(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 26 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๒๓ สองพี่น้องอัจฉริยะแห่งหมู่บ้านนินจา!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 มี.ค. 62




     กลิ่นหอมของชาร้อนๆแผ่ไปทั่วห้อง...

     เป็นเวลาสองปีกว่าๆได้แล้ว ที่หมู่บ้านนินจาเริ่มก่อตั้งขึ้น มันเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง และมีระบบต่างๆเกิดขึ้น พักหลังๆนี้ท่านฮาชิรามะ ท่านโทบิรามะ และท่านมาดาระเริ่มวุ่นวายกับการทำงาน นอกจากนี้ก็ยังมีตระกูลนินจาต่างๆเข้าร่วมเป็นพันธมิตรด้วย เช่นตระกูลฮิวงะ ตระกูลซารุโทบิ ตระกูลนารา และตระกูลต่างๆอีกมากมาย

     สงครามระหว่างนินจาเริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด...บ้านตระกูลเซ็นจูนั้นได้ถูกย้ายรื้อมาสร้างภายในป่าเบื้องหน้าของหน้าผายักษ์ในแคว้น เช่นเดียวกันกับหลายๆตระกูล ทุกๆอย่างนั้นลงตัวและทางแคว้นก็ไม่สามารถที่จะหาคนมาคาดอำนาจตระกูลนินจาได้อีกต่อไป ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อ...

     วันนี้ฮิโตะมารุกับฟุตะมารุไปโรงเรียนนินจาเหมือนเดือนก่อนๆ โดยที่หล่อนเป็นคนเดินไปส่งในตอนเช้า ส่วนช่วงเย็นนั้นหล่อนจะไปแอบดูว่าพวกเขาจะเดินกลับบ้านมาถูกรึเปล่า ส่วนเมชิรามุนั้นอายุได้เพียงสองขวบกว่าๆ เป็นเด็กสาวที่มีความสามารถสูงไล่เลี่ยกับเจ้าสองแสบในวัยเด็กเลย...

     นี้ก็เลิกเรียนแล้วเจ้าสองแสบนั้นกลับมาที่บ้านก่อนจะพาเมชิมารุตัวน้อยไปเล่นข้างนอก โดยที่หล่อนให้เหยี่ยวอัญเชิญของตนเองติดตามดูอยู่ห่างๆ ส่วนตนก็มายกน้ำชาให้พี่ชายที่แวะมาเยี่ยม

     "ฝีมือชงชายังคงเป็นเลิศเหมือนเดิมเลยนะ ฮิสึงิ" เสียงทุ่มต่ำเอ่ย นี้เป็นเสียงของพี่ชายที่ไม่เจอกันนาน ฮิสึงิยิ้มให้กับชินดะ แน่นอนว่าหล่อนยังคงชงชาเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน 

     "อะไรที่ข้าทำได้ดีก็ยังคงทำได้ดี...ว่าแต่ท่านพี่สบายดีหรือไม่" หล่อนกล่าวถาม

     "ข้าสบายดี แต่เจ้าเถอะ เจ้าหลานน้อยๆแสบทั้งนั้นเลยนี่นา" ชินดะกล่าวแล้วก็ยังไม่หายขำ "ไปเถอะ ข้าแค่อยากมาหาหลานๆ ก็เท่านั้น มีของมาฝากเล็กๆน้อย" ชินดะหรี่ตาลงเหมือนอากัปกิริยาดังปกติของเขา

     "รออีกสักหน่อย ให้พวกเขาเล่นกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ" หล่อนกล่าวแล้วยิ้ม

     ไปกวนเด็กๆเล่นกันอาจจะไม่ดี...

     "งั้นก็แวะร้านดังโงะก็แล้วกัน เห็นว่าเพิ่งเปิดใหม่นี่นา ตอนขามาข้านะเห็น" ชินดะกล่าวเหมือนเอ่ยชักชวน "ข้าจะได้แวะไปคุยกับฮาชิรามะเรื่องของบ้านอุซึมากิด้วย" 

     "งั้นก็ไปกันเถอะเจ้าค่ะ" ฮิสึงิรับ ไปทานดังโงะเล็กๆน้อย ก่อนจะพาท่านพี่ไปหาท่านฮาชิรามะที่เรือนใหญ่ แต่ช่วงนี้คงต้องไปที่สำนักงานของหมู่บ้านแทน พักนี้ท่านฮาชิรามะและคนอื่นมักจะทำงานดึกดื่นๆเลย จะกลับบ้านก็ทุ่มกว่าๆได้...

     ...

