[Fic knb] Red Emperor | Akashi x oc

ตอนที่ 7 : Quarter 6 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    18 พ.ค. 62


 


" 帝光中学校 バスケットボール部  一年 、紫原 敦 背番号11 、ポジション センター  "

MURASAKIBARA ATSUSH     

·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·




' ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ '


มิจิรุนึกถึงเมลที่ส่งมาจากเด็กหนุ่มผมแดง เมื่อคืนหลังจากทานข้าวอาบน้ำเรียบร้อยแล้วโทรศัพท์ของเธอก็มีแจ้งเตือนเมลเข้ามาซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นอาคาชินั่นเอง เธอกับเขาคุยกันนิดหน่อยก่อนสรุปว่าจะเจอกันสิบโมงที่หน้าสถานีแล้วนั่งรถไฟไปด้วยกัน

ส่วนตอนนี้เธออยู่บริเวนหน้าสถานีแล้ว เด็กสาวยกข้อมือขึ้นมองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือเรือนโปรดเพื่อดูเวลา

  9.40 น.

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดมิจิรุจึงเริ่มหาที่ๆสามารถเจอกันได้ง่าย เจ้าของผมสีนิลกวาดมองไปทั่วก่อนจะสะดุดตากับอะไรบางอย่างและนั่นทำให้เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปทันที

 " อาคาชิคุง "

เด็กหนุ่มหันตามเสียงเรียก เขาอยู่ในชุดไปรเวทที่ปกติไม่ได้เห็นที่โรงเรียน มิจิรุมาถึงตัวอาคาชิด้วยอาการหอบน้อยๆ เธอเอ่ยปากอย่างเกรงใจที่เหมือนเขาจะอยู่ตรงนี้มานานแล้วและไม่ลืมจะทักทายเขาก่อน " อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาคาชิคุงมารอนานหรือยังคะ "

 " ไม่หรอก เพิ่งมาถึงไม่นานเอง " เจ้าของผมสีแดงส่งยิ้มให้ราวกับจะให้เธอสบายใจ มิจิรุหายใจช้าๆให้หายหอบ(อาคาชิเป็นคนบอกให้ทำ) ระหว่างนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าแม้เขาจะยืนเฉยๆก็ยังดูดีจนเธอที่กวาดตาผ่านๆยังมองเห็นได้

สมกับที่เป็นอาคาชิคุง

 " นิจิมูระ "

 " คะ? " ดวงตาสีนิลช้อนขึ้นสบกับคนตรงหน้า อาคาชิถอดหมวกของตัวเองออกแล้วเอามาใส่ให้เธอ เขาขยับซ้ายทีขวาทีจนพอใจก่อนจะชักมือกลับ มิจิรุกระพริบตาปริบๆ

 " ใส่ไว้หน่อย วันนี้แดดแรงนะ "

 " แล้วอาคาชิคุงล่ะคะ? "

 " ไม่เป็นไรหรอก นิจิมูระใส่ไว้แหละดีแล้ว "

 " งือ...ขอบคุณมากค่ะ " เมื่อคิดได้ว่าถึงปฏิเสธไปเขาก็คงหาเหตุผลมาชนะเธออย่างทุกที ดวงหน้าหวานจึงอดส่งเสียงขัดใจเล็กๆไม่ได้แล้วยอมใส่หมวกแต่โดยดีนั่นเรียกยิ้มเอ็นดูจากอาคาชิอีกครั้ง 

ดูเอาเถอะ เจ้าตัวคิดว่าเขาไม่ได้ยินเสียงประท้วงนั่นเหรอ ดื้อจริงเชียว







รถไฟช่วงสายของวันหยุดไม่หนาแน่นเท่าไหร่ซึ่งถือเป็นเรื่องดี มิจิรุเป็นคนนำทางอาคาชิไปยังร้านที่ซื้อของประจำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานีมากนัก เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในร้านลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ตีหน้าให้ชื่นใจทันที

