{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 27 : ตอนพิเศษ โซลxพอยท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ย. 58


สเป โซลxพอยท์

 

 

 

 

 

            “ที่รักคร้าบ ผมมาแล้ววว”

 

            เสียงทุ้มติดขี้เล่นที่ดังไปทั่วทั้งร้านฟอลล่า เรียกความสนใจจากคนทั้งหมดได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อทั้งคีย์ และไวท์หันมาเห็นว่าคนพูดเป็นใครก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

            “อะไรกันโซลเสียงดังเชียว ดีนะพอยท์ไม่มีลูกค้า มานี่มีอะไรหรือเปล่า”

 

            คนตัวเล็กที่ใช้ตาดุๆจับจ้องไปทางคนรักขี้เล่นก็ได้แต่บ่นเบาๆ ใบหน้าน่ารักหันมามองเพียงนิดก่อนจะหันไปสนใจทางกับการเตรียมปิดร้านของวันนี้

 

            “ก็พอดีโซลได้ข่าวจากตัวแสบแถวนี้ ว่ามีคนอยากตายมายุ่งกับเมีย”

 

            โซลจงใจพูดออกมาดังๆ โดยไม่ลืมสักนิดที่จะเน้นคำในประโยคสุดท้าย ดวงตาคู่คมเหล่มองไวท์ เด็กแสบที่เขาจ้างด้วยขนมแทบจะรายวันเพื่อการตามข่าวถึงคนที่เข้ามายุ่งด้วย

 

            “อะไร บ้าน่า ไม่มีอะไรหรอกโซล”

 

            พอยท์ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธไวๆ มือเรียวรีบดันหลังคนรักที่ยืนอยู่ให้ไปนั่งรอในห้องทำงาน เพื่อหลบเลี่ยงคนบางคน

 

          ...คนที่ว่าดันมาเป็นลูกค้าเขาทุกวันนะสิ...

 

 

            “อะไรน่ะพอยท์ มาดันโซลทำไมครับ” โซลหันมาถามคนตัวเล็กที่ดันเขาอยู่อย่างสงสัย แต่ก็เห็นเพียงท่าทีรีบๆของอีกฝ่ายเท่านั้น

 

            “ไปนั่งด้านในเถอะเดี๋ยวพอยท์รีบเก็บของนะ ขอสิบนา...”

 

            กรุ้งกริ้ง

 

            “สวัสดีครับคุณพอยท์ ผมขอดอกไม้ตั้งโต๊ะในห้องทำงานเหมือนเดิมครับ อ่า แล้วนี่ขนมอร่อยๆสำหรับคุณพอยท์”

 

            เสียงทักทายของคนมาใหม่ดังขัดพอยท์ที่กำลังจัดการกับคนตัวโตอยู่ มือเรียวของคนที่ดันหลังหยุดอยู่กับที่ ก่อนจะหันไปหาคนที่เป็นลูกค้าประจำด้วยรอยยิ้มแหยๆ

 

            “อ่า สวัสดีครับคุณไม้ วันนี้เหมือนเดิมนะครับ”

 

            พอยท์ผละออกไปต้อยรับลูกค้าเจ้าประจำ ที่ทุกวันจะแวะมาซื้อดอกไม้เซ็ตใหญ่ตามที่เจ้าตัวเคยขอให้จัดเพื่อเอาไปให้แม่ที่จะชอบจัดแจกันเป็นงานอดิเรก รูปร่างสูงใหญ่ที่มักจะอยู่ในชุดสูทเรียบร้อยและใบหน้าหล่อคมก็ทำให้คนในร้านจำลูกค้าประจำคนนี้ได้ไม่ยาก

 

 

            “ขอบคุณสำหรับขนมนะครับ แต่คราวหลังไม่ต้องก็ได้ครับ แค่คุณไม้มาเป็นลูกค้าประจำทางร้านก็ขอบคุณมากแล้วครับ”

 

            เสียงใสยังคงขอบคุณลูกค้าหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าตามมารยาท โดยที่แทบจะลืมคนขี้หวงที่ยืนมองอยู่ไปสนิทใจ มือเรียวรับถุงขนมแบรนด์ดังมาถือเอาไว้อย่างอดเกรงใจไม่ได้

 

