉันลืมเรื่องแบบนั้นคนอย่างจีมินไม่ลืมอยู่แล้วแค่มันยังเช้าอยู่สมองฉันมันยังไม่ค่อยตื่น..แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกหน้า..จีมินซะอย่าง" ฉันพูดและยักคิ้วให้อปป้า

"ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ..ขอบคุณครับคุณน้า" อปป้าบอกฉันก่อนจะหันไปพูดกับแม่ฉัน



@มหาวิทยาลัย JM

         มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในเกาหลีใต้ที่รวมคนมีความสามารถไว้มากมายมาก ฉันมาถึงมหาลัยในเวลาต่อมาพี่เขาจอดรถส่งฉันที่หน้าตึกคณะ ฉันเรียนอยู่เอกดนตรีและการขับร้องและมีเพื่อนที่สนิทด้วยกัน 2 คนชื่อเยรินกับอายอนแต่ตอนนี้สองคนนั้นคงยังไม่มาหรอกเพราะตอนนี้เพิ่งจะ 9โมงเองถ้าไม่ติดว่ารับปากสัญญาที่ให้ไว้กับจีมินอปป้าฉันคงไม่ต้องรีบตื่นเช้าและมานั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินคนเดียวแบบนี้หรอกและเป้าหมายของฉันก็มาถึง...

"ออมจีอ่า!" ฉันตะโกนเรียกออมจีก่อนที่เธอจะเดินขึ้นตึก

"อ่าว...จีมิน" ออมจีเรียกฉันพร้อมกับยิ้มให้และเดินเข้ามาหาฉัน..ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ชายเกือบทั้งมหาลัยถึงชอบเธอรอยยิ้มของออมจีดูมีเสน่ห์จริง ๆ ผู้ชายคนไหนโดนเธอยิ้มใส่คงใจลอยเหม่อไปทั้งวัน

"จีมิน จีมิน! เป็นอะไรรึเปล่า" ฉันหยุดนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะรู้ตัวอีกทีออมจีก็มายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว..นี่มันอะไรเนียอยากบอกนะว่าเราก็เป็นไปกับพวกผู้ชายพวกนั้นด้วย...บ้าไปแล้ว

"อ่..อ เปล่าฉันไม่ได้เป็นอะไร"

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว..แล้วจีมินมานั่งรอใครไม่ขึ้นเรียนหรอ"

"ฉันมีเรียน 10 โมงอะแต่ฉันกำลังรอเธออยู่"

"รอฉัน..?" ออมจีชี้ไปที่ตัวเองและทำหน้าตาสงสัยมองมาที่ฉัน

"อืม..พอดีมีคนฝากนี่มาให้เธออะ" ฉันบอกออมจีและยื่นถุงขนมเค้กในมือให้ออมจี

"ใครหรอ.." ออมจีดูที่ถุงขนมเหมือนมองหาอะไรบางอย่างและมองหน้าฉัน

"ไม่ต้องหาหรอกสิ่งที่เธอหาอยู่นี่..เปิดดูเอาเองแล้วกันนะหมดหน้าที่ฉันแล้วขอตัวก่อน" ฉันบอกออมจีและยิ้มให้ก่อนจะส่งจดหมายที่อยู่ในมือส่งให้ออมจีและเดินออกมาจากตรงนั้น


        ก็แหงแหละฉันทำตามหน้าที่สัญญาของฉันเสร็จแล้วนิจะยืนอยู่ต่อทำไมหวังว่าออมจีจะชอบของสิ่งนั้นและยิ้มไปกับจดหมายที่จีมินอปป้าเป็นคนให้...ฉันเดินเลี่ยงมาทางด้านหลังตึกคณะหวังว่าจะไม่เจอจีมินอปป้าในเวลานี้ขอฉันอยู่อย่างสงบ ๆ บ้างเถอะและมันก็เป็นดั่งที่ฉันปราถณาฉันเดินมาเรื่อย ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่ใต้ต้นไม้หลังตึกลมที่นี่พัดเย็นสบาย บรรยกาศแถวนี้ก็ดีฉันพลาดสถานที่ดี ๆ แบบนี้ไปได้ยังเนีย...


"เฮ้อ..~" 

         ฉันถอนหายใจออกมาอย่างไม่มีสาเหตุก่อนจะยกข้อมือของตัวเองขึ้นมาและกดดูเวลาซึ่งตอนนี้เพิ่งจะ 9:30  ยังพอมีเวลาเหลืออีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะเข้าเรียนฉันค่อย ๆ เอนหลังลงกับพื้นหญ้าและนอนมองดูท้องฟ้าอย่างไม่มีจุดหมายตอนนี้ในหัวของฉันมันโล่งไปหมดและรู้สึกหนัก ๆ ที่ตาก่อนที่เปลือกตาทั้งสองข้างของฉันจะปิดลง

"หึ..ยังไม่ทันจะเข้าเรียนก็แอบมาหลับอยู่นี่แล้วหรอ" เสียงนั้น..? ใครกันนะช่างทำลายเวลาส่วนตัวของฉันเพราะเสียงนั้นทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันไปมองหาเจ้าของเสียงที่เข้ามาขัดจังหวะ

"จองกุก!" 

"ไม่ต้องเรียกชื่อฉันเสียงดังขนาดนั้นก็ได้คนอื่นเขารู้จักฉันกันหมดแล้ว"

"นายมาทำอะไรที่นี่เนีย" ฉันถามเขา

"ฉันต้องถามเธอมากกว่า..เพราะที่นี่มันถิ่นฉันฉันมานอนอยู่ที่นี่ทุกวันก่อนเธออีก"

"ใครจะไปรู้..งั้นฉันไปล่ะ" ฉันบอกจองกุกก่อนจะเตรียมลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยว!..นั่งเป็นเพื่อนฉันก่อนสิ..เธอคงไม่ได้รีบไปไหนใช่มั้ย?" จองกุกคว้าที่ข้อมือของฉันเอาไว้ทำให้ฉันที่กำลังจะลุกขึ้นต้องลงไปนั่งกับพื้นหญ้าตามเดิม

"รีบ! ฉันมีเรียน 10 โมงต้องรีบไปเดี๋ยวเข้าห้องเรียนไม่ทัน" ฉันพูดขึ้นและสะบัดมืออกจากมือของจองกุกก่อนจะลุกขึ้นยืนและบอกกับจองกุก

"ฉันคิดว่านายเองก็ควรจะไปเรียนเหมือนกันนะ"

"จริงสิ..ช่วยดึงฉันหน่อยดิลุกไม่ขึ้น" จองกุกพูดขึ้นและยืนมือของเขาตรงหน้าฉัน

"นายนี่มันจริง ๆ เลยนะ...โอ๊ย! ทำไมนายตัวหนักอย่างนี้เนีย..เฮ้อ..~"

"เลิกบ่นได้แล้ว...ไป ๆ เดี๋ยวเรียนเสร็จฉันเลี้ยงไอศครีม"........


          ผมยืนมองดูสองคนนั้นอยู่ไกล ๆ จากมุมหลังตึกผมเห็นสองคนนั้นทั้งจีมินและจองกุกเดินกอดคอกันไปด้วยกันสองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหนทำไมผมไม่รู้เลยและจองกุกเองก็ไม่เคยบอกว่าสนิทกับจีมินผมรู้แค่ว่าทั้งสองคนเรียนห้องเดัยวกันไม่คิดว่าจะสนิทกันถึงขั้นถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้..แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก..ที่ผมอยากรู้ตอนนี้มากที่สุดคือเธอทำหน้าที่ของเธอให้ผมตามสัญญารึยังเท่านั้นแหละ


2 สัปดาห์ต่อมา.....


         เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์ช่วงนี้ฉันไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองตลอดส่วนจีมินอปป้าก็คงจะมีตุ๊กตาหน้ารถคนใหม่มาแทนฉันแล้วตั้งแต่วันนั้นที่ฉันเอาของไปให้ออมจีตามที่จีมินอปป้าบอกทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไปสองคนนั้นคงจะเข้ากันได้เห็นแบบนั้นฉันก็ควรจะยินดีด้วยแต่ทำไมข้างในอกข้างซ้ายของฉันมันรู้สึกเจ็บ

" นิ! จีมิน..จีมิน!!"

"ฮะ..!" 

"เป็นอะไรของเธอ..ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้งแล้วนะเหม่ออะไรอยู่จ๊ะ!" อายอนบอกกับฉัน..ฉันเป็นอะไรไปเนีย

"เปล่า..ฉันแค่ง่วง ๆ อะสงสัยจะหลับในมั้ง"

"ถ้างั้นเราไปหาที่สงบ ๆ นั่งกันไหม" เยรินเป็นคนเสนอ

"ก็ดีนะ..ตรงนี้คนเริ่มเยอะแล้ว" 

"เราจะไปที่ไหนกันดีอะ" อายอนถาม

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ฉันบอกอายอนและมองไปยังสถานที่รอบ ๆ บริเวณนั้น

"งั้นเราไปห้องหมุดกันมั้ย" เยรินเสนอ

"....."

"ก็ได้...ว่าไงจีมิน"

"จะไปก็รีบไปกันเถอะป่ะ ๆ " ฉันตอบรับเยรินกับอายอนอย่างรวดเร็วเท่าที่สายตาของฉันจะเห็นเข้ากับใครบางคนและกลุ่มเพื่อนของเขาก็ทำให้ฉันตัดสินใจได้ในทันทีว่าฉันคงต้องไปจากตรงนี้


          วันนี้ผมมองหาจีมินทั้งวันแต่ก็ไม่เจอตัวเลยไม่รู้ว่าไปหลบอยู่มุมไหนหรือว่าจะไม่ได้มาเรียน เมื่อเช้าผมก็ไม่ได้ไปรับจีมินเราไม่ได้มามหาลัยพร้อมกันสักระยะนึงแล้วถ้าเจอตัวกะว่าจะให้ชวนไปเที่ยวน้ำตกด้วยกันสักหน่อย...แต่แน่นอนที่ผมชวนจีมินเพราะว่าถ้าจีมินไปออมจีก็จะยอมไปด้วย

"นายมองหาใครว่ะ..จีมิน!" 