     "ฮิโตะมารุ พี่นี่บ้าจริงๆเลย ทำไมพี่ต้องไปทะเลาะกับพวกนั้นด้วย!" เด็กสาวผมยาวสีขาวเอ่ย ผมของเด็กสาวนั้นรวบสูงทรงหางม้า ปักด้วยปิ่นดอกฟูจิห้อยระย้าพร้อมลูกกระพรวนเล็กๆ ที่ห้อยเอาไว้ เด็กสาววัยสี่ขวบปลายๆ นั้นสวมชุดกิโมโนสองชั้นทับด้วยกางเกงฮากามะเพื่อความคล้องตัว ข้างเอวช่วงหลังนั้นเหน็บดาบคาตานะเล่มเล็กเอาไว้

     "ก็นั้นน่ะถือเป็นการแสดงความสามารถของเรา! ทีหลังจะได้ไม่ถูกข่มเหงอีกไงเล่า!" ฮิโตะมารุเอ่ย  เขาอยู่ในชุดกิโมโนสีเขียวทึบทั่วๆไป ผมของเขานั้นถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อไม่ผิดเพี้ยน...สองมือนั้นสอดเข้าใต้แขนเสื้อกิโมโน สีหน้านั้นปกติเรียบนิ่ง "เจ้าหาว่าข้าบ้า แต่เจ้าก็เข้ามาร่วมวงด้วยนี่นา" ฮิโตะมารุกล่าว

     "เราอาจจะถูกท่านพ่อดุเอาได้นะ แต่ช่างมันเถอะพี่ พ่อดุก็แค่กอดขาท่านแม่ก็พอ" ฟุตะมารุระบายยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มือข้างหนึ่งนั้นจูงน้องสาวตัวน้อยเดินยังลานโล่งๆ วันนี้หล่อนอยากจะมาเล่นกับน้องสาว  "เนอะ! เมชิมารุ!" ฟุตะมารุกล่าว

     "อือ!" เมชิมารุพยักหน้า และเริ่มวิ่งเล่นไปกลางทุงหญ้าภายในลานกว้างๆ โดยที่มีพี่ฝาแฝดทั้งสองจับตามองและอยู่ใกล้ๆ ทว่าจู่ๆพวกเขาทั้งสองก็รู้สึกแปลกๆ 

     !

     ฮิโตะมารุรีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวน้องสาวเข้ามาด้วยความด้วยเร็ว ส่วนฟุตะมารุนั้นชักดาบออกมาจากฝัก...

     "ข้ามองเห็นคน...น่าจะเป็นนินจา ไม่คุ้นหน้าเลย เขาอยู่บนต้นไม้ตรงหน้าเรา" ฟุตะมารุกล่าว "เขาถือเข็ม...เข็มพิษ? ล่ะมั้งนะ" เด็กสาวกล่าวแล้วสาวเท้าไปด้านหน้าพี่ชายที่อุ้มเมชิมารุเอาไว้ "เห็นสัญญาลักษณ์ของตระกูลอุจิวะด้วย..."

     "ศัตรู?" ฮิโตะมารุเอ่ย "คนของท่านลุงมาดาระ? เจ้าแน่ใจนะ?"

     ลานกว้างแห่งนี้อยู่ไม่ไกลมากจากตัวหมู่บ้าน เขามองขึ้นไปบนฟ้า แลผิวปากส่งสัญญาณให้กับเจ้าเหยี่ยวอัญเชิญของท่านแม่ อย่างน้อยท่านแม่จะได้มาทันกับสถานการณ์แปลกๆที่ไม่น่าไว้วางใจนี่เลย

     "คนตระกูลท่านลุงไม่มีใครใช้เข็มพิษหรอกนะ นินจาแพทย์ก็ไม่มี..." ฟุตะมารุเอ่ยเบาๆ "เอาอย่างไรดี" เด็กสาวกล่าว ปกติท่านแม่สอนให้วิ่ง...แต่ท่านพ่อสอนให้มองหาที่กำบัง ไม่อยู่ในจุดสายตาของคนพวกนั้น เธอควรเชื่อใครดี

     พรึบ!

     เข็มพิษถูกปาพุ่งเข้ามาที่ทั้งสามคนด้วยความรวดเร็ว

     เคล้ง!

     ฟุตะมารุปัดทิ้งด้วยดาบคาตานะเล่มเล็ก เด็กทั้งสองตัดสินใจกระโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่ ฮิโตะมารุดึงคุไนออกมาจากแขนเสื้อ ในขณะที่วางน้องเมชิมารุลงกับกิ่งไม้ใหญ่

     ชื่อท่านแม่ก็บ้าแล้ว!