 

            “ไม่เป็นอะไรจริงๆครับ คุณแม่ผมท่านชอบดอกไม้ร้านคุณพอทย์มากจริงๆครับ ผมเลยอยากขอบคุณ”

 

            เสียงนุ่มยังคงพูดออกมาอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มใจดียังคงติดอยู่บนใบหน้าของลูกค้าประจำสุดหล่อ จนคนมองด้านหลังเริ่มขยับเข้ามาใกล้พอยท์ที่ยืนฟังอยู่

 

 

            “แม่ทูนหัวล่ะสิ”

 

            โซลบ่นเบาๆ ในตอนที่ยืนข้างกับพอยท์ แต่มีหรือที่พอยท์ซึ่งโสตประสาทดีกว่ามนุษย์ทั่วไปจะไม่ได้ยิน ใบหน้าสวยหวานได้แต่ยิ้มขอโทษอีกรอบเมื่อได้ยินคำพูดไม่กระแหนะกระแหนจากคนรักตัวเอง โดยที่ไม้เองอาจจะไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

 

            “คุณไม้จะนั่งรอทางนั้นก่อนไหมครับ”

 

            เสียงทุ้มของโซลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของบทสนทนา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาจนพอยท์รีบหันมาปรามด้วยสายตา

 

            “อ่อ พนักงานคนใหม่เหรอครับ” ไม้ถามกลับอย่างเป็นมิตร

 

            “เปล่าครับ พอดีแถวนี้แมลงมันเยอะ ผมเลยมาดูแล”

 

            แต่เหมือนโซลจะไม่อยากผูกมิตรด้วยเท่าที่ควรนัก ดวงตาคู่คมจับจ้องคนที่มายุ่งกับคนรักของตัวเองอย่างไม่พอใจ เสียงทุ้มที่พุดออกมาก็เค้นรอดไรฟันราวกับอยากจะหักคอคนตรงหน้าทิ้ง

 

          ...ดูตามันสิ เยิ้มขนาดนั้น ดีนะไวท์รายงานไว...

 

            “เพื่อนคุณพอยท์ตลกจังนะครับ ดูแลดีด้วยนะ ฮะฮะ”

 

            ไม้ยังตอบกลับอย่างที่นึกว่าอีกฝ่ายชวนคุย เสียงหัวเราะดังออกมาเพื่อพยายามไม่ให้บรรยากาศอึดอัดจนเกินไป

 

            “แหะๆ ครับ”

 

            เสียงเหมือนไม่รู้จะทำยังไงดีกับท่าทางของชายหนุ่มทั้งสองคนดังแทรกขึ้นมา จนไวท์ที่แอบดูอยู่ก่อนรีบดึงคีย์มาหลบใกล้ๆ

 

 

 

 

            “พี่คีย์ ดูเร็วๆๆ”

 

            เมื่อโดนน้องชายให้หยุดอยู่แค่หลังเคาเตอร์ คีย์ก็มองตามทิศทางที่น้องชายพยายามชี้อย่างสงสัย

           

            โซลและไม้ที่กำลังจ้องหน้ากันอย่างที่ต่างฝ่ายต่างรู้ดี แต่กลับหยุดนิ่งราวกับหยั่งเชิงกัน ยิ่งทำให้คีย์สงสารพอยท์ที่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงกลาง

           

          ...นี่ก็คนรัก นั่นก็ลูกค้าประจำนี่นะ...

 

            “พี่ว่าเราเข้าไปช่วยพอยท์ดีไหม”

 

            คีย์หันมาถามน้องชายที่นั่งข้างกันอย่างขอความเห็น

 

            “ไม่ต้องหรอก พี่โซลเตรียมตัวมาหน่า”

 

            ไวท์ทำเพียงแค่ปัดมือไปมาอย่างมั่นใจ แววตาคู่โตมีแววสนุกอยู่เต็มที่ โดยที่คีย์ถึงแม้จะยอมอยู่นิ่งๆตามที่น้องชายบอก แต่ก็อดห่วงทั้งสามคนตรงหน้าไม่ได้

 

 

 

            “ไม่ใช่เพื่อนครับ”

 

            โซลตอบกลับคนที่ยังชวนพอยท์คุยไม่เลิกอย่างไม่พอใจเลยสักนิด ดวงตาคู่คมกวาดมองคนตรงหน้าราวกับตัวเองเป็นผู้ชนะ

 

            “ครับ?”