"นั่นดิ ฉันเห็นนายมองไปทั่วมหาลัยหมุนไปหมุนมาจนคอฉันจะเคล็ดแทนนายอยู่ล่ะ" พวกเพื่อนตัวดีของผมถามก็ไม่เข้าใจว่ามันจะหมุ่นตามผมทำไม

"จีมิน.." ผมเอ่ยสั้น ๆ และมองไปที่พวกนั้น

"ว่าแต่นาย! จองกุก..นายได้เจอจีมินบ้างไหม?" ผมหันไปถามรุ่นน้องที่อยู่ในกลุ่มเดียวกับผม

"เจอ...แต่วันนี้ยังไม่เห็นเหมือนกัน"

"นายจะหาจีมินไปทำไมว่ะ" วีถามผม

"ฉันแค่จะชวนจีมินไปน้ำตกที่เราจะไปด้วยกันและกะว่าจะให้จีมินชวนออมจีให้ด้วย"

"แล้วทำไมนายไม่ชวนออมจีเองอะเห็นก็ดูสนิทคุยกันออกจะบ่อย"

"เออน่ะ...จองกุกถ้านายเจอจีมินแล้วบอกให้โทรหาฉันด้วยนะ"

"ฮยองทำไมไม่โทรไปเองอะ" ถามแปลก ๆ ถ้าผมโทรได้ผมโทรไปนานแล้ว..ผมโทรหาจีมินตั้งแต่เมื่อคืนเป็นสิบ ๆ สายแต่จีมินไม่รับและก็ปิดเครื่องด้วย

"ถ้าฉันโทรได้ฉันคงไม่ฝากนายไปบอกหรอก จีมินปิดเครื่องตั้งแต่เมื่อคืนฉันโทรไปหลายสายแล้วก็ไม่รับ"

"เดี๋ยวผมจะบอกให้แล้วกัน..ถ้าเจอนะ..ว่าแต่บ้านฮยองกับจีมินก็อยู่ใกล้กันทำไมไม่ไปหาที่บ้านล่ะ"

"เถอะน่ะ...บอกจีมินให้โทรหาฉันด้วยหรือไม่ก็บอกกว่าเรียนเสร็จแล้วให้รอกลับพร้อมฉันเข้าใจนะพวกฉันไปล่ะ"

         ผมมองตามหลังของพวกจีมินฮยองเดินจากไปตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าตึกคณะเตรียมขึ้นเรียนพอดีกับพวกของจีมินที่เดินมากำลังจะขึ้นไปบนตึกเหมือนกัน ถ้าฮยองอยู่อีกนิดก็คงจะได้เจอเจ้าตัวที่เขากำลังตามหาพอดี

"ฉันไม่ไป..ฝากไปบอกจีมินอปป้าด้วยนะ" 

"ทำไมอะเธอไม่อยากไปเที่ยวหรอ..เห็นตอนนั้นยังบ่นอยากไปอยู่เลย" ผมออกมาคุยกับจีมินที่มุมหลังตึกและบอกเรื่องที่จีมินฮยองให้ผมบอกแต่อยู่ ๆ จีมินก็เป็นซะอย่างนี้

"ก็ใช่แต่ตอนนี้ไม่แล้ว...ที่อปป้าอยากให้ฉันไปเพราะเข้าต้องการใช้ฉันเป็นเครื่องมือที่จะได้อยู่ใกล้ออมจีมีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้นแหละ..ฉันก็ไม่รู้จะไปทำไมให้เสียเวลาเปล่า"

"ทำไม..เธอไม่ดีใจกับสองคนนั้นหรือไง" 

"ฉันเปล่า...ฉันแค่ไม่อยากเป็นเครื่องมือของใคร" จีมินบอกผมและหันหน้ามองออกไปทางอื่น... 



วันหยุดสุดสัปดาห์.... 




         สุดท้ายฉันก็ต้องมาที่นี่กับพวกนั้นจนได้พวกเราทั้งหมดเพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ประมาณครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ หลังจากที่เอาของเก็บในห้องพักฉันก็ออกมาเดินเล่นที่น้ำตกคนเดียวจะว่าไปบรรยากาศที่นี่ก็ดีเหมือนกันกลิ่นอายของความเป็นธรรมชาติมันทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน

"อยู่นี่เอง..ทำไมมานั่งอยู่นี่คนเดียว" ความเป็นธรรมชาติของฉันหมดลงกับเสียงของคนที่ฉันคุ้นหูเป็นอย่างดีก่อนที่ฉันจะหันไปมองเขาจากต้นเสียงที่ดังจากทางด้านหลัง

"ทำไม...อปป้าเป็นห่วงฉันหรอ" ฉันลองแกล้งถามเขาและอยากจะรู้ว่าเขาจะตอบมันว่ายังไง

"ก็ใช่น่ะสิ..." 

"....." ฉันนิ่งเงียบกับคำพูดของเขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของเขา เขาเป็นห่วงฉันจริง ๆ หรอ ?

"เพราะฉันกลัวว่าเธอจะหายไปและไม่มีใครช่วยฉันเรื่องออมจีน่ะสิ" และความดีใจของฉันก็จบลงด้วบคำพูดที่สื่อถึงความจริงของเขา

"ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นแหละแต่อปป้าไม่ต้องห่วงเรื่องออมจีหรอกนะฉันจะทำตามที่อปป้าต้องการก่อนกลับก็เตรียมขอเธอเป็นแฟนได้เลย" 

"ขอบใจนะ..เธอนี่รู้ใจฉันจริง ๆ " เขายิ้ม..แต่ทำไมฉันรู้สึกเจ็บ

"อ๊ะ...อปป้าทำไรเนีย!" เขาพูดเสร็จก็ดึงฉันเข้าไปกอดและนั้นมันก็ทำให้ฉันตกใจ

"ก็ฉันดีใจนิ..เธอคิดว่าออมจีจะรู้สึกแบบเดียวกับฉันมั้ย" เขากอดฉันและก็ยังพูดถึงแต่ออมจี

"ฉัน...ว่าออมจีก็คงคิดแบบเดียวกับอปป้าแหละ...ปล่อยฉันได้แล้วฉันหายใจไม่ออก" ฉันบอกเขาและใช้มือทั้งสองข้างดันเขาออกจากตัวฉัน

"ว่าแต่ออมจีไปไหนล่ะ" เขามองหาออมจีไปรอบ ๆ 

"ออมจีไม่หายไปไหนหรอกหน่าไม่ต้องมองหาขนาดนั้นก็ได้คอจะเคร็ดอยู่แล้วนั่น" ฉันแกล้งแซวเขา

"ก็ฉันไม่อยากให้คาดสายตานิ"

"แล้วถ้าฉันหายไปบ้าง...อปป้าจะตามหาฉันมั้ย" ไม่รู้ว่าอะไรดนใจให้ฉันพูดออกไปแบบนั้นเขาหันกลับมามองหน้าฉันนิ่งอยู่พักนึงฉันเองก็มองเขาอยู่เหมือนกันแต่ฉันว่าฉันก็คงจะรู้คำตอบถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดมัน

"ไม่รู้สิ..เพราะเธอไม่เคยหายไปไหน" เขาพูดออกมาและยิ้มให้ฉัน

"นั่นสิ...เพราะฉันไม่เคยหายไปไหนจริง ๆ ฮ่า ๆ อปป้าไปหาออมจีเถอะฉันจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก" ฉันบอกกับเขาและทิ้งตัวลงนั่งพร้อมกับแช่ขาลงไปในน้ำตกที่ไหลลงมา

"อย่านานนักล่ะ...เริ่มเย็นแล้ว"

       ผมบอกจีมินก่อนจะเดินกลับมายังที่พัก...ผมรู้สึกว่าคำพูดของจีมินดูแปลก ๆ รวมถึงตัวจีมินเองด้วย..แน่นอนว่าถ้าจีมินหายไป..ไม่มีทางแน่นอนเพราะจีมินก็จะอยู่แบบนี้ตลอดบ้านเราสองคนใกล้กันเพราะฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะหายไปจากผม

"อ่าวนั้นไง..จีมินกลับมาแล้ว" เพื่อนผมที่ชื่อเจโฮปเอ่ยขึ้นและชี้มาที่ผม

"หายไปไหนมาว่ะ.."

"ไปหาจีมิน"

"แล้วไหนอะจีมิน ทำไมมึงกลับมาคนเดียว"

"จีมินขออยู่ที่ลำธานน้ำตกอีกสักพักอะเดี๋ยวก็กลับมา" ผมบอกพวกนั้นก่อจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างออมจี

"แล้วจีมินจะไม่ไปกินข้าวพร้อมพวกเราหรอคะ" ออมจีถามผม

"ก็คงจะตามไปทีหลังมั้ง..ออมจีหิวรึยัง"

"นิดหน่อยค่ะ"

"งั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ..ป่ะออมจี"


          ผมจองกุก..ที่บังเอิญเดินผ่านมาแถวชานน้ำตกผมเห็นจีมินกับจีมินฮยองคุยกันอยู่ก่อนหน้าเลยไม่อยากจะเข้าไปขัดแต่ดูเหมือนฮยองจะคุยกับจีมินเรื่องเดิม ๆ ผมขอย้ำอีกครั้งว่าผมไม่ได้แอบฟังสองคนนั้นเขาคุยกันหรอกนะผมแค่มาอยู่ตรงนี้สักพักแล้ว ผมสังเกตเห็นอาการสีหน้าของจีมินตอนที่จีมินฮยองเดินออกไปเธอไม่เหมือนกับจีมินคนที่ร่าเริงขี้เล่นเหมือนแต่ก่อนแต่นี่กลับเป็นอีกมุมของจีมินที่ผมเห็นและผมคิดว่าไม่มีใครเคยเห็นมุมแบบนี้ของเธอแน่นอน

         ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเข้ามาทุกทีพระอาทิตย์กำลังจะหายลับไปจากขอบฟ้าแต่ร่างบางยังคงนั่งอยู่อย่างนั้นและคงคิดอะไรไปเรื่อยใบหน้าที่เรียบเฉยไม่ได้แสดงออกมาสักนิดมีแต่ความเงียบที่เข้าปกคุมเธอโดยที่ไม่รู้อะไรเลยว่ามีคนกำลังเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ 


เฮ้อ..~  

         เสียงถอยหายใจปริศนาของใครบางคนทำให้ร่างบางนั้นถึงกับตกใจและหันไปมองเจ้าของต้นเสียงของคนที่นั่งอยู่ข้างเธอ ร่างบางมองอย่างสงสัยว่าเขาคนนั้นมานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เพียงแค่มองด้วยสายตาที่แปลกใจ

"นายมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" คำถามแรกที่ร่างบางเอ่ยถามออกไปใบหน้าที่เคยเรียบก่อนหน้านี้ถูกปรับเข้าให้เป็นหมวดปกติตามเดิม

"อยากรู้จริงหรอ..?" เขาถามร่างบางกลับอย่างมั่นใจและหันมองร่างบาง

"อืม..."

"ฉันมาอยู่แถวนี้ตั้งแต่ที่เธอกับจีมินฮยองคุยกันแล้ว"

"ถ้างั้นายก็ได้ยินหมดแล้วสิ"

"ก็ไม่เชิง...แต่ฉันไม่ได้แอบฟังเธอกับฮยองคุยกันหรอกนะ"

"หรอ.."

"ก็มันบังเอิญได้ยินพอดี"

"ช่างเถอะ...เรื่องที่คุยมันก็ไม่ได้เป็นความลับหรือสำคัญอะไร"

"เธอแน่ใจหรอ"

"แน่ใจสิ..."

"ไม่ใช่...ฉันหมายถึงว่าเธอแน่ใจแล้วหรอว่าจะช่วยจีมินฮยองเรื่องนี้"

"ทำไม..." ร่างบางย้อนถาม

"เธอเองก็หน้าจะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอคิดยังไง...ฉันมองดูสีหน้าเธอก็รู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับจีมินฮยอง" คำพูดของเขาทำเอาจีมินนิ่งเงียบและมองไปยังธารน้ำตกที่อยู่ด้านหน้าของเธอตามเดิม

"ถ้านายรู้...ก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะแค่ปล่อยให้มันผ่านไป"

"แต่เธอ..."

"ฉันก็กำลังจะปล่อยให้ผ่านไปเหมือนกันถ้านายรู้ความรู้สึกของฉันนายห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครถ้านายเห็นฉันเป็นเพื่อน"

"ฉันไม่ทำแบบนี้หรอก...แต่ถ้าคนอื่นรู้...."

