(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 17 : C O M P E N S A T E (7/7)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 848 ครั้ง
    2 ส.ค. 60





 

 

          แม้วันศุกร์จะเป็นวันที่ว่างทั้งวันต่อด้วยวันหยุดเสาร์อาทิตย์แต่วันจันทร์ก็เริ่มคลาสกันตั้งแต่แปดโมงพักกลางวันสองชั่วโมงแล้วยิงยาวไปถึงห้าโมงเย็น บริภัทรเตรียมรับมือตารางแน่นเอี๊ยดด้วยการเข้านอนตั้งแต่สามทุ่มวันอาทิตย์ เมื่อเช้าวันจันทร์มาเยือนเด็กหนุ่มก็ตื่นขึ้นมาพร้อมความสดชื่นสดใส ขนาดเสียเวลาเหม่ออยู่หน้ากระจกในห้องน้ำนานกว่าทุกวันแต่ก็ยังมีเวลาละเลียดมื้อเช้าอย่างเหลือเฟือ

โทรศัพท์มือถือสั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะ บริภัทรวางแก้วน้ำแล้วหยิบอุปกรณ์สื่อสารมาขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากเพื่อนสนิทที่อยู่ในตึกเดียวกันนี่เอง ภาคินส่งมาบอกว่าเพิ่งตื่น เมื่อคืนปู่รหัสพาไปเลี้ยงตอบแทน หลังจากที่ไปช่วยงานพี่โกมินทร์มาสองวัน วันนี้เพื่อนรักเลยขอบายข้าวเช้า เจอกันที่ใต้ตึกเลยทีเดียว บริภัทรตอบไปสั้น ๆ ว่าโอเคแล้วก็...สาบานว่าไม่ได้ตั้งใจ...ไปกดโดนห้องแชทอีกห้องเข้า

 


 

ข้อความสุดท้ายส่งมาตอนสองทุ่มครึ่ง ใจความว่าคนส่งถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว ข้อความนั้นเป็นวลีสั้น ๆ ไม่เต็มรูปประโยคด้วยซ้ำ แต่บริภัทรก็มองมันอยู่นานก่อนจะตอบกลับไปสั้นยิ่งกว่า

ก็ตรองแล้วว่าถ้าอ่านข้อความเขาแล้วทิ้งไว้โดยไม่ตอบมันคงไม่ดีเท่าไหร่ เสียมารยาทมากอะไรมาก อีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ ถ้าไม่นับคดีที่ก่อร่วมกันคุณชานนท์ก็เป็นผู้ชายที่น่ากลัวน้อยกว่าที่บริภัทรคิดตอนแรก นอกจากรูปสมบัติทรัพย์สมบัติอันพรั่งพร้อมแล้ว เขาก็ทำให้บริภัทรแปลกใจกับความโอบอ้อมอารีที่ซ่อนอยู่หลังใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ ความใจดีที่เจ้าตัวไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธตอนบริภัทรเผลอแสดงความข้องใจให้เห็น

อย่างวานนี้เขามาที่คอนโดตั้งแต่เก้าโมงเพราะคิดว่าทำสร้อยข้อมือหายที่ห้องบริภัทร หาสร้อยข้อมือที่ว่าไม่เจอคุณชานนท์ก็ไม่ได้หงุดหงิดโมโหอะไร ผิดกับตอนเห็นบริภัทรกองหนังสือมากมายไว้กับพื้น เขาดุจนบริภัทรใจแป้ว ดุแล้วก็พาไปหาซื้อชั้นเก็บหนังสือ พอบริภัทรบอกว่าไม่อยากได้ชั้นเชลฟ์ อยากได้เป็นกล่องเก็บของแทน พี่ชายคุณเซย่าก็ไม่ได้ท้วงอะไร แต่สุดท้ายบริภัทรก็ได้ทั้งกล่องแล้วก็ชั้นหนังสือที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์เลือกแถมมาประดับผนังด้วย

