[Fic knb] Red Emperor | Akashi x oc

ตอนที่ 6 : Quarter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    25 เม.ย. 62









" 帝光中学校 バスケットボール部  一年 、緑間 真太郎 背番号11 、ポジション シューティングガード   "

MIDORIMA SHINTAROU

                                ·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·






 " มิจิรุ มาช่วยทางนี้หน่อยสิ "

 " ค่า "

มิจิรุไปตามเสียงเรียก ผ่านมาเกือบเดือนแล้วที่เธอเป็นผู้จัดการชมรม ซึ่งงานของผู้จัดการค่อนข้างหนักอย่างที่นิจิมูระบอก ทุกวันจะต้องคอยดูแลอุปกรณ์ ซักผ้า ทำความสะอาด ปฐมพยาบาลเบื้องต้น เตรียมน้ำ บันทึกการฝึกของผู้เล่น รวมไปถึงซื้อของเข้าชมรม แม้งานจะหนักมิจิรุก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไรกลับกันแล้วเธอรู้สึกดีใจเสียอีกที่ได้ทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อสนับสนุนทีม 

 " อาทิตย์นี้เป็นเวรมิจิรุกับอัจจังไปซื้อของเข้าชมรมใช่มั้ย นี่รายการนะ " มิจจังพูดพลางยื่นกระดาษแผ่นยาวให้มิจิรุที่กำลังพับผ้าลงตะกร้า เด็กสาวรับมาดูโดยอัจจังที่อยู่ข้างๆก็ชะโงกมาดูด้วย

สี่สาวผู้จัดการชมรมบาสเทย์โควรวมตัวกันอยู่ในห้องซักล้าง เนื่องจากจำนวนผ้าที่เยอะทำให้ปกติต้องมาช่วยกันถึงสี่คนซึ่งก็ไม่แปลกหากดูตามจำนวนสมาชิกชมรมที่มีเป็นร้อยคน ผ้าเท่านี้อาจจะยังถือว่าน้อยก็ได้

 " หวา นี่มันเยอะขึ้นทุกอาทิตย์เลยนะเนี่ย " อัจจังว่า เธอหยิบกระดาษรายการจากมิจิรุมาเพ่งดูชัดๆ " ถึงจะรู้ว่าพวกเขาฝึกหนักขึ้นก็เถอะ แต่นี่เยอะเกินปกติแล้ว! "

 " ที่เยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคงเป็นสเปรย์คลายกล้ามเนื้อสินะ " โมโมอิที่ละมือจากการนำผ้าออกจากเครื่องอบหยิบรายการไปดูพลางพูดขึ้น อาทิตย์ก่อนเป็นเวรเธอกับมิจจังตอนนั้นต้องซื้อสเปรย์คลายกล้ามเนื้อแค่ห้ากระป๋องแต่ตอนนี้กลับขึ้นเป็นสิบกระป๋องเสียแล้ว สาเหตุอาจจะเพราะช่วงแรกการฝึกซ้อมยังไม่หนักเท่าไหร่นักเพื่อให้นักกีฬาค่อยๆปรับสภาพร่างกายไม่ให้น็อคไปเสียก่อน พอนานเข้าก็เริ่มฝึกหนักขึ้นเรื่อยๆเพื่อเตรียมตัวสำหรับรอบคัดเลือกการแข่งขันทั่วประเทศในอีกสองเดือนข้างหน้า 
 
 " หวังว่าพวกเขาจะไม่ฝืนเกินไปนะคะ " มิจิรุนึกถึงสภาพของพวกอาคาชิที่แม้จะปรับตัวได้แต่ก็เหนื่อยไม่ใช่น้อยๆ ส่วนพี่ชูรายนั้นคงจะชินกับการซ้อมแบบนี้ไปเสียแล้วจึงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่

 " นั่นสิ.....เอ้า นี่กองสุดท้ายแล้ว! " มิจจังวางผ้ากองโตที่อบเสร็จเรียบร้อยไว้บนโต๊ะ มิจิรุที่พับผ้ากองเก่าหมดแล้วจึงเริ่มพับกองใหม่อย่างรวดเร็วโดยไม่ได้สังเกตว่ามีสายตาของเพื่อนสาวอีกสามคนกระพริบตาปริบๆมองเธอเลย