"นายตายแน่!" จีมินหันกลับมามองจองกุกที่เป็นฝ่ายเข้ามาหาเธอและออกแรงบีบที่ไหล่ของจองกุกเพื่อให้รู้สึกนิด ๆ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูงอย่างรวดเร็วแต่กลับเสียหลักขาล้มลงเมื่อเธอเหยียบเข้ากับก้อนหินซึ่งทำให้เธอเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน

"โอ๊ย!!..." จีมินร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บเมื่อก้นของเธอกระแทรกลงกับพื้นอย่างจังและเท้าของเธอที่เจ็บจากก้อนหิน

"เป็นไรมั้ย...!" จองกุกรีบลุกขึ้นและเข้ามาดูอาการของจีมิน

"เจ็บเท้าอะแล้วก็...ก้นด้วย" จีมินหน้าเสียและจับที่ขาของตัวเอง

"มาฉันช่วยค่อย ๆ นะ" จองกุกค่อย ๆ ช่วยจีมินพยุงตัวขึ้น

"โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยสิ" 

"ฉันก็เบาอยู่เนีย..ฉันว่าเธอเจ็บแบบนี้เดินกลับไปเองไม่ไหวหรอกขี่หลังฉันดีกว่า" จองกุกดูจากลักษณะอาการของจีมินแล้วท่าจะไม่ไหวขืนเดินกลับไปกว่าจะถึงที่พักคงมืดค่ำพอดี

"เฮ้ย! ไม่เอาหรอกขืนแฟนนายเห็นฉันไม่รอดแน่"

"ใคร..แฟนฉัน?" จองกุกถามกลับหน้าตาเฉยเขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน

"ก็...วีอปป้าไง"

"จะไปกันใหญ่ละ..เร็วรีบขึ้นมาก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดไปกว่านี้"

"แต่ฉันตัวหนักนะ..." จีมินลังเลที่จะขี้หลังจองกุก

"ไม่บอกก็รู้..." จองกุกแกล้งบ่นอุ๊บอิ๊บ

"ย๊า!!...เพี้ย!" จีมินฟาดมือลงบนแผ่นหลังจองกุกอย่างจัง

"ฉันล้อเล่น ๆ ขึ้นมาเถอะ" จีมินมองดูอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจยอมขึ้นขี้หลังจอกกุก จองกุกค่อย ๆ เดินอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนถึงจีมินที่กำลังเจ็บ


      ทางที่พักรีสอร์ท

           หลังจากที่พวกเขาทานอาหารเย็นกันเสร็จก็กลับมาที่ที่พักของพวกเขา...ทุกคนกำลังมองหาจีมินและจองกุกที่ยังไม่กลับมาตั้งแต่ช่วงเย็นจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบวี่แววของสองคนนั้นทำให้พวกเขาใจคอไม่ค่อยดีระดับหนึ่งและคนที่จะออกกันตามหาแต่เมื่อพวกเขาตัดสินใจที่จะออกไปก็เจอกับจองกุกและจีมินที่กลับมาด้วยกันแถมจีมินยังขี่หลังจองกุกกลับมาก็ทำให้ทุกคนเกิดความสงสัยไม่น้อย..จีมิน (ชาย) มองไปที่จองกุกและจีมินอย่างไม่คลาดสายตาจนกระทั่งสองคนนั้นเข้ามายังให้ที่พักก่อนที่ใครคนหนึ่งจะเอ่ยถาม

"เกิดอะไรขึ้น...ทำไมเธอถึงขี่หลังจองกุกกลับมาได้"

"อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ...ขาจีมินเจ็บผมก็เลยให้จีมินขี่หลังมา" จองกุกค่อย ๆ วางจีมินที่โซฟาอย่างเบาพร้อมกับบอกพวกนั้นที่เหลือและรอพวกเขาอยู่

"เธอเป็นอะไรมากมั้ย" ออมจีเข้ามานั่งข้างจีมินและตรวจดูอาการของของจีมินด้วยความเป็นห่วงและกังวล

"อ่อ...ฉันไม่เป็นไรหรอกแค่นิดหน่อยเอง"

"นี่แค่นิดหน่อยนะเนีย ถ้าเป็นมากกว่านี้จะขนาดไหน" อยู่ ๆ จีมิน (ชาย) ก็พูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิดซึ่งตัวเขาก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรถึงได้พูดใส่อารมณ์ไปแบบนั้น

"ก็คงจะขาหักเดินไม่ได้ล่ะมั้ง" จีมินย้อนกลับอย่างเครือง ๆ แทนที่เธอเจ็บจะพูดด้วยดี ๆ แต่กลับมาขึ้นเสียงใส่...ไม่ห่วงกันแล้วยังจะทำให้รู้สึกแย่ลงอีก

"จีมิน!" จีมินชายเอ่ยเรียกร่างบางและจ้องหน้าเธอ

"ไม่เอาหน้า...เดี๋ยวฉันปฐมพยาบาลให้เธอดีกว่าดูสิเท้าเธอเริ่มปวดแล้วไปโดนอะไรมาเนีย" ออมจีถามและดูอาการที่เท้าของจีมิน

"จีมินเสียหลักล้มเพราะเหยียบก้อนหินน่ะไม่ใช่แค่เท้านะ..ก้นก็เลยกระแทกไปด้วย" จองกุกพูดขึ้นขำ ๆ เพื่ออยากแกล้งจีมินโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาและจีมินอยู่

"นายนี่มัน...โอ๊ย!" จีมินทำหน้าอย่างจะเอาเรื่องแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะขาเธอเจ็บ

"ฉันล้อเล่น..มาเดี๋ยวฉันพาเธอไปที่ห้องเธอจะได้ไม่ต้องเดินไปเอง" พูดจบจองกุกก็เข้ามาใกล้จีมินอีกครั้งเพื่อหวังจะช่วยอุ้มพาเธอไปที่ห้องนอนแต่ก็ต้องหยุดเพราะจีมิน (ช) ขัดไว้ซะก่อน

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันพาจีมินไปที่ห้องเอง...นายไปกินข้าวเถอะพวกฉันจัดไว้ให้แล้ว" จีมิน (ช) บอกจองกุกก่อนจะค่อย ๆ ช้อนตัวจีมิน (ญ) ขึ้นมาทั้งจองกุกและจีมิน (ญ) ต่างรู้สึกแปลกใจโดยเฉพาะจีมิน (ญ) นิ่งทำตัวไม่ถูกเธอมองหน้าร่างหนาที่กำลังอุ้มเธออยู่ก่อนจะพยายามใช้มือของเธอผลักเขาออกเพื่อให้ปล่อยเธอลงและมองมาที่จองกุกเพื่อขอความช่วยเหลือให้พาเธอไปแทนแต่จองกุกก็ได้แค่ยืนนิ่งส่งสายตามาให้ร่างบาง

"ทำไรของอุปป้าเนีย! ปล่อยฉันลงฉันเดินเองได้" ร่างบางของจีมินเริ่มอยู่ไม่สุขเธอพยายามขัดขื่นและดันตัวเองออกจากต้นแขนแกร่งของร่างหนา...จนตอนนี้ทุกคนกำลังมองมาที่ทั้งคู่ทั้งออมจี จองกุกและเพื่อนของร่างหนา

"หยุดดิ้นได้แล้วและก็เลิกดันอกฉันสักที...คนอื่นเขามองเราอยู่" ร่างหนากระชับร่างบางแน่นกว่าเดิมและอุ้มพาร่างบางไปที่ห้องของเธออย่างไม่สนสายตาใคร 


ห้องนอน..~

"โอ้ย..~ ปล่อยได้แล้ว! ทำอะไรเนียอุปป้าไม่เห็นออมจีที่ยืนอยู่หรอ" เมื่อร่างหนาวางร่างบางลงกับเตียงร่างบางก็พูดขึ้นมาทันที..เพราะว่าร่างหนากำลังจีบออมจีอยู่แล้วเธอเห็นแบบนี้แล้วจะรู้สึกยังไง

"ออมจีเขาไม่ใจแคบหรอกหน่าและยิ่งกับเธอแล้ว..ไม่มีทางแน่นอน" คำพูดของเขาอีกแล้ว...เขาพูดอะไรออกมามักจะไม่คิดและนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เขาไม่แคร์ความรู้สึกของฉันเลย..เฮ้อ~

"เป็นไงบ้างจีมิน..ยังเจ็บอยู่รึเปล่า" ออมจีถามฉัน..

"ไม่ค่อยแล้วล่ะ" ฉันตอบและยิ้มให้ออมจี

"งั้นพี่ฝากจีมินด้วยนะออมจี" 

"ค่ะ จีมินอุปป้าไปนอนเถอะ" ออมจีรับปากจีมินอุปป้าก่อนที่สองคนนั้นจะยิ้มให้กัน

"ดูจีมินอปป้าจะเป็นห่วงเธอมากเลยนะ" หลังจากที่ร่างหนาออกไปออมจีก็พูดขึ้นทันทีและมองมาที่ร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียง

"ไม่ขนาดนั้นหรอกที่เขาทำไปเพราะจุดประสงค์อื่นมากกว่า"

"ฮืม..จุดประสงค์อะไร" ออมจีเข้ามานั่งใกล้ร่างบางและถามด้วยความอยากรู้

"เฮ้อ..~ ก็เพราะว่าอุปป้าชอบเธอมากไง..เขาเลยทำเป็นดีกับฉันเพื่อให้ฉันช่วยเขาเรื่องของเธอ" ร่างบางถอดหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาและบอกออมจีที่นั่งอยู่ใกล้เธอถึงว่ามันจะเป็นจริงตามที่เธอพูด ร่างบางพยยามพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไรแต่ทุกครั้งที่พูดถึงด้านในที่อกข้างซ้ายของเธอมันก็ยิ่งเจ็บ

"แต่ฉัน...ไม่ได้ชอบจีมินอปป้าแบบนั้นนะ...ฉันเคยบอกเธอแล้วนิ"

"ฉันรู้...แต่อปป้าเขาชอบเธอมากนะ"

"แล้วเธอล่ะจีมิน...เธอเองก็ชอบอปป้าแต่ทำไมเธอถึงช่วยเขา"

"ถึงฉันจะชอบเขายังไงมันก็ไม่มีประโยชน์เพราะเขาไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับฉันเลย ฉันขออะไรเธออย่างนึงได้มั้ยออมจี" ร่างบางกุมมือออมจีไว้เธอมองจ้องเข้าไปที่ตาคู่สวยของออมจีเพื่อสื่อในสิ่งที่เธอจะพูดต่อไปนี้

"อะไรหรอ..."

"ถ้าวันนึงฉันหายไป...เธอจะรับปากฉันได้มั้ยว่าเธอจะอยู่เคียงข้างจีมินอปป้าเธออาจจะไม่ได้ชอบเขาแบบนั้นแต่อย่างน้อยฉันอยากให้เธอลองเปิดใจให้เขา"

"เธอจะหายไปไหน...ฉันไม่แน่ใจและรับปากเธอไม่ได้หรอกนะว่าจะเปลี่ยนใจได้มั้ยฉันรู้สึกกับจีมินอปป้าแค่พี่น้องเท่านั้น" ถึงจะได้ยินแบบนั้นจีมินรู้มาตลอดว่าออมจีคิดยังไงกับร่างหนาแต่เธอก็เลือกไม่ได้ที่จะหยุด


         1 สัปดาห์ต่อมา....

