คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Reborn] เมื่อปีศาจมีความรัก (1886)

ใครบอกว่าปีศาจไม่เคยมีความรัก... 100 เปอร์เซ็นจ้า

ยอดวิวรวม

723

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


723

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 พ.ย. 62 / 16:42 น.
นิยาย [Fic Reborn] ͻҨդѡ (1886) [Fic Reborn] เมื่อปีศาจมีความรัก (1886) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ใครเป็นคนบอกกันว่าปีศาจน่ะ ไม่เคยมีความรัก


Update : 30/11/2019



งงมากจ้าาาา บับบบบ วางอะไรทุกๆอย่างในหน้านิยายละไม่เป็นแบบที่คิด คือเสียเซลมว๊ากกก 

แบบอะหยังวะ บนคอมคืออ่านแปลกมากๆ แต่ในโทรศัพท์คือตกปิจ้าแม่ งอแงงกับเด็กดีละนะ TT

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 พ.ย. 62 / 16:42


ใครบอกปีศาจจะมีความรักไม่ได้...

ใครกันเป็นคนกำหนดว่าปีศาจต้องคู่กัน...

ใครกันเป็นคนบอกว่าปีศาจนั้นไร้หัวใจ...

ใครกัน...ใครกัน ที่กล้ามาทำให้ปีศาจแบบเขานั้นตกหลุมรัก

 

งานรื่นเริงที่แสนน่ารำคาญ...

งานที่มีแต่พวกอ่อนแอมาสุมหัวกัน ...

งานที่มีแต่พวกบ้าๆเท่านั้นที่มารวมตัวกันที่นี่...

งานแต่งงานบ้าบอที่มีแต่พวกใส่ชุดสีขาว แม้กระทั่งเขา!!

 

"นี่เคียวยะอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ นี่งานแต่งงานเลยนะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความสดใสเอ่ยบอกลูกศิษย์ผมดำที่ยืนอยู่ข้างๆตน ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเรียกได้ว่าบอกบุญไม่รับสุดๆ

ก็นะ ก็เจ้าลูกศิษย์ของเขาไม่ชอบงานที่มีคนเยอะๆนี่นา

"หึ เสร็จงานนี้ผมจะขย่ำให้หมดเลยล่ะ" ชายหนุ่มผมดำตอบด้วยน้ำเสียงที่คนฟังแล้วยังต้องขนลุก ดวงตาสีนิลมองไปรอบๆงานอย่างไม่สบอารมณ์นัก เนื่องจากเป็นงานที่มีผู้คนจำนวนมาก และแน่นอนถึงแม้ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของงานจะบอกว่าชวนแต่คนที่รู้จักมาก็เถอะ แต่คนรู้จักของชายหนุ่มนั้นมีเป็นร้อย!

"ฮ่า ฮ่า น่าๆ นายก็หัดๆไว้ เผื่อจะได้แต่งงานแบบนี้จะได้ชิน" ชายหนุ่มผมทองเอ่ยปลอบ

"หึ ผมไม่มีวันจะมีงานบ้าๆนี่หรอก งานที่มีแต่พวกสัตว์กินพืชแสนอ่อนแอแบบนี้ผมไม่ต้องการ" เมื่อลั่นวาจาเสร็จ เสียงผู้คนที่พูดคุยในงานก็เงียบลง เมื่อประตูเปิด เผยให้เห็นเจ้าสาวที่สวมใส่ชุดแต่งงานสีขาวยาว ในมือถือดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่ ข้างๆกายมีหญิงสาวผมสีน้ำตาลสั้นประบ่าที่ล้อมกรอบใบหน้าหวานที่ถูกแต่งหน้าด้วยโทนสีอ่อน ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตกำลังพยายามกวาดสายตนรอบๆงานด้วยความตื่นเต้น ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกทาเป็นสีชมพูอ่อนกำลังเผยยิ้มอย่างสดใส ร่างกายที่แสนบอบบางนั้นถูกสวมใส่ชุดเดรสสีชมพูอ่อนช่วยขับให้ผิวสีขาวอมชมพูนั้นน่าชวนมองมากยิ่งขึ้น

อ่า เขาขอถอนคำพูดเมื่อกี้จะทันไหม!!

"โชคดีนะคะ เคียวโกะจัง" เสียงหวานกระซิบเบาๆกับหญิงสาวผู้เป็นเพื่อนที่ตอนนี้กำลังเดินขึ้นไปยังบนแท่นที่ตอนนี้มีชายหนุ่มผมสีส้มกำลังยืนรออยู่ พอพูดจบหญิงสาวก็เดินมายืนอยู่ข้างๆชายผมสีเงิน และชายหนุ่มผมดำที่ตอนนี้กำลังมองหญิงสาวด้วยตาเป็นมัน!

ขอโทษนะครับ อย่ามองผู้หญิงคนนั้นเยอะ เขาไม่ชอบ!!!

