Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 1 : Prologue (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ค. 56


Prologue

 

สนามบินสุวรรณภูมิ

            นั่นไง! นานาอ่ะ

            นานาจริงๆ ด้วย! เฮ้! นานา...พวกเราอยู่นี่ >_<

            พวกเพื่อนๆ ของฉันโบกมือไปมาเพื่อให้ฉันรู้ว่าวพวกเธออยู่ไหน แต่ว่า...ถ้าจะโบกขนาดนี้ล่ะก็ มันก็น่าขายหน้าเหมือนกันนะ! -_- ก็ดูสิ! ทุกๆ คนต่างมองมาที่สองคนนั้นแล้วก็มองสลับมาที่ฉันกันหมด เลย -o-

            “พวกเธอ...เสียงเบาๆ กันหน่อยก็ได้ คนมองกันหมดแล้วเนี่ย -_-

            “อยากมองก็มองไปสิ! ใครสนกันล่ะ แล้วนี่พวกฉันอุตส่าห์มารับเธอนะเนี่ย! ไหงมาโดนเธอบ่นใส่ แบบนี้ล่ะ” เนโกะ...เพื่อนสาวที่มีเชื่อครึ่งไทยครึ่งญี่ปุ่นพูดขึ้น

            “ช่ายยยย! แล้วนี่พวกฉันก็มารอเธอตั้งแต่หกโมงครึ่งนะ! ไม่มีขอบใจกันบ้าง :(“ ยัยเมสโซ่พูดขึ้น บ้าง ยัยนี่ก็เป็นลูกครึ่งเหมือนกันแหละ! ฉันนี่มีแต่เพื่อนต่างชาติเนอะ แต่เรากลับเป็นคนไทยเพียงคนเดียว แต่ยังไงก็...ไม่เป็นไรหรอก! ฉันดีใจที่เกิดมาเป็นคนไทยอยู่แล้ว :P (เรานี่ก็ท่าจะบ๊องนะ! -o-)

            “โอเคๆ เอาเป็นว่าฉันขอโทษพวกเธอละกัน พอใจมั๊ย? -..-

            “มากกกก ^^” สองคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกันอย่างกับนัดกันไว้!

            เพื่อนสองคนนี้เป็นคนที่ฉันสนิทมากเลยล่ะ แต่ออกจะสนิทกันคนละเรื่องมากกว่า สำหรับเนโกะ ยัยนั่นจะสนิทกับฉันเรื่องเรียนมากกว่าเรื่องส่วนตัว แต่กลับเมสโซ่...ฉันแทบจะคุยกับยัยนี่ทุกเรื่อง ก็นิสัย ของพวกเราเข้ากันได้นี่นา ทว่าสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ชอบมากๆ ในตัวของยัยนี่ก็คือ...

การแต่งตัวอันแสนเซ็กซี่ของยัยนี่ไง -_-

            เมสโซ่ นี่เธอแน่ใจนะว่าเธอแต่งตัวมาสนามบินน่ะ -_-

            ฉันอดไม่ได้ที่จะเอ็ดยัยเพื่อนตัวดี ฉันน่ะเตือนยัยนี่หลายครั้งแล้วว่าการแต่งตัวแบบนี้มันอันตราย ก็ดูยัยนี่แต่งตัวเข้าสิ เดรสคล้องคอสีขาวที่สั้นมากกกกก! ไม่ได้เว่อร์นะ...แต่มันสั้นจริงๆ -o- นี่ถ้าคนมอง ไกลๆ ต้องคิดว่ายัยนี่ไม่ได้ใส่กางเกงข้างในแน่ๆ เลย! ทำอะไรไม่ดูแลตัวเองเลยนะ ฉันล่ะอดเป็นห่วงเพื่อน คนนี้ไม่ได้จริงๆ

            “เธอนี่เอาอีกแล้ว ตั้งแต่ก่อนไป...จนกลับมาเธอยังไม่เลิกบ่นฉันเรื่องการแต่งตัวอีกเหรอ? เธอน่าจะชินแล้วนี่นา -o-” ยัยเมสโซ่บ่นออกมาอย่างเซ็งๆ แต่ฉันก็รู้ดีน่ะแหละว่าความจริงแล้วยัยนั่นก็รู้ตัว ว่าฉันเป็นห่วงถึงได้เตือนบ่อยขนาดนี้ แต่ความคิดของใครก็เป็นของคนนั้นนี่เนอะ เราจะไปสั่งให้ใครคิด เหมือนกับเรา…มันคงไม่ได้หรอก

            “ไม่อ่ะ!