        หลังจากที่พวกเขาได้กลับจากเที่ยวน้ำตกในวันนั้นร่างหนาก็ไม่ได้เจอกับร่างบางอีกเลย ในคืนวันนั้นที่ร่างบางได้รับอุบัติเหตุจากการล้มเขาเป็นห่วงร่างบางมากไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันและวันนั้นยังเป็นวันที่ร่างบางแอบหนีกลับก่อนโดยที่ไม่ได้บอกใครทุกคนต่างเป็นห่วงและหาร่างบางจนทั่วแต่แล้วก็มารู้ที่หลังว่าร่างบางนั้นกลับไปแล้วจากทางรีสอร์ท

         ร่างหนาของจีมินยืนชะเง้อมองหาใครบางคนอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้านของร่างบางแต่ก็ไม่มีวี่แววของคนในบ้านว่าจะอยู่เขาเพิ่งกลับมาจากหมหาลัยได้ไม่นานอาทิตย์นึงเต็ม ๆ ที่เขาไม่เจอร่างบางเขาดูที่บ้านกี่ครั้งก็ไม่พบ...ไม่ใช่แค่ร่างบางแต่รวมถึงแม่ของร่างบางด้วยและนั่นยิ่งทำให้เขาสงสัยว่าทั้งสองคนนั้นหายไปไหน

"เอ่..อ คุณมาหาใครหรอครับ" ผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนกับร่างหนา ร่างหนามองไปที่ผู้ชายคนนั้นก่อนจะเหลือบมองกุญแจที่อยู่ในมือของผู้ชายร่างสูงคนนั้น

"ผมมาหาเจ้าของบ้านหลังนี้" ร่างหนาตอบเสียงเรียบและมองผู้ชายร่างสูงตรงหน้า

"คุณหมายถึงผมหรอครับ.." เขาชี้ไปที่ตัวเองเป็นคนตอบอย่างงง ๆ 

"ไม่ใช่คุณ...เจ้าของบ้านหลังนี้ไม่อยู่หรอครับ"

"ก็ผมเนียแหละครับเจ้าของบ้านหลังนี้...ถ้าคุณหมายถึงเจ้าของบ้านคนเก่าเขาย้ายไปแล้วล่ะครับผมเองก็เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ได้แค่อาทิตย์เดียวเอง" ชายร่างสูงบอกกับร่างหนาของจีมินด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้และดูเป็นกันเอง

"ย้ายออกหรอ..?"

"ก็ทำนองนั้นแหละครับ...ตอนนี้ผมเลยมาอยู่แทน คุณมีอะไรรึเปล่าครับ" ผู้ชายร่างสูงบอกร่างหนาของจีมินที่ยืนมองเขาและมองขึ้นไปยังบนบ้านชั้นสองที่หน้าต่างห้องนอนของจีมิน (ญ) ด้วยสายตาที่ว่างเปล่ารวมถึงความรู้สึกและความสับสนของเขาในตอนนี้...มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอถึงไม่บอกฉันว่าเธอจะไป...

        ไม่กี่นาทีต่อมาหลังจากที่ร่างหนาของจีมินเดินกลับเข้าบ้านไป...ร่างสูงของคนคนนั้นก็เปิดประตูรั้วของบ้านจีมิน (ญ) และเดินเข้าไปเหมือนกัน ร่างสูงเดินเข้ามาให้บ้านพร้อมเห็นร่างบางของจีมิน (ญ) นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเขาเดินเข้าไปหาร่างบางทันทีและทิ้งตัวลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามของร่างบาง..ร่างบางเหลือบมองร่างสูงก่อนจะกลับไปสนใจผ้าพันคอที่เธอกำลังตั้งใจถักมันอยู่

"นายจะจ้องฉันอีกนานมั้ย...ยูคยอม!" ถึงสายตาจะก้มมองผ้าพันคอที่อยู่ในมือแต่เธอก็รู้สึกที่จะรำคาญไม่ได้ที่มีคนมาจ้องมองเธอแบบนี้

"ก็คงไม่แน่...ถามจริงเถอะทำไมเธอต้องให้ฉันไปโกหกผู้ชายคนนั้นด้วยว่าเธอย้ายบ้านไปแล้ว" ร่างสูงของยูคยอมเกิดอาการสงสัยในตัวเพื่อนสาวของเขาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้เขาช่วยโกหกผู้ชายคนนั้น

"ก็ที่ฉันเคยเล่าให้นายฟังที่ฉันแอบชอบพี่ข้างบ้านนั้นแหละ" จีมินตอบนิ่ง ๆ เธอพยายามจะไม่สนใจมันอีก

"อ่อ....ถ้างั้นก็คงเป็นผู้ชายคนเมื่อกี้สินะ"

"อืม.."

"แล้วเธอคิดว่าเธอจะหลบหน้าเขาแบบนี้ได้นานเท่าไหร่กัน..เพราะยังไงไม่วันใดก็วันหนึ่งเขาก็ต้องเจอเธออยูดี"

"ฉันก็คิดแบบนั้น...ฉันตัดสินแล้วว่าฉันจะย้ายไปเรียนคณะสาขาเดียวกับนาย"

"ว่าไงนะ! เธอเนียนะจะมาย้ายมาเรียนกับฉันมันขัดกับสิ่งที่เธอชอบเป็นไหน ๆ " ยูคยอม..สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ชัดว่าเขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดของจีมินเลยจริง ๆ

"แล้วยังไง..คนอย่างฉันเรียนสาขาโมเดลแบบนายไม่ได้รึไง"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..เธอจะหลบหน้าเขาด้วยการย้ายมาเรียนคณะเดียวกับฉันเนียนะ"

"อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ฉันไม่ต้องทุกใจอยู่แบบนี้...บางทีฉันอาจจะตัดใจจากเขาได้"

"เอาที่เธอสบายใจแล้วกัน..."

        ฉันว่าฉันคงตัดสินใจดีแล้วที่เลือกแบบนี้การไม่เจอหน้ากันมันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีของฉันที่จะลืมความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขาได้บ้างการย้ายคณะไม่ใช่เรื่องง่ายฉันนอนคิดกับตัวเองอยู่หลายคืนถ้ามันทำให้ความรู้สึกของฉันดีขึ้นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี



3 เดือนผ่านไป....

          เป็นเวลากว่าสามเดือนแล้วที่ผมไม่ได้เจอกับจีมินตั้งแต่กลับมาจากเที่ยวน้ำตกในวันนั้นหลังจากนั้นผมก็ไม่เจอจีมินเลื่อยมาจนกระทั่งมาเจอกับผู้ชายร่างสูง ผิวขาวคนหนึ่งเขาบอกผมว่าเขาย้ายเข้ามาอยู่ใหม่แทนเจ้าของบ้านคนเก่ายิ่งตอนได้ยินแบบนั้นผมนี่ไม่อยากจะเชื่อในหูผมเลยเธอหายไปแล้ว...เธอหายไปอยู่ที่ไหนนะจีมินเธอเคยถามฉันใช่มั้ยว่าถ้าเธอหายไปฉัรจะคิดถึงเธอมั้ย...และตอนนี้ฉันเองก็ได้คำตอบแล้วนะ...จีมิน

"นึกแล้วว่าฮยองจะต้องอยู่ที่นี่" เสี่ยงของใครคนหนึ่งเรียกร้องให้ผมต้องหันไปมองที่ต้นเสียงนั้น

"มีอะไร" ผมถามจองกุกรุ่นน้องคนเดียวในกลุ่มของพวกผมและหมอนี่ยังเรียนคณะเอกเดียวกับของจีมินอีกด้วยแต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก"

"ถ้าไม่มีนายจะไปไหนก็ไปฉันอยากอยู่เดียว"

"โฮ่! ฮยองอย่าเพิ่งไล่ผมดิพักนี้ฮยองทำตัวไม่มีความสุขเลยดูสิออมจีควงผู้ชายคนอื่นแล้ว"

"มันก็เรื่องของเขานิหว่า"

"แต่ฮยองชอบออมจีนิทำไมถึงปล่อยเขาไปได้"

"ฉันกับออมจีเป็นได้แค่พี่ชายกับน้องสาว...แต่มันไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันหรอกเรื่องนั้น"

"ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมฮยองต้องทำหน้าหงิกไปวัน ๆ ด้วยสามเดือนผ่านมาฮยองไม่เหมือนเหมือนคนเดิมเลยนะ"

"นายจะให้ฉันทำไง...เฮ้อ..~ " ผมถอดหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายการไม่มีจีมินอยู่ข้าง ๆ ทำให้ผมเหงาเธอทำให้ฉันไม่เป็นตัวเองได้ขนาดนี้เลยหรอจีมิน...



@ตึกคณะสาขาโมเดล


"นายมาทำอะไรที่นี่จองกุก" เสียงร่างบางเอ่ยถามคนมาใหม่อย่างแปลกใจและคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครแต่ร่างบางรู้จักเขาเป็นอย่างดี จองกุกนั่งลงที่เก้าอี้อีกฝั่งที่ว่างอยู่และมองมาที่ร่างบาง

"ฉันบังเอิญผ่านมา..และก็อยากจะคุยกับเธอด้วย" 

"ว่ามาสิ" 

"เธอไม่คิดที่จะเจอจีมินฮยองบ้างหรอ" 

         จองกุกเริ่มพูดเปิดประเด็นเขาเป็นคนหนึ่งที่เห็นด้วยกับร่างบางตั้งแต่ต้นที่ช่วยปิดบังความจริงกับร่างหนาและทำเป็นไม่รู้มาตลอดว่าร่างบางนั้นอยู่ไหนก่อนหน้านั้นที่ร่างบางจะย้ายคณะเขาเห็นด้วยเพื่ออาจจะเป็นผลดีและอยากให้ร่างหนานั้นรู้ความรู้สึกของตัวเองที่แท้จริงแต่พอเวลาผ่านไปเขาก็อดเห็นใจไม่ได้ที่ต้องมาเห็นร่างหนาต้องมาซึมแบบนี้

"เปล่านิ..ตอนนี้ฉันก็ไม่คิดที่จะหลบหรืออะไรอยู่แล้ว"

"ถ้างั้นเธอก็ควรไปหาเขาบ้างนะฉันว่าทุกวันนี้เขาอยากจะเจอเธอ"

"ทำไม..ตอนแรกนายยังเห็นด้วยกับฉันอยู่เลยตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วหรือไง"

"นั่นมันก็นานมาแล้วนะจีมินเธอก็หน้าจะรู้แล้วว่าจีมินฮยองคิดยังไงกับเธอฉันทนเห็นฮยองเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แค่ฉันสนับสนุนเธอแต่แรกฉันก็รู้สักผิดกับฮยองมากแล้ว"

"อืม.."

"อืม...แค่นี้หรอเธอชักจะเย็นชาขึ้นทุกวันแล้วนะจีมินอา!" จองกุกพูดใส่จีมินที่เห็นท่าทีนิ่งเฉยไม่มีปฎิกิริยาตอบกลับเมหมือนเมื่อก่อน

"จีมิน!...ขึ้นเรียนได้แล้ว" เสียงเรียกของชายร่างสูงยูคยอมตะโกนเรียกร่างบางที่มุมตึก ทำให้ทั้งร่างบางและจองกุกหันไปมองที่ยูคยอม

"ฉันขึ้นเรียนก่อนนะ...นายเองก็ควรจะไปขึ้นเหมือนกัน" ร่างบางหันกลับมาพูดกับจองกุกพร้อมกับยิ้มให้ที่มุมปากและเดินออกไปจากตรงนั้น ร่างบางเดินไปหายูคยอมที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วก่อนที่ทั้งสองจะเดินขึ้นไปบนตึกพร้อมทิ้งให้จองกุกนั้นยืนอยู่คนเดียวไม่นานหลังจากนั้นจองกุกก็กลับไปที่ตึกเรียนของเขา


หลังเลิกเรียน...

