นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fic BSD]Kiss[Oda x Dazai/Ԥ麹]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฟิคโอดะดาไซน่ารัก ๆ ตับไม่แหกค่ะ
B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 พ.ค. 61 / 17:52


Title : Kiss

Prairing : Odasaku x Dazai

Status : Shounen Ai/ Romance/ healing

Rate : PG-13

Writer : CyaNight

Author note : ฟิคสายฮิลแก้บน ดาไซฟิคนี้อ่อยแรงมาก ๆ

 

ณ.บาร์ lupin เวลาหัวค่ำ เนื่องจากวันนี้มีฝนตกพรำ ๆ ทำให้อากาศค่อนข้างชื้นและหนาวเย็น ทำให้ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านและเสียงดังจอกแจกวุ่นวายนัก ช่างเป็นเวลาอันเหมาะเจาะในการมานั่งดื่มเสียจริง

ร่างของลูกค้าขาประจำของบาร์นี้ดาไซ โอซามุนั่งประจำอยู่ที่เดิม ใบหน้าที่ซีกหนึ่งมีผ้าพันแผลพันอยู่ไถลงไปกับโต๊ะของบาร์และถอนใจอย่างเบื่อหน่าย

“งานเสร็จเร็วมันก็ดีอยู่หรอก แต่อยู่คนเดียวแบบนี้มันเหงาจังน้า ถ้ามีสาวสวยมานั่งดื่มด้วยสักคนคงดี”

ดาไซบ่นอุบอิบกับตัวเอง พลางเอานิ้วของตนไปจิ้มน้ำแข็งในแก้วเหล้าเล่น ในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงของเจ้าแมวสามสีครางแว่วมาพร้อม ๆ กับเสียงเปิดประตู ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่แสนจะคุ้นหู

“โอดะซาคุ!!

ดาไซรีบเงยหน้าขึ้นและหันไปหาผู้มาเยือนทันที สีหน้าที่เบื่อหน่ายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีน้ำตาลทอประกายเริงร่าอย่างเห็นได้ชัด

“รอมานานแล้วเหรอดาไซ”

“ก็ไม่นะ พอดีวันนี้งานเสร็จเร็วด้วย แต่พรุ่งนี้ก็ยังมีอีกงานรออยู่แต่เช้าเลยแหละนะ”

            น้ำเสียงของดาไซเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องงาน ว่าแล้วเจ้าตัวก็ฟุบลงเอาหัวไถกับโต๊ะบาร์อีกรอบ

โอดะซาคุเดินเข้ามาแล้วนั่งลงบนที่นั่งข้าง ๆ ดาไซ ดวงน้ำสีฟ้าหม่นจ้องมองท่าทีของอีกฝ่าย ก่อนจะแอบลอบยิ้มออกมาน้อย ๆ กับปฎิกิริยาที่ซื่อตรงเกินคาดของคนตรงหน้า ทั้งที่ยามปกติเป็นผู้บริหารของพอร์ทมาเฟียที่ใคร ๆ ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าคน ๆ นี้คิดอะไรอยู่ในหัว แต่ในยามนี้กลับแสดงสีหน้าอย่างตรงไปตรงมาได้มากขนาดนี้

ถ้าสมาชิกคนอื่นในพอร์ทมาเฟียมาเห็นดาไซในตอนนี้ก็คงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกันกระมัง

            “โอดะซาคุเลี้ยงเหล้าฉันหน่อยนะ~

            ทันทีที่ดาไซเอ่ยออกมาแบบนั้น โอดะซาคุถึงกับเอามือของตนไปจับท้ายทอยแล้วถอนหายใจออกเบา ๆ

“ก่อนหน้าที่ฉันจะมานายก็ดื่มไปแล้วไม่ใช่เหรอ แถมนายเพิ่งบอกไปเองไม่ใช่เหรอว่าพรุ่งนี้มีงานแต่เช้าน่ะ เพราะงั้นวันนี้หยุดดื่มได้แล้ว”

“เอ๋~

เสียงนุ่มทุ้มนั้นเอ่ยปฏิเสธอย่างหนักแน่น ทำให้ดาไซลากเสียงยาวออกมาอย่างเสียดาย ตามปกติโอดะซาคุมักจะเผลอใจอ่อนกว่าปกติให้กับดาไซทุกที แต่เนื่องจากเจ้าตัวก็เพิ่งพูดไปเองว่าวันพรุ่งนี้มีงานแต่เช้า ปล่อยให้เมาเลอะคงไม่ใช่เรื่องดีนัก

นาน ๆ ครั้งคนเราก็ต้องทำใจแข็งกันบ้าง

“ก็ได้..วันนี้พอแค่นี้ก็ได้”

โอดะซาคุชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมทำตามอย่างว่าง่าย ถ้าหากเป็นตามปกติดาไซคงหาเรื่องต่อรองไม่ยอมทำตามง่าย ๆ แท้ ๆ

“วันนี้จะพอแค่นี้ ถ้าโอดะซาคุยอมจูบฉันนะ”

คำพูดต่อมาที่ออกมาจากบอกดาไซ เล่นเอาสมาชิกระดับล่างของพอร์ทมาเฟียอย่างโอดะซาคุติดสตั๊นไปไม่เป็น ไม่รู้จะตอบอะไรดี เดิมเขาก็รู้นิสัยของดาไซว่าเป็นพวกชอบเล่นอะไรแผลง ๆ  แถมยังติดนิสัยพูดทีเล่นทีจริง แต่รูปแบบนี้ตั้งแต่คบกันมาก็เพิ่งเคยเจอวันนี้นี่แหละ!!