เห้ย แล้วทำไมเขาถึงไม่ชอบล่ะ เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่แสนน่ารำคาญที่เมื่อก่อนวันๆตามแต่เจ้าสึนะอะไรนั่น และแน่นอนเขาไม่ชอบที่เธอนั้นชอบมาหาเจ้านั่น ไม่สิ! เขาไม่ชอบที่เธอชอบแอบลักลอบเข้าโรงเรียนเขาบ่อยๆ แต่ที่เขาโมโหที่สุดก็คงเป็นตัวเขาเองที่ยอมปล่อยให้เธอเข้ามาอย่างไม่ทำอะไรเลย ทั้งๆที่เขาเห็นการกระทำของเธอทุกประการ!!!

"และในที่สุดก็มาถึง ขอเชิญทุกๆท่านที่อยากรับดอกไม้โปรดเชิญมายืนตรงกลางได้เลยนะครับ เจ้าสาวของเรากำลังจะโยนดอกไม้แล้ว อ่า ท่านไหนกันนะจะเป็นผู้โชคดีที่จะได้แต่งงานเป็นคนต่อไป!" เสียงทุ้มพูดใส่ไมค์ ทำให้เขานั้นตื่นจากผวังค์ของตนเองทันที หลังพบว่างานแต่งงานนี้ใกล้จะจบแล้ว!

หึ ในที่สุดก็จะถึงเวลาที่เขาจะได้ขย่ำพวกสัตว์กินพืชนี่สักที!

"ไม่ไปเอาเรอะยัยบ๊อง"

"ฮาฮิ! ไม่หรอกค่ะ ไปยืนกองตรงนั้นมีหวังฮารุได้เละตุ้มเป๊ะก่อนได้เป็นเจ้าสาวแน่ๆค่ะ บรื๋ออ" เสียงหวานเอ่ยตอบ พลางทำหน้าทำตาหวาดกลัวออกมา ชายหนุ่มผมเงินมองหญิงสาวที่ยืนข้างๆด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่จะขยี้หัวร่างบางที่ยืนข้างๆ

เห้ยๆ นั่นล่วงเกินผู้หญิงของเขามากไปหรือเปล่า!

"ฮาฮิ คุณโกคุเดระทำไมชอบมายุ่งกับผมของฮารุเนี่ย! ฮาฮิคุณยามาโมโตะอย่ามัวแต่ยืนหัวเราะสิคะ มาช่วยฮารุจัดการกับคุณโกคุเดระทีสิคะ!!" เสียงหวานเอ่ยด้วยความหงุดหงิด มือของเธอนั้นพยายามปัดป้องศีรษะของเธอ พรางหันไปบอกชายหนุ่มผมดำที่มัวแต่ยืนหัวเราะแต่ไม่เข้ามาช่วยเธอเลย!

หึยยย อย่าให้จบงานแต่งนี้นะคะ ฮารุจะจัดการให้หมดเลย ทั้งคุณโกคุเดระ และคุณยามาโมโตะด้วย!!! หญิงสาวนั้นได้แต่คิดแต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ ได้แต่พยายามทำดวงตาให้ดูหน้ากลัว แต่สำหรับเขามันทำให้เธอนั้นดูน่าแกล้งกว่าเดิมเสียอีก

เขาได้แต่ยืนมองหญิงสาวคนสวยที่ยืนหยอกล้อกับชายหนุ่มผมเงิน โดยมีแบล็คกราวเป็นชายหนุ่มผมดำที่กำลังยืนหัวเราะด้วยความสนุกสนาน โดยไม่รู้ว่าอะไรมาผลักหญิงสาว หรือหญิงสาวไปสะดุดอะไรไม่รู้ อยู่ๆเธอก็ทำท่าจะล้มสะงั้น

"ฮาฮิ!!" หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างกายจะล้มลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก และแน่นอนว่าข้างหน้าของเธอนั้นคือพื้น! ไม่นะ ฮาฮิ เธอยังไม่อยากตาย ไม่ ไม่!!! หญิงสาวคิดพรางรับตาเพื่อยอมรับความเจ็บปวด แต่พอเธอล้มอย่างเต็มที่กลับเหมือนมีใครไม่รู้มารับเธอไว้

"ฮะ...ฮิบารินี่นาย!"

"เหว๋อ ไม่คิดว่านายจะเป็นคนต่อไปนะเนี่ย เคียวยะ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮิบาริได้เป็นเจ้าบ่าวคนต่อไปหรือนี่"

เสียงพูดของชายหนุ่มทั้งสามดังขึ้น ทำให้เธอนั้นลืมตาขึ้นไปมอง จนพบกับใบหน้าหล่อเหลาที่เรียกได้เต็มปากว่าเทพบุตร ดวงตาสีดำคมกริบนั่นที่มองแล้วก็น่าหลงใหล ผมสีดำตัดสั้นซอยที่ช่วยทำให้ผู้ชายที่ช่วยเธอนั้นดูหล่อมากยิ่งขึ้น

ฮาฮิ! นี่ฮารุล้มแล้วตายแล้วสคริปข้ามมาเจอเทพบุตรหรอคะ กรี๊ดมากค่ะ!