         ร่างบางมายืนรอสองเพื่อนซี้ของเธออยู่ที่หน้าตึกคณะของสองสาวเยรินกับอายอนถึงแม้ว่าร่างบางจะย้ายคณะไปเรียนสาขาอื่นแต่ความสนิทสนมของทั้งสามคนก็ยังเหมือนเดิม ร่างบางมายืนรอทั้งสองคนได้พักผ่านไปสองคนนั้นก็ยังไม่เห็นมีทีท่าว่าจะมาก่อนจะหันไปพูดกับยุคยอมที่มากับเธอ

"นายจะไปก่อนก็ได้นะฉันคงอยู่รอสองคนนั้นสักพัก"

"อ่าว...ถ้าเธออยู่ฉันก็ต้องอยู่สิเผื่อเขาคนนั้นมาเห็นเธอจะทำไง"

"ก็ช่างเขาสิฉันไม่คิดที่จะหลบหรือหนีเขาแล้วแหละ..มันเหนื่อยและอีกอย่างตอนนี้ฉันก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว"

"เธอคิดแบบนี้ได้ก็ดีฉันจะได้ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อนอีก"

"อะไรของนาย นายไปหลบ ๆ ซ่อน ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ!"

"ก็หลบ ๆ ซ่อน ๆ ที่บ้านเธอไงฉันต้องกลับคอนโดตอนดึก ๆ เกือบทุกวันไม่เกือบสิทุกวันเลยตะหากไม่ใช่เพราะเธอหรือไงคิดได้ช้าไปมั้ยเนีย" ยูคยอมพูดพร้อมกับผลักที่หัวของร่างบางเบา ๆ แต่ร่างบางก็ไม่มีทีท่าว่าจะตรอกกลับหรือเอาคืนเพราะเธอคิดว่าสิ่งที่ยูคยอมพูดมันคือเรื่องจริง

"ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายต้องลำบากไปด้วย" ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเธอก้มหน้ามองพื้นก่อนจะเงิยขึ้นมามองหน้ายูคยอมอีกครั้งเพราะเรื่องไม่เข้าท่าของเธอแท้ ๆ

"เธอจะขอโทษฉันทำไม..ฉันแค่พูดเล่นไปงั้นแหละ" ยูคยอมจับร่างบางที่มองเขาสายตาของจีมินบ่งบอกเขาได้เป็นอย่างดีว่าเธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แต่กับเขามันรู้สึกแปลกตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็กเขาไม่เคยเห็นจีมินอารมณ์อ่อนไหวได้ง่ายแบบนี้เลย จีมินที่เขารู้จักเป็นคนที่เข้มแข็งน้อยครั้งที่จะเห็นจีมินแบบนี้

"ที่นายพูดมามันก็ถูกนั้นแหละฉันไม่เป็นไรหรอกงั้นวันนี้นายก็เชิญกลับบ้านนายไปก่อนได้เลยไม่ต้องรอให้ดึก" จีมินพูดติดตลกจีมินคนเดิมเริ่มกลับมา จีมินพยายามทำให้เขาไม่เครียดและไม่คิดมากเธอทำให้คนอื่นที่อยู่ข้างเธอสามารถยิ้มได้ตลอดเวลาและบางคนก็อาจจะตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว

"ก็ได้ฉันกลับก็ได้...ดูแลตัวเองด้วยล่ะ อ่อ..อีกอย่างคุณน้าโทรมาบอกฉันให้บอกเธอให้โทรหาด้วยท่านโทรหาเธอไม่ติด"

"รู้แล้วหน่า! ไปได้แล้วเจอกันพรุ่งนี้" ทั้งสองบอกลากันจีมินยืนมองตามยูคยอมที่ค่อย ๆ เดินหายไปและกลับหันมามองที่ตึกคณะนั้นอีกครั้ง

          เวลายังคงเดินผ่านไปร่างบางนั่งรอเยรินกับอายอนมาได้สักพักแต่ก็ยังไม่เห็นสองคนนั้นลงมาเลยจนเธอถอนหายใจทิ้งไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบก่อนจะก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง

"นี่ก็ได้เวลาที่สองคนนั้นเลิกแล้วทำไมยังไม่ลงมากันอีกนะ" 

          ร่างบางเริ่มบ่นกับตัวเองจากที่นั่งอยู่เธอก็ลุกขึ้นและทำท่าจะเดินเข้าไปที่ตึกแต่ดันเจอเข้ากับกลุ่มของร่างหนาเข้าซะก่อนนี่เป็นการเจอกันครั้งของร่างบางกับร่างหนาในรอบสามเดือนพวกเขาสองคนไม่ได้เจอกันเลยจนมาถึงวันนี้ร่างบางตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกระทันหันแบบนี้ซึ่งต่างจากร่างหนาที่มองร่างบางอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ร่างหนามองร่างบางอยู่นานจนเพื่อนของร่างหนาที่มาด้วยพูดขึ้นมา

"โอ๊ะ! จีมิน!...เธอ..เธอหายไปไหนมาเนีย" เพื่อนของร่างหนาเองก็ดุตกใจและแปลกใจไม่น้อยที่ได้เห็นร่างบางอีกครั้ง

"อ่อ...ฉันก็อยู่แถว ๆ นี้แหละพวกอุปป้าสบายดีนะ" ร่างบางพยายามพูดออกไปอย่างไม่ตื่นเต้นและยิ้มให้กับพวกเขาทุกคน

"แต่ทำไมพวกเราไม่เคยเห็นเธอเลย..."  ร่างหนาเป็นคนพูดและยังคงมองที่ร่างบาง

"จีมินพวกฉันขอโทษนะที่ลงมาช้า!" เสียงของผู้หญิงที่วิ่งเข้ามาหาจีมินอย่างเร่งรีบเข้ามาเกาะที่แขนของจีมินนั่นก็คือเยรินกับอายอน

"ไม่เป็นไร..พวกเราขอตัวก่อนนะคะ" ร่างบางบอกเสียงเรียบและมองหน้าร่างหนาทั้งคู่มองกันก่อนที่จะเป็นร่างบางที่หลบสายตาและลากเยรินกับอายอนให้เดินออกไปจากตรงนั้น



        ช่วงหัวค่ำ...จีมินเดินกลับเข้ามาในซอยบ้านเพียงคนเดียวหลังจากกลับมาจากที่ร้านคาเฟ่ของครอบครัวเยรินจีมินเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ตามซอยที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟตามถนนที่ไม่ค่อยสว่างมากนัก

แกร็ก!  

        เสียงปริศนาดังขึ้นจากทางด้านหลังเหมือนกันคนเหยีบกิ่งไม้ทำให้จีมินหลุดชะลอฝีเท้าและครุ่มคิดกับเสียงนั้น จีมินยังคงทำเดินต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนกับไม่สนใจแต่พอผ่านมาถึงระยะกลางทางก็เริ่มรู้สึกถึงฝีเท้าหนักเข้าใกล้ขึ้นมาทุกทีทำให้จีมินต้องเร่งสปีดและเดินเร็วขึ้นกว่าเดิมจนเกิดระยะห่างจากเสียงนั้นก่อนที่ทั้งสองขาจะเปลี่ยนเป็นวิ่ง จีมินพยายามวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้จนมาถึงมุมหนึ่งของต้นไม้ใหญ่ที่เธอสามารถจะหลบได้จีมินวิ่งเข้าไปหลบหลังต้นไม้และหลงจะดูว่าเจ้าของฝีเท้านั้นเป็นใคร

เฮ้อ..~  เสียงถอดหายใจด้วยความเหนื่อยจีมินยืนพิงกับต้นไม้อย่างอ่อนแรงและคอยรอบมองออกมาเผื่อดูคนที่ตามเธอมา

"หายไปไหนแล้ว...เร็วจริง ๆ เลย" เสียงเจ้าของเสียงนั้นพูดขึ้นฝีเท้าของเขาหยุดลงกลางถนนตรงข้างกับที่จีมินซ่อนอยู่จีมินที่ได้ยินต้นเสียงนั้นก็เริ่มใจคอไม่ดีเพราะเป็นเสียงของผู้ชาย

"ซวยแล้วยัยจีมินเอ้..ย!....อุ๊บ! อื้อ..!"  เสียงของจีมินขาดหายไปเมื่อถูกมือหนาของใครบางคนปิดปากจากทางด้านหลังโดยที่เธอเองก็ไม่ทันได้ระวัง

"อยู่เฉย ๆ อย่าส่งเสียงเดียวมันก็ได้ยินหรอก" เจ้าของเสียงนั้นกระซิบบอกจีมินที่ข้างหูจีมินพยายามที่จะหยุดนิ่งแต่ก็ไม่สามารถที่จะทนอยู่ในอ้อมแขนของคนคนนั้นได้เพราะตอนนี้เธอไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นและไม่รู้ด้วยว่าคนที่เข้ามาปิดปากเธอคิดที่จะทำอะไร

"อื้อ..! ปะ..ปล่อยฉัน!" จีมินเริ่มออกแรงต่อต้านและไม่อยู่เฉยเธอพยายามดึงมือหนานั้นออกจากการเกาะกุมที่ปากของตัวเอง

"ชู่.! เบา ๆ สิเดี๋ยวมันก็ได้ยินหรอก" เจ้าของเสียงนั้นพยายามพูดให้กับจีมินได้ยินกันแค่สองคน

"แล้วนายเป็นใค..ร อื้อ!"

"อยู่เฉย ๆ ฉันเอง" สิ้นคำพูดของเขา ร่างหนาจับร่างบางให้หันกลับมามองหน้าเขาตรง ๆ เพื่อจะได้มองเห็นได้ชัดเมื่อร่างบางได้เห็นใบหน้าของร่างหนาเธอถึงกับนิ่งไปและพูดอะไรไม่ออกทั้งคู่มองตากันผ่านแสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้พวกเขาทั้งสองมองเห็นใบหน้าของกันและกัน

"จีมิน..อุปป้า!" ชื่อของเขาหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง..ร่างบางมองคนตรงหนาอย่างหวาดหวั่น

"หึ! อยู่ตรงนั้นสินะ"

"....." เสียงผู้ชายคนก่อนหน้านั้นพูดขึ้นพร้อมกับทำเสียงในลำคอทำให้ร่างบางละสายตาจากคนตรงหน้าและหันไปมองยังทิศทางที่ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่

       แกร็ก แกร็ก!!  เสียงฝีเท้าเริ่มเข้ามาใกล้ทิศทางที่ร่างบางซ่อน ร่างบางมองไปทางต้นเสียงนั้นสลับกับมองหน้าร่างหนาอย่างลังเลซึ่งทั้งคู่ก็ไม่ต่างกันทั้งคู่มองหน้ากับพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที

พับ!  

"อื้อ!.." O_O" 

        ดวงตาคมคู่สวยเบิกกว้าง..ร่างหนาดันไหล่ร่างบางให้ชิดพิงกับต้นไม้และโน้มใบหน้าของเขาลงมาประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมผีปากของร่างบางอย่างแนบแน่น..เป็นเวลาเดียวกับที่ชายคนนั้นเข้ามาแต่แล้วชายคนนั้นก็ถึงกลับชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองคนกำลังยืนจูบกันด้วยท่าทางที่ดูจะตกใจและรีบหันหลังกลับและเดินหายออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
  
"......"

        ความเงียบเริ่มเข้าปกคุมพร้อมกับบรรยากาศที่เป็นใจในความมืดร่างหนาใช่มือข้างหนึ่งขึ้นมากุมใบหน้าของร่างบางไว้ก่อนจะค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากของร่างบางอย่างอ่อนโยนแต่มือของร่างหนายังคงประครองใบหน้าของร่างบางเอาไว้และจับให้ร่างบางเงิยขึ้นมามองเขาเมื่อร่างบางพยายามจะหลบสายตา

"เอ่..อ..คือ ปล่อยฉันได้แล้ว" ร่างบางทำใจลำบากที่จะต้องอยู่ใกล้ชิดกับร่างหนาแบบนี้หนำซ้ำเมื่อกี้เขากับเธอเพิ่งจะจูบกันร่างบางไม่รู้ว่าจะต้องมองร่างหนายังไงในเมื่อเธอกำลังหน้าแดงทั้งเขินทั้งอายความรู้สึกปะปนกันไม่หมด

"เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย...ฉันขอโทษเรื่องมะ..."