 

            “ผมน่ะ...คนรักครับ”

 

            เสียงทุ้มบอกสถานะตัวเองออกมาอย่างภูมิใจไม่น้อย แขนแกรงรวบเอวพอยท์เข้ามายืนจนชิด โดยไม่ลืมส่งยิ้มให้คนที่ทำหน้าเหมือนไม่ได้ตกใจเท่าที่ควรอยู่ตรงหน้า

 

            “พอดีผมต้องพาคนรักไปซื้อของเข้าบ้านเรากันน่ะครับ เดี๋ยวเรื่องดอกไม้คุณสองคนนั้นจะจัดให้นะครับ สวัสดีและลาขาดครับ”

 

            เสียงทุ้มของคนที่ชนะพูดอย่างรัวเร็วโดยไม่รอให้ลูกค้าประจำหน้าหล่อได้พูดอะไรเลยสักนิด ก่อนจะรวบเอวคนข้างตัวให้เดินออกไปทางด้านหน้าร้าน โดยไม่ลืมหันไปมองไวท์อย่างรู้กัน

 

 

 

 

            ปึง

 

            “โซล พูดแบบนั้นกับลูกค้าได้ไง”

 

            ทันทีที่ขึ้นรถมาได้ พอยท์ก็เปิดฉากตำหนิคนรักตัวโตที่ทำกิริยาไม่ดีใส่ลูกค้าอย่างไม่ค่อยพอใจ

 

            “ก็เห็นๆอยู่ว่ามัน..เขามาจีบพอยท์น่ะ จะให้ผมอยู่เฉยๆเหรอ ไม่มีทาง” คนที่ทำหน้าที่ขับรถได้แต่พูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

 

          ...ยิ่งนึกถึง ยิ่งหงุดหงิดเว้ย...

 

            “แต่เขาเป็นลูกค้า...”

 

            “แล้วลูกค้ากับโซลพอยท์เลือกใคร”

 

            ยังไม่ทันที่พอยท์จะพูดจบเสียงทุ้มราบเรียบก็พูดออกมาอย่างโมโห จนคนฟังได้แต่เงียบลง แต่ดวงตาคู่สวยกลับสั่นไหวจนน่าสงสาร

 

            “วันนี้พอยท์จะกลับบ้านตัวเอง” พอยท์ตอบเสียงเด็ดขาดจนคนที่ขับรถอยู่ยังตกใจ

 

            “พอทย์”

 

            โซลได้แต่ครางชื่ออีกคนกลับอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่สามรถละสายตาจากท้องถนนมามองคนข้างตัวได้

 

            “ถ้าจะถามเรื่องแบบนี้พอยท์จะกลับ โซลจะได้เลิกบ้าสักที”

 

            ทันทีที่พูดจบลง บรรยากาศในรถก็กลับมาเงียบสงบจนน่ากลัว เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังขึ้นมันยิ่งทำให้คนทั้งคู่เริ่มอึดอัด

           

 

 

            “โซลขอโทษนะ”

 

            และก็เป็นคนที่รู้ตัวว่าตัวเองผิดเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน ใบหน้าที่มักจะขี้เล่นตลอดเวลาได้แต่หันมามองคนด้านข้างอย่างขอโทษเมื่อมีโอกาส

 

            “พอยท์ครับ”

 

            .

            .

            .

 

            “คราวหลังห้ามถามแบบนี้อีกนะ พอยท์อยากให้โซลเชื่อใจพอยท์ว่าพอยท์ดูแลตัวเองได้ อย่าถามว่าใครสำคัญเพราะครอบครัวและโซลสำคัญที่สุดสำหรับพอทย์ คุณไม้ก็แค่ลูกค้า และมันจะไม่มีวันมีอะไรมากไปกว่านั้นแน่นอน”

 

            พอยท์หันกลับมาสบตาคนที่ละสายตาจากท้องถนนมาสบตาเขาเพราะสัญญาไฟจราจรสีแดง เสียงหวานทว่าหนักแน่นย้ำในความคิดและความรู้สึกของตัวเองให้คนรักฟังอย่างไม่คิดปิดบัง

 

            จุ๊บ!