 " อ้าว มิจิรุจัง " เสียงทักอันคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ตัวทำให้มิจิรุหันไปมองอย่างรวดเร็ว

 " คุณยูโกะ สวัสดีค่ะ "

 " หวัดดีจ้า หวัดดี " เจ้าของชื่อยูโกะยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง เหมือนทั้งสองจะรู้จักกันดี " พี่เพิ่งจัดร้านใหม่เมื่อวันก่อน หาอะไรไม่เจอถามได้นะ "

 " รับทราบค่ะ~ " 

คล้อยหลังยูโกะที่ขอตัวไปทำงานต่อ เด็กสาวที่ถือใบรายการกับเขาที่เข็นรถเข็นตามมาหยุดตรงชั้นวางสินค้า เธอมองพวกชั้นวางอยู่ครู่ใหญ่ก็หันมาทางเขาด้วยใบหน้าจริงจัง

 " คงต้องรบกวนอาคาชิคุงมากกว่าที่คิดแล้วล่ะค่ะ "

เขาหัวเราะ รู้ทันทีว่าเรื่องอะไร " มาสิ ชั้นช่วยหานะ "

คนผมแดงรับกระดาษมาจากเด็กสาว มันเร็วมากเมื่ออาคาชิอ่านทั้งหมดแค่ครู่เดียวแล้วกวาดตามองทั้งร้านก่อนจะชี้ " วิตามินอยู่ทางนั้นน่ะ  มาเถอะ " 

 " อาหารเสริมอยู่ตรงนี้ "

 "  ยาแก้ปวดฝั่งนั้น "

 " สเปรย์คลายกล้ามเนื้อกับยาคลายกล้ามเนื้ออยู่ด้วยกัน "

 " เจลประคบเย็นทางนี้ "

 " ขาดอะไรอีกรึเปล่า " อาคาชิพูดเมื่อมิจิรุเริ่มนับของในรถเข็น เด็กหนุ่มสามารถหาของในรายการได้ทั้งหมดในการกวาดตามองเพียงครั้งเดียวส่วนเธอแค่หยิบมาตามจำนวนใส่รถเข็นที่เขาเองก็เป็นคนช่วยเข็นให้หรืออะไรที่ดูหนักเขาก็เป็นคนหยิบให้อีก เธอพยายามจะทำเองแต่อาคาชิก็บอกไม่เป็นไร 

 " ขาดแค่ผ้าล็อคก็ครบแล้วล่ะค่ะ "

 " ถ้าผ้าล็อคอยู่ตรงนั้นน่ะ " เป็นอีกครั้งที่อาคาชิสามารถระบุได้ทันทีว่าของที่ต้องการอยู่ตรงไหน อาจจะแปลกแต่มิจิรุรู้สึกเอ็นดูเล็กๆเมื่อเห็นว่าอาคาชิดูสนุกกับการหาของพวกนี้แบบรวดเร็ว มันคงเหมือนเกมจับผิดภาพหรือซ่อนหาอะไรประมานนั้นและบางทีเธอก็คิดนะว่าถ้าเล่นซ่อนหาจริงๆ คงไม่มีใครรอดจากอาคาชิคุงไปได้แน่






 " หนักรึเปล่าคะอาคาชิคุง แบ่งให้ชั้นอีกได้นะคะ " คนตัวเล็กกว่าเอ่ยอย่างเกรงใจขณะยืนอยู่บนรถไฟขากลับกับเด็กหนุ่มผมแดง พวกเธอจะต้องเอาของทั้งหมดที่ซื้อมาไปไว้ที่โรงเรียนเสียก่อนการซื้อของเข้าชมรมครั้งนี้จึงจะเสร็จและมันคงจะราบรื่นดีหากคนบนรถไม่แน่นเหมือนตอนขามา