"หึ" เสียงหัวเราะเบาดังขึ้น หญิงสาวได้แต่มองชายหนุ่มที่มาช่วยเธอตาปริบๆ ก่อนจะมองไปยังพื้นที่ข้างๆที่ตอนนี้มีช่อดอกกุหลาบขาวตกอยู่ และแน่นอนว่าคนในงานนั้นต่างหันมามองทางนี้เป็นสายตาเดียวกัน!!!

"อ่ะ...เอ่อ ขะ...ขอบคุณที่ช่วยฮารุนะคะ คุณฮิบาริ" หญิงสาวกล่าวขอบคุณด้วยความกลัวปนอึ้งหน่อยๆ

ที่กลัวเพราะเธอรู้ว่าเขานั้นขี้รำคาญขนาดไหน และแน่นอนชายหนุ่มไม่ชอบการสุมหัน และไอ้สถานะการณ์ของเธอตอนนี้เรียกว่าการสุมหัวที่ชายหนุ่มไม่ชอบ!

ที่อึ้งเพราะเธอเพิ่งรู้ว่าช่อดอกไม้ของเจ้าสาวได้โยนลงตกมากลางหัวของชายหนุ่มผู้ได้ขึ้นชื่อว่าปีศาจแห่งนามิโมริ แถมยังพ่วงตำแหน่วผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด!! หลังจากที่เธอนั้นได้ออกจากอ้อมอกอันแสนอบอุ่น (ใจจริงฮารุไม่อยากออกจากหน้าอกนั่นเลยค่ะ ฮาฮิ ไม่ใช่ว่าฮารุโรคจิตหรอกนะคะ แต่หน้าอกคุณฮิบารินี่ช่างอบอุ่นและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกันหรอกค่ะ! ไม่เกี่ยวกับกล้ามเนื้อหน้าอกแสนแน่นที่ฮารุนั้นได้สัมผัสเลยนะคะ สาบานค่ะ//เอามือไขว้หลัง)

"หึ" ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆก่อนจะทิ้งให้เธอนั้นมองตามตาปริบๆ ก่อนจะเกิดเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้น ซึ่งเรียกได้ว่าสามารถนำไปทำข่าวสร้างรายได้ตลอดปีได้เลยล่ะ!

หญิงสาวมองช่อดอกกุหลาบที่อยู่ในมือชายหนุ่มผมดำ ก่อนที่ชายหนุ่มจะยื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่นั่นให้เธอ ก่อนจะเอ่ยคำที่เรียกได้ว่าช็อคซีนีม่า ยิ่งกว่าช็อค และช็อคเสียอีก!!

"ผมให้" สิ้นคำพูดชายหนุ่มก็เดินออกไปจากงานแต่งงานนี่ทันที ทิ้งให้หญิงสาวนั่งเขินอาย ในมือนั้นเธอช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่แน่น ประสาทหูของเธอนั้นได้ยินเสียงซุบซิบมากมาย บ้างก็บอกว่าเธอนั้นคือคู่รักของปีศาจของนามิโมรินั่น บ้างก็บอกว่าเธอกำลังถูกขอแต่งงานกลางงานแต่งของเพื่อนสาวของเธอ!

แต่ขอโทษทีเถอะ! เธอเพิ่งได้คุยกับคุณฮิบาริวันนี้ แถมนานๆทีจะเจอหน้ากันด้วย! เธอจะมาเป็นเจ้าสาวของเขาได้ยังไงกัน!!!

"เจ้าลูกศิษย์ของฉันนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ดีโน่หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง พลางหันไปมองลูกศิษย์ของตนที่ตอนนี้ได้เดินลับหายจากประตูโบถส์ไปไกลแล้ว

ปากบอกไม่แต่งงาน แต่นี่นายทำเหมือนกับขอแต่งงานในงานแต่งของคนอื่นเขาเลยนะ ชายหนุ่มได้แต่คิดก่อนจะวิ่งตามเจ้าลูกศิษย์แสนซึนของตนไป

 

ด้านชายหนุ่มผมดำที่เดินออกมาจากโบถส์ได้ไกลแล้ว ตอนนี้ใบหน้านั้นถูกทาไปด้วยสีแดง ริมฝีปากหนาเผยยิ้มออกมาเบาๆ

หึ ไอหัวใจที่เต้นแรงตอนพบเธอนั้น เรียกว่าอะไรกันนะ เธอทำอะไรกับฉันกันแน่นะ ฮารุ

 

 