แม้ตลอดเวลานั้นเขาจะทำตัวเหมือนผู้นำจอมเผด็จการแต่บริภัทรกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด ตรงข้ามเขาทำให้บริภัทรรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจ อาจเป็นเพราะคุณชานนท์มีน้องสาว เคยดูแลเทคแคร์น้องอย่างไรก็คงชินพกมาใช้กับบริภัทรด้วย เวลาไปไหนมาไหนกับพี่ชายคุณเซย่าคงรู้สึกประมาณนี้กระมัง

เหมือนเรื่องมันจะดีแล้ว กำลังจะดี ใจบริภัทรไม่มีความกระอักกระอ่วน ไร้ซึ่งอารมณ์ด้านลบ กระทั่งความหวาดระแวงก็ยังจางลงไปมาก ส่วนหนึ่งอาจเป็นผลมาจากเหตุระเบิดเมื่อค่ำวันเสาร์ มันเหมือนกับว่า พอถอนเศษเสี้ยนของคำว่าชดใช้ออกไปบาดแผลเรื้อรังก็เยียวยาตัวเองได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์

 



“โอ้โฮ ยิ้ม ๆ สดชื่นสดใสรับวันจันทร์”

“ผิดหรือไงเล่า”

“ไม่ผิด ที่ทักเพราะเธอเป็นที่รัก ทักไม่ได้หรือไงเล่า” บริภัทรคว่ำปากใส่พวกชอบล้อเลียน ไม่สนใจหน้าดำ ๆ ที่พยายามจะแลบลิ้นปลิ้นตาตอบโต้ รีบเดินออกจากคอนโดไปยังสถานีรถไฟฟ้าทันที ทั้งสองมีเรียนเหมือนกัน เช้าหนึ่งวิชายาวสามชั่วโมง บ่ายอีกสองวิชา บริภัทรนั้นพร้อมตามสภาพแต่ภาคินกลับตรงกันข้าม เมื่อวานชายหนุ่มถูกดูดพลังไปเกือบหมดร่าง ถึงจะได้นอนพักแต่เช้านี้ก็แทบจะหลับตาเดิน อาศัยโอบไหล่เพื่อนตัวเล็กเพื่อไม่ให้เป๋ตกขอบทางเท้าไปจนถึงคณะ

สองเพื่อนต่างไซส์มาถึงก็ตรงเข้าห้องเรียน เตรียมหนังสือปากกาพร้อมภาคินก็ทิ้งตัวฟุบไปกับโต๊ะสีขาว บริภัทรได้แต่มองอย่างเห็นใจแกมอ่อนใจ คนตัวเล็กตรวจดูว่าปิดระบบเสียงมือถือเรียบร้อยแล้วจึงขยับนั่งตัวตรง เพื่อนนักศึกษาหญิงที่นั่งถัดไปข้างหน้าสามแถวรีบหันหน้าหนีทิ้งท้ายทอยไว้ให้บริภัทรมองอย่างแปลกใจ พอย้ายสายตาไปทางซ้ายก็เห็นอีกกลุ่มมีอาการคล้ายกัน ตอนนั้นเองที่บริภัทรเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ จากความสงสัยในใจก็เริ่มมีความกังวลพุ่งพล่านผสม บริภัทรสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก กระดุมเสื้อนักศึกษาก็ติดตรงทุกเม็ด แขนเสื้อพับเรียบร้อย ผมก็สระแล้วเป่าไดร์เหมือนทุกวัน แว่นก็ไม่ได้เปลี่ยนอันใหม่ ถ้าไม่ใช่ตัวบริภัทรเองที่แปลกแล้วพวกนั้นซุบซิบอะไรกัน มองตอบก็หันหน้าหนี คนที่กล้าก็จ้องเอา ๆ แววตาทั้งสงสัยและเคลือบแคลงใจ


อะไรกันนะ?   