     "พวกมันสองคนอยู่ข้างล่าง...กำลังมองหาเรา" ฟุตะมารุกล่าวเบา และเปลี่ยนท่าจับดาบ  ด้วยสายตาที่กว่างไกลและมองทะลุสิ่งต่างๆ เด็กสาวนั้นรับรู้การเคลื่อนไหวของศัตรูตรงหน้าทุกระยะก้าว ส่วนเด็กชายนะหรือ เขากำลังขบคิดแผนการอยู่ "พวกนั้นประสาทสัมผัสไวมาก...ข้าจะล่อมันนะท่านพี่..." เด็กสาวก่อนหล่อนถอดปิ่นออกจากผมอย่างเบามือที่สุด และจับมันในท่าปากคุไน

     "ได้..." ฮิโตะมารุกล่าว "จัดการทีละคนก็แล้วกัน" เขาไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วย เหมือนที่ท่านพ่อมักจะฝึกให้ระวังตัวเสมอๆ ไม่มีใครคิดดีต่อพวกเราไปทั้งหมดหรอก!

     !

     ฟุตะมารุปาปิ่นปักผมไปอีกฝั่งด้วยความเร็ว พอศัตรูวิ่งไปตามเสียงนั้น ตัวของเธอก็กระโจนลงไปด้วยความเร็ว

     เคล้ง!

     ฮิโตะมาลุโผล่เข้ามาที่ด้านหลัง ด้วยความไวของศัตรูนั้นละจากการะปะทะดาบคาตานะของฟุตะมารุ และย้ายมาที่ฮิโตะมารุด้านหลัง แต่ถูกเด็กสาวด้านหน้าเตะสูงเข้าที่คางด้วยความรวดเร็ว ดาบในมือของเด็กสาวตวัดฟาดไปที่จุดพิการของข้อแขน ส่วนฮิโตะมารุนั้นเตะเข้าที่ขาพับจนศัตรูล้มลงและซ้ำไปที่ข้อขาเพื่อความแน่ใจ

     "อย่างที่คิด พวกแกไม่ใช้คนของอุจิวะ...อย่าแทงมันฟุตะมารุ..." ฮิโตะมารุกล่าวเขาเตะเข้าที่ศีรษะของศัตรูตรงหน้าให้สลบ แทนที่จะให้ฟุตะมารุฆ่าทิ้ง

      ยันระเปิดถูกปามาพร้อมกับคุไน 

     "คาถาดิน! กำแพงพสุธา!" ฮิโตะมารุประสานอินก่อนจะประทับฝ่ามือที่พื้นเพื่อเรียกกำแพงดินขึ้นมากันแรงระเบิดเอาไว้ ก่อนที่เขาและฟุตะมารุกระโจนไปที่ด้านบนของกิ่งไม้เพื่อรับตัวเมชิมารุ

     "มีอีกคน...ตอนนี้ยันต์ระเบิดเต็มต้นไม้เลยฮิโตะมารุ" ฟุตะมารุกล่าว ถา้พวกเขาขยับแม้แต่ก้าวเดียว ที่นี้ได้ระเบิดเละแน่

     "วิชานินจา เขตแดนสวรรค์ทลายวิชา" ฮิโตะมารุประสานอินก่อนจะประทับฝามือที่ต้นไม้ อักขระสีขาวเรืองแสงนั้นกระจายไปโดยรอบเป็นสิบแฉก นั้นทำให้ยันต์ระเบิดถูกเผากลายเป็นเศษผง หลัจากนั้นทั้งสองก็กระโจนแยกกันไปที่ต้นไม้อีกฝั่ง

     "มันจ้องมาที่เมชิมารุ ทำอย่างไรดี..." ฟุตะมารุกล่าวตอนนี้นัยน์ตาของเด็กสาวเริ่มเต็มไปด้วยเลือดคล้ายหยดน้ำตา "ข้าจะมองเห็นมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว" ฟุตะมารุกล่าวมือข้างหนึ่งยังคงจับดาบในท่าตั้งรับเอาไว้มั้น พวกเราไม่ได้พกอาวุธมาด้วยนะสิ ไม่เหมือนตอนที่ไปโรงเรียนนินจา เธอมีคุไนแค่เล่มเดียวเอง...

     แต่เด็กสาวนั้นมองเห็น...ท่านลุงมาดาระที่ใกล้จะเข้ามาถึงแล้ว ประมาณสักยี่สิบวินาทีได้...คงต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุดก็แล้วกัน!

     "ยังพอใช้คาถาสนับสนุนข้าได้ไหม ท่านพี่..." เด็กสาวเอ่ยถามและยิ้มที่มุมปาก...เธอรู้แล้วว่าฮิโตะมารุมีแผนอะไรในหัว

     "ได้...!" ไม่ทันที่ฮิโตะมารุจะเอ่ยเสร็จเข็มพิษก็ถูกมาพร้อมกับคุไนด้วยความเร็ว เด็กชายนั้นกระโดหลบด้วยความคล่องแคล้ว ก่อนจะใช้คาถามังกรน้ำที่ประสานอินเตรียมเอาไว้ "คาถาน้ำ ระเบิดมังกรวารี!"

     ตูม!