 " มิจิรุพับเร็วมากเลยนะ " อิจจังเป็นคนแรกที่ทัก(ถึงจะบอกว่าทักแต่จริงๆเธอแค่กระซิบกับเพื่อนอีกสองคนต่างหาก)

" เร็วมากๆเลยล่ะ " มิจจังว่าตาม

" ระดับมืออาชีพเลยนะ " แม้แต่โมโมอิเองก็เห็นด้วย 





 " เสร็จซักที~! "

อัจจังบิดตัวคลายเมื่อยเมื่อจัดการเก็บผ้าใส่ล็อกเกอร์เรียบร้อยรวมถึงมิจจังกับโมโมอิด้วย มิจิรุเพียงหัวเราะน้อยๆก่อนจะรินน้ำใส่แก้วส่งให้ทั้งสามคน พวกเธอรับไปถือคนละแก้ว

 " ขอบคุณนะ ว่าแต่มิจิรุไม่เมื่อยบ้างหรอ เธอพับผ้าได้เยอะที่สุดเลยนะ "

 " ชั้นเคยทำอะไรแบบนี้หน่ะค่ะ ก็เลยไม่เมื่อยเท่าไหร่ "

 " นี่ๆ งานที่ต้องทำน่ะเสร็จหมดแล้ว เรากลับกันเถอะ " อังจังว่าพลางกอดคอมิจจังไปด้วยทำให้เด็กสาวที่ถูกกอดแทบล้มเพราะตั้งตัวไม่ทันเธอบ่นนิดหน่อยก่อนเด็กสาวทั้งสี่จะพากันออกจากห้องแล้วพบว่าท้องฟ้าเริ่มมืดเสียแล้ว

 " มืดซะแล้วล่ะ " 

 " ซัทสึกิจะไปหาอาโอมิเนะคุงใช่มั้ย " โมโมอิพยักหน้ารับ " มิจิรุก็ไปรอกัปตันเหมือนเดิมสินะ ฮึ่ย น่าอิจฉาพวกเธอจริงๆเลย "

 " เอ๋ / เอ๋ ? " 

 " ก็ดูสิ คนนึงก็เพื่อนสมัยเด็กที่เท่มากส่วนอีกคนก็พี่ชายที่คอยดูแลน้องสาว น่าอิจฉาจะตาย! " มิจจังทำหน้าอิจฉาเต็มที่ขณะที่อัจจังเองก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

 " ได้กลับกับคนแบบนั้นน่าอิจฉาตรงไหนกัน.. " โมโมอิบ่นพึมพัมเบาๆเพราะรู้ว่าหากพูดดังไปแล้วเพื่อนเธอได้ยิน สาวเจ้าก็คงจะสวนกลับมาอย่างทุกทีแน่ๆ

ทั้งสี่แยกกันกลางทาง มิจจังกับอัจจังเดินออกไปด้วยกัน ส่วนโมโมอิก็ขอตัวไปหาอาโอมิเนะ มิจิรุเดินย้อนกลับไปห้องผู้จัดการหยิบน้ำแร่มาสองขวดก่อนจะเดินไปทางโรงยิมเพื่อรอนิจิมูระเหมือนทุกวัน เด็กสาวเปิดประตูโรงยิมด้วยความทุลักทุเลเพราะมือสองข้างไม่ว่างก่อนจะพบพี่ชายและเด็กหนุ่มผมแดงนั่งคุยกันหน้าเคร่งเครียดอยู่ข้างสนาม 