บริภัทรไม่ใช่ตัวเด่นของคณะที่จะชินกับสายตาคนมองหรือการเข้าหาของคนนั้นคนนี้ เด็กหนุ่มอยู่อย่างเงียบ ๆ ไปตามประสา คบหาเพื่อนไม่แบ่งแยกแต่เพื่อนสนิทอย่างแท้จริงก็มีเพียงคนเดียว เรียนไปทำงานพิเศษไป อยู่คณะอยู่ร้านหนังสืออยู่คอนโด ก็ไม่มีอะไรต่างจากปกตินี่...นา...


หรือว่า?


“บี! บริภัทรสะดุ้งโหยง หัวใจตกกระทบพื้น กว่าจะเก็บขึ้นมาพร้อมสามสิบสองขวัญเจ้าของเสียงเมื่อกี้ก็ประชิดโต๊ะแล้ว

“คุณเซย่า”

“นึกว่าบีจะไม่มาเรียนซะแล้ว”

“ทำไมล่ะ? ก็วันนี้มีเรียนเต็มวันตามปกติไม่ใช่เหรอ?” เซย่าพยักหน้ารัว ๆ เรียวคิ้วสวยขมวดแทบจะพันกันเป็นเงื่อน คนสวยของคณะมองหน้าบริภัทรพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ขยับ ๆ จะพูดแล้วก็ไม่พูด เปลี่ยนไปมาอยู่อย่างนั้น “คุณเซย่าเป็นอะไร? มีอะไรเหรอ?”

“บี คือ เราไม่รู้ว่าควรพูดหรือเปล่า เราอยากรู้มาก อัดอั้นตันใจมาก เราพยายามถามพี่ชานแล้วแต่พี่ชานไม่ยอมตอบเลย บี บีอย่าหาว่าเราละลาบละล้วงเลยนะ”

“แล้วมันเรื่องอะไร? เราก็งงแล้วนะคุณเซย่า”

“คือ บีไม่เล่นอินสตาแกรมใช่ไหม?” บริภัทรส่ายหน้า

“ไม่ได้สมัครไว้”

“นั่นแหละ” ร่างผอมเพรียวย่อตัวลงข้างเก้าอี้บริภัทร มองไปรอบ ๆ พอเป็นพิธีแล้วก็วางสมาร์ทโฟนรุ่นเดียวกับของพี่ชายแต่เป็นสีโรสโกลด์ใส่มือบริภัทร 

“เมื่อวานมีคนอัพรูปนี้ในอินสตาแกรม...”

 



           eunjicutecute อีดอกกกกกก โทรศัพท์ในมือกูสั่นไปหมด ไม่ใช่ใช่มั้ย T^T

iambomee อิเหี้ย เจ็บใจดังไฟสุมทรวงทะลวงอกชั้นนนนน มึงจะทำลายวันดี ๆ ของกูแบบนี้ไม่ได้นะอีริ! อิเพื่อนเฬว!

Joyful แฟนพี่ชานนท์หรือพี่ริ

Sojinni คนนั่งอ่ะเพื่อนมึงแต่คนยืนอ่ะใคร อิห่า เรื่องชาวบ้านมาอีกแล้ว กูต้องรู้ ๆ ๆ ๆ

galaxy_fanfan กูว่าคนยืนคุ้น ๆ มึงมา ๆ @zyxzjs

taewooooo เชี่ยชาน เอางานท้ายเทอมมากองให้กูทำ ตัวเองหนีไปช็อป ไอ้สันดาน พวกมึงมาช่วยกูด่ามัน มันเป็นคนเลว @minmin @galaxy_fanfan @zyxzjs 

wendynaka @beargigi คราวก่อนเจอเหมือนไม่ใช่คนนี้ป่ะ

zyxzjs เรื่องอย่างนี้ให้เจ้าตัวออกมาพูดดีกว่า

zyxzjs กูจะไม่เล่านะว่าเจอมันที่เซ็นเวิลด์สองหน #กับคนเดิม

minmin @zyxzjs @galaxy_fanfan @taewooooo ถึงว่าพักนี้หายหัว โถ พ่อขุนแผนแสนสะท้าน

queenchoa ของยูไม่ใช่หรอ??? @oh_is_no1

oh_is_no1 @queenchoa นั่นสิ

 