     เป็นไปตามแผน! ไอเจ้าศัตรูตรงหน้านะเป็นตัวปลอม ตัวจริงที่อยู่ด้านหลังของเขา...ซึ่งตรงจุดนั้นมีคุไนที่ฟุตะมารุปาเอาไว้ โชคร้ายแล้วละ เจ้านินจาสารเลวนี่

     "เทพอัสนีเหิน! " เสียงของเด็กสาวเอ่ยก่อนที่จะหายตัวไปโผล่ที่คุไนเล่มที่ตนปาเอาไว้ หลังจากนั้นก็

     ฉึก!

     คุไนเล่มนั้นปาดลงเข้าที่คอหอยของศัตรูด้วยความรวดเร็ว ฟุตะมารุเริ่มหอบหนัก นี้เป็นคาถาของท่านพ่อที่ใช้จักระจำนวนมาก เด็กสาวกำคาตานะในมือแล้วแทงมันซ้ำลงไปที่ศัตรูอีกครั้ง ก่อนจะมองไปที่ศัตรูคนแรกที่ยังมีชีวิตอยู่...เด็กสาวปาคุไนปาดไปบริเวณคอ เพื่อกันไม่ให้ศัตรูเอ่ยคาถาอะไรออกมา หรือชิงฆ่าตัวตายไปสะก่อน!

     "ฟุตะมารุ!" ฮิโตะมารุเอ่ย เมื่อเห็นน้องสาวของตนสลบลงและเซตกต้นไม้


     โชคดีที่ท่านลุงมาดาระรับเอาไว้ทัน...ท่านลุงมาดาระหยุดอยู่ตรงที่หน้าของเขา ในอ้อมแขนนั้นมีร่างของฟุตะมารุอยู่ นั้นทำให้เขาหมดห่วง มีท่านลุงมาดาระไม่มีอะไรต้องกลัว ท่านแม่บอกพวกเขาเสมอว่าท่านลุงนะเก่งๆพอๆกับท่านลุงฮะชิเลย!

     แต่ว่า! ยังมีศัตรูที่แอบซ้อนอยู่คนหนึ่ง ซวยละ!

     "ซูซาโนะโอ!" ท่านลุงกล่าวด้วยความรวดเร็ว และก็ปรากฎร่างของโครงกระดูกสีม่วงขนาดยักษ์ปัดเข็มพิษจำนวนหลายร้อยเล่ม ท่านลุงมาดาระฝากเขาให้พยุงน้องสาว แล้วหันไปประสานอินด้วยความเร็วที่เขามองไม่ทัน "คาถาไฟ ลูกบอลไฟยักษ์!" สิ้นเสียงสนามตรงหน้าก็กลายเป็นทะเลเพลิงสว่างวาบไปทั่ว...

     ถือว่าเป็นจุดจบของพวกศัตรู! 

     "บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า" ท่านลุงมาดาระถาม

     "ไม่ขอรับ" เด็กชายตอบ พวกเขาเพียงเหนื่อยล้าก็เท่านั้น "เราจับเป็นได้คนหนึ่ง พวกมันใช้เข็มพิษ ไม่ใช้นินจาหรือลุงๆที่คุ้นหน้าเลย เหมือนปลอมตัวเข้ามา" เด็กชายกล่าว ไม่นานนักเขาก็พบกับท่านแม่ที่พุ่งเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

     "ลูกแม่ ฮิโตะมารุ...ฟุตะมารุ! เมชิมารุ!" ฮิสึงิเอ่ย หล่อนติดสู้กับพวกนินจาใช้พิษ ที่แอบปลอมตัวเข้ามาในชุดนินจาของตระกูลซารุโทบิแลตระกูลอุจิวะ เลยฝากท่านมาดาระมาดูแลแทน ดีที่พวกเขายังไม่เป็นอะไร

     "ผมกับเมชิมารุไม่เป็นอะไร ฟุตะมารุแค่สลบไป ว่าแต่นี้มันเรื่องอะไรกันขอรับท่านแม่" เด็กชายเอ่ยถามแต่คนที่ตอบกลับเป็นมาดาระแทน

     "เหมือนพวกมันจงใจที่จะสร้างความขัดแย้ง ระหว่างตระกูลนินจา...พวกเจ้าเก่งมากนะ จับเป็นได้ตั้งหนึ่งคน" มาดาระกล่าวและลงไปยังพื้นด้านล้าง เพื่อนำตัวศัตรูผู้รอดชีวิตกลับไปเค้นความลับออกมา "เราคงจะได้ข้อมมูลมาบ้างแน่นอน..."

     นินจาพวกนี้เป็นนินจาใช้พิษที่ไม่ธรรมดา...

     ค่อนข้างมีฝีมือและความคล่องตัวสูง แต่ไม่นึกว่าเด็กสองคนนี้จะจัดการพวกมันได้ เขาเห็นเด็กทั้งสองคนที่ใช้วิชานินจาขั้นสูงได้แล้ว กระทั้งวิชายากๆอย่างเทพอัสนีเหินฟุตะมารุก็เริ่มใช้ได้ ทังๆที่เพิ่งจะสี่ขวบกว่าๆเอง...

