Aurora's Sweet Dream

ตอนที่ 2 : ''คําสาป''

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 มี.ค. 61


ท่ามกลางเสียง โห่ร้องก้องกังวาฬ ของประชาชน ที่กําลัง ดีใจ สรรเสิญกับการเกิดมา ของเจ้าหญิงองค์ใหม่ เสียง ระฆังดังก้องกังวาฬ กึกก้องไปทั่วสารทิศ แขกที่เป็นเชื้อพระวงศ์ของอณาจักรต่างๆก็มาเยือนกันอย่างไม่ขาดสาย มีของกํานัลมากมาย ทั้ง แหวน เพชร พลอย และทองคําต่างๆ พระราชาและพระราชินี ต่างทรงมีความสุข และ มองดูประชาชนที่กําลังจัดงานฉลองกันอยู่  



 
''แครอล ชื่อของลูกหญิง น้องตั้งรึยังว่าอยากได้ชื่อว่าอะไร ?'' พระราชา ทรงถามราชินี 

'' หม่อมฉันอยากตั้งชื่อลูกว่า ออโรร่า เพคะ '' 

''ออโรร่า? ''

''เพคะ ลูกเกิดในยามเช้ารุ่งอรุณอันสดใส หม่อมฉัน จึงตั้งชื่อลูกว่า ออโรร่า ซึ่งมีความหมายว่า รุ่งอรุณในตอนเช้า ตลกหรือเปล่าเพคะ? ''

''ไม่หรอก  รุ่งอรุณในยามเช้านี่เป็นสิ่งที่ อบอุ่น ดูสงบ และเป็นสิ่งที่ใครก็เชยชม ข้าชอบนะ ''

''เสด็จพี่ เพคะ ลูกของเรา ทรงเกิดมาท่ามกลางความยินดี ท่านว่าลูกจะสามารถมีชีวิตที่มีความสุขได้ไหมเพคะ?'' พระราชินีทูลถามพระราชา 

''พี่ มั่นใจว่า ลูกหญิง ของเรา จะต้องมีชีวิตที่มีความสุขอย่างแน่นอน''  พระราชายิ้มให้พระราชินี แล้วทรงกอดพระราชินีอย่างอบอุ่น  

''ข้าหวังให้ลูกหญิงได้พบกับ ความรักที่สวยงาม  เหมือนที่ข้าได้พบกับท่าน'' 

''ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น''

''พระราชา พระราชินี ถึงเวลาแล้วเพคะ '' หญิงสาวใช้ เดินมาเรียกทั้ง2 พระองค์ ให้ไปที่ห้องโถง ซึ่งจัดงานเลี้ยงฉลองการเกิดขององค์หญิง มีเชื้อพระวงศ์มากมาย ที่มารอคอย การเฉลิมฉลอง อาหารมากมายเต็มโตํะเรียงราย 

เมื่อพระราชา และ พระราชินี มานั่งที่บัลลังก์ และกําลังจะกล่าวเปิดงาน...นั้น โคมไฟแชนเดอร์เรียร์ก็ตกลงมาแตก เหล่าแขกผู้มีเกียรติต่างร้องตกใจ และวิ่งหนีพล่านกันวุ่นวาย ท้องฟ้าที่เมื่อกี้ยังสว่างอยู่ๆกับมืดมน มีฟ้าผ่าลงมา และไฟในปราสาทก็ดับหมด ทุกคนต่างตกใจกลัว พยายามจะออกจากห้องโถงแต่ก็ไม่มีใคร ออกไปได้เนื่องจากประตูนั้นเปิดไม่ได้!!! 

อยู่ดีๆหน้าต่างก็เปิดออกเองด้วยลมพัด ลมแรงมากเข้าพัดของในงานปลิวเละเทะไปหมด

''ทหาร! ปิดหน้าต่างที เร็วเข้า!! '' พระราชารีบตะโดนสั่งทหารในงาน 

''ขอรับ!!'' 

ขณะที่ทหารกําลังจะปิดประตูอยู่นั้น ก็มีหมอกควันแปลกเข้ามาจากทางหน้าต่าง และ ปรากฏเป็นแม่มด มายืนอยู่ตรงหน้า พระราชา และ พระราชินี ผู้คนต่างพากันหวาดกลัว 

''ก..กรี๊ดดดดด'' พระราชินี ทรงกรีดร้อง กลัวตัวสั่นไม่หยุด  

''แครอล!! ''พระราชา รีบเข้าไปหาราชินี 

''ฮึๆๆๆ สวัสดีเพคะ ฝ่าบาท '' แม่มดยิ้มเยาะฝ่าบาทด้วยสีหน้าที่โกรธแค้น 

''แก!! ทหาร!! มั่วทําอะไรอยู่ รีบมาจับมันสิ!!! ''

ทหารนับ 20 คนต่างรุมกันเข้ามา โดยมีดาบและอาวุธมากมาย 

''เปล่าประโยชน์  ไม้คทาเอ๋ยจงฟัง จงมอบพลังแก่ข้า ขอพลังสั่งให้พวกทหารหน้าโง่นี่กลายเป็นหินไปให้หมด!!!!!!! '' หลังจากแม่มดพูดจบ มีแสงสีเขียวออกมาจากคทาของเเม่มด และพุ่งไปยังทหาร 20 นาย ทหารทั้งหมดกลายเป็นก้อนหิน 