“หา...?”

“ถ้าไม่จูบอย่างน้อยขอแค่หอมแก้มก็ได้ นะ ๆ”

“เอ่อ...นายเมาแล้วรึเปล่าเนี่ยดาไซ”

“ฉันเพิ่งดื่มไปแค่แก้วเดียวจะเมาได้ยังไงล่ะ~

ดวงตาสีฟ้าหม่นมีแววตาลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายเป็นแบบนั้นดาไซก็ยิ่งนึกสนุกเลยเขยิบตัวไปใกล้โอดะซาคุมากขึ้น

“แค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว แล้วคืนนี้จะยอมเป็นเด็กดีเชื่อฟังทุกอย่างเล---โอ๊ย!!

“หยุดแกล้งคุณโอดะซาคุได้แล้วครับดาไซคุง คุณโอดะซาคุทำหน้าลำบากใจใหญ่แล้วเห็นไหมเนี่ย”

ไม่ทันที่ดาไซจะพูดได้จนจบประโยคดีก็โดนขัดลงเสียก่อนด้วยสันมือของซาคากุจิ อังโกะเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของพอร์ทเฟีย

“บู่~อังโกะขัดคออะ เมื่อกี้กำลังเข้าได้เข้าเข็มเลยแท้ ๆ ”

ดาไซยกมือขึ้นกุมหัวบริเวณที่ถูกสันมืออังโกะทุบ

“อย่างน้อยก็ถือว่ายังดีที่วันนี้คุณโอดะซาคุยอมใจแข็งกับดาไซคุงบ้างนะครับ บอสคงไม่ปลื้มนักหรอกถ้าพรุ่งนี้หนึ่งในผู้บริหารไปทำงานสายเพราะเมาค้างน่ะ”

โอดะซาคุไม่ได้เอ่ยตอบอะไรอังโกะไป แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ออกมาแทน

“อ่า มาถึงก็บ่นเป็นคนแก่เลยนะอังโกะเนี่ย”

“นั่นก็เพราะคุณเป็นซะอย่างนี้ไงล่ะครับ!!

ตอนนี้โอดะซาคุอยู่ท่ามกลางสงครามน้ำลายของคนสองคน แต่บรรยากาศในบาร์กลับเข้าสู้สภาวะปกติแล้ว ทำให้โอดะซาคุโล่งใจเบา ๆ ที่อังโกะมาถึงในเวลาที่เหมาะเจาะพอดี

สรุปแล้วเมื่อกี้นี้นี่ดาไซแค่ตั้งใจจะปั่นหัวเขาเล่นแค่นั้นเองล่ะมั้ง?

หลังจากนั้นก็นั่งดื่มกันต่ออีกสักพัก(แน่นอนว่าดาไซโดนอังโกะบังคับให้ดื่มน้ำผลไม้แทนเหล้า) แล้วก็แยกย้ายกัน

“ถ้างั้นก็ขอตัวก่อนละครับ คุณโอดะซาคุฝากดูดาไซคุงหน่อยนะครับ อย่าให้เขาไปเถลไถลก่อนถึงพักล่ะ”

อังโกะกล่าวกำชับอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป โอดะซาคุเหลืบมองร่างที่เตี้ยกว่าตนเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรดาไซก็เดินนำไปก่อนแล้ว

เงียบ เงียบ เงียบเกินไป ระหว่างทางมานี้เงียบเกินไปจนน่าอึดอัด ดาไซเอาแต่เดินฉับ ๆ อย่างเดียวไม่ยอมพูดอะไรเลย ทั้งที่ปกติระหว่างทางกลับจะหาเรื่องคุยไม่หยุดตลอด

“นี่โอดะซาคุ”

ในที่สุดความเงียบอันน่าอึดอัดก็ถูกทำลายลงเมื่อดาไซเป็นฝ่ายยอมเปิดปากพูดออกมาก่อน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของตน

“อะไรเหร----

ริมฝีปากบางของดาไซทาบทับลงไปที่ริมฝีปากของโอดะซาคุโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ดวงตาสีฟ้าหม่นเบิกกว้างอย่างแปลกใจ เรียวปากของดาไซบดเข้าไปให้ชิดขึ้นกว่าเมื่อครู่ ก่อนจะผละออกมาแล้วคลี่ยิ้มอย่างซุกซนและเจ้าเล่ห์ ในขณะที่โอดะซาคุยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตน๋็

