นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

ยอดวิวรวม

121

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


121

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มี.ค. 61 / 11:37 น.
นิยาย The Last Memories çش

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


     นิยายเรื่องนี้เราแต่งขึ้นเนื่องจากวิชาภาษาไทยที่คุณครูสั่งให้เขียนเรื่องสั้นเป็นนิยายวิทยาศาสตร์ ทำให้เราได้ผลงานชิ้นนี้มา ต่อมาเมื่อค้นหาไฟล์ในคอมพิวเตอร์แล้วเจอจึงอยากนำมาเผยแพร่ ถ้าชอบก็เม้นมาพูดคุยกันได้นะคะ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 มี.ค. 61 / 11:37





โลก สิ่งที่เป็นความจำเดียวที่ผมมี ดาวเคราะห์ที่มีสีฟ้า สีขาว และสีเขียวๆเทาๆนั่น ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมรู้สึกว่านี่เป็นการพักผ่อนที่ยาวนานเหลือเกินกว่าที่ผมจะได้สติอีกครั้ง โลกคือสิ่งเดียวที่ผมจำได้กับรอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังคงชัดเจนอยู่ในใจของผม สิ่งที่ผมไม่เรียกมันว่าความทรงจำแต่เรียกมันว่าความรัก ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวมากมาย



          ผมกำลังล่องลอย



          THAPANON001ถูกปลุกแล้ว รีบเตรียมห้องทดสอบสมรรถภาพด่วน เราจำเป็นจะต้องรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนโลกโดยเร็วเพื่อเตรียมรับมือกับสงครามครั้งต่อไป” สงคราม คำที่ผมได้ยินเป็นคำแรกหลังจากตื่นขึ้นมา ผมรู้สึกคุ้นเคยกับมันมาก และภาพต่างๆก็เริ่มไหลบ่าเข้ามาเหมือนกับกล่องที่ถูกเปิดออก ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เรียกว่าความรัก มันท่วมอยู่ในใจและเอ่อล้นจนผมแทบทนไม่ได้


          “อ่า ผมหลับไปนานแค่ไหน” ผมถามใครสักคนที่ยืนอยู่ใกล้กับตู้กระจกที่ผมอยู่


          “ซัก50ปีได้มั้ง กว่าเราจะกู้ระบบของนายกลับมาได้นี่มันยากมากเลยนะ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้รู้รหัสปิดเครื่องของนายกัน” เขาถามด้วยความสงสัยและในมือของเขาก็จับปากกาเตรียมจดสิ่งที่ถามผมอย่างใจจดใจจ่อ


          “ผมจะตอบคุณก็ต่อเมื่อผมพร้อม ตอนนี้ผมของเวลาพักผ่อนและซ่อมแซมตัวเองก่อน” ผมตอบเขากลับไป และค่อยๆหลับตาลงเพื่อทำการซ่อมแซมตัวเองและเปิดระบบให้สมบูรณ์ ไม่นานนักก็มีเตียงถูกเข็นมา ผมถูกยกร่างขึ้นไปวางไว้แล้วบุคคลเหล่านั้นก็ลากเตียงไปยังห้องที่มีแต่คอมพิวเตอร์แล้วก็สายไฟระโยงรยางค์มากมาย ร่างกายของผมถูกสายไฟมากมายเชื่อมต่อ มันน่าแปลกที่พวกเขาแค่เอาสายไฟจิ้มตรงไหนบนตัวผมก็ได้แล้วข้อมูลของผมก็แสดงขึ้นบนจอคอม ผมค่อยๆหลับตาแล้วระลึกถึงความหลังของตัวเองช้าๆ



          เมื่อ50ปีก่อน



          “ภารกิจของนายคือการสำรวจทรัพยากรบนโลก และทำการบันทึกตำแหน่งเพื่อส่งกลับมายังดวงดาวของเรา โดยมีรหัสปิดเครื่องดังนี้ (ได้หมดถ้าสดชื่น) หากใครพูดคำนี้ออกมาระบบของนายจะทำลายตัวเอง” คำสั่งได้ถูกถ่ายทอดมายังผม ผมจึงเดินทางไปยังโลก ผมอาศัยอยู่ในเมืองๆหนึ่งที่มีความวุ่นวายแต่ก็น่าอยู่ คือประเทศไทย ผมอาศัยอยู่ในบ้านเช่าหลังเล็กๆและยังชีพด้วยการทำงานในบริษัทปิโตเลียมแห่งหนึ่ง เพื่อแทรกซึมเข้าไปในวิถีชีวิตของมนุษย์ โดยที่ๆผมอยู่เป็นประจำคือหอกลั่น


          “นาย ตอนนี้ท่อส่งมีปัญหา จำเป็นต้องซ่อมอย่างด่วนเลย เอาไงดีนาย” ผมได้ยินดังนั้นจึงรีบจัดการโดยการสั่งให้ลูกน้องไปเอาอุปกรณ์ที่ใช้ซ่อมแซมท่อมาแล้วก็เอาเครนสำหรับยกมา แม้จะอยู่กลางทะเลแต่เราก็มีเครื่องมือพร้อมที่จะรับมือกับเหตุการณ์เหล่านี้ได้ทันท่วงที ผมทำการค้นหาตำแหน่งที่เกิดการรั่วของก๊าซด้วยเรดาห์และซาวเดอร์ใต้นำและบันทึกตำแหน่งก๊าซธรรมชาติที่มีในประเทศไทย ในบริเวณที่เรียกว่าอ่าวไทย ผมทำการส่งข้อมูลกลับไปยังฐานบัญชาการเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้ที่ฐานก็เตรียมเครื่องมือเพื่อจะมาเก็บก๊าซกลับไปใช้


