c o m p e n s a t e

ตอนที่ 66 : c h a n o n #27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    4 พ.ย. 63


 

            ไม่คิดเลยว่าความพยายามในการเอาชนะคะคานครั้งหนึ่งจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองอย่างสาหัสฉกรรจ์ เขาที่หลงลำพองใจได้ไม่ถึงชั่วลมหายใจ ยามนี้กลับต้องกดข่มความกระหายอยาก หักห้ามเหล่าภูตผีปีศาจที่กำลังบ้าคลั่งในอก ทุกข์ยากลำบากกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า

            ใครให้ทำตาโตมองมา

            ใครให้เปิดปากอ้าออก

            แนวฟันเรียงเป็นระเบียบนั่น

            ปลายลิ้นสีแดงเปื้อนของเหลวนั่น

            เก็บไปให้พ้นเดี๋ยวนี้

            “ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารครับ” เหมือนมีใครลั่นระฆังบอกสัญญาณหมดยก ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นเราทั้งคู่ต่างลอบผ่อนลมหายใจออก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ วางสายตาไว้ที่ริมฝีปากบาง ๆ ฝั่งตรงข้าม บริภัทรไม่ได้มองมาแล้ว ดวงตาที่เคยเบิกโตอย่างคาดไม่ถึงบัดนี้หรี่พับลงเกินกว่าครึ่ง จับจ้องแค่เนื้อย่างที่ส่งกลิ่นหอมจากจานใบใหญ่ ยามนิ้วขาวสะอาดหยิบชิ้นเลมอนขึ้นมาบีบใส่เนื้อปลา ของเหลวปริมาณหนึ่งก็แตกซ่านกระจายทั่วโพรงปากเขา

            ชานนท์หรุบตา

            มองของเหลวสีแดงก่ำที่คลอนไปมาในแก้วบางใส

            เขายกมันเข้ามาใกล้จมูก สูดดมให้รสหอมปนฝาดซึมไปทั่วฆานประสาท อ้าปากอมคำเล็ก ๆ ไว้ในปาก กลั้วลิ้นพัวพันอย่างลืมตัว เมื่อกลีบปากอิ่มบางอ้ารับอาหารคำแรกเขาก็กลืนไวน์รสแรงลงไปในจังหวะเดียวกัน

            เพียงไม่กี่คำ ผิวแก้มที่เคยเนียนขาวก็พลันแตกสีแดงระเรื่อ

เขาถึงรู้ว่าตัวเองในยามนี้เก็บซ่อนสายตาได้ไม่ดีพอ

แก้มแดงแล้ว ดวงตาที่มองปราดมาก็คล้ายว่าหักห้ามตำหนิ

ทว่าก็เก้อกระดาก

เขินอาย

เขาดูดรสชาติขมฝาดที่หลงค้างบนก้อนลิ้น

ในอกที่ร้อนก็ยิ่งร้อนเร่า

            ระหว่างเราทั้งคู่นั้นก็ไม่ได้ว่างเปล่าไปเสียทีเดียว    

 

            “แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะครับ”

            “........”

            “บอกแล้วว่าไม่ต้องซื้อ”

            “ก็ซื้อมาแล้ว”

            “คุณเอากลับไปด้วยเถอะครับ”

            “ไม่”

            “แล้วจะทิ้งไว้แบบนี้หรือครับ ผมเลือกกล่องเพราะมันใช้ง่าย เก็บง่าย เจ้าเชลฟ์นี้สวยมากก็จริงแต่มันต้องประกอบ แล้วก็ต้องใช้เครื่องมือ เราไม่มีของพวกนั้นนะครับ”

            “เราไม่มีแต่ทางนิติต้องมี” เรื่องนี้เขาคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว ค่อนข้างมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าทางฝ่ายช่างของทางคอนโดมิเนียมจะต้องมีกล่องเครื่องมือเก็บไว้ ตอนเลือกชั้นวางหนังสือแบบติดผนังเขาก็คิดเรื่องนี้ไว้แล้ว ที่สุดแล้วเขาชอบคำว่าเราจนนึกอยากจะให้อย่างอื่นมากกว่าชั้นเก็บหนังสืออันเดียวด้วยซ้ำ