หลังจากงานแต่งงานในวันนั้นจบลงชีวิตอันแสนสุขของหญิงสาวนามว่ามิอุุระ ฮารุก็ไม่สงบอีกเลย

เนื่องจากในงานแต่งงานนั้นมีคนได้ถ่ายรูปตอนที่ปีศาจแห่งนามิโมริยื่นช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ให้เธอ ทำให้ชีวิตของเธออในปัจจุบันนั้นยุ่งเข้าไปอีก ยุ่งกับเพื่อนที่ทำงานของเธอที่มัวแต่ถามว่าไปคบกับคุณฮิบาริตอนไหน คุณฮิบาริเป็นอย่างไรบ้างตอนอยู่กับเธอสองต่อสอง และอีกพันแปดร้อยคำถามที่เธอนั้นเรียกได้ว่าตอบไม่ได้ เพราะเธอนั้นยังไม่ได้คบกับฮิบาริ เคียวยะเลยด้วยซ้ำ!!!!

แถมยังมีนักข่าวแสนน่ารำคาญนี่โทรมาหาเธอตลอดอีก ทำให้เธอนั้นต้องเปลี่ยนเบอร์ใหม่ ตอนแรกเธอคิดว่าจะรอดแล้วแต่ด้วยความอยากเผือกของนักข่าว ทำให้ผู้คนรอบข้างของเธอนั้นต้องเดือดร้อนไปกับการที่พวกนักข่าวขี้เผือกนั้นคอยโทรมาถามถึงเธอ ทำให้เธอนั้นต้องลางานเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ เพื่อทำให้ข่าวของเธอนั้นซาลง

ถ้าถามว่าทำไมพวกนักข่าวไม่โทรไปถามคุณฮิบาริ เคียวยะ ชายหนุ่มผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจแห่งนามิโมริล่ะ อย่าถาม! เพราะแค่โทรไปนิดเดียวเจ้าพระคุณก็ขู่ที่จะระเบิดทำลายบริษัทที่บังอาจมากล้าถามเขา แหมมม เธอก็อยากเป็นแบบเขาบ้างนะ เขาผู้คุมธุรกิจเกินครึ่งค่อนเมืองนามิโมริ แถมยังเป็นหนึ่งในบุคคลที่เรียกว่ามีอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่น ยิ่งเขาเป็นคนของวองโกเล่ วงการมาเฟียอันแสนยิ่งใหญ่ที่ใครๆก็ต่างหวาดกลัวแล้วด้วย ทำให้ความน่าเกรงขามของเขานั้นมีเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

ฮึก ทำไมชีวิตของเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ เพราะคุณฮิบาริเลยแท้ๆ หญิงสาวได้แต่คิดพลางน้ำตาตก

"ฮารุนี่ไม่เบาเลยนะจ๊ะ เห็นเงียบๆแบบนี้ไปแอบคบกับคุณฮิบาริตอนไหนกันน้าาาา" เสียงหวานใสเอ่ยอย่างหยอกล้อ เธอหันไปมองผู้มาใหม่ด้านหลังก่อนจะยิ้มทักทายเบาๆ

"ฮาฮิ! เคียวโกะจังละก็ ฮารุยังไม่ได้รู้จักกับคุณฮิบาริเลยนะคะ!!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"จ้า จ้า ฉันเชื่อนะ แต่ก็ไม่แน่นะ บางทีคุณฮิบาริอาจจะหลงเสน่ห์ของหญิงสาวตรงหน้าของฉันแล้วก็ได้นะ ยิ่งตอนวันแต่งงานของฉันฉันยังตะลึงในความสวยของฮารุเลย ถ้าฉันไม่ได้เป็นเจ้าสาวของซือคุงในวันนั้นนะ ฉันคงจะแต่งงานกับฮารุจังแล้วล่ะ" ฮาฮิ! เคียวโกะจังอย่าพูดแบบนั้น ถ้าคุณสึนะมาได้ยินชีวิตเธอคงได้จบแน่ๆ! ยิ่งหลังจากงานแต่งงานคุณสึนะไม่ยอมให้เคียวโกะจังยอมห่างไปไหนเลย แถมเธอนั้นยังได้ยินข่าวลือมาว่าเจ้าสาวของบอสมาเฟียหนีคืนเข้าหอเพื่อมาหาเพื่อนสาวแบบเธออีก อุแงงง ชีวิตเธอจะสงบสุขไหมเนี่ยยย

"ฮาฮิ! เคียวโกะจังอย่าพูดแบบนี้นะคะ ขืนคุณสึนะมาได้ยินเคียวโกะจังพูดแบบนี้ฮารุได้ซวยแน่ๆ ยิ่งคืนก่อนเคียวโกะจังดันหนีคืนเข้าหอมาหาฮารุอีก -^-"

"กะ...ก็ฉันยังไม่พร้อมนี่นา แล้วตอนนั้นฉันก็อายมากๆด้วย ฉันเลย.."