     สมกับเป็นลูกของเจ้าโทบิรามะจริงๆ...


     ณ บ้านตระกูลเซ็นจู

     แม้ว่าจะผ่านสถานการณ์แสนยากลำบากมากแล้วก็ตาม แต่เด็กๆทั้งสามก็ยังคงวิ่งเล่นกับภายในเรือนด้วยความสนุกสนาน พวกเขานั้นไม่มีอะไรที่ต้องกังวลเลย หากว่าได้อยู่กับท่านแม่ผู้แสนอ่อนโยนแล้วละก็ อีกทั้งท่านพ่อในเวลานี้ก็กลับมาแล้ว มีทั้งสองคนอยู่โลกนี้ก็ไม่ได้มีอะไรน่ากลัว...

     "มาทานขนมกันก่อนนะ เด็กๆของแม่" ฮิสึงิกล่าวและวางจานขนมพร้อมกับนมอุ่นๆ

     "ครับ/ค่ะ" เด็กทั้งสองคนเอ่ยและช่วยกันอุ้มน้องสาวคนเล็กมานั่งที่เบาะรองนั่งด้วย ไม่นานโทบิรามะก็เข้ามานั่งร่วมวงด้วย เขายังคงอยู่ในชุดเกราะสีน้ำเงินเข็ม เป็นสิ่งที่ลูกๆทั้งสามเห็นจนชินตาไปเสียแล้ว พอพ่อเข้ามาเด็กแฝดทั้งสองก็เงียบลง

     แน่ละสิวันนี้พวกเขาสร้างวีรกรรมเอาไว้ที่โรงเรียนนินจานี่นา!

     "ท่านแม่ข้าปวดตาจังเลย..." ฟุตะมารุกล่าวและเริ่มหาเรื่องออกไปจากสถานการณ์ในตอนนี้ แต่เธอก็ปวดจริงๆนั้นละ รู้สึกปวดเล็กๆอีกทั้งยังแสบตาด้วย

     "ลูกยังเด็กกล้ามเนื้อประสาทตายังไม่แข็งแรง...จำไว้นะว่าใช้ยามจำเป็นเท่านั้น" ฮิสึงิกล่าวหล่อนย่อตัวลงมองดูดวงตาของลูกสาวที่เต็มไปด้วยเส้นประสาทสีแดงๆ นัยนต์ตาขาวเป็นสีส้มราวกับขยี้ตาแรงเกินไป

     "ข้าทราบแล้วท่านแม่" เด็กสาวเอ่ยมือข้างหนึ่งถือขนมที่กัดค้างเอาไว้ "วันนี้ข้าสำเร็จคาถาของท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ข้านะเก่งกาจจะตายไป" เด็กสาวหัวเราะอย่างชอบใจ

     แต่สีหน้าของผู้เป็นแม่กลับไม่เห็นด้วย...สำหรับลูกถึงจะเก่งกาจยังไงหล่อนก็ยังเป็นห่วงเสมอ

     "ฟุตะมารุ" โทบิรามะกล่าวเรียกลูกสาวคนโต "เล่าให้พ่อฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น" เขากล่าวถึงจะพอรู้อยู่แล้วก็ตามว่าลูกของตนนั้นใช้วิธีการอะไร เพียงแต่อยากฟังจากปากของทั้งสองคนจริงๆ แอบภูมิใจหน่อยๆ ที่ทั้งสองไม่เป็นอะไร

     "ตอนแรกพวกเราเดินไปที่ลานทุ่งกว้าง สักพักก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนที่ท่านพ่อสอนให้รู้จักใช้สัมผัสจักระ พี่ฮิโตะมารุนะ ไหวตัวก่อน เขาเป็นคนคว้าน้องเมชิมารุ ส่วนข้าก็เพ่งสายตามองไปรอบๆ แปลกนะ ข้าเห็นแค่สองคนเอง พวกมันมีเข็มพิษซ้อนเอาไว้ด้วย" เด็กสาวเล่าก่อนจะหม่ำขนมตรงหน้าต่อ "ท่านพ่อก็น่าจะรู้แล้วนี่นา ถ้าให้ข้าเล่าข้าก็จะโม้เยอะๆเลย" เด็กสาวเอ่ย

     "จริงๆเลย" โทบิรามะบ่น มีลูกสาวฉลาดนี้มัน...