            “ง่ะ T^T

            “นี่! พวกเธออย่าเพิ่งทะเลาะกันนะ -o-”

            “ไม่ได้ทะเลาะสักหน่อย” <<< เมสโซ่

            “พวกเราก็คุยเรื่องนี้กันแบบนี้เป็นประจำน่ะแหละ” <<< ฉัน

            “งั้นฉันว่าเราไปกันเถอะ ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ เรื่องไปโบกมือเรียกเธอเมื่อกี้ยังไม่หายอาย เลยนะ T^T

            “ฮะๆ ก็ได้...งั้นไปกันเถอะ! เห็นแก่ที่เธอต้องอายเพราะฉันนะเนี่ย” ฉันพูดอย่างขำๆ ในตัวของ เพื่อนทั้งสองคนของฉันก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอสองคนนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามอีกข้อที่ฉันสงสัย มากในตอนนี้

            “ว่าแต่ว่า...ทำไมพวกเธอถึงได้เป็นคนที่มารับฉันล่ะ”

            คือปกติแล้วเวลาที่ฉันกลับมาจากอเมริกาเพื่อมาเยี่ยมบ้านหรือว่าอะไรก็ตาม พ่อกับแม่ของฉัน มักจะเป็นคนมารับน่ะ มันเลยเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจมากที่วันนี้ยัยสองคนนี้เป็นคนมารับฉัน

            แล้วก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิดไปกว่านี้ ฉันควรแนะนำตัวก่อนสินะ :P ฉันชื่อว่านานาค่ะ ตอนนี้ก็เพิ่ง เรียนเกรด 12 เทอมแรกจบ คือว่าฉันถูกพ่อกับแม่ส่งไปเรียนที่นู่นตั้งแต่เกรด 8 น่ะ พวกท่านไม่ได้อยากทิ้ง ฉันให้ไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวหรอก เพียงแต่ท่านอยากให้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ ฝึกภาษาเพราะแน่นอนว่าไปเรียน ที่ประเทศของเจ้าของภาษาย่อมดีกว่าเรียนที่นี่อยู่แล้ว เพราะไม่เพียงเราจะได้ความรู้ แต่เรายังได้ วัฒนธรรมจากที่นู่นกลับมาอีกด้วย

            แต่ฉันเองก็งงเหมือนกันว่าทำไม...ฉันได้แต่ความรู้ ไม่ค่อยได้วิถีชีวิตของคนที่นั่นมาเท่าไหร่ ซึ่งนั่น ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากๆ ก็คนส่วนมากที่ไปเรียนที่นู่น...กลับมาก็ไม่เหมือนคนเดิมเลยสักคน ฉันนี่ล่ะดีใจ จริงๆ ที่ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมสักเท่าไหร่

            ก่อนที่จะเล่าอะไรไปมากกว่านี้ ฉันควรจะเล่าให้ทุกคนฟังเหตุผลที่ฉันต้องกลับจากอเมริกาก่อน สินะ ที่ฉันต้องกลับมา...ก็เพราะว่าน้องชายตัวดีของฉันที่ไปด้วยกันน่ะ ดันไปก่อเรื่องไว้! ก็หมอนั่นดันไปมี เรื่องกับเด็กที่นู่นนะสิ! พ่อของฉันเลยตัดสินใจส่งตัวน้องชายฉันกลับมาอย่างกระทันหัน แต่ฉันขอพ่อไว้ว่า ฉันขอเรียนให้จบเทอมหนึ่งของที่นั่นก่อน ฉันไม่อยากเรียนคั่นๆ กลางๆ น่ะ  เอาเป็นว่า...เรากลับมาคุย เรื่องปัจจุบันกันต่อเถอะ ถึงไหนแล้วนะ? -..- ฉันนี่ชัดจะเบลอเข้าทุกวัน

            “ก็พ่อกับแม่เธอมีธุระด่วนที่ต่างประเทศน่ะ เลยวานให้พวกเรามารับเธอแทน อ้อ! เกือบลืม...