"หนีคืนเข้าหอมาหาฮารุนะเหรอ" ก่อนที่เพื่อนสาวแสนสวยของเธอจะพูดจบ ก็มีเสียงทุ้มพูดแทรกขึ้นมา ทำให้หญิงสาวทั้งสองต้องหันไปมองผู้ที่เข้ามาใหม่ทันที

ฮาฮิ! นี่ในห้องนอนฮารุนะคะไม่ใช่สวนสาธารณะ แถมนี่ก็เป็นบ้านของเธอด้วย ไหงมีคนเข้าออกกันเป็นว่าเล่นแบบนี้!!

"ฮาฮิ คะ...คุณสึนะ" เธอเอ่ยชื่อผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนที่เธอนั้นจะได้รับสายตาว่าให้รีบออกจากห้องนี้ไปเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากเจอดี

ฮาฮิ นี่มันห้องนอนของฮารุนะคะคุณสึนะ แถมนี่ก็เป็นบ้านของฮารุด้วย ไหงฮารุต้องมาออกจากห้องเพื่อให้ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกันด้วยละคะ TT เธอนั้นได้แต่คิด ไม่กล้าเอ่ยออกไป ได้แต่รีบเดินจากห้องนอนของเธอออกไป ก่อนที่เธอจะออกจากห้อง เธอได้หันไปมองเพื่อนสาวแสนสวยที่ตอนนี้จะเรียกได้ว่าซวย ที่ตอนนี้กำลังส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาให้เธอ

ฮาฮิ ถ้าฮารุช่วยได้ฮารุคงไม่ระเห็จตัวเองออกมาจากห้องตัวเองหรอกค่ะTT

"โชคดีนะคะ เคียวโกะจัง" เธอได้แต่ทำปากอวยพรขอให้เพื่อนสาวของเธอนั้นโชคดี ก่อนที่จะเดินออกจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องนอนให้

เห่อ หวังว่าเพื่อนสาวแสนสวยของเธอนั้นจะโชคดี ได้ปรับความเข้าใจกับคุณสึนะนะคะ

 

 

 

ด้านคฤหาสน์ทรงญี่ปุ่นขนาดใหญ่ใจกลางเมืองนามิโมริ

วันนี้เป็นวันที่เรียกว่าวุ่นวายสำหรับเขา ผู้ที่ชื่นชอบความสงบสุข ไม่ชอบการสุมหัวอะไรนั่น แต่นี่มันอะไร ตั้งแต่ที่มีรูปภาพเขายื่นช่อดอกได้ให้หญิงสาวผมสีน้ำตาลในงานแต่งงานของบอสมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าแม่ของเขาก็รีบเดินทางจากอิตาลีมาที่ญี่ปุ่นทันที โดยให้เหตุผลที่ว่าคิดถึงลูกชายแบบเขา

หึ คิดถึงลูกชายหรือจะมาหาลูกสะใภ้กันแน่

"เคียวยะ อย่ามัวแต่ยืนมองสิลูก มามะมาหาแม่เร็ว แม่เตรียมงานแต่งให้ลูกแล้วนะ แล้วไหนลูกสะใภ้แสนสวยของแม่ล่ะ" หญิงสาวผมดำยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพงทำให้เธอนั้นดูเป็นหญิงสาววัยกลางคนที่ดูหน้าแล้วอายุยังไม่ถึง 30 ด้วยซ้ำ แต่ใครจะคิดล่ะว่าหญิงสาวแสนสวยคนนี้อายุใกล้จะ50 แล้ว แถมยังเป็นผู้ให้กำเนิดปีศาจแห่งนามิโมริอีก

"หุ ตกลงคุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่" เขาถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยเสียงที่คนฟังแล้วยังต้องขนลุก แต่สำหรับหญิงสาวตรงหน้าเขานั้นถือว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

"แหมมม เคียวยะ ลูกก็อายุอานามก็ตั้งเยอะแล้วนะ แม่ก็แก่มากขึ้นทุกวัน รู้ไหมแม่กับพ่อบ่นทุกๆวันเลยว่าอยากมีหลานให้อุ้มสัก2-3 คน ยิ่งแม่เห็นข่าวนั้นก็ ยิ่งทำให้แม่มีความหวังว่าจะได้อุ้มหลานก่อนตายขึ้นมา เพราะงั้น! เคียวยะแม่ขอสั่งให้ลูกรีบแต่งงานรีบมีหลานให้แม่สะ! ไม่งั้นแม่จะจัดการเอง ลูกก็รู้นะว่าแม่จะทำยังไง หึหึหึ" หญิงสาวพูดจบก่อนจะนั่งจิบชาเงียบๆตามประสาตนไป ริมฝีปากอมยิ้มด้วยความร้ายกาจเบาๆ

"หึ ไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตผมหรอก" ชายหนุ่มพูดจบก่อนจะเดินออกจากบ้านไปทันที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำตามที่แม่ของตนบอกหรอกนะ แต่เขาไม่รู้จะจีบผู้หญิงยังไงนี่สิ!!! ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด อยากขย้ำคนจริงๆ!!