        นี่เอง

สาเหตุอาการแปลก ๆ ของหลายคนในห้องนี้

          “คนในรูปนั่น บีใช่ไหมจ๊ะ?” บริภัทรถอนใจเสียหนึ่งครั้ง เด็กหนุ่มคิดมาตลอดว่าคุณเซย่าน่าจะรู้เรื่องที่พี่ชายมาพบตนถี่ ๆ ช่วงสองสามวันมานี้ แต่เห็นปฏิกิริยาเพื่อนสาวแล้ว บริภัทรคงต้องปรับความคิดตัวเองเสียใหม่

          “ใช่ เราเอง” คุณหนูตัวขาวเบิกตาโต ระล่ำระลักถามลิ้นแทบพันกัน

          “ปะ ไปด้วยกันได้ยังไงอ่ะ?”

          “ก็ คุณชานนท์ไปรับที่คอนโด” คุณพระคุณเจ้าช่วย! ชาลิสากดมือทาบอกด้วยลีลาเดียวกับมารดาเป๊ะ ที่คิดไว้คืออาจจะเจอกันโดยบังเอิญที่ห้าง ไม่คิดว่าจะเป็นพี่ชายหล่อนที่บุกไปหาบริภัทรถึงที่พัก แน่นอน ชาลิสาจำได้ บริภัทรไม่ยอมกระทั่งพบหน้าพี่ชาน ไม่สนใจ ไม่พาดพิงถึง ทั้งยังพยายามจะลืม

          “แล้วบีโอเคไหม? เป็นยังไงมั่ง? พี่ชานทำอะไรบีหรือเปล่า? โอย ที่ถามแล้วไม่ยอมตอบเพราะแบบนี้นี่เอง พี่ชานนะพี่ชาน ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ คอยดูนะ กลับบ้านจะฟ้องคุณแม่ให้หมดเลย นิสัยไม่ดี ไปบังคับบีได้ยังไง”

          “ไม่ใช่แบบนั้นคุณเซย่า”

          “...ฮะ? ไม่ใช่?”

          “อื้อ คุณเซย่าเข้าใจผิดแล้ว คุณชานนท์ไม่ได้บังคับหรือทำอะไรไม่ดีเลย” ข้ามตอนที่โผล่ไปฉุดบริภัทรเข้าซอกตึกในลานจอดรถไปก็แล้วกัน “จริง ๆ นะ”

          “แล้ว แล้วมัน ยังไงอ่ะ พี่ชานไปรับ บีก็ไปกับพี่ชานดี ๆ งั้นเหรอ?”

          “ก็...” เรื่องมันยาวไหม ก็ไม่ เรื่องมันเกิดขึ้นในช่วงเวลาสามวันเอง แต่เป็นสามวันที่อัดด้วยรายละเอียดเชิงตรงเชิงซ้อนมากมาย บริภัทรต้องเล่ายังไงให้สั้นที่สุดและเข้าใจง่ายที่สุด

          เสียดายที่อาจารย์เดินเข้าห้องมาเสียก่อน

          “เลิกคลาสแล้วค่อยคุยกันนะ” ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่บริภัทร คุณหนูเซย่าคงยืนกรานว่าต้องคุยให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ แต่พอเป็นบริภัทรที่เซย่าค่อนข้างแคร์ด้วยความไบแอสส่วนตัว อยากรู้มากแค่ไหนก็ทำได้แค่ข่มใจรอ ลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์ไม่ยอมสละเวลาเรียนอันมีค่าแน่ ๆ