 อาคาชิยิ้มให้เด็กสาวแล้วส่ายหน้าเล็กน้อยเขาไม่ได้หนักเลยซักนิด ตรงกันข้ามเขายังคิดอยู่เลยว่านิจิมูระจะหนักรึเปล่า "ต้องถามนิจิมูระมากกว่าว่าไหวรึเปล่า "

 " ชั้นไหวค่ะ "

พอดีกับที่รถไฟจอดให้คนในสถานีเข้ามา จำนวนคนที่หนาแน่นมากขึ้นบนรถไฟทำให้ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรต่อและความว่างนั่นทำให้มิจิรุสังเกตเห็นว่าเธอกับอาคาชิอยู่ใกล้กันแค่ไหน ลมหายใจของเธอสะดุดกึก

ใกล้...ใกล้จัง

เพราะความใกล้ชิดมากเกินปกติใจดวงน้อยจึงเต้นตึกๆอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกับอาคาชิสนิทกันในระดับนึงก็จริงแต่ไม่เคยอยู่ใกล้กันขนาดนี้มาก่อน...หรือมันปกติแต่เธอไม่เคยสังเกตกัน?

มิจิรุส่ายหน้าให้ตัวเองเล็กๆ เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังตอนนี้เธอควรขยับออกให้ใจดวงนี้หยุดเต้นตึกๆเสียที ตามที่คิดสองขาพาตัวเองผละจากเด็กหนุ่มนิดหน่อยและนั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่เมื่อผู้โดยสารด้านหลังเริ่มเบียดเข้ามา

 " อาคาชิคุง? "

เด็กสาวมองอาคาชิที่ขยับมายืนซ้อนหลังเธอ ส่วนสูงที่มากกว่าของคนผมแดงช่วยกันคนด้านหลังได้มากทีเดียว แผ่นหลังเล็กแทบจะแนบกับอกกว้างให้ใจได้เต้นตึกๆอีกรอบ อาคาชิไม่ตอบเสียงเรียกของเด็กสาวแต่ก้มหน้าลงพอให้กระซิบได้ยิน 

 " อดทนอีกนิดนะ..จะถึงแล้วล่ะ " เสียงเริ่มทุ้มของเด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆเจตนาไม่ให้รบกวนผู้อื่น

มิจิรุตอบรับเสียงเบา ต้องขอบคุณหมวกของเขาที่ช่วยปิดบังใบหน้าของเธอไม่อย่างนั้นเจ้าของผมสีนิลคงไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดีกับสีหน้าตัวเองตอนนี้


อาคาชิคงเห็นว่าเธอโดนเบียดก็เลยมายืนกันให้สินะ เขาใจดีจริงๆ

 
.....แต่นี่มันใกล้ยิ่งกว่าเดิมอีกค่ะ ฮือ







 " 朝の空を見上げて 今日という一日が~ "

หลังมาถึงโรงเรียนมิจิรุกับอาคาชิก็มาที่ห้องเก็บอุปกรณ์ชมรมช่วยกันนำของที่ซื้อมาจัดเรียงให้เข้าที่เข้าทาง โดยแบ่งกันอย่างเท่าเทียม(มิจิรุเน้นคำนี้มาก เธอไม่อยากรู้สึกเอาเปรียบ) 

 " 笑顔でいられるよう に そっとお願いした~ "

อาคาชิที่ทำส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งฟังเด็กสาวฮัมเพลงเบาๆขณะเจ้าตัวเปิดดูกล่องปฐมพยาบาลในตู้ ตอนแรกก็ว่าจะเรียกแต่พอคิดว่าถ้าเรียกเสียงใสนั่นคงจะหยุดไป อีกอย่างตอนอยู่บนรถไฟคนตัวเล็กก็ดูเงียบผิดปกติพอเห็นอารมณ์ดีแบบนี้แล้วก็ไม่อยากขัดจึงเลือกทำเหมือนครั้งก่อนคือนั่งเงียบๆ จดจ่ออยู่กับความสงบที่หาได้ยากยิ่งตั้งแต่เข้าชมรมบาสเกตบอล