 

แต่ดูเหมือนความอารมณ์เสียของเขากำลังจะถูกกลืนหายไปเสียแล้ว หลังจากที่เขานั้นได้เดินออกมาจากบ้านของเขาเอง เขาก็รีบเดินมาตรวจบริเวณต่างๆเพื่อหาคนที่จะเป็นที่ระบายความโกรธของเขาได้ แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสีผมสีน้ำตาลเข้มที่แสนคุ้นเคยที่ตอนนี้กำลังก้มๆเงยๆเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่

"ฮาฮิ อยู่ไหนกันนะ" เสียงหวานเอ่ยพึมพำเบาๆ แต่ก็ยังไม่พ้นหูที่แสนดีของเขาอยู่ดี เขาได้แต่มองเธอด้วยความหลงใหล

"ฮาฮิ คุณฮิบาริมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ" เสียงหวานเอ่ยทักเขา ทำให้เขานั้นหลุดจากผวังค์ทันที เขามองหน้าเธอด้วยความหลงใหล

อ่า วันนี้เธอช่างน่ารักจริงๆ

"ฉันก็มาเดินตรวจบริเวณแถวนี้เฉยๆแหละ จนมาเห็นอะไรไม่รู้ก้มๆเงยๆ แถมก้มหาจนจะเห็นอะไรต่อมิอะไรแล้ว"

"ฮาฮิ!!O////O" หลังจากที่เขาพูดจบหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าก็อุทานออกมาเบาๆ พรางนำมือปิดปากตัวเองทันที ดวงหน้าหวานบัดนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงอ่อนที่ไม่รู้ว่าเขินหรือตกใจที่เขาพูดยาวกันแน่

"คะ...คุณฮิบาริไม่เห็นอะไรใช่ไหมคะ ไม่เห็นสีฟ้าที่ฮารุใส่มาใช่ไหม!!!" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเขินขาย ก่อนจะอุดปากตัวเองอีกครั้งหลังที่บอกสีที่เธอนั้นใส่มาในวันนี้

ฮาฮิ0 ฮารุจะไปบอกเขาทำไมกันว่าใส่สีอะไร

"หึ ผมพูดเล่นเฉยๆ ไม่คิดว่าคุณจะบอกผมเองนะเนี่ย" เขาพูดพร้อมมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังทำหน้าทำตาที่สำหรับเขาแล้วมันโครตจะน่ารัก

"คะ...คุณฮิบาริอย่ามาหัวเราะฮารุเลยนะคะ!! เพื่อเป็นการทำโทษที่คุณฮิบาริบังอาจมาหัวเราะฮารุ ฮารุขอสั่งให้คุณฮิบาริมาช่วยฮารุหาของเดี๋ยวนี้!!!" เสียงหวานเอ่ยพูดด้วยความเขินอาย ก่อนจะสั่งให้เขานั้นช่วยหาของที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่การที่มาสั่งเขานี่มันอะไรกัน ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงขย่ำไปแล้วข้อหาบังอาจมาสั่งเขา แต่สำหรับเธอ แค่เธอสั่งอะไรเขาก็ยอมทุกอย่าง ขอแค่ได้ยืนข้างๆเธอก็พอแล้ว

"หึ ได้สิ แล้วคุณหาอะไรอยู่ละ" เขาถามด้วยความสงสัย

"ฮาฮิ แหวนน่ะค่ะ ฮารุทำแหวนวงสำคัญที่คุณพ่อมอบให้ตก" หญิงสาวพูดพร้อมทำหน้าวิตกกังวลก่อนจะรีบก้มหน้าหาหวานทันที โดยไม่ทันได้ดูเลยว่าตนนั้นสวมชุดเดรสสีฟ้าสั้นเหนือเข่ามาเล็กน้อย แต่ดูท่าเสื้อมันจะใหญ่เกินไปสำหรับเธอ ทำให้ตอนเธอก้มนั้นทำให้เขาได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น ไม่สิ! เขาไม่ควรมาโฟกัสตรงนี้ เขาควรช่วยเธอหาแหวนนั่น แล้วรีบออกไปจากตรงนี้สะก่อนที่เขานั้นจะลากเธอไปขย่ำที่บ้าน!!!

 

-The End-

 

 

จบเถอะเขียนละอายจริงๆ =///= ฉันทำอะไรลงไป คาร์ของท่านฮิทำไมมันหื่นบับนี้กรี๊ดดด

แก้คำผิด : -/ - /-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยังไม่จบหรอกยะ เขายังไม่ได้กันเราก็ไม่ควรจะจบ!!!