          “โอเค แต่เช้านี้เซย่าขอนั่งข้างบีนะ” บริภัทรยังไม่ทันคัดค้าน เซย่าก็แทรกตัวเข้าไปนั่งข้างภาคินที่ยังหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว “สัญญาว่าจะไม่ชวนคุยตลอดสามชั่วโมง วางใจได้”

          ภาคินหลับยาวสามชั่วโมง ไม่รู้ตัวว่าถูกขนาบด้วยคนสวยระดับดาวคณะกับเพื่อนตัวเล็ก กระทั่งคุณเซย่าทำถุงปากกาหล่นใส่หัวนั่นแหละถึงได้งัวเงียยกหัวขึ้นจากกระเป๋าเป้

          “เราขอโทษ ภาคินเจ็บมากไหม ขอโทษจริง ๆ นะ เราไม่ได้ตั้งใจ”

          “ไม่เป็นไร กะโหลกผมหนา”

          “ไม่เป็นไรแน่นะ”

          “อือ”

          “งั้นเซย่าขอตัวบีไปก่อนนะ”

“ไปไหน?”

“แถว ๆ นี้แหละจ้ะ พอดีมีเรื่องจะคุยน่ะ เจอกันวิชาบ่ายนะ”

“เดี๋ยว แล้วข้าวล่ะ...” มือคร้ามเอื้อมออกไปหมายคว้าแขนเพื่อน พอดีกับที่คุณหนูเซย่าเธอตั้งใจจะทำแบบเดียวกัน แทนที่จะได้จับแขนไอ้ลูกหมาเพื่อนยากกลับกลายเป็นจับเข้ากับมือนุ่ม ๆ ของคนสวยไปแทน เห็นแบบนั้นก็ถึงกับตื่นเต็มตา เลิกลั่กกันทั้งชายทั้งหญิงจนบริภัทรต้องยื่นมือเข้ามาช่วย

          “คินไปรอที่โรงอาหารละกัน”

          “.......”

          “ได้ยินไหมเนี่ย?”

          “เออ ได้ยิน!” บริภัทรเกือบหลุดขำ คนดำเขินนี่หน้าไม่แดงนะ หน้าเขียว

 



          “สรุปคือพี่ชานต้องการชดใช้เรื่องคืนนั้นก็เลยไปหาบีที่ทำงาน ไปรับไปส่ง วันหยุดก็ไปหาที่คอนโด พาไปกินข้าว ซื้อของ บีไม่ได้โกรธพี่ชายเราแล้วก็เลยไม่ปฏิเสธ เพื่อที่ว่า พอพี่ชานได้ทำอย่างที่ตั้งใจแล้วทั้งสองคนจะได้กลับไปใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนเดิม เราสรุปถูกใช่ไหม?” เจ้าของดวงตาเรียวเล็กพยักหน้าแทนการตอบรับ แม้แต่ตอนที่นั่งคุยกันอยู่ตรงนี้ ลานใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างตึกคณะ ก็ยังมีคนสนใจเราทั้งคู่ตลอดเวลา สงสัยนักทำไมไม่เดินเข้ามาถามตรง ๆ นะ วิพากษ์วิจารณ์ไปกับตัวหนังสืออยู่ได้

          “คุณเซย่าโกรธหรือเปล่า ถ้าคิดว่าสิ่งที่เราทำไม่เหมาะสมยังไงก็บอกได้นะ เราจะได้หาทางออกอย่างอื่น”

“ไม่ ๆ ๆ บีทำถูกแล้ว ถูกต้องเหมาะสม” เราเห็นด้วยมาก ๆ

“เราก็คิดอยู่นะว่าจะมีใครเห็นแล้วเข้าใจผิดหรือเปล่า แล้วก็มีจริง ๆ เออ เมื่อ วันศุกร์มั้ง เราเจอเพื่อนคุณชานนท์คนนั้นด้วย คนที่ชื่อโอ้ เค้าดูไม่ค่อยพอใจที่เห็นคุณชานนท์อยู่กับเรา”

“มีสิทธิ์อะไรไม่พอใจ!

