{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 26 : END!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ก.ย. 58


บทที่23 End

 

 
 

“คีย์! ทำไมวันนี้เหม่อแบบนี้ล่ะ ไหวไหม”

 

            ภายในร้านฟอลร่าที่ทั้งคีย์และไวท์มาทำงานเป็นประจำ พอยท์ที่เพิ่งกลับมาหลังจากไปจัดนอกสถานที่ก็ทักคนที่กำลังยืนเหม่ออยู่เสียงดัง

 

“เปล่านะ พอยท์มีอะไรหรือเปล่า” คีย์ที่หันกลับมาสนใจสิ่งรอบข้างถามกลับอย่างพยายามปกปิดความว้าวุ่นในใจ

 

“ไหวไหมคีย์ พักเลยก็ได้นะ นี่จะปิดร้านแล้วเดี๋ยวไวท์ช่วยพอยท์ได้” พอยท์พูดกับอีกคนอย่างเป็นห่วง ดวงตาคู่โตมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างกังวลใจ

 

“ไหวๆ เดี๋ยวคีย์ไปเก็บข้างหน้าก่อนนะ”

 

            เสียงหวานพูดรัวเร็วก่อนจะก้าวไปทางหน้าร้านอย่างเร่งรีบ โดยทิ้งให้พอยท์ยืนถอนหายใจกับอาการของคนตรงหน้าอย่างหนักใจ

 

“ไม่เป็นไรพี่พอยท์ เดี่ยวไวท์จัดการเอง”

 

            คนตัวเล็กวิ่งมาเกาะไหล่เจ้าของร้านอย่างอ้อนๆ ใบหน้าน่ารักพยักหน้าขึ้นลงเร็วๆอย่างยืนยันคำพูดของตัวเอง ทำให้พอยท์ที่ยืนมองคีย์อย่างห่วงๆโล่งใจขึ้นมาบ้าง...

 

.

...

 

พี่คีย์ วันนี้กลับบ้านได้เลยนะไวท์มีธุระนิดหน่อย

 

            เสียงของน้องชายที่บอกเมื่อชั่วโมงที่แล้วทำให้ตอนนี้ คีย์ที่เพิ่งลงมาจากรถประจำทางกำลังเดินมาตามถนนเส้นเล็กช้าๆ มือเล็กข้างหนึ่งกำแน่นขึ้นแน่นเมื่อรู้สึกว่าลมเย็นๆในยามค่ำคืนกำลังพัดมาแรงขึ้น

 

...อ่า ต้นไม้เยอะแบบนี้มันเลยเย็นสินะ...

 

“สุดท้ายฉันก็ซื้อแกกลับมาทุกวัน”

 

            คีย์ก้มมองดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ที่เขาชอบซื้อมาจัดแจกันที่บ้านเป็นประจำ แววตาหวานมองดอกคัตเตอร์ในมืออย่างคิดได้

 

“เผลอซื้อมามากเกินไปอีกแล้ว ที่นั่นนะไม่ได้ไปจัดง่ายๆแล้วล่ะ ก็เล่นไล่เขากลับไปแบบนั้น”

 

            ใบหน้าหวานเงยหน้ามองท้องฟ้าเร็วๆเมื่อรู้สึกถึงความร้อนรอบดวงตา รอยยิ้มฝืนถูกส่งออกมาเมื่อนึกถึงห้องทำงานกว้างๆของใครอีกคนที่เขามักจะเอาดอกไม้ช่อเล็กไปใส่แจกันที่มันวางทิ้งเอาไว้ตรงมุมห้องแทบจะทุกวัน

 

...แต่เรื่องมาขนาดนี้ เขาไม่มีทางได้ไปแล้วล่ะ...

 

 

ตุบ!

 

“อึก...ฮือ...ขะขอโทษ....อึก...ฮือ...”

 

            ดอกไม้ช่อใหญ่ร่วงลงจากมือเล็ก คนตัวเล็กนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรงเมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา มือเล็กพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด

 

            ดวงตาคู่หวานที่พร่ามัวมองไปยังดอกไม้ช่อใหญ่อย่างเสียใจ ..เหมาะแล้ว ความหมายของมันเหมาะกับตัวเขาที่สุด...

 

            ดอกไม้สีขาวดอกเล็กที่มักจะถูกใส่ประดับตามช่อดอกไม้เพื่อความสวยงามนั้น กลับมีความหมายน่าเศร้าที่คีย์หลงรักมันเข้า

 

...ถึงคุณจะไม่มองก็ไม่เป็นไร เพราะผมมีแต่คุณเสมอ...

 

            ความหมายของสิ่งที่มองอยู่ทำให้คีย์รีบลุกขึ้น มืออีกข้างรีบเก็บของที่ทำหล่นอย่างรวดเร็ว คีย์พยายามควบคุมตัวเองเพื่อให้เดินไปถึงบ้าน บ้านที่อีกไม่กี่ร้อยเมตรก็จะถึงอยู่แล้ว แค่นิดเดียวเท่านั้น...

 

...ถ้าอยากจะร้องไห้ ในบ้านดีกว่านะคีย์...

 

.

..

 

“คีย์”

 

            เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้านหยุดอยู่กับที่  มือเล็กกำกันแน่นเมื่อรู้ดีว่า คนที่เรียกเป็นใคร...

 

ปึก!

“คีย์ จะหนีไปไหน ฉันไม่ให้นายหนีแล้วนะ!