 " 時には雨も降って 涙も溢れるけど 思い通りにならない日 は 明日 頑張ろう~ "
 
 " ずっと見てる夢は 私がもう一人いてやりたいこと 好きなよう に 自由にできる夢 ~ "

จากตอนแรกที่มีเพียงเสียงกลายเป็นว่าตอนนี้เจ้าตัวเริ่มโยกตัวช้าๆตามเพลงเสียแล้ว อาคาชิหลุดหัวเราะ นิจิมูระช่างสดใสและความสดใสนั่นมักจะเผื่อแผ่ถึงคนอื่นเสมอ

 " 人生は紙飛行機 願い乗せて飛んで行くよ~ 風の中を力の限りただ進むだけ~"

เสียงเพลงยังคงขับออกมาไม่ขาดตอนเพราะอยู่กันแค่สองคนในห้องทำให้ได้ยินเนื้อชัดเจน เด็กหนุ่มยกยิ้มค้าง นอกจากความสดใสก็เป็นพลังใจอันเหลือล้นของคนตัวเล็กที่ช่วยซัพพอทคนรอบตัว รวมถึงเขาเอง...หลายๆครั้งเขาก็ได้เธอมาเป็นกำลังใจเหมือนกันจะด้วยนิจิมูระรู้ตัวหรือไม่หรือก็ตาม อย่างเพลงที่เธอร้องตอนนี้

 "その距離を競うより どう飛んだか どこを飛んだのか それが一番 大切なんだ "
 
 " さあ 心のままに 365日~ " 

เมื่อมาถึงท่อนนี้เสียงใสก็หยุดไป ดวงตาสีแดงสังเกตว่าเธอจัดการงานส่วนของตัวเองเรียบร้อยคงจะเรียกได้แล้วจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะตรงไปหาเด็กสาว


เขาไม่คิดจะทักเรื่องที่เธอฮัมเพลงจนเขาได้ยินหรอก ไม่อย่างนั้นคราวหน้าเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้ฟังอีกเลยก็ได้

จริงมั้ย:)

 








·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·-·
มาต่อ50%แล้วค่า
ตอนแรกว่าจะเอาฉากเดตมาไว้ตอนนี้
แต่กลัวจะยาวไปขออนุญาตตัดไปตอนหน้านะคะ;-;
ใจนึงก็กลัวยืดเยื้อใจนึงก็ว่ามันยาว
เพลงที่มิจิรุจังร้องคือเพลง 365nichi no kamihikoukiของAKB48ค่ะ
เราชอบของเวอร์ชั่นซีรียgood docterลองไปฟังกันได้นะ
https://m.facebook.com/watch/?v=1818925191557266&_rdr
อาคาชิคุงเจ้าเลห์กว่าที่คิดนะคะ
แต่เฟมือนจะหลุดคาแรคเตอร์มั้ยนะ//หัวเราะ
มีใครชอบอาคาชิคุงเวอร์ขี้แกล้งเจ้าเลห์นิดๆบอกได้นะคะ ฮิฮิ



//หรี่ตาหาคอมเม้นท์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #50 Jarynn (@Jarynn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 22:55

    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปน้าาา
    #50
    0
  2. #49 rennerOOI (@ningniell) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 05:56

    แหม อยากลองเล่นซ่อนหาด้วยจังเลยค่ะนายน้อย
    #49
    0
  3. #48 Rin del Polaris (@Rinka3645) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:39

    งือๆ รอๆ *^*

    #48
    0
  4. #47 Aom0043 (@Aom0043) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:38

    รอน้าาาา ^^
    #47
    0
  5. #46 Jennie-42022 (@Jennie-42022) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:14

    ไม่ทราบว่ามาซื้อของหรือมาเดทกันคะเนี่ย>///<
    #46
    0
  6. #45 vivnalove123 (@vivnalove123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:39

    จะรอน้า~
    #45
    0