“........”

“ขอโทษจ้ะบี เราไม่ชอบคนนี้น่ะ แค่พี่ชานควงด้วยนานหน่อยก็สำคัญตัวผิด คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น ชอบอวด ชอบแสดง น่ารำคาญมาก ๆ ดีที่พี่ชานไม่หลงผิดคิดจริงจังด้วย”

“เราเห็นเค้าที่งานวันเกิดคุณเซย่าด้วย”

“ไม่มีใครเชิญ พูดเลย คราวก่อนก็เพราะไปมีเรื่องหึงหวงกับเพื่อนพี่ชานที่ทองหล่อไง เลยโดนเขี่ยทิ้ง นึกว่าจะไปแล้วไปลับ ยังตามติดมาก่อกรรมกับบีจนได้”

“เรา?”

“ก็ที่คนเค้าเม้าท์กันทั้งไทม์ไลน์ว่าบีแย่งพี่ชานมาจากแฟนเก่าเนี่ย ต้นตอก็มาจากเพื่อนนางทั้งนั้น นางก่อควันโพสต์เพ้อนั่นเพ้อนี่ในไอจี เพื่อนนางก็ไปสุมไฟ คนไม่รู้ก็คิดว่าจริง หลงเชื่อหน้าสวย ๆ สงสารนางกันใหญ่ บีเลยตกเป็นจำเลยสังคมทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดอย่างนี้ไง”

“เดี๋ยวก่อนคุณเซย่า ขออีกที เราแย่งอะไรใคร?”

“แย่งพี่ชานมาจากนางพี่โอ้ ดาวเด่นนิเทศ แฟนเก่า วงเล็กเปิด ที่อุปโลกน์ตัวเองขึ้นมา วงเล็บปิด” บริภัทรอ้าปากค้าง สีหน้าใกล้เคียงคำว่าช็อคเข้าไปทุกที “โอเค เราเก็ต จริง ๆ แล้วคือบีเพิ่งรู้จากเรา”

“เราแค่รู้สึกว่าวันนี้เพื่อน ๆ ในคลาสมองเราแปลก ๆ แบบ ไม่ใช่ในทางที่ดีเท่าไหร่ ยังไม่ทันถามใครคุณเซย่าก็เข้าไปคุยเรื่องรูปเสียก่อน ตกลงว่ามันมีอะไรมากกว่ารูปที่ปล่อยออกมาสินะ”

“มีมากเลยจ้ะบี”

“บ้าจัง เรื่องไม่มีมูลเลยแท้ ๆ” แล้วก็บ้ามากที่เรื่องที่เคยกลัวมันดันเกิดขึ้นจริง กับคนชื่อโอ้นี่มันตั้งแต่งานวันเกิดคุณเซย่าแล้วนะ ตั้งแต่ตอนนั้นเลยที่บริภัทรจับพลัดจับพลูหลงเข้าไปเป็นบุคคลที่สาม(ยืนยันว่าไม่ใช่มือที่สามแน่นอน)ระหว่างชานนท์กับคนคนนี้ ที่ร้านอาหารอีกครั้ง ตอนนี้ก็อีก

“รูปถ่ายจากด้านข้างแถมยังเบลอขนาดนี้ถ้าไม่ใช่คนใกล้ชิดจริง ๆ ก็ดูไม่ออกหรอกว่าเป็นบี ขนาดเราเห็นตอนแรกยังไม่แน่ใจ ขุดไปเรื่อย ๆ ถึงรู้ว่ามีพวกประสงค์ร้ายจงใจชี้เป้ามาที่บี คนพวกนี้นี่ครอบครัวคงมีปัญหาจิตใจเลยมีบาดแผล” มนุษย์จิตใจเต็ม ๆ เค้าไม่ทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้หรอก

“คุณเซย่าคิดว่าเราเป็นอย่างที่พวกเค้าว่าไหม?”