“ตกลงนะ” ดวงตาเรียวรีวาดมาทางเขาเพียงแวบ

            “ถ้าให้ผมจ่ายเงินคืนคุณก็ตกลงครับ”

            “จ่ายทำไม ซื้อให้”

            “อยู่ ๆ จะมาให้ทำไมครับ”

            “อยากให้”

            “อยากให้ก็ให้หรือครับ”

            “ถือว่าเป็นของขวัญก็ได้”

            “ให้ของขวัญก็ต้องมีโอกาสนะครับ”

            “โอกาสที่อยากให้”

“ไม่เป็นเหตุเป็นผลเลย”

“โอกาสที่รู้จักกันก็ได้”

            “คุณให้ของขวัญทุกคนที่ได้รู้จักหรือครับ?” เกือบตอบว่าใช่ เพราะที่ผ่านมาถึงไม่ใช่ของขวัญเนื่องในโอกาสที่รู้จักกันก็ให้ในโอกาสอื่นอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็รู้ว่าไม่สามารถเอาการแลกเปลี่ยนในอดีตมาเทียบกับสถานการณ์ตรงหน้า แค่อีกฝ่ายเข้าใจว่าที่เขาทำทุกอย่างล้วนแต่เพื่อการชดใช้ความผิดนั่นก็แก้ไขยากพออยู่แล้ว

            “ที่อยากให้ใช้อันนี้เพราะเห็นว่านายชอบหนังสือ คนชอบอะไรก็อยากจะมองสิ่งนั้นเห็นสิ่งนั้น เก็บไว้ในกล่องมันก็สะดวกอย่างหนึ่งแต่เล่มไหนที่อ่านบ่อยเก็บไว้บนชั้นวางน่าจะดีกว่า หยิบก็ง่ายหายก็รู้ ไม่ต้องรื้อค้นออกมาทุกครั้งที่อยากอ่าน ฉันคิดแบบนี้ฉันถึงอยากให้ คิดเสียว่าฉันให้เพราะ เพราะหวังดีได้ไหม”

            ไม่รู้ว่าคำพูดยืดยาวนั้นมีประโยคไหนหรือคำไหนกระทบใจคนฟัง คุณเจ้าของห้องเค้าถึงยอมให้ชานนท์ลงไปยืมเครื่องมือแล้วยังช่วยจับช่วยมองจนติดชั้นวางหนังสือรูปกิ่งก้านต้นไม้จนเรียบร้อย

            “จัดหนังสือใส่เลยไหม”

            “ไม่เป็นไรครับ ค่อยจัดวันหลังก็ได้ ต้องแยกที่เป็นกองใส่กล่องอีก”

            “โอเค จัดวันนี้เลย” ปากที่กำลังขยับตอบเขาอ้าค้าง ชานนท์เลิกคิ้วตอบโต้คำว่าเผด็จการ ๆ ๆ ในดวงตาเรียวคู่นั้นแล้วก็หันไปเก็บเครื่องมือที่ยืมมาใส่กล่อง บอกให้เจ้าของห้องรีบเก็บกวาดเศษฝุ่นผงโดยไม่สนใจลูกตาดำที่กลอกไปมาตามความเคลื่อนไหวของเขา จากนั้นก็เดินหน้านิ่งผ่านประตูห้องนอน ประตูหน้า ถังดับเพลิง เดิน เดิน เดิน มาหลุดยิ้มใส่ตัวเลขสีแดงหน้าประตูลิฟต์

            เขากลับขึ้นมาพร้อมหน้ากากอนามัยอย่างดีที่สุดที่หาได้จากร้านสะดวกซื้อใกล้คอนโด ยื่นสีขาวให้คนที่ทำจมูกฟุดฟิดมาเกือบครึ่งชั่วโมง คาดสีดำให้ตัวเองแล้วก็เริ่มขนย้ายหนังสือตามการกำกับจากเจ้าของห้อง ไม่รู้ว่าเริ่มคุ้นกับเขาบ้างแล้วหรือเพราะอิทธิพลของหนังสือกองใหญ่ ท่าทางกึ่งกล้ากึ่งเกรงทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ถึงได้ไม่ชัดเจนเท่าก่อนหน้านี้แล้ว บางครั้งยังส่งสัญญาณให้เขายกหนังสือไปใส่กล่องโดยไม่เสียเวลาพูดด้วยซ้ำ