 

            ภาคย์ตวาดเสียงดังอย่างลืมตัว มือใหญ่สองข้างเท้ากับประตูรั้วเพื่อกักตัวคนตรงหน้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว จนคีย์มองตามอย่างตกใจเสียงตวาดแบบนั้น

 

 

“ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ..”

 

            เสียงขอโทษซ้ำๆของคนตกใจถูกพูดออกมารัวเร็ว คนตัวเล็กทรุดลงไปกับพื้นอย่างหมดแรง ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมเสียงขอโทษซ้ำๆ ไหล่เล็กลู่ลงจนน่าสงสาร

 

หมับ!

“พอแล้ว พอแล้ว เลิกขอโทษได้แล้ว ฉันรู้ รู้แล้วว่านายอดทนมามากแค่ไหน รู้แล้วนะ ขอโทษ ขอโทษนะ”

 

            แขนใหญ่รวบเอาคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่นๆอย่างทนไม่ไหว ภาคย์กดจูบซ้ำๆไปตามเปลือกตาอย่างปลอบโยนคนที่กำลังร้องไห้อย่างหนักอยู่ตรงหน้า

 

“พอแล้วคีย์ มีอะไรบอกฉัน บอกกันนะ ไม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ”

 

            อ้อมกอดอุ่นรัดแน่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแรงสะอื้นของคนตัวเล็ก ภาคย์ได้แต่ลูบหลังบางของคนที่ยังไม่หยุดร้องไห้ช้าๆอย่างปลอบใจ

 

“หน้าตามอมแมมหมดแล้ว ไม่ร้องไห้แล้วนะ นะครับ”

 

            มือใหญ่ค่อยๆเกลี่ยน้ำตาของจากใบหน้าหวานช้าๆอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งออกมาปลอบใจ จนคีย์กำชายเสื้อของคนตรงหน้าแน่นขึ้นอย่างกังวล

 

“พ่อคุณจะไม่ชอบนะ คุณ..”

 

“พ่อไม่ว่าอะไรแล้ว ไม่มีอะไรแล้วครับ แล้วหลังจากนี้มันจะไม่มีอะไรแล้ว เชื่อภาคย์นะ เชื่อใจว่า ฉันจะปกป้องนายได้”

 

            ยังไม่ทันที่น้ำเสียงของคนที่กำลังอ่อนแอจะพูดจบ เสียงทุ้มพูดขึ้นรัวเร็ว มือใหญ่เกลี่ยน้ำตาที่เปื้อนไปทั่วใบหน้าอย่างห่วงใย

 

“คีย์ เชื่อใจฉันนะ ภาคย์รักคีย์นะ”

 

            เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างหนักแน่น แววตาคมมองคนตรงหน้าอย่างหวงแหน แขนใหญ่กอดเอวคนตรงหน้าแน่นขึ้น

 

“ครับ...”

 

“ผมรักคุณภาคย์มากนะ รักนะ”

 

            เสียงหวานพูดคำที่น่าฟังที่สุดในความคิดของภาคย์ออกมา แขนเล็กกอดตอบคนตัวโตแน่นๆอย่างอุ่นใจ ดวงตาคู่สวยที่บวมซ้ำจากการร้องไห้สบกับดวงตาคู่คมอย่างแสนรัก

 

            ภาพของคนสองคนที่กอดกันแน่นอย่างกลัวว่าใครอีกคนจะหายไป ทำให้ความหนาวเย็นในเวลากลางคืน หรือความเงียบ กลับกลายเป็นความสุข สุขจนรอยยิ้มของคนทั้งสองฉายชัดออกมา...

 

 

END!!!

 

Talk: ลง 06/09/15

            สวัสดีค่ะ^^ มาแล้วน้อ ก่อนอื่นขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ ที่อยู่กันมาจนถึงตอนจอบของเรื่องแล้วน้อ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องแรกเลยติดๆขัดๆ ไม่ค่อยสนุกเท่าที่ควร แต่อยากจะบอกว่าความตั้งใจเต็มร้อย และรักทุกๆคนมากนะคะ^^

            ยังไงก็รอติดตามเรื่องต่อไปด้วยน้อออ อาจจะไม่ได้มาเร็วมาก แต่เดี๋ยวหลังจากนี้จะลงตอนพิเศษของแต่ละคู่ให้นะคะ ใครรอลุ้นคู่เพิร์ล เราจะได้เห็นเขาจากตอนพิเศษนี่แหละค่ะ^^

            รักทุกเม้น ทุกโหวต ทุกวิว ทุกแฟนคลับเหมือนเดิมเลยนะคะ แล้วเจอกันเรื่องต่อไปจ้า^^
 

ตอบเม้นๆ

pungsj13 (@pungsj) มาแล้วนะคะ รอเราทุกเรื่องเลยนะเนี่ย น่ารักจังเลย^^

© themy  butter

104 ความคิดเห็น

  1. #96 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 18:38
    ในที่สุดก็ลงเอยกันสักทีเนาะ แต่ทำไมถึงยังรู้สึกไม่เต็มอิ่ม?
    ตอนพี่เศษมีคู่ไหนบ้างหรอคะ ของสี่คู่ได้มั้ยอ่าพี่มิ้น คู่หลัก คู่ไวท์ คู่พอยท์ แล้วก็คู่เพิร์ล อยากได้ทั้งสู่คู่เลยอ่ะ แหะๆ
    #96
    0
  2. #92 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 06:17
    อ่านเสียเพลินเลย จบซะแล้ว
    อยากอ่านตอนพิเศษคู่ของไวท์อะ คู่นี้น่ารักอะ
    #92
    0