1886 บันไซ มาแต่งให้เขาได้กันเถอะ เราจะส่งเขาเข้าหอไปด้วยกัน อุกรี๊ดดด

ถึงแม้เมะจะจบนานแล้วแต่กองอวยอย่างเรายังคงไม่จบ! เรือน้อยๆของเรายังต้องพายต่อไป

เอ้าฮึบ มาพายให้ถึงฝั่งกันเถอะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่เขาช่วยเธอหาแหวนในวั้นนั้น ความสัมพันธ์ของเขากับเธอก็ค่อยๆพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด เรียกว่าจากคนที่ไม่ค่อยรู้จักกันข้ามมากลายเป็นคนรู้ใจและกลายเป็นสามีของเธอ!

งานแต่งงานขนาดใหญ่(ในสายตาเขา)ได้ถูกจัดขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลฮิบาริ ซึ่งแน่นอนถูกจัดโดยแม่ของเขาและมีแม่ของเธอเข้ามาช่วยด้วย เรียกว่าเป็นพันธมิตรกันโดยแท้จริง แถมแม่ของเขาก็พยายามเร่งให้เขามีทายาทสืบตระกูลเสียที แต่แม่ตัวดีของเขากลับบอกไม่รีบร้อน ตอนนี้อยากสนุกกับชีวิตของตนก่อน แต่เธอจะรู้ไหมว่าเขาจะลงแดงตายแล้ว!!

หลังจากจบงานแต่งงานแม่ของเขาก็กลับไปยังอิตาลีเพื่ออาศัยอยู่กับพ่อของเขา และคอยส่งข่าวมาถามถึงลูกสะใภ้ของตนไม่ขาดสาย ส่วนแม่ของเธอนั้นก็ได้กลับไปอาศัยกับพ่อของเธอที่โตเกียว ซึ่งที่นั่นเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ของตระกูลมิอุระ และตอนนี้ได้ทำการเป็นหุ้นส่วนกับฮิบาริอย่างเป็นทำการแล้ว

"ฮาฮิ เคียวยะซังคิดอะไรอยู่หรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามก่อนจะเดินมานั่งข้างๆเขา เธอสวมใส่เพียงแค่กิโมโนตัวบางที่เขาไม่เดาก็รู้ว่าเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ดูจากกิโมโนที่เปียกนิดๆ และผมที่มีน้ำหยดหน่อยๆ มือเล็กของเธอนั้นเอื้อมมาประกบกันที่หน้าตักก่อนจะเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าสีครามแสนสวยที่มีดาวประดับเต็มไปหมด

อ่า เธอจะรู้ไหมว่าเธอนั้นสวยอยู่ตลอดเวลา

"กำลังนั่งคิดเรื่องของเราอยู่น่ะ" เขาพูดพร้อมกับดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด "รู้ไหมว่าฉันรักเธอตั้งแต่วันไหน"

"ฮาฮิ ฮารุจะไปรู้หรอคะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่มผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

"หึ ให้ทายสิ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงยียวน พรางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

"อืม...ตอนไหนกันนะ ฮารุว่าน่าจะก่อนที่เราจะเจอกันในงานแต่งของเคียวโกะจังนะคะ อืม วันไหนนะ...?" หญิงสาวในอ้อมกอดเขาพึมพำออกมาเบาๆ พรางคิดอะไรต่างๆนาๆ เธอจะรู้ไหมว่าเขานั้นหลงรักเธอตั้งแต่วันนั้น

"ฮาฮิ วันนั้นหรือเปล่าคะ ใช่ไหมคะเคียวยะ....ซัง ฮาฮิ -//////-" หญิงสาวพูดด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเงยหน้าขึ้น ทำให้จมูกทั้งสองชนกัน สายตาทั้งสองประสานกัน เขามองดวงตาคู่สวยนั้นด้วยความหลงใหล ก่อนจะเอ่ยตอบ

"ใช่แล้วล่ะ ฮารุ" ก่อนที่จะจบลงด้วยริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างยาวนาน และแน่นอนว่ามันไม่จบเพียงแค่จูบแน่ๆ

 

อ่าความรักของเขานั้นช่างตลก อยู่ๆก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ จู่ๆก็มีโอกาสได้พบกับเธออีกครั้ง ดวงดาวของเขาที่เขาคอยเฝ้ามองเธอตั้งแต่วันที่เขาเจอเธอในโรงเรียนนามิโมริ เขานั้นตกหลุมรักเธอตั้งแต่ตอนนั้น และแน่นอนความรักของเขาที่มีให้เธอนั้นมีมากขึ้นเรื่อยๆเลยล่ะ

..

.

.

.

.

