Trust me (Yaoi) [สำนักพิมพ์ไร้กรอบ]

ตอนที่ 1 : Introduction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 พ.ย. 60


Introduction

เรื่องเลวร้ายมักจะเกิดขึ้นในยามวิกาลเสมอ

แม้จะชื่นชอบความมืดนี้มากเพียงไร แต่หากตนต้องตกอยู่สถานะเป็นผู้ถูกล่า กลางคืนนี้ก็หาใช่สิ่งที่น่าอภิรมย์อีกต่อไป

ชายหนุ่มล้มลุกคลุกคลานไปตามทาง ขณะวิ่งหนีบางสิ่งบางอย่างสุดชีวิต กลางคืนอันเงียบสงบที่เขารักกลายเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นในชั่วพริบตา เมื่อรอบด้านที่มืดสนิทไร้แสงสว่างนี้อาจจะมีผู้ล่าโผล่พรวดขึ้นมาในตอนไหนก็ได้ ทำให้ไม่อาจผ่อนคลายได้แม้เสี้ยววินาทีเดียว

รองเท้าผ้าใบของเขาย่ำไปบนพื้นที่เฉอะแฉะจากฝนที่ตกลงมาเมื่อตอนกลางวันก่อให้เกิดเสียงดังกังวานไปทั่วบริเวณ เสียงนั้นราวกับสะท้อนไปทั่ว หลอนประสาทของเขาให้แยกแยะเสียงฝีเท้าระหว่างตัวเองกับผู้ล่าไม่ออก กระนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมหยุดวิ่ง การจะหนีรอดจากสิ่งที่ตามไล่ล่ามีเพียงทางเดียวคือต้องวิ่งหนีออกจากป่านี้ให้เร็วที่สุด

ชายหนุ่มไม่สนใจว่าสุมทุมพุ่มไม้จะเกี่ยวเสื้อหรือแขนขาเขาจนเป็นรอยขีดข่วน เลือดไหลซิบ ต่อให้หัวใจเต้นถี่เร็วหลุดออกจากอกหรือเหนื่อยแทบจะขาดใจ ก็ยังไม่ยอมผ่อนฝีเท้าของตน ณ ตอนนี้เขาคาดหวังจะได้เจอแสงสว่างและผู้คนที่จะช่วยให้รอดพ้นจากอันตรายที่ไล่ตามมา

อากาศยามค่ำนั้นเย็นยะเยือกยามสูดลมหายใจเข้าปอดก็ราวกับมีเข็มทิ่มแทงที่คอและอก เจ็บแปลบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมอก พยายามฝืนกำลังขาที่อ่อนล้าให้ก้าวต่อไป วิ่งมาถึงขนาดนี้แล้วเขามั่นใจว่าทางออกจากป่านี้คงอยู่อีกไม่ไกล

ทันใดนั้นต้นไม้และพุ่มไม้ก็บางตาลง ชายหนุ่มหัวใจเต้นตุบๆ ยินดีกับการที่เอาชนะผู้ล่าได้ หนทางเบื้องหน้าแหวกออกมองเห็นแสงสีทองรำไรต้อนรับเขาอยู่ ชายหนุ่มพุ่งตรงเข้าไปหาด้วยท่าทางราวกับนักกีฬาวิ่งแข่งที่เข้าสู่เส้นชัย สองแขนชูขึ้นเหนือศีรษะ เขารอดตายแล้ว!

โครม!

บางสิ่งชนชายหนุ่มทางด้านข้างลำตัว การกระแทกนั้นงัดร่างเขาให้ลอยขึ้น รู้สึกเจ็บปวดจนด้านชา มองเห็นท้องฟ้ารัตติกาลที่แผ่กว้างออกไปไพศาล ร่างกายที่ลอยขึ้นประดุจนกโผบินไปในอากาศค้างอยู่บนจุดสูงสุดครู่หนึ่ง ก่อนที่แรงโน้มถ่วงจะฉุดเขากลับลงมาบนดิน

แรงจากการตกกระทบพื้นครั้งนี้นำพาความสั่นสะเทือนมหาศาลมาสู่ร่าง ได้ยินเสียงบางอย่างแตกหักตามมาด้วยเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว สติสุดท้ายก่อนที่ชายหนุ่มจะสลบไปนั้น เขามองเห็นร่างอันเลือนลางของคนที่ไล่ตามมายืนหลบอยู่ในเงามืดพร้อมกับแสยะยิ้มให้

*อันนี้เป็นฉบับรีไรท์ค่ะ จะลงไปเรื่อยจนกว่าจะจบ หากชอบก็อย่าลืมคอมเมนท์และกดติดตามนะคะ ขอบคุณค่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น