 " อ้าว มาแล้วหรอ มานั่งนี่ก่อนมา " นิจิมูระที่สังเกตเห็นน้องสาวเดินเข้ามากวักมือเรียกเด็กสาวให้มานั่งข้างตน เธอโค้งหัวทักทายอาคาชิก่อนจะส่งขวดน้ำให้ทั้งสอง คนผมแดงส่งยิ้มให้ก่อนจะขอบคุณ ส่วนมิจิรุก็นั่งลงข้างนิจิมูระ มือใหญ่เอื้อมมาลูบหัวเด็กสาวแล้วกลับไปคุยกับอาคาชิต่อ สาเหตุที่อาคาชิต้องอยู่คุยกับนิจิมูระหลังซ้อมเพราะคนหน้าดุวางแผนไว้ว่าจะให้อาคาชิขึ้นเป็นรองกัปตัน ทำให้หลายวันมานี้หลังซ้อมเสร็จทั้งคู่จะอยู่คุยกันต่อและจะมีมิจิรุที่มารอนั่งฟังและสรุปใส่โน๊ตไปด้วย

 " วันนี้พอเท่านี้แล้วกัน " ชูโซพูดเมื่อดูนาฬิกา " ขอไปหยิบกุญแจโรงยิมก่อน รอแปป "

อาคาชิมองกัปตันที่เดินออกไปแล้วหันกลับมามองเด็กสาวที่ยังขีดๆเขียนๆอยู่ เธอแก้อะไรนิดหน่อยก่อนมองมันอย่างพอใจแล้วส่งให้เขาพร้อมยิ้มน้อยๆ

 " นี่ค่ะอาคาชิคุง " เธอยื่นสมุดเล่มน้อยให้เขา ใช่ ที่มิจิรุเขียนใส่โน๊ตก็เพื่อให้อาคาชินำกลับไปทวนสิ่งที่นิจิมูระคนพี่สอน อาคาชิไม่ได้ขอให้เธอทำแล้วชูโซก็ไม่ได้สั่งด้วย เธอแค่อยากทำมันให้เขาเท่านั้น

 " ขอบใจนะ ลำบากนิจิมูระแย่เลย "

 " เป็นชั้นสิคะที่ต้องขอบคุณที่อาคาชิคุงอุตส่าห์อ่านมัน " มิจิรุพูดไปเก็บกระเป๋าไปด้วย เธอลุกขึ้นยืนข้างอาคาชิ " อีกอย่างชั้นแค่อยากทำให้คุณเท่านั้นเอง ไม่ได้ลำบากอะไรเลยค่ะ "

อาคาชิยิ้มรับ ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีใครทำอะไรให้(ออกจะมีบ่อยๆเสียด้วยซ้ำ) แต่การที่มิจิรุพูดว่าอยากทำให้แล้วทำให้เขาเป็นความรู้สึกที่ต่างออกไป พาลให้นึกถึงตอนที่เธอพูดว่าอยากดูแลนิจิมูระ

นี่เท่ากับว่าเธอดูแลเขาด้วยรึเปล่า

 " โอ่ย ไปกันเถอะ " เสียงเรียกของนิจิมูระเรียกให้เด็กสองหันไปสนใจก่อนจะพากันเดินออกมาด้านนอก 

 " กลับด้วยกันใช่มั้ยอาคาชิ " นิจิมูระคนโตที่ล็อกประตูเสร็จสรรพหันมาถามเด็กหนุ่มผมแดงที่กลับพร้อมพวกเขามาหลายวันแล้ว

 " รบกวนด้วยครับ "

 " รบกวนอะไรของนาย ไปๆกลับกันเถอะ " ไม่ว่าเปล่ามือใหญ่คว้ากระเป๋าจากเด็กสาว ไม่ทันที่เธอจะท้วงเขาก็ชิงจับมือเล็กนั่นเหมือนทุกครั้งก่อนจะก้าวเท้านำเด็กทั้งสองอย่างไม่เร่งรีบโดยมีมิจิรุยืนตรงกลางระหว่างอาคาชิและนิจิมูระ จนมาถึงหน้าซุปเปอร์มิจิรุก็สะกิดแขนพี่ชาย " พี่ชู " นั่นทำให้ชูโซหันมาเลิกคิ้วเชิงถาม " คุณแม่ฝากซื้อของก่อนเข้าบ้านนะคะ "