     "แต่ข้าคิดว่าเราคงต้องฝึกมากกว่านี้" ฮิโตะมารุกล่าว "...ต่อจากนั้นเราก็ใช้แผนล่อเก็บพวกมันทีละคน คนแรกเป็นพวกกระจอกไม่ยาก ส่วนคนที่สองแค่น้องฟุตะมารุมองตาข้า ฟุตะมารุก็เข้าใจเลยทันที เราก็เลยเก็บคนที่สองได้ ส่วนคนที่สามถูกท่านลุงมาดาระจัดไปแล้ว" ฮิโตะมารุกล่าวสั้นๆ  สีหน้าจริงจังเล็กน้อย

     "พี่พูดก็ถูก เรายังคงมีช่องโหวเยอะมากๆ ข้าว่าคราวหลังเราเล่นอยู่ใกล้ๆ บ้านดีกว่านะ" เด็กสาวเอ่ย ทั้งสองตากันเหมือนรู้ว่าตอนนี้ควรทำอะไร 

     "ก็ดี" เด็กชายกล่าวก่อนที่เขาจะหยอกเล่นกับเมชิมารุ

     "พวกเราไม่ได้วิ่งลูกเดียวเหมือนที่ท่านแม่สอนด้วยนะท่านพ่อ เราซ่อนตัวจากพวกมันอย่างแนบเนียนสุดๆไปเลย" เด็กสาวเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม 

     "ทำตามที่พ่อสอนนะดีที่สุดแล้ว วิ่งแบบแม่เจ้าคงได้แผลมาแน่นอน" โทบิรามะกล่าวนึกถึงตอนแรกที่ได้พบกับฮิสึงิ วิ่งแบบไม่สนใจอะไร ทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นพวกอุจิวะจนเผลอตัวแทงดาบใส่ไม่ยั้งมือเลย

     "ท่าน!" ฮิสึงิเอ่ยอย่างง้องอน "การวิ่งของข้ามันผิดตรงไหนกัน พวกเขายังเด็กให้ตอบโต้กลับไปอันตรายเปล่าๆนะ" หล่อนกล่าวเข้ามาจัดจานที่โต๊ะเตรียมมือเย็นอร่อยๆเหมือนทุกๆวัน

     "วิ่งนะได้ แต่วิ่งแบบไม่สนอะไรนะยิ่งอันตราย" โทบิรามะกล่าว "เอาน่า..." โทบิรามะเงียบ เหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นก็ทำเอาเขาวุ่นวายมามากแล้ว ตอนนี้ไม่อยากจะมาเถียงเมียตัวเองหรอกนะ ก็รู้น่ะ ว่าหล่อนนะวิ่งแบบไม่สนอะไรทั้งสิ้นมาเป็นปีๆก่อนจะเจอเขา

     "ข้าว่าจะสอนพวกเขาควบคุมจักระ ท่านว่าดีไหม...ช่วงนี้ท่านไม่ค่อยว่าง ข้าจะสอนเอาไว้เป็นพื้นฐานก่อน" ฮิสึงิเอ่ยถาม เมื่อก่อนช่วงเย็นท่านโทบิรามะค่อนข้างว่าง มีเวลาแวะมาสอนวิชานินจาให้ลูกๆได้ แต่ทว่าช่วงนี้เขาวุ่นวายกับหมู่บ้าน เอาแต่ช่วยท่านฮาชิรามะจนเวลาว่างนั้นเริ่มหายไป

      "ได้ แต่ช่วงไหนข้าว่างข้าจะสอนเองก็แล้วกัน ที่โรงเรียนนินจาเองทั้งสองคนก็ได้เรียน เจ้าเองก็ไม่ต้องสอนอะไรที่หนักเกินไป" เขาเอ่ย ส่วนเรื่องที่ว่าสอนอะไรเดี๋ยวเมียรักคงจะมาปรึกษาเอง ถ้าเป็นวิชาของตระกูลเอ็นเอย์ เขาไม่อยากให้เรียนเท่าไหร่...

     กลัวว่าจะไปทำให้อายุไขหรืออะไรก็ตามของพวกเขาผิดเพี้ยนไป...อย่างวิชาแพทย์ระดับสูงนั้นก็ค่อนข้างกินจักระไปมาก สร้างภาระให้กับร่างกาย...

     "ข้านะอยากเรียนวิชาของท่านแม่ ท่านแม่สอนวิชานั้นได้ไหม ข้าอยากใช้คาถาธาตุเก่งๆ" ฮิโตะมารุกล่าวขึ้นมาด้วยความไร้เดียงสา

     "พี่ยังเรียนไม่ได้หรอกนะ" ฟุตะมารุเอ่ย "ถ้ายังควบคุมจักระไม่เข้าขั้นเซียน" ฟุตะมารุยิ้มที่มุมปาก เธอนะอ่านหนังสือเยอะ เรื่องของตระกูลฝั่งท่านแม่ วิชาต่างๆนะ มีรึที่เธอจะไม่รู้กัน

     "ไว้ข้าโตข้าก็เรียนได้ ตอนนี้วิชาพื้นๆข้าฝึกได้แล้ว" เด็กชายเอ่ยอย่างมั้นใจ

     "ไว้พวกเจ้าโตแม่จะสอนนะ ตอนนี้ได้เวลาทานข้าวแล้ว เจ้าส่งน้องมาให้แม่นะ" ฮิสึงิเอ่ยขึ้นก่อนที่ทั้สองจะทะเลาะฝีปากกันอีก หล่อนวางกับข้าวลงบนโต๊ะที่ละอย่าง ก่อนจะตักข้าวให้กับทุกๆคนให้เรียบร้อย ตอนนี้หล่อนต้องป้อนข้าวให้เมชิมารุก่อน...