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร" ร่างบางพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ร่างหนาจะพูดจบประโยคและถอยหลังเตรียมหันหลังจะเดินออกไปจากที่ซ่อนนั้น

"เดี๋ยว! ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ..จีมิน!" ร่างหนามองดูร่างบางจากด้านหลังเขาไม่รู้ว่าถ้าฝืนปล่อยไว้เขากับร่สงบางจะเป็นยังไงตลอดเวลาเขาอยากจะถามร่างบางว่าหายไปไหนมาแต่พอมาตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจว่าร่างบางนั้นพยายามจะหลบและเลี่งที่จะเจอเขา

"เอาไว้คุยวันอื่นได้มั้ย..ฝนกำลังจะตกและนี่ก็มืดแล้วถ้าคนแปลกหน้าเมื่อกี้กลับมาอีกคงไม่ดีแน่" 

"ได้! งั้นเราไปคุยที่อื่นกัน"

"......" ร่างบางนิ่งเงียบมองร่างหนาตรงหน้า

"เฮ้ย! เดี๋ยวอุปป้าจะพาฉันไปไหนจีมินไม่ไปปล่อยนะ" ร่างหนาดูจากลักษณะของร่างบางแล้วคงไม่ยอมคัยกับเขาดี ๆ แน่เขาเลยต้องใช้วิธีนี้เพราะถ้าปล่อยไปวันนี้ใครจะไปรู้ไม่แน่พรุ่งนี้ร่างบางอาจจะหายไปอีกแล้วเขาจะทำยังไง

"ฉันก็จะพาเธอไปส่งบ้านไง" 

        คำพูดทิ้งงท้ายของร่างหนาทำให้ร่างบางเงียบและยอมปล่อยให้ร่างหนานั้นจูงมือเธอไปอย่างง่ายดาย..เพราะไม่ว่าจะยังไงเธอรู้ตัวดีว่าก็สู้แรงร่างหนาไม่ได้อยู่ดีเลยยอมเดินตามร่างหนาไปอย่างเงียบ ๆ และคอยมองใบหน้าของร่างหนามาตลอดทางจนมาถึงหน้าบ้านของร่าบาง

"ขอบคุณที่มาส่ง..ที่จริงอะปป้าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะ"

"เธอยังอยู่บ้านหลังนี้จริง ๆ ด้วย"

"ก็นี่มันบ้านฉัน...ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหน" ร่างบางเริ่มก่อกวนร่างหนาด้วยคำพูดเธอพยายามทำให้ทุกอย่างเป็นปกติเหมือนตอนก่อนหน้านี้ก่อนที่เธอจะหลบหน้าร่งหนาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา..มันยากมากสำหรับเธอจริง ๆ 

"แล้วทำไมฉันถึง...ผู้ชายคนนั้นที่ชื่อยูคยอม..เขาถึงได้..." ร่างหนาพยายามที่จะพูดและถามร่างบางแต่ก็โดนร่างบางนั้นตัดบทสนทนาซะก่อน

"ฝันดีนะคะ...ดึกแล้วไว้ค่อยคุยกันวันหลัง" ร่างบางยิ้มให้ร่างหนาเจือน ๆ ก่อนหันหลังจะเดินเข้ารั้วบ้าน

"จีมิน...."

"อะ...อื้อ~" ร่างบางหลับตาลงพร้อมกับแรงดึงของร่างหนาที่ดึงข้อมือของร่างบางเข้ามาหาตัวและมือที่ว่างอยู่ของเขาก็จับคว้าที่ท้ายทอยของร่างบางเข้ามาประกบริมฝีปากหยักของเขาเข้ากับริมฝีปากของร่างบางอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนก่อนจะถอดออกเพียงในเวลาสั้น ๆ ทั้งที่ร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัวกับการกระทำของเขาเลย

"นี่คือสัญญาระหว่างฉันกับเธอ..พรุ่งนี้ฉันจะต้องเจอเธอที่มหาลัย" เขารู้ว่าตอนนี้เขาเหมือนคนเห็นแกตัวเมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจในความรู้สึกของร่างบางแต่นับจากนี้มันจะต้องไม่เป็นแบบนั้นอีก


วันต่อมา...

          ช่วงพักกลางวันร่างหนาแยกกับเพื่อนของเขามาที่ตึกคณะสาขาโมเดลเพื่อมาดักรอร่างบางที่คุยกันตามสัญญาเรื่องเมื่อคืน..แต่ไม่รู้ว่าสัญญาของเขานั้นจะเป็นแค่เขาคนเดี๋ยวรึเปล่าเพราะถึงตอนนี้ยังไม่มีวี่แววของคนร่างบางเลย ร่างหนาของจีมินมองไปทั่วตึกคณะก่อนจะสะดุดเข้ากับชายร่างสูงคนหนึ่งที่เขาดูคุ้นตาและพบเห็นอยู่บ่อยครั้งเขาไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ตอนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้กับเพื่อน ๆ ของเขา

"ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ" ร่างสูงของยูคยอมที่กำลังคุยกับเพื่อนหันตามต้นเสียงของคนมาใหม่และมองหน้าร่างหนานั้นอย่างนึกสงสัย

"ได้สิครับ...เดี๋ยวมานะ" เพื่อนของร่างสูงต่างมองมาที่ร่างหนาและร่างสูงก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนที่ร่างสูงจะเดินนำร่างหนาออกมา

"ฮยองมีอะไรจะคุยกับผมหรอฮะ" เมื่อเดิมมาถึงที่เงียบ ๆ กันสองคนมุมตึกยูคยอมก็ถามร่างหนาขึ้นทันที

"นายร่วมมือกับจีมินใช่มั้ย" คำถามแรกจากปากร่างหนา

"ตอนแรกผมก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะครับ..แต่จีมินเป็นเพื่อนผมเพื่อนคนนี้ขอให้ช่วยให้ทำอะไรผมก็แค่ทำไปตามหน้าที่"

"นายนี่มันกวนเหมือนจีมินไม่มีผิดเลยนะ"

"ก็เราอยู่เล่นรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนิครับ ฮยองจะถามอะไรก็ถามมาเถอะ" 

"ทำไมจีมินถึงต้องทำแบบนั้น"

"ฮยองทำไมไม่ลองถามตัวเองดูล่ะครับว่าเพราะอะไร อันนี้ผมก็ตอบแทนจีมินไม่ได้ฮยองไปถามจีมินเองเถอะครับ"

"แล้วจีมินอยู่ไหน..?" ร่างหนามองหน้ายูคยอมอย่างหาคำถามต่างกับยูคยอมที่เอาแต่ยิ้มให้ร่างหนาอย่างมีเลศนัย




@บ้านจีมิน


       วันนี้ร่างบางไม่ได้ไปเรียน...ร่างบางเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำและเดินมานั่งที่เตียงเหมือนกับคนไม่มีแรง มือบางหยิบมือถือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมากดดูเวลาก่อนจะถอดหายใจออกมาและทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งเนื่องจากอาการปวดท้องและมีไข้ทำให้ร่างบางไม่มีแรงที่จะลุกไปไหนนอกจากในบริเวณห้องนอนของตัวเอง


     ก๊อก ๆ !! (เคาะประตู) เสียงเคาะประตูห้องของร่างบางดังขึ้นส่งผงให้ร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาและกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตัวเองและมองไปที่ประตูห้องพร้อมกับคิ้วทั้งสองข้างที่ขมวดเขาหากันอย่างรู้สึกแปลกเพราะในเมื่อตอนนี้เธออยู่บ้านเพียงคนเดียวถ้าจะเป็นแม่ของเธอก็ไม่ใช่เพราะแม่ของร่างบางไปดูร้านอาหารที่ต่างประเทศกว่าจะกลับก็อีกสองสัปดาห์


        ก๊อก ๆ !! (เคาะประตู) เสียงดังขึ้นมาอีกครั้งร่างบางพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งและสายตาของเธอก็ยังมองอยู่ที่ประตูห้องของตัวเอง

"นั่นใคร...นายหรอยูคยอม!" คิ้วบางขมวดเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัดร่างบางเงียบอยู่สักพักก่อนจะตะโกนถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แข็ง


     แอ๊ด!!~ (เปิดประตู) 

"ฉันเอง.." เสียงเปิดเข้ามาจากด้านของฝีมือใครคนหนึ่งที่ร่างบางนั้นคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"จีมิน..อุปป้า!" ร่างบางเอ่ยเรียกร่างหนาทันทีที่ร่างหนาเปิดประตูเข้ามาอย่างตกใจ

"อืม..ยูคยอมบอกว่าเธอไม่สบายเป็นอะไรมากรึเปล่า" ร่างหนาไม่รอให้ร่างบางได้พูดอะไรก็ยิงคำถามใส่และถือวิสาสะเข้ามาในห้องของร่างบางอย่างง่ายดาย

"ยูคยอม..."ร่างบางเอ่ยเรียกชื่อยูคยอมเบา ๆ กับท่าทีที่อึดอัด

"ว่ายังไง..เธอเป็นอะไร" ไม่พูดเปล่าร่างหนาตรงเข้ามาหาร่างบางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

"ฉะ...ฉันไม่ได้เป็นอะไร" 

"แล้วทำไมเธอถึงหน้าซีดยังงั้นล่ะ"

"ฉันคะ..แค่.." ร่างบางหลับตาลงพร้อมกับย้นคอลงอัตโนมัติเมื่อร่างหนาเอามือแตะลงที่หน้าผากของเธอ

"ทำไมปล่อยให้ตัวเองตัวร้อนแบบนี้ คุณน้าไม่อยู่หรอ" ร่างหนาชักมือลับและพูดใส่ร่างบาง

"ไม่อยู่หรอก..นั่นอุปป้าจะทำอะไร"

"ก็จะเช็ดตัวให้เธอไงปล่อยให้ตัวร้อนแบบนี้เดี๋ยวจะช็อคเอา"

"ไม่ต้อง..ฉันทำเองได้" ร่างบางบอกร่างหนาและพยายามแย่งหน้าเช็ดตัวที่อยู่ในมือร่างหนา

"อย่า!...อยู่เฉย ๆ" ร่างหนาออกคำสั่งและจ้องหน้าร่างบางเป็นการห้ามก่อนจะลงมือเช็ดตัวให้ร่างบางอย่างเบามือ


       ร่างบางมองดูคนตรงหน้าที่กำลังบรรจงเช็ดตัวให้เธออย่างไม่อยากเชื่อกับความรู้สึกของตัวเองเพราะหัวใจเธอยังไม่แข็งพอที่จะอยู่ใกล้กับคนคนนี้แต่ทุกครั้งที่ใกล้กันก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของเธอก็เต้นแรงผิดปกติ...เธอยังชอบเขาอยู่และเขาล่ะที่ทำดีกับเธอดพราะอะไรซึ่งการกระทำของเขามันต่างกับเมื่อก่อนมาก

"ที่จริง..อุปป้าไม่ต้องทำแบบนี้กับฉันก็ได้" 

"ทำไมล่ะ..." ร่างหนาละสายตาจากสิ่งที่ทำอยู่มามองหน้าร่างบางแทน

"เพราะว่าเมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ไง..."

"ฉันขอโทษ.."

"......" 