 " อ่า ลืมสนิทเลย " ถ้าลืมวันนี้เขาได้อดข้าวเย็นแน่ แค่คิดท้องก็ร้องแล้ว " โทษทีนะอาคาชิรอหน่อยแล้วกัน เราก็รออยู่นี่แหละมิจิรุเดี๋ยวพี่เข้าไปซื้อเอง  ถือกระเป๋าไปก่อนนะ " นิจิมูระส่งคืนแค่กระเป๋าของมิจิรุให้เธอ ส่วนใบของเขาๆถือมันเข้าไปในซุปเปอร์ด้วยโดยเมินคำพูดอาสาถือกระเป๋าของเด็กสาวอย่างสิ้นเชิง

 " เป็นแบบนี้ทุกทีเลย " มิจิรุพองแก้มขัดใจ ชูโซชอบเอากระเป๋าหรือไม่ก็ของไปถืออยู่คนเดียวหรือจะแบ่งมาให้ช่วยก็แบ่งให้เธอน้อยกว่า นี่มันแย่มาก เหมือนเธอเอาเปรียบพี่เลย 

อาคาชิมองแก้มพองๆนั่นอย่างนึกขันไม่นานนิจิมูระคนพี่ก็เดินออกมาจากซุปเปอร์พร้อมถุงหลายใบ ดูหนักทีเดียว

 " แบ่งให้หนูถือนะคะ หนูไม่ยอมให้พี่ถือทั้งหมดนั่นหรอกนะ " จากนั้นก็กลายเป็นสงครามย่อมๆระหว่างพี่น้อง ชูโซหันหนีมิจิรุที่จะเอาถุงไปจากมือเขาแต่ยัยหนูก็ยังพยายามจะคว้ามันอยู่ดี เขายกถุงขึ้นหนียัยหนูก็เขย่ง เขาเอียวหลบไปซ้ายยัยหนูก็เอียวตาม เขาหันหลังให้ยัยหนูก็มาดักหน้า ยื้อยุดไปมาอยู่นานจนอาคาชิต้องเอ่ยปากห้ามถึงจะสนุกดีแต่เขาก็กลัวเด็กสาวที่พยายามแย่งถุงนั่นจะล้มเสียก่อน พอดีกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นของมิจิรุเธอกับพี่ชายจึงยอมหยุด เจ้าตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใบหน้าน่ารักแสดงสีหน้าแปลกใจแต่ก็กดรับสาย " สวัสดีค่ะ นิจิมูระค่ะ " 

 " ให้ผมช่วยถือนะครับกัปตัน " 

 " ห้ะ? " นิจิมูระมองหน้าอาคาชิที่พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย

 " ดีกว่าให้เธอถือใช่มั้ยล่ะครับ " อาคาชิพูดพลางหันไปทางมิจิรุที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ " ไม่อย่างนั้นคงได้แย่งกันอีกรอบเพราะเธอเองก็คงไม่ยอมให้คุณถือคนเดียวแน่ "

นิจิมูระคนพี่คิดตาม มันก็จริงอย่างที่อาคาชิว่าเขาไม่อยากให้ยัยตัวเล็กมาถือเพราะของพวกนี้ค่อนข้างหนักทีเดียว ลองนึกภาพตามนะ เด็กตัวเตี้ยๆถือของพะรุงพะรังเดินเต๊าะแต๊ะๆตามเขาต้อยๆน่ะมันดูน่าสงสารใช่มั้ยล่ะ เขาไม่ชอบให้น้องลำบากหรอกนะ

คิดอย่างนั้นมือใหญ่จึงส่งถุงให้อาคาชิ ปากก็พึมพัมว่าโทษทีซึ่งเด็กหนุ่มผมแดงก็รับมาถือไว้เขาบอกไม่เป็นไร