     หล่อนมองหน้าสามีของตนเอง...หล่อนเข้าใจถึงความกังวลของเขาดี วิชาประจำตระกูลตอนนี้คงยังฝึกไม่ได้หรอก ไว้พ่อเขาอนุญาตค่อยสอนจะดีกว่า พวกเขายังเด็กเกินไป เรียนเรื่องพื้นๆจะเหมาะสมกว่า รีบฝึกแบบเธออาจจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายอย่างนั้นได้...

     เมื่อโทบิรามะมองหน้าฮิสึงิก็วางใจได้ บ้านตระกูลเมียรักของตนยิ่งมีธรรมเนียมแปลกๆ ไม่รู้จะสอนเรื่องผิดๆ ไม่สิ เรื่องแปลกๆให้ลูกไปรึเปล่า แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่เขาไม่พูดไม่ได้

     "ว่าแต่...ที่โรงเรียนนินจา เจ้าสองคน ใครเป็นคนก่อเรื่องกัน?" 

     !

     ฮิโตะมารุและฟุตะมารุสะดุ้ง เรื่องที่พวกเขาพยามจะเลี่ยงนั้นสุดท้ายก็ดันเลี่ยงไม่ได้!

     "ท่านแม่ข้าไม่เกี่ยวนะ ข้าแค่ช่วยท่านพี่" ฟุตะมารุออกตัวก่อน

     "เฮ้ย! เจ้า!" ฮิโตะมารุโวยวาย "ก็เจ้าพวกนั้นหาเรื่องข้านี่นา ข้าเองก็ต้องสู้ ต้องแสดงความสามารถ หากข้าไม่สู้จะเสื่อมเสียเอาได้ ตอนแรกก็แค่หนึ่งต่อหนึ่ง หลังๆพวกมันมันเล่นพวกนี่นา! เพื่อนข้าก็เลยมาช่วยบ้าง" เด็กชายพยามอธิบายสถานการณ์ให้มีเหตุผลที่สุด

     "เฮ้อ..." โทบิรามะได้ฟังก็เหนื่อยใจ "ได้คุยกันดีๆรึเปล่า ไม่ใช่ว่าเจ้าต่อยตีกันอย่างเดียว"

     ที่เขาฟังมามันอีกเรื่องหนึ่งเลยนะสิ...

     ถึงเจ้าฮิโตะมารุจะไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม แต่เป็นฝ่ายพูดยั่วโมโหจนเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทของเด็กๆในโรงเรียนนินจาขึ้นมา ร่วมถึงเจ้าลูกสาวที่เข้าไปร่วมวงด้วยอีกด้วยความเมามันล้วนๆ... ไม่มีเข้าไปช่วยพี่ชายแต่อย่างใด

     "ท่านแม่! ท่านพ่อไม่เชื่อ" เด็กชายกล่าวแล้วลุกมากอดเอวผู้เป็นแม่

     "แม่เชื่อเจ้าๆ แต่ว่านะ...เราต้องไม่แสดงออกถึงพลังที่เรามีทั้งหมด เจ้าควรพูดคุยด้วยเหตุและผล ที่โรงเรียนก็มีวิชาสอนการต่อสู้ ถ้าเจ้าอยากดวลกับเพื่อนร่วมชั้น เจ้าก็ต้องเรียกคุณครูมาดูแลควบคุม อีกอย่างนะ การใช้กำลังนะเป็นเรื่องที่ไม่ดี เจ้าอาจจะเจ็บตัวเอาได้" ฮิสิงิเอ่ยหล่อนละจากการป้อนข้าวให้เมชิมารุ แล้วลูบหัวเจ้าลูกชายตัวแสบ

     "เจ้าอย่าให้ท้ายลูกสิ!" โทบิรามะกล่าวสีหน้าละเหี่ยใจ เมียรักนั้นเหมือนจะดุแต่ก็ไม่ แล้วแบบนี้ลูกจะเชื้อฟังไหม

     "เราสอนพวกเขาไม่ได้ทุกอย่างหรอกนะท่าน ให้ได้เรียนรู้เองดีที่สุด" ฮิสึงิยิ้ม

     ส่วนโทบิรามะนั้นได้แต่ถอนหายใจ นี้เป็นเวรกรมมของเขารึเปล่าที่หลอกล่อเมียรักบ่อยๆ จนต้องมาเจอกับเจ้าลูกๆหัวไว จนน่าปวดหัว ปวดใจแบบนี้ เห็นทีว่าต้องเจียดเวลามาดูแลหน่อยเสียแล้ว ไม่รู้ว่าเมียรักจะสอนอะไรแปลกๆพิสดารใส่ไปในหัวเจ้าสองแสบด้วยรึเปล่า

     เป็นพ่อคนนี้มันยากจริงๆ...