 

            “มัดจำไว้ก่อน ไว้ผมกลับไปจูบง้อต่อที่บ้านนะ”

 

            ริมฝีปากได้รูปกดจูบลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงทุ้มของกลับมามีแววขี้เล่นอีกครั้ง ก่อนจะรีบขับรถต่อไปเมื่อสัญญาไปจราจรเปลี่ยนมาสีเขียว

 

            โดยที่ปล่อยให้คนรักตัวเล็กที่คลายความโกรธจากเรื่องก่อนหน้านี้นั่งหน้าแดงอยู่ข้างกัน แต่รวยยิ้มแสนสวยก็ติดอยู่ริมฝีปากอย่างบอกให้รู้ว่าพอยท์ก็มีความสุขไม่น้อยที่ทั้งคู้หันมาเข้าใจกันได้รวดเร็ว จนได้แต่บ่นพึมพำเสียงเบา

 

          “บ้าจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นจูบมาแบบเมื่อกี้ป่านนี้ตะปปหน้าไปแล้ว ถ้าเป็นโซลนี่พอยท์คงโอบคอแทน”

 

            “ผมได้ยินนะครับ”

 

            “บ้า”

 

            คนที่คิดว่าตัวเองพูดเบาที่สุดได้แต่หน้าแดงก่ำอย่างรวดเร็ว จนคนขับรถอย่าโซลยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศอึดอัดก่อนหน้านี้หายไปจนเหลือเพียงบรรยากาศน่ารักๆของคนที่ยิ้มอย่างมีความสุข กับคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงแทน...

 

 

 

 

Talk :ลง 28/10/15

#วุ่นรักหมาป่า

            มาล้าวววววววววววว คือหายไปนานมาก แหะๆ ช่วงนี้มิ้นวุ่นกับการช่วยพี่เตรียมไปงานฟิคอ่ะค่ะ เลยมาหาทุกคนช้าหน่อย เอาล่ะเข้าเรื่อง นี่สเปของโซลพอทย์นะครับ คู่ที่แทบจะไม่ออกในเรื่องเลย(คือคู่เพิร์ลน้อยกว่านะ ไม่มาเลย55) มาดูคนขี้เล่นเขาหวงกันค่ะ ไม่มีอะไรจริงๆมาหวานๆธรรมดาเลยย

            เอาล่ะต่อไปจะเอาคู่ใครมานะมาลุ่นกันดีกว่า แต่งานตลาดฟิค15พ.ย.นี้ ใครไป แวะมาทักมิ้นที่บูธ F9 ได้นะ จะไปเฝ้าบูธค่ะ แหะๆ ถามหามิ้นได้เลย เผื่อมีอะไรติดไม้ติดมือให้

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับค่ะ^^

เฟสมิ้น จิ้ม

ทวีตมิ้น จิ้ม

 

ตอบเม้นๆ

pungsj13 (@pungsj) คู๋ไวท์ตอนหน้าน้อออ เอาโซลพอยท์ไปก่อนนนนน><

โทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์ (@1900hqilo) ขอโทษนะค่ะที่อันนี้มันไม่แฟนตาซีเลยก็ว่าได้แหะๆ ><

sofar_fa (@fafar4840) มาแล้วน้า ตอนพิเศษมีให้ทุกคู่เลยนะ แต่จะเรียงกันลงไปเรื่อยๆน้ออออ><

 

© themy butter

104 ความคิดเห็น

  1. #98 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:37
    มาแล้ววว ตกลงโซลจะมากำจัดแมลงวันหรือมาทำให้พอยท์งอนกันแน่เนี่ย แต่ก็นะ ดีแล้วล่ะที่รู้ตัวว่าผิด (ขืนไม่รู้ตัวนี่ได้โดนงอนยาวแน่อ่ะ)
    ส่วนตอนหน้า คู้ไวท์ใช่ไหม รออยู่น้าาาา แล้วเรื่องงานฟิค เสียดายง่ะที่ไม่ได้ไป
    #98
    0
  2. #97 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 20:31
    ไวน์รีบมานะ รออยู่ อิอิอิ
    #97
    0