 " เอ๊ะ  บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ!? "  เสียงตื่นตระหนกของมิจิรุเรียกให้อาคาชิและนิจิมูระหันไปมองอย่างงงงวย เธอก้มหัวเชิงขอโทษนิดหน่อยก่อนจะสนใจปลายสายต่อ สีหน้าดูผ่อนคลายขึ้น " ดีจังค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก.... ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องซื้อของเข้าชมรมไม่ต้องเป็นห่วงให้เป็นหน้าที่ชั้นเอง อิจจังพักก่อนดีกว่าค่ะอย่าฝืนตัวเองเลย.... ค่ะ หายไวๆนะคะดูแลตัวเองด้วย "

 " มีอะไรงั้นหรอ "

 " อิจจัง..เพื่อนที่ชมรมน่ะค่ะเกิดอุบัติเหตุ " มือเล็กเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า " เธอบอกว่าไม่เป็นอะไรมากแค่เท้าแพลงนิดหน่อยแต่พรุ่งนี้คงไปช่วยซื้อของเข้าชมรมไม่ได้ แล้วก็ขอโทษใหญ่เลย " 

 " ดีแล้วล่ะที่ไม่เจ็บไปกว่านั้น "

 " แล้วซื้อของเข้าชมรมปกติไปกันสองคนใช่มั้ย แบบนี้เราจะไปกับใครล่ะ "

 " หนูไปคนเดียวได้ค่ะ ซัทสึกิจังกับมิจจังมีนัดแล้ว " เพราะตอนอยู่ห้องซักล้าง โมโมอิบอกกับเธอว่ามีนัดไปซื้อของกับอาโอมิเนะส่วนมิจจังเองก็มีนัดกับที่บ้านจะให้เมลไปบอกตอนนี้ก็คงกระทันหันเกินไปเป็นแบบนั้นมิจิรุจึงเลือกที่จะไปคนเดียวดีกว่า 

  ชูโซคิ้วขมวดเมื่อได้ยินแบบนั้น " ของมันเยอะไม่ใช่หรอ ให้พี่ไปด้วยดีกว่ามั้ย "

 " พรุ่งนี้พี่ชูต้องไปกับคุณพ่อนี่คะ " ได้ยินอย่างนั้นคนตัวโตจึงเงียบ พรุ่งนี้เขามีธุระที่ต้องไปกับพ่อสองคนจะให้พ่อไปคนเดียวก็ไม่ได้ แต่จะให้ปล่อยยัยหนูไปคนเดียวก็ไม่น่ารอด เขาที่เป็นกัปตันรู้ดีว่ามีของเยอะมากที่ต้องซื้อซึ่งยัยตัวเล็กนี่คนเดียวไม่ไหวแน่ๆครั้นจะให้ชูยะไปด้วยก็เหมือนจะทำให้ลำบากกว่าเดิม

เอาไงดีล่ะ?

 " ให้ชั้นไปด้วยมั้ย " สองพี่น้องนิจิมูระหันมามองคนพูดทันที

มิจิรุส่ายศีรษะเร็วๆ " ไม่ดีกว่าค่ะ ชั้นเกรงใจอาคาชิคุง "

 " ยังไงพรุ่งนี้ชั้นก็ว่างอยู่แล้ว นิจิมูระไปคนเดียวคงลำบากแย่ให้ชั้นไปช่วยเถอะ " 

 " แต่ว่า-- "

 " ไม่ต้องเกรงใจหรอก เหมือนกับที่นิจิมูระทำแหละชั้นก็อยากช่วยเธอนะ "

เมื่อเจอเหตุผลของอาคาชิทำให้มิจิรุที่กำลังจะแย้งต้องปิดปากเงียบทันที เด็กสาวพยายามหาเหตุผลมาแย้งเขาในหัวแต่สุดท้ายปากสีสวยก็เม้มเป็นเส้นตรงก่อนจะพูด " รบกวนอาคาชิคุงด้วยนะคะ " เธอยอมแพ้ เขาเอาเรื่องนั้นมาพูดแล้วเธอจะเถียงอะไรได้อีก

