คัดลอกลิงก์เเล้ว

บทบรรยายจากชายผู้เงียบเหงา

โดย Milkshake_MiS

ความเหงา เหงาแค่ไหนกัน...

ยอดวิวรวม

859

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


859

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
เรทติ้ง : 50 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ต.ค. 54 / 20:49 น.
นิยาย ¨ҡ¼º˧ บทบรรยายจากชายผู้เงียบเหงา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

  






บทบรรยายจากชายผู้เงียบเหงา เป็นการรำพันของชายหนุ่มคนหนึ่งถึงคนที่รักที่จากไป ที่แสดงถึงความอ้างว้างในหัวใจที่ยากจะลืมเลือน

แต่เขาคนนั้นจะสามารถผ่านความรู้สึกนั่นไปได้ไหม

ขอให้ลองเข้ามาอ่าน และคุณจะพบว่า...

ความเหงา แปรเปลี่ยนเป็นความสุขได้เหมือนกัน...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ต.ค. 54 / 20:49


ท้องฟ้าในยามค่ำคืนนี้แลดูน่ากลัวนัก...

เสียงลมหวิวๆ ที่รังจะเพิ่มแต่ความรุนแรงมากขึ้นมาเริ่มพัดผ่าน...

เสียงฟ้ากรีดร้องดังสนั่น แสงฟ้าแลบแปลบปลาบยิ่งดูยิ่งน่าหวั่นเกรง...

สีแดงๆ ที่พาดผ่านไปทั่วฟ้ายิ่งขับให้บรรยากาศนั้นว้าเหว่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ...

สายฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง...พร้อมๆ กับหยาดน้ำตาของใครบางคนที่ร่วงรินลงมาพร้อมๆ กัน...



ชายหนุ่มคนหนึ่งเหม่อมองท้องฟ้ามานานนับชั่วโมง...

นานพอที่จะทำให้หัวใจแทบแหลกลาญเพราะความเหงา...

แม้สายฝนจะซาลงไปแล้ว หากทว่าสิ่งที่เขาเรียกว่า 'ความเหงา' นั้น...

กลับยังไม่จางหายไปไหนเลย...



ดวงตาที่ยังคงมีหยาดน้ำตาคั่งอยู่ในนั้นเหม่อมองท้องฟ้า...

...ที่เริ่มเปิดให้เห็นพระจันทร์กลมโต ดวงดาวยังคงประกายแวววาว

แม้จะซ่อนอยู่ในหมู่เมฆมานานชั่วโมง แต่แสงของมันก็ไม่จางหายไปไหน...

เหมือนกับเธอคนนั้น...ที่แม้จะจากเขาไปแล้ว...

แต่เขา...ก็คงยังคิดถึงแต่เธอ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

แม่ว่ามันจะต้องแลกกับความเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม...

แต่เขาก็ยังไม่รู้ตัวเอง...ว่าเขาจะผ่านความเจ็บปวดนั้นไปได้อย่างไร...




....................................................................




แสงจันทร์อ่อนๆ อาบร่างชายหนุ่มอีกครั้ง...

เขาเหม่อมองดวงจันทร์นั่นอีกครั้ง...และอีกครั้ง

อีกครั้ง...ที่แสงจันทร์สะท้อนกับน้ำที่คั่งอยู่ในดวงตา

เขาพูดกับตัวเอง...
เราต้องผ่านมันไปให้ได้

แม้รู้ว่ามันยากเกินจะทน แต่ก็จำต้องฝืนทน...

แม้รู้ว่ามันยากที่จะลืมคนๆ นั้น แต่ก็ต้องลืมเธอให้ได้

ทุกอย่างที่เขาคิด เขาตั้งใจจะ 'ฝืน' มันทั้งนั้น

แล้วเขา...จะทำได้จริงๆ หรือ...


แสงดาวส่องประกายระยิบระยับ...

ความคิดถึงของเขามันมากเกินจะรับไหว...

เขาทำมันไม่ได้...เขาลืมเธอคนนั้นไม่ได้...

ชายหนุ่มปิดม่านหน้าต่าง...พยายามให้ตัวเองไม่เห็นดวงจันทร์

ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอคนนั้นชอบมันเสียนักหนา...

เขาร้องไห้กับตัวเองเงียบๆ...

ความสูญเสียที่เขาเสียมันมากมายเกินไป...เขาทำใจรับมันไม่ไหวจริงๆ...








หากทว่า...

ภาพของหญิงสาวผู้เป็นที่รักได้เข้ามาในมโนนึก...

ใบหน้าอ่อนหวานที่ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ...กระซิบที่ข้างหูของเขาเบาๆ

เคล้าเสียงสายลมที่พัดเข้ามาในหน้าต่าง...

คิดถึงฉันสิ...คำพูดสั้นๆ ที่เธอเคยพูดกับเขาคำนั้น...

เริ่มทำให้เขาเงยหน้าจากฝ่ามือตัวเองที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา...

รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้ปรากฏมาหลายวันเริ่มเผยให้เห็น...

เขาคิดได้แล้ว...เขาคิดได้แล้วว่าเขาจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างไร...




ชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้แสงจันทร์สาดลอดเข้ามาในห้องได้อย่างเต็มที่

ดวงตาที่เคยเปียกปอนเริ่มทอดมองดวงจันทร์กลมโตบนฟากฟ้า...

เขาฉีกยิ้มบางๆ ให้พระจันทร์...แล้วปล่อยให้ตัวเองซึมซับความรู้สึกดีๆ อย่างเต็มที่...

ความคิดถึง...สิ่งนี้นี่เองที่ทำให้เขานึกขึ้นได้...

เขาได้แต่ทุกข์ทนเพราะเอาความคิดถึงมาทำให้เป็นเรื่องเศร้า...

แต่แท้จริงแล้ว...

ตราบใดที่เธอคนนั้นยังอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำของเขา...

เธอก็เหมือนมีลมหายใจและอยู่ข้างๆ เขาเรื่อยมา...




เธอไม่ได้จากเขาไปไหน...เพราะเธอนั้นจะอยู่กับเขาตลอดกาล ข้ามผ่านกาลเวลาไปอีกแสนนาน...




ผลงานทั้งหมด ของ Milkshake_MiS

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 18:32
     ชอบมากเลยจ้า :)
    #2
    0
  2. วันที่ 4 กันยายน 2554 / 09:19
    เราเห็นบทความนี้เมื่อคืน กะอ่านแต่ง่วง
    พอตื่นมาเลยแง้มคอมมาอ่าน... ทันที ^^*

    เราชอบประโยคที่ข้อมูลเบื้องต้นมาก
    ชอบมากจริงๆนะ ^^*
    แล้วก็ชอบย่อหน้าสุดท้ายที่ชายหนุ่มลุกไปเปิดหน้าต่างจนถึงจบเลย
    บรรยายได้ดีจัง...

    ส่วนตัวบทความเราเข้าใจนะว่าต้องการจะสื่ออะไรแต่อ่านแล้วอินแค่ 70%
    แล้วรูปประกอบ มันยังไม่กลางคืนพออ่ะ =o=

    ปล. มันเป็นความคิดเห็นส่วนตัวเราที่ไร้สาระบ้าบอ
    ขออภัยหากทำให้บั่นบอนจิตใจ แหะๆ


    #1
    0