“ที่พูดว่าถ้ายอมจูบแล้วจะยอมเป็นเด็กดีนั่นน่ะไม่ได้พูดเล่นหรอกนะแล้วก็”

ดาไซโน้มตัวไปหาคนที่สูงกว่าตนแล้วกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายเบา ๆ

“ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่โอดะซาคุล่ะก็ฉันไม่ยอมขนาดนี้หรอก”

สมองของโอดะซาคุกำลังประมวลผล ตามปกติการที่อยู่ดี ๆ โดนจูบโดยไม่ถามความสมัครใจแบบนี้เขาน่าจะโกรธหรือไม่ก็แอบไม่พอใจลึก ๆ บ้างแต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 ความรู้สึกที่เขาโดนดาไซจูบเมื่อครู่ยังชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นสัมผัส กลิ่น หรือแม้กระทั่งลมหายใจ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจูบเมื่อครู่นั้นทำให้เขารู้สึกดี แล้วก็..อยากลองจูบดูอีกรอบ

“พอใจแล้ว ถ้างั้นก็ไปนะโอดะซาคุก็กลับดีๆล่----

คราวนี้เป็นฝ่ายดาไซที่โดนโอดะซาคุดึงเข้าไปจูบ ริทฝีปากที่เมื่อครู่เพิ่งจะจุมพิตกันไปทาบทับกันอีกครั้ง น้ำหนักของการบดจูบครั้งนี้รุนแรงกว่ารอบที่แล้ว เรียวลิ้นของโอดะซาคุค่อยๆสอดเข้าไปในปากของดาไซ และดาไซเองก็เลื่อนมือของตนไปที่ท้ายทอยของอีกฝ่ายเพื่อให้แนบชิดกันมากขึ้นและมากขึ้น .

แย่ล่ะสิ..แบบนี้มันชักจะรู้สึกดีเกินไปแล้ว

 

“ไม่คิดเลยน้า ว่าโอดะซาคุจะจูบแบบนั้นเป็นด้วย”

หลังจากที่จูบกันเมื่อกี้โอดะซาคุก็โดนดาไซขอร้องกึ่งบังคับให้เข้ามาในห้องด้วย ณ.ตอนนี้โอดะซาคุกำลังนั่งนึกเสียใจทีหลังว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป

“ขอโทษนะดาไซ”

“ขอโทษทำไม ยังไงฝ่ายเริ่มก็ฉันแล้วอีกอย่างมันก็รู้สึกดีด้วยนี่น้า”

ดาไซเอ่ยยิ้ม ๆ หันไปมองโอดะซาคุ

“ก็นะ แต่ถ้าคราวหน้าจะทำอีกบอกกันหน่อยก็ดี”

“ขอคืนคำนั้นไปให้นายทั้งหมดเลยแล้วกัน”

“ฮะ ๆ ”

 ดาไซหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วเอาหัวของตนพิงไหล่โอดะซาคุแล้วไถไปมาเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของ

“ฉันควรกลับได้แล้วล่ะ”

“จะไปแล้วเหรอ งั้นอย่างน้อยจูบราตรีสวัสดิ์หน่อยสิโอดะซาคุ”

ยังอยากจูบอยู่อีกเหรอเนี่ย..

โอดะซาคุถอนใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ของวันนี้ ถึงอยากจะใจแข็งกับดาไซแต่ยังไงเขาก็เป็นฝ่ายยอมทุกครั้งจนได้สิน่า

มือหน้าเลื่อนไปจับเรือนผมสีน้ำตาลของอีกฝ่ายแล้วค่อย ๆ จับผมหน้าของอีกฝ่ายเสยขึ้น ก่อนจะโน้มตัวลงแล้วจูบลงไปที่หน้าผากดาไซเบา ๆ

“ฝันดีนะดาไซ”

 

#ตัดจบแบบละครไทย----- #โดนตบ

ฟิคโอดะดาไซอันนี้เกิดขึ้นมาได้เพราะเราไปบน(?)กับเพื่อนในเฟสไว้ค่ะว่าถ้าเราได้ที่รองแก้วโอดะดาไซจากอนิเมทคาเฟ่มาเราจะแต่งโอดะดาไซสายฮิลหวานน้ำตาลขึ้นแก้บน แล้วก็ดันได้มาจริงๆ!! จึงบังเกิดเป็นฟิคนี้ขึ้นมา 55555 ความจริงพล็อตนนี้ร่างคร่าวๆไว้ตั้งแต่วันคิสเดย์แล้วล่ะค่ะ แต่กว่าจะมีเวลาแต่งจริงเวลาก็ร่วงเลยมาจนถึงวันนี้ซะแล้ว 55555 ถ้าอ่านแล้วชอบก็ดีใจนะคะ!!



B
E
R
L
I
N
 

ผลงานอื่นๆ ของ ไซยาไนท์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 00:09
    น่าร้ากกกก
    #1
    0