"ขอโทษที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจหรือแคร์ความรู้สึกของเธอเลย" เขารู้สึกผิดกับร่างบางจริง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยแคร์ร่างบางเลย เขาขอให้ร่างบางช่วยอะไรหลาย ๆ อย่างสารพัดโดยที่ไม่เคยถามว่าร่างบางเต็มใจหรือเปล่าเขาเอาแต่ใจตัวเองมาตลอด

"....." ร่างบางเอาแต่นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร

"เธอยังโกรธฉันอยู่ใช่มั้ย"

"ฉันไม่ได้โกรธและฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องโกรธอุปป้าด้วย"

"แล้วตลอดเวลาสามเดือนเธอหายไปไหนมา..เธอรู้มั้ยว่าฉันรู้สึกยังไง"

"แล้วมันยังไงล่ะคะ.." ร่างบางสบตากับร่างหนาเธอกล้ามองตาเขาซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้เป็นครั้งแรกไม่แม้แต่จะคิดหลบสายตาคู่นั้นที่จ้องมองมา

"จีมิน...เธอทำให้ฉันแทบบ้ารู้ตัวไหม ฉันเป็นห่วงเธอนอนไม่หลบมาเป็นเดือน ๆ กระวนกระวายฉันคิดว่าฉันคงหมดหวังแล้วถ้าไม่มีเธอ" ร่างหนาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเขาพูดทุกอย่างออกมาจากความรู้สึกของเขาจริง ๆ การที่ไม่มีร่างบางสำหรับเขามันเหมือนขาดเสี้ยวหนึ่งของชีวิตคนที่เนิมเต็มทุกอย่างให้เขาแต่เขากลับมองข้ามสิ่งนั้นไป

"....." ร่างบางฟังสิ่งที่ร่างหนาพูดทุกอย่างเธอรู้สึกถึงมันได้แต่ก็ไม่แม้แต่จะพูดอะไรออกมาเพราะอาการปวดท้องหน่วง ๆ กลับมาอีกครั้ง

"เธอจะไม่พูดอะไรกับฉันสักหน่อยหรอ..จีมิน" ร่างหนาเห็นร่างบางเงียบเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นกับท่าทีของร่างบางในตอนนี้

"เฮ้อ..~ ฉันไม่รู้จะพูดอะไร.." ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

"จีมิน.." ร่างหนาเอ่ยเรียกร่างบางอย่างหมดหวัง

"ที่ฉันไม่พูดเพราะฉันปวดท้อง..เลิกทำหน้าหงอยสักทีมันไม่เหมาะกับคนอย่างอุปป้าหรอก" จีมินเหลืบมองหน้าร่างหนาที่ดูผิดหวังก่อนจะเผยอรอยยิ้มออกมาที่มุกปากโดยที่ร่างหนาไม่ทันได้สังเกตก่อนจะค่อยหลับตาลงและพูดขึ้นมา

"นิ..เธอไม่ได้.." ร่างหนาจ้องมองใบหน้าของร่างบางที่ยังคงหลับตาอยู่

"ฉันไม่ได้โกรธอะไรทั้งนั้น..ไว้ฉันตื่นมาค่อยคุยกันแล้วกัน" จบประโยคร่างวางก็หลับไปทันที

"เธอนี่..ร้ายจริง ๆ นะจีมิน" รอยยิ้มของร่างหนากลับคืนมาอีกครั้งเขาลูบไล้ผมที่ตกลงมาปกปิดใบหน้าขาวและขยี่มันอย่าเอ็ดดู 

           ร่างหนานั่งมองหน้าร่างบางที่ยังคงหลับตาพริมไม่ได้สติคงเป็นเพราะพิษไข้ในตัวที่ส่งผลให้ร่างบางอ่อนเพลียง่ายจากที่ร่างหนานั่งมองร่างบางหลับอยู่ข้างเตียงเขาก็เปลี่ยนขึ้นไปนั่งบนเตียงพร้อมกับพิงหัวเตียงและค่อย ๆ โน้มหน้าของเขาลงมาอย่าง ๆ ช้าก่อนจะจุ๊บที่หน้าผากของร่างบางอย่างแผ่วเบาและทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ร่างบางก่อนที่จะเผลอหลับตามไปในที่สุด...


          ดวงตาคู่สวยของร่างบางค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ เป็นเพราะแสงแดดที่เล็ดลอดมาจากหนา้ต่างที่ปิดด้วยผ้าม่านแสดงให้เห็นว่าเป็นเช้าของอีกวัน  ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ต้องชะงักกับสิ่งผิดปกติบางอย่างที่หน้าท้องของเธอร่างบางค่อยขยับดูก่อนจะจับสิ่งนั้นเมื่อเห็นก็ตกใจเพราะมันคือแขนแกร่งของร่างหนาที่คุ้นเคย..ร่างบางมองใบหน้าของร่างสูงที่ยังหลับอยู่ก็เกิดคำถามขึ้นมาในหัวตั้งมากมายว่าร่างหนานั้นมานอนบนเตียงเดียวกับเธอเองได้ยังไงสายตาของร่างบางยังคงมองใบหน้าของร่างหนาอย่างพินิตนิ้วเรียวบางค่อย ๆ ไล่วาดร่างไปตามแนวใบหน้าหล่อที่ยังคงหลับรอยยิ้มแรกของเช้าวันใหม่ของร่างบางเผยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"นี่จะเป็นครั้งแรก..และจะเป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่าที่ฉันจะเห็นหน้าอุปป้าใกล้แบบนี้..." ร่างบางเอ่ยออกมาเธอไม่เคยที่จะมองเห็นใบหน้าของร่างหนาใกล้แบบนี้มาก่อนอย่างมากเธอแถบจะไม่เคยได้สังเกตหรือมองหน้าของร่างหนาได้นานเพราะทุกครั้งที่เจอกันร่างหนาก็วานให้เธอช่วยเรื่องนี้เรื่องนั้นตลอดเพราะร่างหนาไม่เคยอยู่นิ่งอะไรที่เขาต้องการต้องเป็นไปตามนั้นหมด

"เธอก็คบกับฉันสิ..จะได้เห็นหน้าฉันชัด ๆ แบบนี้ทุกวัน" ร่างหนาลืมตาพร้อมเอ่ยกับร่างบาง..ที่จริงแล้วร่างหนารู้สึกตัวตั้งแต่ครั้งแรกที่ร่างบางขยับเขาตื่นก่อนร่างบางแต่แกล้งทำเป็นหลับต่อเขาอยากรู้ว่าร่างบางจะทำยังไงกับเขา

"อุปป้า! นี่อุปป้าตื่นแล้วหรอ" ร่างบางยังคงตกใจกับร่างหนาที่กำลังยิ้มให้เธอและกระชับกอดเธอแน่นยิ่งกว่าเดิม

"เธอเห็นว่าฉันหลับอยู่มั้ยล่ะ" ร่างหนาเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

"ถ้างั้นก็ปล่อยฉันและกลับ้านไปได้แล้วเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน"ร่างบางออกแรงผลักร่างหนา

"จริงสิ...เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วรอฉันข้างล่างนะ...จะได้ไปพร้อมกัน"

"แต่.....ฟอด!! อ๊า! คนบ้า!" ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้พูดอะไรต่อร่างหนาก็กดจมูกที่เป็นสันของเขาลงบนแก้มนิ่มของร่างบางเน้น ๆ ก่อนจะรีบลุกออกไปจากห้องของร่างบาง ร่างบางมองตามแผ่นหลังของร่างหนาและจับที่แก้มของตัวเองก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยและลุกจากเตียงไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไป


@มหาวิทยาลัย JM 

"นิ! ยูคยอมจีมินยังไม่มาอีกหรอ" ทั้งสองสาวเยรินกับอานอยเอ่ยถามหาร่างบางกับยูคยอมที่นั่งเล่นมือถืออยู่

"เห็นว่าใกล้จะถึงแล้วพวกเธอมีอะไรหรอ"

"เปล่า พวกเราแค่ถามหาเพราะได้ข่าวว่าเมื่อวานจีมินไม่ได้มาเรียนพวกเราโทรไปก็ไม่รับสาย"

"ใช่..พวกเราเลยเป็นห่วง ไหนจะวันนี้มีกิจกรรมอีกทั้งวัน"

"กิจกรรมก็ส่วนกิจกรรมสิ..เรื่องแค่นี้จีมินไม่เป็นไรหรอก ว่าเแต่พวกเธอสองคนไม่ไปดูรุ่นน้องตรงนู้นหรอ"

"มีคนไปดูแทนแล้ว..อย่างว่าแหละมีกิจกรรมร่วมกันแบบนี้ทั้งมหาลัยก็ดีจะได้ไม่ต้องแบ่งว่าคณะไหนเป็นคณะไหนจะได้ไม่เหนื่อยมากแถมรุ่นน้องปีนี้ก็เยอะด้วย"

"มานั่งอู้อะไรกันอยู่ตรงนี้จ๊ะ...ทำไมไม่ช่วยกันไปดูแลรุ่นน้อง!" เสียงของร่างบางดังขึ้นร่างบางเดินเข้ามาหลังจากที่มาถึงได้สักพักและได้แยกกับร่างหนาที่ลานจอดรถ

"จีมิน!..ตกใจหมด" อายอนตีเข้าที่แขนร่างบางเบา ๆ เพราะตกใจเสียงของร่างบางที่เข้ามาแบบเงียบ ๆ

"เป็นไงเธอหายดีแล้วหรอ" เป็นเสียงของยูคยอมที่ถามร่างบาง

"อื้ม...นายกับฉันมีเรื่องต้องคุยกันนะยูคยอม"

"แต่ตอนนี้ฉันไม่ว่างคุยกับเธอหรอกนะ"

"แต่ฉันจะคุยกับนายตอนนี้...เยริน อายอนเธอไปช่วยกันดูน้องที่ซุ้มดนตรีก่อนนะเดี๋ยวฉันตามไป"

"โอเค...เร็วนะ ๆ" 

"อื้ม..." ร่างบางยิ้มให้เยรินกับอายอนและมองตามหลังของสองคนนั้นไป เมื่อสองคนนั้นเดินไปไกลแล้วเธอก็หันกลับมามองยูคยอมที่กำลังจะเดินไปอีกทาง

"นายจะไปไหน...เมื่อวานนายเป็นคนบอกจีมินอุปป้าใช่มั้ยว่าฉันไม่สบาย"

"แล้วไม่ดีหรอเธอสองคนจะได้คุยกันด้วยไง"

"คุยอะไรของนายล่ะ..ฉันไลน์บอกนายว่าให้มาหาฉันแล้วทำไมนายไม่มา"

"ฉันก็ให้จีมินฮยองไปแทนแล้วไง...แล้วเรื่องเธอกับฮยองเขาเป็นไงบ้างอะ"

"ก็ไม่มีอะไรนิ"

"ไม่มีได้ไงเธอยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับจีมินฮยองอีกหรอหรือเธอต้องการพิสูจน์อะไรอีก"


"จะบ้าหรอ! ฉันไม่ต้องการพิสูจน์อะไรทั้งนั้นแหละ"

"ก็ถูกอะ เธอเองก็หน้าจะรู้ได้แล้วนะว่าจีมินฮยองเขารู้สึกยังไงกับเธอและฉันก็เชื่อด้วยว่าเธอกับฮยองรู้สึกในแบบเดียวกัน"

"......"

"อย่าคิดมากเลย..เพราะต่อไปเธอก็จะหนักใจอีก"

"เรื่องอะไร"

"ก็จีมินฮยองไง...ฮยองเขาหล่อหน้าตาดีก็มีสาว ๆ ตามจีบเป็นธรรมดาฉันว่าถึงตอนนั้นเธอค่อยคิดมากอีกรอบแล้วกัน"

"นี่นาย!"