เรียกว่าชี้นิ้วสั่งก็ไม่ผิดนัก

อยากประหยัดคำนักเขาก็ไม่บังคับ อยากนั่งคัดหนังสือไม่พูดไม่จาเขาก็จะอำนวยความสะดวกให้ หนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าถูกส่งมาด้านหลัง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังวางบนตักเขาไม่ใช่พื้นห้องอย่างก่อนหน้า พอมองหาเขาจะสั่งให้ขนของอีกครั้งแล้วเจอใส่คนนั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็ทำผงะไปต่อหน้าต่อตา เพราะกลัวว่าหนังสือตั้งใหญ่อีกด้านจะล้มคืนลงไปให้เสียเวลาต้องจัดเรียงซ้ำอีก เขาจึงเอื้อมมือไปคว้าเอวเล็กไว้ ปลายจมูกเราเหลือระยะห่างเพียงแค่คืบ ดวงตาหลังเลนส์แว่นเบิกโต เรานิ่งค้างกันอยู่ในท่านั้นโดยไม่มีใครคิดจะออกจากบรรยากาศประดักประเดิดแกมเก้อกระดากอย่างประหลาดนี้เลย

เขาไม่อยากและก็หวังอย่างรู้ตัวว่าไม่อยากให้คนตรงหน้ารังเกียจความใกล้ชิดระหว่างเราด้วยเหมือนกัน

“ระวังหน่อย ล้มไปหลังจะเจ็บ”

“...ขอบคุณครับ”

“ลุกไหวไหม”

“ครับ คุณ ปล่อยเลยก็ได้ครับ ไม่เป็นไรแล้ว” ได้ยินไหม เขาบอกให้ปล่อย เอามือออกได้แล้ว ดึงคืนมา อย่าอ้อยอิ่งให้เสียเรื่อง

“เหลืออีกไม่เยอะแล้วนี่”

“ครับ เอากองนี้ขึ้นเชลฟ์ก็เรียบร้อยแล้ว”

“ดี เกือบห้าโมงแล้ว ออกไปหาอะไรกินก่อนเถอะ อยากกินอะไร” เห็นเปลือกตาที่กะพริบปริบ ๆ เขาก็ยังอดยิ้มอยู่ใต้หน้ากากผ้าไม่ได้ “หรือว่าเหนื่อยแล้ว ให้สั่งเข้ามาไหม?”

“ไม่เป็นไรครับ ไม่รบกวนคุณดีกว่า”

“อยากไปกินที่ร้านหรือ?”

“ไม่ใช่ครับ พอดีว่า ค่ำวันนี้ ผมมีนัดแล้ว”

“...........”

“กับคินน่ะครับ”

 

 

Sun, July 30

8.37 PM

sending a message

ถึงบ้านแล้วนะ

 

 

“ดูอะไรอยู่วะ!

F

U

C

K

!

พรวดพราดเข้าประชิดไม่พอยังตะโกนใส่หูคนอีก

“โก้ เสียมารยาทไอ้เหี้ย”

“ว้าว เปิดแชทว่ะ” ไม่สนแม้จะโดนด่ายังเดินหน้าเสือกต่อได้อีก เขาง้างแขนมันออกจากเอว ผลักให้พ้นตัวแล้วจึงคว่ำโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ ไอ้โก้ที่ไม่รู้โผล่มาได้ยังไงฉีกยิ้มกว้าง อัญเชิญตัวเองนั่งเก้าอี้ตัวถัดจากเขาพลางขยับที่ทางให้พวกที่ตามมา

“รอนานไหมมึง?”