“ไม่” เซย่าผู้เคยพลาดมาแล้วหนึ่งครั้งจะไม่ยอมพลาดอีก “เรามั่นใจว่าบีดีกว่านั้น คนมักน้อยอย่างบีไม่มีทางแย่งของของใครแน่ แล้วคนอย่างพี่ชานน่ะไม่มีใครแย่งเขาได้หรอก อยากอยู่ไหนก็อยู่ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่งั้นจะครองตัวเป็นโสดให้นางพี่โอ้เพ้อแล้วเพ้ออีกอย่างนี้เหรอ”

“อืม จะสงสารนะถ้าเค้าไม่ทำร้ายเราก่อน”

“แหม ฟังบีพูดแบบนี้แล้ว เราขนลุกแปลก ๆ เลยแฮะ” บริภัทรยิ้ม เขาเคยเห็นความคลั่งไคล้ของพี่โอ้กับตาตัวเอง ขนาดโดนคุณชานนท์ปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังไม่ยอมตัดใจ แล้วไหนจะเรื่องยานั่นอีก เป็นก้าวที่ผิดพลาดจริง ๆ

“นางทำตัวเอง คนนิสัยไม่ดีใครจะอยากยุ่ง เราคนหนึ่งล่ะที่ไม่เอา”

“จริง ๆ แค่เราบอกไปตามตรงว่าเรากับคุณชานนท์รู้จักกันเฉย ๆ ไม่ได้คบกันแบบนั้น คนก็น่าจะเข้าใจนะ”

“อื่อออออ” เซย่าลากเสียงในคอ จับปลายนิ้วตัวเองบิดไปมาก่อนจะพันเล่นกับปลายผมสั้น ๆ เหนือบ่า “...คือว่านะบี เซย่าถามอะไรบีหน่อยได้ไหมอ่ะ คือ แบบว่า บีกับพี่ชานอ่ะ ไม่มีอะไรกันจริง ๆ เหรอ?”

“.........”

“ถ้าบีกลัวกระแสก็ไม่ต้องสนใจเลยนะ บีไม่ได้ไปแย่งใครมาแน่นอนเรายืนยันได้ พี่ชานไม่ได้เป็นแฟนพี่โอ้ พี่ชายเราโสดจริง ๆ”

“คุณเซย่า!” 

“อุ่ย แหะ ๆ” บริภัทรผ่อนลมหายใจออก ระงับกระแสปั่นป่วนในอกโดยไม่นำพาเสียงหัวใจคึกโครมและใบหน้าร้อน ๆ ก่อนเอ่ยกับรอยยิ้มในดวงตาคู่ตรงข้าม

“เอาเป็นว่า ถ้ามีคนมาถามเราจะไปตามตรงว่าไม่ใช่ ถ้าคุณชานนท์ไม่เดือดร้อนจะปล่อยให้ข่าวเงียบไปเองก็ได้ หรือถ้าจะให้เร็วขึ้นคุณเซย่าก็ช่วยอีกเสียง จะอัพอินสตาแกรมหรืออะไรก็ได้ ข่าวใน SNS มันไปเร็วกว่าอยู่แล้ว”

“.........”

“แบบนี้ดีไหม?”

“.........”

“คุณเซย่า?” 

เจ้าของชื่อเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ ใบหน้าเรียวขาวราวกับมีรังสีแห่งความยินดีทอแสงเปล่งประกาย...แกมความสาสมใจ แบบแปลก ๆ บริภัทรคิด

“บีจ๋า” จริง ๆ นะ เซย่าเพิ่งจะทึ่งกับความสุขุมเยือกเย็นแกมน่ารักของบี (ไบแอสล้วน ๆ) แต่ตอนนี้ มีอีกคนที่เซย่านึกทึ่งจากใจ 


มือขาวยื่นสมาร์ทโฟนเครื่องเดิมข้ามโต๊ะไปให้บริภัทรอีกครั้ง


“เราว่า พี่ชานคงไม่อยากให้ข่าวเงียบแล้วล่ะ”