"เอาหน่า!  ฉันอุส่าช่วยเธอนะเราไปช่วยคนอื่น ๆ กันดีกว่า"
  
"แล้วนายจะมาควงแขนฉันทำไมเนียปล่อย! ฉันเดินเองได้!" ร่างบางโวยวายใส่ยูคยอมที่ค้องแขนเธอและลากให้เธอเดินตามเขาไปในงานที่มีนักศึกษาอยู่เต็มไปหมด


ทางด้านของจีมิน (ช) 


"แห่ม! มานั่งเสน่ห์แรงอยู่นี่เองนะครับท่านประธาน" เสียงคนคนหนึ่งเอ่ยแซวร่างหนาที่นั่งอยู่ในซุ้มเต็นหนึ่งเขายืนมองร่างหนาอยู่ก่อนหน้านี้ที่มีบรรดารุ่นน้องผู้หญิงมาขอถ่ายรูปและให้ขนมร่างหนาเต็มไปหมด

"อะไรของนายว่ะ จองกุก!" ร่างหนาหันมามองรุ่นน้องคนสนิทและถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ 

"เปล่า..ผมก็แค่พูดเล่นเฉย ๆ แต่ฮยองก็ยังสเน่ห์แรงเหมือนเดิมเลยนะครับ"

"ไม่ใช่แค่ฉันหรอกก็พวกเราทั้งกลุ่มนั่นแหละดูนู่นดิ" ร่างหนาพูดกับจองกุกก่อนจะสั่งให้จองกุกหันไปมองอีกด้านหนึ่งที่มีพวกเพื่อนในกลุ่มของเขาก็ได้รับของจากบรรดารุ่นน้องผู้หญิงเหมือนกันไม่ได้ต่างจากเขาเลย

"ก็นะ..แต่ฮยองรู้ไหมครับว่ามีคนคนหนึ่งที่กำลังฮอตในหมู่บรรดารุ่นน้องชายเหมือนกันในตอนนี้"

"ใคร...?"

           ร่างหนามองหน้าจองกุกในตาของเขาที่สื่อออกมาอย่างอยากรู้...จองกุกยิ้มมุมปากให้ร่างหนาได้สงสัยหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เดินออกไปจากซุ้มเต้นที่เขาอยู่ทันที ร่างหนาเดินมายังอีกมุมหนึ่งที่มีบรรดานักศึกษาชายมุมอยู่เต็มเขาค่อย ๆ แทรกตัวเดินเข้าไปในเต็นนั้นมีออมจี เยริน อายอนและจีมินที่อยู่ประจำ ร่างหนามองเข้าไปเห็นร่างบางที่นั่งรอรับใบสมัครจากรุ่นน้องชาย อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ชมรมดนตรีจะมีผู้ชายเข้าเยอะแต่เขาไม่คิดว่าจะเยอะกันแบบนี้

"อายอน..เดี่ยวฉันมานะ" 

"โอเค"  ร่างบางบอกกับเพื่อนของเธอก่อนจะเดินออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครคนหนึ่งนั้นตามเธอออกมาด้วยร่างบางตั้งใจจะเดินไปหายูคยอมเพื่อขอเอกสารใบสมัครเพิ่มเติม

"รุ่นพี่จีมินครับ!" ร่างบางหันตามเสียงเรียกนั้นและเจอเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูจะเป็นพวกรุ่นน้องเพราะว่าเขาเรียกเธอว่ารุ่นพี่

"อ่อ...นายเรียกฉันหรอ" ร่างบางทำหน้าสงสัยและมองไปบริเวณรอบ ๆ แต่ไม่มีใครก็คงต้องเป็นตัวเองเพื่อความแน่ใจร่างบางเลยถามรุ่นน้องผู้ชยคนนั้น

"ครับ...คือผมมี่ของมาให้รุ่นพี่น่ะครับ" รุ่นน้องคนนั้นเดินเข้ามาหาร่างบางด้วยท่าทางที่เขิลอาย

"ให้ฉันน่ะหรอ" ร่างบางมองหน้ารุ่นน้องคนนั้นและชี้มาที่ตัวเอง

"ครับ..คือผมปลื้มรุ่นพี่น่ะครับ รุ่นพี่พอจะรับช๊อคโกแลตจากผมได้มั้ย"

"ฮึ! ได้สิเรื่องแค่นี้เอง..ขอบคุณนะ" ร่างบางยกยิ้มมุมปากให้รุ่นน้องคนนั้นเธอยอมมรับช็อคโกแลตจากรุ่นน้องมารุ่นน้องคนนั้นยิ้มให้ร่างบางเช่นกัน

"ขอบคุณนะครับที่ยอมรับ..ผมขอตัวนะครับ" เขาบอกร่างบางอีกครั้งก่อนจะวิ่งหายไปด้วยท่าทางที่ดูเขิล ๆ มันเป็นภาพที่ร่างบางมองดูและเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็ดดู



"ท่าทางจะชอบมากเลยนะที่มีรุ่นน้องมาสารภาพแบบนั้นอะ" ร่างหนาที่ตามมาเขาเห็นทุกอย่างและก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เห็นร่างบางยิ้มให้ใครต่อใครแบบนั้น

"อ่าว! อุปป้ามาตั้งแต่ตอนไหน" 

"ก็มาตั้งแต่เห็นรุ่นน้องคนนั้นมาสารภาพกับเธอนั่นแหละแล้วนี่อะไร...ไ ร่างหนาเข้ามาหาร่างบางก่อนจะหยิบกล่องช็อคโกแลตในมือของร่างบางไป

"ช็อคโกแลต...น้องคนเมื่อกี้ให้มา"

"งั้นเธอไม่ต้องกินนะเดี๋ยวฉันกินเอง"

"ทำไมอะ...แต่นั่นมันของฉันนะ" ร่างบางท้วงขึ้น

"ก็ฉันไม่อยากให้เธอได้รับของจากผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน"

"ดูซีรี่มากไปรึเปล่าคะ...เป็นเอามากนะเนียฉันปดีกว่า" ร่างบางบอกร่างสูงก่อนที่จะเดินออกไปแต่ก็ยังไม่ทันจะได้ไปไหนก็ถูกร่างหนานั้นคว้าแขนดึงเข้ามาหาตัวเขาก่อน

"ฉันพูดจริงนะจีมิน..."

"พูดจริงแล้วยังไง...ฉันกับอุปป้าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"ฉันรักเธอ...คำพูดแค่นี้พอจะห้ามเธอได้รึเปล่า"

"..........." ร่างบางนิ่งเงียบและหันห้นามองไปทางอื่น

"จีมิน...เธอยังไม่หายโกรธฉันอีกหรอก...เธอจะไม่รับคำขอโทษจากฉันหน่อยหรอตลอดเวลาสามเดือนที่เธอหายไปฉันยังได้รับบทลงโทษไม่พออีกหรอเธอถึงไม่ยอมยกโทษให้ฉัน" ร่างหนาจับมือร่างไบางไว้และมองร่างบางตรงหน้า

"ฉันไม่มีอะไรที่จะต้องยกโทษ...เพราะว่าฉันไม่ได้โกรธและไม่ได้รู้สึกอะไรเลย"

"แต่เธอ..."

"สามเดือนที่ผ่านมา...ฉันพยายามหลบหน้าอุปป้าก็จริงแต่ฉันไม่ได้ทำเพื่อจะเรียกร้องหรือให้อุปป้ามาสนใจฉันแต่ที่่ฉันทำไปเพราะฉันอยากพิสูจน์ตัวเองที่จะลืมความรู้สึกนั้นออกไป"

"เธอลบความรู้สึกของเธอที่มีต่อฉันไม่ได้หรอกจีมิน"

"ใช่ฉันลบมันออกไปไม่ได้..ฉันถึงเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันนี่ไง"

"งั้นเธอก็ทำถูกแล้ว...เธอยังจำคำถามที่เธอถามฉันในวันที่เราไปเที่ยวน้ำตกกันได้มั้ย?"

"........."

"เธอถามฉันว่า...(ถ้าวันนึงฉันหายไป...ฉันจะคิดถึงเธอมั้ย?) ฉันตอบคำถามเธอได้แล้วนะ"

"อะไร.."

"ฉันคิดถึงเธอ...จากนี้ไปฉันจะไม่ยอมให้เธอไปไหนจากฉันอีกเด็ดขาด"

พรึบ!!

"ฉันรักเธอนะจีมิน!"  ร่างหนาดึงร่างบางเข้าไปกอดและพูดคำว่ารักกับเธอร่างบางยิ้มออกมาบาง ๆ เพราะเธอเองก็รักร่างหนานั้นเหมือนกัน

"ฉันเองก็เหมือนกัน..แต่ตอนนี้ปล่อยไปได้แล้วเดี๋ยวมีคนมาเห็น"

"เห็นก็เห็นไปสิไม่เห็นต้องปิดบังเลย"

"อุ๊บ!...อื้อ..!"  ผมไม่ปล่อยให้จีมินได้พูดอะไรก่อนจะปิดปากของเธอด้วยปากของผมและผมเองก็ไม่สนและไม่แคร์ด้วยว่าใครจะมาเห็นผมรักจีมินมากจริง ๆ ละจะไม่ปล่อยให้จีมนหายไปเหมือนกับครั้งก่อนการที่ไม่มีจีมินมันทำให้ผมทรามไม่เป็นตัวเองของตัวเองแต่เหมือนการหายไปของจีมินในช่วงนั้นจะมีเรื่องดีอยู่บ้างเพราะว่ามันทำให้ผมได้รู้หัวใจของตัวเองที่แท้จริงว่าผมรักใครและผมจะไม่ปล่อยให้เจ้าของหัวใจของผมดวงนี้ไปจากผมเด็ดขาด.....ทุกคนเองก็เหมือนกันนะครับอย่าปล่อยให้คนสำคัญในชีวิตของคุณหายไปเพราะบางทีเขาอาจจะไม่กลับมาหาเราและอาจจะต้องเสียเขาไปตลอดชีวิต.....



"ถ้าวันนึงฉันหายไป.....จะคิดถึงฉันมั้ย?"

"ฉันคิดถึงเธอ...จีมิน"






................................................................

THE END

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านและติดตามนะคะ

#2JIMIN




ขอบคุณสำหรับภาพและเครดิตภาพ



        



O W E N TM.
Vampire Coffin

ผลงานอื่นๆ ของ Karishma_39

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 18:13
    อยากให้คู่ยองแจบ้าง5555
    #5
    1
    • 5 กรกฎาคม 2560 / 19:58
      555 คู่ยองแจ..ไรต์นึกพอร์ตเรื่องไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไง 555
      #5-1
  2. วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 23:14
    สนุกมากกเลยค่าา ชอบนิยายทุกเรื่องที่ไรท์แต่ง ไรท์ค่อยๆพัฒนาฝีมือขึ้นทุกเรื่องเลยชอบมากก ติดตามไรท์ตลอดตั้งแต่เรื่องแรกแล้ว รออ่านเรื่องใหม่อยู่นะคะ สู้ๆค่ะ^^
    #4
    1
    • #4-1 Nuttayats (@miwts583) (จากตอนที่ 1)
      4 กรกฎาคม 2560 / 12:12
      ขอบคุณค่ะ ^_^
      #4-1
  3. #3 เนี้ยบ
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 10:20
    รอค่าาาาาา
    #3
    0
  4. #2 เนี้ยบ
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 10:20
    รอค่าาาาาา
    #2
    0
  5. #1 มะม่วง
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 00:32
    ตกลงไรท์จะมาสายม่าใช้มั้ย เราจะได้เตรียมใจ
    #1
    0