     แต่ก็มีความสุขมากเหมือนกัน...




จบตอน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #255 Akame (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 11:04
    นักอ่านอยู่นี่ค่า ไม่ได้หนีไปไหนดอกหนา //คอมเม้นต์จากนักอ่าน อยากให้ฟุตะมารุจังคู่กับท่านมาดาระจังเลยค่ะ
    #255
    3
    • #255-3 Akame (จากตอนที่ 26)
      27 ตุลาคม 2560 / 17:53
      ไม่เป็นไรค่ะ ปล.เราแฟนพันธ์ุแท้สายกินเด็ก
      #255-3
  2. #254 BioLosGee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:07
    อยากเห็นฉากที่ฮิสึงิดุลูกๆจังเลยน้าาา
    ปล.โรงเรียนเราก็จะเปิดแล้วเหมือนกัน *เศร้า*
    #254
    0
  3. #253 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:51
    ท่านแม่ผู้ประเสริญของลูกๆ555555 และท่านพ่อผุ้ขี้ระแวงวัฒนธรรมแปลกๆของบ้านเมีย555555
    #253
    0
  4. #252 Nic_Saki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:36
    จะสงสารท่านโทบิรามะดีมั้ย 5555
    อยากจะสมน้ำหน้าให้สาแก่ใจอยู่นะ แต่ทำไมลง แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ก็...ที่ผ่านมาก็หลอกล่อท่านฮิสึงิไปมากนิ สมควรแล้วที่โดนลูกๆตัวแสบเล่นแบบนี้อ่ะ 5555
    #252
    2
    • #252-1 Nic_Saki(จากตอนที่ 26)
      23 ตุลาคม 2560 / 19:39
      ไรท์ รร เปิดแล้ว ฮือออ ไรท์จะมาอัพบ่อยๆมั้ยอ่ะ นี่วันที่ 30 เราก็เปิดเทอมแล้วเหมือนกัน
      กลับสู่สภาวะการร่ำเรียนกับหลักสูตรผีบ้าผีบอ การบ้านที่เพิ่มพูนกองท่วมหัว ฮืออออ
      #252-1
  5. #251 ธิดาเหมันต์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:34
    เมื่อไหร่จะได้เห็นหน้าลูกของฮาชิรามะ
    #251
    1
  6. #250 Kmpainting (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:46
    ชอบมากเลย 2 ฉากนี้ ถ้าท่านพ่อดุเราก็แค่กอดขาท่านแม่" แล้วก็ "ถ้าเชื่อท่านแม่ก็บ้าแล้ว" น่าร๊ากกกก ท่านลุงมาดะกับลุงฮะชิเขาสู้กันนานแล้วลูก ฝีมือเท่าๆกันคงไม่แปลก55+ เด็กสมัยนั้นโหดจุง โตะทำไมตอนเด็กแกไม่เป็นแบบนี้มั่งฮะ!
    #250
    1
  7. #248 kpmsi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:22
    แสบสุดๆ ชอบความเจ้าเล่ห์ของฟุตะจัง เกาะขาท่านแม่ ความคิดดีมากลูกขา 55555

    แอบสงสัยเรื่องชื่อของลูกคนเล็กอ่ะค่ะว่าสรุปชื่ออะไรกันแน่ ตอนนี้เห็นมี เมชิรามุ เมชิรามะ เมชิมารุ งงเลยจย้าาา หรือทางนี้อ่านผิดเองไม่รู้ ชื่อนี่เหมือนมีไม่ตรงกันตั้งแต่ตอนก่อนๆ แล้วด้วยนะคะ ไม่แน่ใจเด้อ
    #248
    2
  8. #247 Nic_Saki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 22:54
    "ถ้าพ่อดุก็กอดขาท่านแม่" แกสองคนมันเด็กแสบที่สุดเลยเจ้าฮิโตะมารุ ฟุตะมารุ!! (แอบขำฉากนี้เล็กน้อย5555)
    #247
    0
  9. #246 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 22:45
    ข้าน้อยแอบขำ กับคำสอนของท่านแม่ที่สอนลูกให้วิ่งหนีศตู55555
    #246
    0
  10. #245 pangz' (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 21:37
    แอบอยากเห็นเด็กๆ โดนดุจัง5555
    #245
    0