“ไม่นาน กูเพิ่งมาเหมือนกัน”

“เออ ดีละ ๆ กูเก็บร้านเสร็จก็รีบมาเลยเนี่ย ถือโอกาสพาน้องมาเลี้ยงด้วย พวกมันอุตส่าห์มาช่วยงานที่ร้านตั้งหลายวัน”

“แค่สองวันเองครับพี่” หนึ่งในสองร้องท้วงแข่งกับเสียงเพลง เมื่อเขามองไปก็ส่งยิ้มมาให้อย่างเปิดเผย ท่าทางกระตือรือร้นกว่าอีกคนที่เอาแต่มองสำรวจร้านตั้งแต่เข้ามา

“สองวันก็ถือว่าช่วยโว้ย มา เดี๋ยวกูแนะนำให้พวกมึงรู้จักอย่างเป็นทางการอีกรอบ คนนี้เพื่อนสนิทกู ชื่อชานนท์ เรียนเศรษฐศาสตร์ ปีสี่เหมือนกู ส่วนไอ้โก้พวกมึงรู้จักที่ร้านแล้วคงไม่ต้องแนะนำอะไรอีก มันไม่มีอะไรหรอกไอ้เหี้ยเนี่ย ไม่สำคัญ”

“เอ๊ะ มันยังไงกันนะโกมินทร์ ทำไมต้องดิสเครดิตผมตลอดเลย”

“ไม่ต้องสนใจมัน” ไอ้หมินว่าอย่างนั้นแต่ก็รับแก้วเหล้าที่ไอ้โก้เพิ่งชงส่งให้ เถ้าแก่เจ้าของค็อฟฟี่ช็อปจิบพอชุ่มคอแล้วก็บุ้ยใบ้ไปทางสองคนที่พามาด้วย

“คนนี้ชื่อรัน เรียนปีสองที่ท่าพระจันทร์ ส่วนไอ้นี่หลานรหัสกู ชื่อคิน ชื่อจริงมึงชื่อไรนะคิน” ปีหนึ่งที่โดนโกมินทร์ตบไหล่ถอนสายตาจากดีเจ ยกมือไหว้เขาพร้อมเสียงที่ดังเกือบเท่าเสียงอึกทึกในร้าน

“ชื่อภาคินครับพี่”

เขารับไหว้แต่ไม่ได้ยิ้มตอบ ตอนที่มองนายภาคินที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ยังคงคิดถึงเจ้าของห้องพักที่ไอเดียคอนโด เหมือนเช่นที่เป็นมาตลอดค่ำ บริภัทรบอกปัดมื้อเย็นที่ควรจะมีกับเขา ทำลายความรู้สึกดี ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันเพื่อนัดของภาคินคนนี้

ก็สมเหตุสมผลดี

“เต็มที่นะ คืนนี้กูเลี้ยง”

แล้วก็เสียใจด้วย

คนที่นัดไว้คงปลีกตัวไปหาไม่ได้แล้ว

 

 

Sun, July 30

8.50 PM

receive a message

ครับ

 

 

“คิดยังไงนัดร้านนี้”

“ทำไม? มึงไม่ชอบ?”

“กล้าจะถาม กูน่ะที่ไหนยังไงก็ได้ มึงต่างหากที่ไม่ชอบแบบนี้” แบบนี้ที่ว่าคือผับที่เปิดเพลงเสียงดังจนต้องตะโกนคุยกัน ไฟกะพริบวิบวับชวนเวียนศีรษะ โต๊ะตั้งชิดแถวแบบเดินผ่านยังยาก ขยับไปทางไหนก็เจอคน ไม่ยืนดื่มก็เกาะโต๊ะเต้น หนักหน่อยก็เมาจนลามมาเต้นโต๊ะคนอื่นเพราะอยู่ใกล้กันเกินไป ชานนท์เคาะบุหรี่กับขอบจานแก้ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแต่ดวงตาไม่ปรากฏรอยยิ้ม

“มึงคิดว่ายังไงล่ะ?”

“คิดว่าต้องเกี่ยวกับหลานรหัสกู”

“ก็รู้นี่”

“อยู่ ๆ มึงก็บอกให้กูดึงมันไปช่วยงานติดกันสองวัน กูเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องไม่ดี ถึงจะสงสัยความตั้งใจของมึงโคตร ๆ แต่เมื่อมึงยังไม่อยากตอบกูก็ไม่อยากถามให้มากความ แต่คืนนี้มึงถึงกับให้กูพาน้องมันออก คิดจะทำอะไรหรือครับเพื่อน” ถึงตอนนี้เขาก็ยิ้มออกมาได้จริง ๆ ไอ้หมินแม่ง ไม่เสียทีที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปี

“มึงไม่ชอบน้องมันเหรอวะ? ไม่สิ ปกติถ้าไม่ชอบมึงก็แค่ไม่สนใจ เอ๊ะ หรือที่จริงมึงชอบไอ้คิน ไอ้เหี้ย! ชาน มึงชอบหลานกูเหรอวะ”

“เลอะเทอะไอ้สัด” ปลดมึงออกจากความเป็นเพื่อนตอนนี้เลยก็แล้วกัน “แดกแค่แก้วสองแก้ว เมาตามไอ้พวกนั้นไปแล้วหรือไง”

“เออ อย่างไอ้คินก็ไม่น่าใช่สเป๊กมึงแหละ”

“กูเลือกร้านนี้เพราะเด็กมึงอายุยังไม่ถึงเกณฑ์”

“ไปร้านอื่นก็ได้นี่”

“ได้ แต่ร้านนี้ดีลง่ายสุดแถมยังไม่เสี่ยงตำรวจลง  ที่สำคัญ กูว่าพวกน้องมึงน่าจะชอบสไตล์นี้”

“สรุปคืออยากเอาใจน้องกูว่างั้น”

“เปล่า”

“ปากแข็งไอ้สัด”

“น้องอีกคนหายไปไหนแล้ว”

“น้องรันน่ะเหรอ ไม่รู้ว่ะ ห้องน้ำมั้ง”

“อ้อ”

“เขาส่งยิ้มให้เกือบครึ่งคืนทำไม่มองไม่เห็น พอเขาลุกไปกับคนอื่นทำมาถาม ช้าไปแล้วคุณชาย”

“ถามเฉย ๆ” แต่โกมินทร์ไม่สนคำตอบของเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องข้ามปากแก้วไปทางคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่ตรงพื้นที่เต้นรำกลางร้าน

“กลางวงอีกแล้วไอ้เวรโก้” โกสินทร์นั้นไม่เสียชื่อว่าเคยเป็นพ่อบ้านรับน้องที่คุ้มคลั่งที่สุดบ้านหนึ่ง เรื่องออกสเต็ปลีลาเขาไม่เคยเห็นมันน้อยสักครั้ง วันนี้แม้คู่หูคู่เมาอย่างสมคริสไม่ได้มาด้วยแต่ก็ยังได้เจอกับหลานรหัสของโกมินทร์ ทั้งคู่เหมือนเจอโซลเมทที่พลัดพราก เหล้าเข้าปากได้ไม่นานก็กอดคอกันเกาะโต๊ะ หนักเข้าก็ลากกันไปต่อที่ฟลอร์ตรงหน้าดีเจ คนหนึ่งแกว่งขาคนหนึ่งแกว่งแขน คนหนึ่งกวนตาคนหนึ่งกวนตีน

ชานนท์ยิ่งมองยิ่งพอใจ

เขาถึงกับหลุดเสียงหัวเราะเคล้าความรื่นรมย์

เต็มที่เลยน้อง

อย่าให้เสียแรงที่กูออกปากเป็นเจ้ามือให้








         fn., 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,868 ความคิดเห็น

  1. #4813 areenachesani (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 00:14
    ได้ยินเสียงหึ ๆ ทุกครั้งที่อ่านพาร์ทครส.พี่ชานนท์5555 รังสีอะไรกันเนี่ยย
    #4,813
    0
  2. #4739 kabodkt (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 21:14
    สุดยอดค่ะพ่อพระเอกของจริง
    #4,739
    0
  3. #4727 Renoir92 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 13:51
    พี่เค้าร้ายมากจริง 5555
    #4,727
    0
  4. #4726 CHAbejz* (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 02:20
    สารภาพว่าต้องกลับไปอ่านตอนก่อนหน้าเพราะลืม แอแงงงง
    เนี่ยๆๆๆๆ ใครมันจะพยายามได้เท่าพี่ชานอ่ะ เอาตัวเองไปติดน้องไม่พอ ยังไปกันเพื่อนสนิทน้องออกจากน้องอีก สนิทนักใช่มั้ยนายภาคิน มีตัวตนนักใช่มั้ย ส่วนน้องก็ไล่พี่นักใช่มั้ย งั้นก็ไม่ต้องเจอกันซะเลยทั้งสองคน ชอบอ่ะ ลงทุนมาก555555555
    #4,726
    0
  5. #4722 The cutest mango (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 09:48
    คถอีกแย้ววววว
    #4,722
    0
  6. #4721 pbcy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 08:39
    คิดถึงคุนพี่ชานนท์มากค่ะ คลั่งรักเหลือเกิน บุญทุ่มจริงๆ
    #4,721
    0
  7. #4720 pcysaraiii (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 16:24
    อ๋ยยย พี่ชานนท์ ลงทุนเหลือเกินนะพ่อ
    #4,720
    0
  8. #4718 Pupuuu_pt (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 05:18
    ร้ายมากกกกกกกกกกัวๆๆๆๆๆๆ
    #4,718
    0
  9. #4717 areenachesani (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 19:06
    ย่าาาา นี่สินะจุดเริ่มต้นของการสนิทกันของคุณพี่ชานนท์และน้องคิน หึ ๆ

    ชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วล่ะสิ ว่าแต่ คุณน้องลูกผึ้งเขาสุดจริงสุดใจมาแต่ไหนแต่ไรนะคะ ส่วนคนคลั่งรักคนนั้นก็คลั่งรักไม่ไหว ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ ไม่เคยท้อ มีแต่แกล้ง ๆ ทำเป็นท้อ ฮะ ๆ // กรี้ดกร้ดทุกครั้งที่ฟิคอัพ แอร้ยยย
    #4,717
    0
  10. #4716 mothergod (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 09:52
    ดีใจที่มาอัพพพ น่ารักมักก
    #4,716
    0
  11. #4714 เด็กหญิงหัวไชเท้า (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 00:15
    คนคลั่งรัก5555555555555555
    #4,714
    0
  12. #4712 Edo (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 23:53

    พี่เขียนดีมากกอ่ะะ เขียนได้สนุกมากๆค่ะะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #4,712
    0
  13. #4711 mam_sukanya35 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 17:50
    คิดถึงพี่ชานนท์

    ดีใจที่อัพนะคะ
    #4,711
    0
  14. #4709 aydcal (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 01:52
    แงงงงงคิดถึงเรื่องนี้มากเลยดีใจที่ไรท์มาอัพ
    #4,709
    0
  15. #4708 The cutest mango (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 01:38
    อยากให้อะไรมากกว่าชั้นหนังสือคะพี่ นามสกุลหรือเปล่าคะ
    #4,708
    0
  16. #4707 The cutest mango (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 01:36
    ร้ายมากพี่ชานน ฮื่อออออออ คถถถถถถ น้องบี คิดถึงพี่ชานน คิดถึงคินคิน แง้ คถทุกอย่างของฟิคเรื่องนี้ แบบเป็น the best forever ของหนุเรยคร่ะแง้ ปลื้มมาก อยากได้เล่มมานอนกอดจังเลยค่ะ ;__;
    #4,707
    0
  17. #4705 somruethai1307 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 01:03
    แผนเยอะร้ายกาจตลอดพี่ชานน
    #4,705
    0
  18. #4703 MissLUSH (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 22:04
    โธ่ คินเอ้ย 555555
    #4,703
    0
  19. #4702 SaraTantawan (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 21:38
    แงงงงงงร้ายยยยนะค่ะคุนนนเพ่😚😚
    #4,702
    0
  20. #4700 ChaninzKlas (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 21:23
    พี่ชานนนน พี่จะกันทุกคนออกจากนอกไม่ได้ รีกเขาอะเนาะ เขาเห็นภาคินสำคัญกว่า พี่ก็เลยต้องร้ายยยย 555556
    #4,700
    0
  21. #4698 BB BOY (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 20:03
    พี่ชานนท์คะ คิดจะทำอะไร
    #4,698
    0
  22. #4696 Mayy-lali (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 18:51
    คุณพี่ร้ายมากกกกก
    #4,696
    0
  23. #4694 Whiolet_due (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 18:42
    ร้ายคักขนาดนะครับอ้าย
    #4,694
    0
  24. #4693 Is Bee (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 17:45
    ร้ายมาก
    #4,693
    0
  25. #4692 chotabaek (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 17:15
    คลั่งรักไม่ไหว พี่จ๋า55555
    #4,692
    0