อาคาชิพยักหน้ารับดูค่อนข้างพอใจที่คนตัวเล็กกว่าไม่ปฏิเสธเขาอีก

นิจิมูระเองก็โอเคที่มีคนไปเป็นเพื่อนยัยหนูของเขาแม้จะรบกวนอาคาชิไปบ้างแต่เจ้าตัวออกปากเองเขาก็สบายใจ เมื่อตกลงกันได้จึงได้เวลากลับบ้านอีกครั้ง(มิจิรุที่เห็นอาคาชิช่วยถือของให้ก็พยายามคว้ามันมาอีกรอบ แต่นั่นแหละเธอแพ้ให้อาคาชิอีกครั้งเมื่อเขายืนยันว่าจะไม่ส่งมันให้เธอ)จนมาถึงหน้าบ้านของสองพี่น้อง อาคาชิจึงส่งถุงที่เขาถือให้กับนิจิมูระคนพี่ก่อนจะแยกกันคนผมแดงก็รั้งเด็กสาวไว้ เธอหันมามองอย่างสงสัย

 " นึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีเมลหรือเบอร์ไว้ติดต่อนิจิมูระเลยน่ะ "

 อาคาชิหยิบโทรศัพท์ของเขาส่งให้เด็กสาว " พรุ่งนี้ต้องไปด้วยกันยังไงก็แลกกันไว้มั้ย " 

 " ชั้นลืมคิดไปเลยล่ะค่ะ " เจ้าของผมสีดำหัวเราะก่อนจะรับโทรศัพท์จากเด็กหนุ่มมา เธอกดๆอยู่ครู่นึงก็ส่งคืนให้เจ้าของก่อนจะบอกให้เขากลับบ้านดีๆซึ่งเขาก็ยิ้มรับแล้วเดินจากไป มิจิรุยืนดูจนเห็นอาคาชิเดินลับตาไปเด็กสาวจึงเข้าบ้านตามเสียงเรียกของคุณนายนิจิมูระที่ถามหาลูกมือช่วยทำอาหารเย็นแล้ว









                                -·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·

ไปซื้อของกันแค่สองคนเนี่ยเขาเรียกว่าเดทรึเปล่านะ#ฮิฮิ
รู้สึกว่ายิ่งเขียนยิ่งยาวขึ้นแต่มันหาจุดลงไม่ได้จริงๆก็เอาไปหมดนี่เลยละกัน
ถือว่าชดเชยที่หายไปนานเนอะ
จริงๆแล้วเขินจัง จะยังมีใครตามอยู่มั้ยน้า

 " มัธยมต้นเทย์โคว ชมรมบาสเก็ตบอล ปี1 มิโดริมะ ชินทาโร่ เสื้อหมายเลข11 ตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ด "




ไรนะ! ไม่มีคอมเม้นท์เรอะ!?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #42 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:28

    หายไปนานแล้ววววว มาต่อทีเถอะนะ
    #42
    0
  2. #41 Rin del Polaris (@Rinka3645) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:03

    มาต่อเถอะน้าาาาาTAT

    #41
    0
  3. #40 Color Ring (@130825446666) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 18:30
    ตามอยู่แน่นอนค่ะ
    #40
    0
  4. #39 Lyra_Selwyn (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:01

    ไรท์กลับมาแล้ว เย้!!
    #39
    0
  5. #38 eye24244 (@eye24244) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:31
    รอตอนต่อไปคะ สนุกมากเลย
    #38
    0
  6. #37 Sumontaseesun-- (@Sumontaseesun--) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 14:58

    รออ่านอยู่น้าาา
    #37
    0
  7. วันที่ 22 กันยายน 2561 / 20:34
    กรี๊ดดดด นางเอกของสุดยอด! จะทลายหัวใจของท่านอาคาชิได้หรือเปล่านะ!? ติดตามค่าาา
    #36
    0
  8. #30 Lyra_Selwyn (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 10:49

    รอต่อนะคะ

    #30
    0
  9. #28 M_May0-0 (@M_May0-0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 06:46
    ไรท์กลับมาแล้วว~\(^0^)/
    #28
    0
  10. #27 22052544 (@22052544) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 23:14
    รออ่านต่อนะคะ ไรท์อย่าทิ้งเรื่องนี่น่า
    #27
    0