''เอาล่ะ พวกตัวเกะกะ ไม่อยู่แล้ว มาเรื่มงานฉลองกันต่อดีกว่านะ เพคะ ^^ ''

''ก..แก แกต้องการอะไร ทําอย่างนี้ทําไม!!! ''

''เสด็จพี่ จ..ใจเย็นเพคะ'' 

''แหม ฝ่าบาทลืมแล้วเหรอ ว่าทําอะไรกับหม่อนฉันไปบ้าง!!! แก ตามล่าฉัน!! หลังจากที่แกรู้ว่าฉันเป็นแม่มด ทั้งๆทีฉันยังไม่เคยทําอะไรผิดเลย!! สามีของฉันก็ถ่วงเวลา ให้ฉันได้หนีไป แกก็เอาเขาไปทรมานเพื่อเค้นที่อยู่ของฉันกับเขาจนเขาตาย!!''  

''ถ้าแกจะแค้น แกก็มาลงที่ฉันนี่ ปล่อยคนอื่นไปซะ!! ''

''ถ้าหม่อมฉัน ทําฝ่าบาท มันก็ไม่สนุกน่ะสิ ต้องให้ฝ่าบาทได้รับรู้ ถึงการสูญเสียของรักไปดีกว่ามั้ยเพคะ  '' แม่มดมองไปที่พระราชินี ที่ตัวสั่นงกๆอยู่หลังพระราชา 

''ก..แก คิดจะทําอะไร อย่านะ!! ''

แม่มดแสยะยิ้มให้พระราชา แล้วร่ายมนต์คาถา อยู่ดีๆราชินีก็ลอยขึ้นไปหาแม่มด แล้วบีบคอราชินี 

''อ..อิ้อ..อึก ข..ข้า..ห..ห..หาย..ใจ..ม.ไ''   ราชินีดิ้นอยุ๋ในมือของแม่มด อย่างทุลนทุลาย 

''แครอล!!! '' พระราชาวิ่งไปหาแม่มด  แต่แม่มดร่ายมนต์ ให้พระราชาหมอบอยู่กับพื้น 

''ท..ทําไม ข้าขยับไม่ได้ ''

''นอนดู ของที่ตัวเองรักตายอย่างช้าๆซะเถอะ เพคะ ฮึๆๆๆๆ''  และแม่มดก็บีบขอราชินี แรงขึ้น 

''หยุดนะ!!!!!'' พระราชาตะโกนเสียงดัง จนองค์หญิงที่อยู่ใน เปลเด็ก ร้องขึ้น 

''ล..ลูก หญิง'' ราชินีที่ยังมีสติเลืองลางพูดขึ้น 

''หือ? เจ้าหญิงงั้นเหรอ.. ฮึๆน่าสนใจดีนี่''  แม่มดจึงปล่อยตัวราชินีลง ราชินีจึงฟุบลงไปกับพื้น 

''แครอล แครอล!! ''

''ราชินียังไม่ตายหรอกน่าาา ก็แค่เกือบๆเอง คงจะสลบไปน่ะ  ว่าแต่ข้ามี แผนใหม่แล้วล่ะ''  แม่มดจึงเดินไปที่ เจ้าหญิง และอุ้มขึ้นมา 

''ช่างเป็นเด็กที่น่าเกลียดน่าชังซะจริง '' 

''ปล่อยมือออกจากนางซะ ยัยปีศาจ''

''ฮึ.. ข้าจะฆ่าเด็กนี่เลยก้ได้ แต่ไม่งั้นมันก็ไม่สนุกสิ เจ้าพรากคนรักไปจากข้า ข้าก็จะพรากคนรักของเจ้าเช่นกัน และของเด็กนี่ด้วย ฮ่าๆๆๆ ''

แม่มดจึงร่ายเวทย์'' พลังดินแดนของโลกอันโสมมเอย ขอดลบันดาลให้ พลังแก่ข้า เทพแห่งนรก และ เทพแห่งความตาย ได้โปรด... 
หลังจากที่เด็กคนนี้โตมาได้ 16 ปี ขอให้เด็กคนนี้โดนเข็มปั่นด้ายทิ่มแทงลงบนนิ้ว จะทําให้นางได้หลับนิทรา..  ตลอดกาล  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ'' แล้วนางก็พ่นมนต์ใส่องค์หญิง 

'' ไม่!!!! ''

''นี่ข้าใจดีแล้วนะ ให้เวลามันตั้ง 16 ปี เจ้าก็ดูแลนางให้ดีๆนะ ฮึๆ อีก 16 ปีเจอกัน และข้าจะกลับมาใหม่ '' นางยิ้มเยาะเย้ยพระราชาก่อนที่จะหายตัวไป พร้อมกับเสียงฟ้าผ่าครั้งสุดท้าย 
.
.
.
.
.
.
.
.
.

-v- เป็นยังไงกันมั่ง สนุกกันไหมเอ่ย ติชม ได้เลยเน้อ ขอบคุณจ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น