 

 

อุแง๊

เสียงเด็กทารกร้องไห้ดังลั่นหลังจากเกิดความเงียบมานานแสนนาน ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกพร้อมกับหน่วยแพทย์ประจำโรงพยาบาลที่เพิ่งทำคลอดเสร็จ

"ลูกคุณเคียวเป็นยังไงบ้างครับ" หลังจากเกิดความเงียบอยู่นาน คุซาคาเบะผู้ช่วยฮิบาริก็เอ่ยถามขึ้น

"อ่า แข็งแรงทั้งแม่ทั้งลูกครับ ผมว่าคุณฮิบาริเข้าไปดูเองเถอะ พวกผมขอตัวก่อนนะครับ" เมื่อแพทย์หนุ่มพูดจบก็ได้ขอตัวกลับไปทำงานโรพยาบาลที่ตนทำงานต่อทันที โดยมีคุซาคาเบะตามไปส่ง เหลือเพียงแต่ชายหนุ่มผมดำที่ตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าห้องนอนของเขา ที่ซึ่งเป็นที่ทำคลอดเสร็จ และแน่นอนบุคคลที่อยู่ข้างในนั้นคือภรรยาของเขา และลูกๆของเขา

"ฮาฮิ เคียวยะซังดูสิคะ พวกเราได้ลูกแฝดล่ะ" ฮารุเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจพรางมองไปยังลูกชายทั้งสองคนที่เรียกว่าถอดแบบฮิบาริ เคียวยะมาอย่างสมบูรณ์แบบ ต่างกันก็เพียงแค่สีผมและสีตาเท่านั้น

"อ่า ผมเห็นแล้วละ ลูกของเราเคียวตะและเคียวโตะ" เขาเอ่ยออกมาเบาๆพรางจับมือเล็กๆของเด็กทารกทั้งสอง ลูกของเขาและเธอ คนที่เชื่อมใยความสัมพันธ์ของเขาและเธอให้แน่นแฟ้นขึ้นไปอีก เขาดึงร่างบางตรงหน้าขึ้นมากอดเบาๆด้วยความรัก

"ฮาฮิ ฮารุดีใจมากๆเลยค่ะที่ได้รักเคียวยะซัง" หญิงสาวในอ้อมกอดพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความสุข

"เช่นกัน ฮารุ" เมื่อเอ่ยจบทั้งสองก็หันหน้าเข้ามาจูบกันด้วยความรักอีกครั้ง

 

 

ความรักนั้นไร้พรมแดน ถึงคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าปีศาจอย่างเขาจะได้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม แต่ความรักของเขาที่ให้เธอนั้นมีแต่ความอ่อนโยน....

...

..

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-The End-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบบจบจริงๆ ถ้าถามว่าเขาพบเจอกันตอนไหน มีเรื่องคู่นี้ที่ไรท์แต่งไว้ค่ะ

ตอนแรกคิดว่าภาคนี้จะเป็นภาคที่ไม่ต่อกับภาคนั้นเลยแต่ด้วยความโยนงาน! ไรท์จึงทำการเชื่อมจ้า

ไม่รู้ทำไมมันถึงเชื่อมกัน คนไม่อ่านเรื่องนั้นก็จะงงๆ เอ๊ะ มันมายังไงทำไมรักกัน

เออ ละตัวไรท์คือเขียนให้เขามารักกันไม่ได้เว้ย แบบคิดพลอทแค่ตอนแรกกับตอนจบนอกนั้นก็มาถูๆไถๆ

ทาถูๆแบบข้างๆคูๆ เขิงไหมเขิง ภาษาคือไม่ได้ดีมาก ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย

และขออภัยในคำผิด ไรท์จะพยายามหาเวลาว่างมาตรวจสอบคำผิดนะ

รัก 3

 

 

 

 

"นิยายเรื่องนี้นี้ได้ความคิดมาจากเพลงจูบของพี่อิลค่ะ เนื้อเพลงเกี่ยวไหม ไม่ค่ะแค่ฟังเพลงนี้แล้วสมองคู่นี้ลื่นไหลมากแม่ อุกรี๊ดไปละคะ บัยยย"

ผลงานอื่นๆ ของ แต่งไม่เคยจบ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 10:16

    กร๊ีดดดด ดีงาม คู่นี้อ่านทีไรก็ฟิน ฟิน ฟินนนนนน

    แต่งต่อไปนะคะไรท์

    #3
    0
  2. วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 15:15

    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆเเบบนี้นะคะ อยากให้ไรท์เเต่งเป็นตอนยาวๆเลยง่าาาา

    #2
    1
    • ขอบคุณค่าา เคยคิดจะแต่งเรื่องยาวนะคะ แต่กลัวดำเนินเรืองไม่จบเลยไม่ได้แต่งจ้า ;_;
      #2-1
  3. #1 ddannok12345 (@ddannok12345) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 17:06

    ชอบมากค่ะไรท์เเต่งสนุกอ่ะ
    #1
    1