ยินดีต้องรับสู่ไทยแลนด์จ้ะเพื่อน >_<

เนโกะพูดขึ้นอย่างร่าเริง ก่อนจะตามสมทบด้วยเมสโซ่

“ฮะๆ ขอบใจนะ! ^^

“เราไปกันเถอะ! ฉันว่ายิ่งอยู่นาน...มันจะยิ่งอายนะเนี่ย -o-

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน T^T งั้นไปกันเถอะ”

“อื้ม!

 

           

            ฉันกลับมาถึงบ้านเกือบสามทุ่มได้ ก็กว่าจะลงจากเครื่องตั้งหนึ่งทุ่ม แล้วกว่าจะออกมาจากการ ตรวจคนเข้าเมือง เอากระเป๋า ก็ปาไปชั่วโมงกว่าๆ นี่ค่อยยังชั่ว...ที่ได้กลับมานอนพักที่บ้านสักที แต่พอกลับ มาฉันกลับไม่ดีใจอย่างที่คิด เพราะยัยสองคนนั้นดันบอกกับฉันว่าพ่อกับแม่ฝากบอกฉันว่าเมื่อกลับมาถึง ต้องไปโรงเรียนในทันที T^T อะไรกัน! จะให้พักหน่อยไม่ได้หรือไง :(

ตกลงพรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงเรียนจริงๆ ใช่มั๊ยเนี่ยยยย! Y_Y

ความจริงก็ไม่อยากบ่นอะไรมาก แต่...คนมันเหนื่อยนี่นา นี่กว่าจะถึงบ้าน กว่าจะได้นอนอีก! นี่ฉันต้องถ่อไปโรงเรียนจริงๆ เหรอ! นี่ยังดีนะ...ที่โรงเรียนฉันเป็นโรงเรียนเก่าที่ฉันเคยอยู่ก่อนไปอเมริกา ไม่อย่างนั้นคงจะแย่น่ะ...ถ้าวันแรกของการไปโรงเรียนฉันจะโทรมจนเพื่อนใหม่ๆ ตกใจน่ะ -o- แต่เพราะ โรงเรียนที่ฉันจะไปพรุ่งนี้เป็นโรงเรียนเดิมของฉัน มันก็ไม่น่าห่วงเท่าไหร่ เพื่อนก็คนเดิมๆ ไม่น่าจะมีอะไร เท่าไหร่! แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากไปโรงเรียนอยู่ดีอ่ะ TT^TT

“แน่นอน!! เธอต้องดีใจแน่ๆ ถ้าเธอไปโรงเรียนพรุ่งนี้น่ะ ^^” เนโกะพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างมี เลศนัย

“หมายความว่าไง?” ฉันถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ :P” เมสโซ่เองก็ตอบพร้อมกับยิ้มอย่างแฝงความนัยอะไรบางอย่าง แต่ฉันกลับไม่เข้าใจเลยว่ายัยสองคนนี้พูดถึงเรื่องอะไรกัน -o-

            ใครก็ได้...บอกฉันที สองคนนี้พูดถึงเรื่องอะไรกันแน่?

            แต่มันคงไม่ใช่อะไรที่ร้ายแรงหรอกมั้ง เพราะฉันนั้นตอนนี้ฉันของีบหน่อยเหอะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว T^T

            ครอกกกกกกก~






 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #12 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 15:32
    โห....มีน้องชายแบบนี้แย่จัง
    #12
    0