 


 

 

 

 

 

 



 

 


(7/7) 

of

C O M P E N S A T I O N




#3rdsf




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 848 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8427 chaers_61 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 11:24
    พี่ชานโว๊ยยยยยยยย กรี๊ดดดดด
    #8,427
    0
  2. #8376 ChungWila (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:32
    อ้าวเฮ้ยยยยยยยยย
    #8,376
    0
  3. #8336 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 08:49
    เออออ แน่กับคนอื่นตลอดอ่ะ กับน้องบีคือซึนใส่น้องเว่อร์
    #8,336
    0
  4. #8307 heykiki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 13:08
    อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมม
    #8,307
    0
  5. #8262 areenachesani (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 17:06
    แหมมมม อิพี่ชานน
    #8,262
    0
  6. #8183 Sasieee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 14:19
    กรี๊ดดดดดดดเเเ พี่คะะะะ
    #8,183
    0
  7. #8139 Airinxin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:59
    เขินนนนนน !!
    #8,139
    0
  8. #7927 sunshinyi19 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:56
    หู้ววววว
    #7,927
    0
  9. #7753 somruethai1307 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:42
    ง่องววว ไปถ่ายตอนไหน น้องน่าฟัดมากไหมคะ
    #7,753
    0
  10. #7608 Fairy wings (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:10
    เปิดตัวแรงเหลือเกิน หูย หูยยย
    #7,608
    0
  11. #7493 MINCE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 20:13

    เอ้าาาาาา ง่าย ๆ งี้เลยหรอ พ่อคู๊นนนนน

    #7,493
    0
  12. #7492 zuthita (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:36
    กรี๊ดดดดดด หนูเขินรูปที่คุณเรียลชานนท์อัพมากกก กรี๊ดดดดดดดดด
    #7,492
    0
  13. #7450 PㅇlarBear` (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 10:19

    คุณพี่ชานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    #7,450
    0
  14. #7444 fourfivesix (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 00:22
    พี่ชานนนนนนนนนน แงงง ชดใช้อะไร๊ ชอบเค้าแล้วล่ะสิ
    #7,444
    0
  15. #7229 tothemoonnnn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 06:39
    กรี้ดดดดดดดด แค่แฮชแท็กเป็นชื่อน้องก็เขินแล้วงะ ;——;
    #7,229
    0
  16. #6994 _tangkwajiya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 09:30
    แหมๆๆๆๆๆๆ -คุณพี่ชานน
    #6,994
    0
  17. #6809 kriskky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 23:52
    คร๊ มาค่ามาดูวววเจ้าตัวลงรูปเองไม่เกรงใจใครใดๆทั้งสิ้นอิอิอิอิ
    #6,809
    0
  18. #6725 Mat.ing (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 03:06
    กี้ดดดดดดดดดด
    #6,725
    0
  19. #6458 Faii_ChanHun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 18:36
    กรี๊ดดดดชานนท์นางร้าย
    #6,458
    0
  20. #6427 Lawganeyyeol (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 05:27
    ร้ายหนัก หื้ยยยย
    #6,427
    0
  21. #6287 Peach9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:11
    โอ้วโหวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,287
    0
  22. #6244 iwannascreamallthetime (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 06:19
    พี่ชานนท์ร้ายยยยยยยย โอ้โหหหหหหหหห เอาแบบนี้เลยนะ
    #6,244
    0
  23. #6220 CBforever (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 22:15
    ตาพี่เขาร้านนะคะหัวหน้า 55555555555 เอางี้เลยหรอพี่!!
    #6,220
    0
  24. #5856 hunhun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 13:55

    สาแกใจยิ่งนักกกกกกกกรี๊ดดดดดดดดดด

    #5,856
    0
  25. #5778 Chankuma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 03:19
    ขุนชานนท์ไม่ได้มาเล่นๆ ฮิ้ววว
    #5,778
    0