          บางครั้งผมก็รู้สึกเหมือนผมเป็นคนจริงๆ และผมเรียนรู้ที่จะเป็นคนจริงๆในตอนที่ผมมีความรัก มันไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนทั่วไปหรอก แต่มันต่างกับผม ผมที่เป็นหุ่นยนต์ มนุษย์ปลอมๆที่ถูกสร้างขึ้นมา เธอคนนั้นชื่อเอวา เธอเป็นคนน่ารัก รอยยิ้มของเธอเป็นเหมือนโลกทั้งใบของผม ดอกไม้ทุกดอกสามารถเบ่งบานได้เพียงแค่เธอมองมัน โลกนี้สดใสทันทีที่มีเธอ ผมเจอเธอครั้งแรกที่สยาม ศูนย์การค้าที่วัยรุ่นส่วนใหญ่ชอบไปรวมถึงเธอด้วย ในสายตาเธอผมคงเหมือนกับคนแก่ที่มาจีบเด็ก ใช่ครับเธออยู่มหาวิทยาลัยซึ่งต่างกับผมที่ทำงานแล้วถึงแม้ว่าผมจะเป็นแค่หุ่นยนต์ก็จริงแต่มนุษย์แบ่งช่วงวัยได้ด้วยกิจกรรมที่ทำเป็นหลักเช่นเด็กเล็กอยู่บ้านดื่มนม พอเริ่มโตขึ้นก็ไปโรงเรียน วัยรุ่นคือวัยที่เรียนมัธยมจนถึงช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยในปีแรกๆ เรียกได้ว่าผมและเธอมีสิ่งที่เรียกว่าอายุและหน้าที่เป็นอุปสรรค แต่เรารักกันจริงๆครับ ผมรักเธอและเธอรักผม เราอยู่ด้วยกันเสมอในวันที่เราว่างและเราต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีเสมอ


          “เอวา ผมว่าเราน่าจะไปเที่ยวกันบ้างนะ”


          “เอาสิ เดี๋ยวเอวาก็จะปิดเทอมแล้วนนท์ ไปไหนกันดีล่ะ” เธอถามผม สีหน้าแจ่มใสนั่นตอกย้ำความจริงในใจของผมเสมอ แม้จะมีความสุขแต่ที่จริงมันคือความทุกข์แสนสาหัส ผมรู้ว่าวันหนึ่งเราก็ต้องจากกันแต่เราก็น่าจะมีความทรงจำดีๆต่อกันบ้าง เพื่อให้เธอและผมจำกันได้


          เราไปเที่ยวทะเลกัน ใกล้กับแท่นขุดเจาะน้ำมันที่ผมทำงาน เป็นที่ๆผมได้เรียนรู้การกระทำที่เรียกว่าการจูบ มันลึกซึ้งและวาบหวามในหัวใจ ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ หลังจากที่เราจูบกันภายใต้ท้องฟ้าที่ดำสนิทและเสียงคลื่นที่พัดกระหน่ำ เธอเขินผมและหนีหน้าผมเล็กน้อยจนผมต้องเข้าไปปลอบเธอ สุดท้ายเรานั่งเล่นและพูดคุยกันในห้อง เธอชวนผมดูโทรศัพท์ของเธอ ทั้งคนที่มาจีบเธอ หรือว่าข่าวสารต่างๆในอินเตอร์เน็ตด้วย


          “นี่ๆ ดูนี่สิ คำนี้กำลังฮิตในหมู่วัยรุ่นมากเลยนะ” เธอยื่นโทรศัพท์มือถือให้ผมดู มันคือคำว่า ได้หมดถ้าสดชื่น รหัสปิดเครื่องของผมนั่นเอง ผมแสดงพิรุธมากมายให้เธอเห็น หลังจากนั้นผมก็เริ่มหลีกเลี่ยงที่จะเจอเธอ ผมแทบไม่ไปหาเธอ เราเจอกันน้อยลง ผมเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและผมรู้ว่าเธอเองก็เสียใจเช่นกันกับพฤติกรรมที่อธิบายไม่ได้ของผม จนวันหนึ่งในขณะที่ผมกำลังซ่อมแซมตัวเองจากอุบัติเหตุเล็กน้อยในที่ทำงาน เธอก็มา วันนั้นเป็นวันครบรอบหนึ่งปีของเรา และเธอได้ค้นพบความจริงที่ว่าผมไม่ใช่มนุษย์ โลกที่สวยงามของผมแตกสลายไปพร้อมกับคราบน้ำตาของเธอ เราเลิกกันแต่เธอเองก็สัญญาที่จะเก็บเรื่องของผมเป็นความลับต่อไป ไม่เหลืออีกแล้วความสุขที่ผมเคยมี ผมแทบจะขอให้เธอพูดคำนั้นออกมาแต่ในที่สุดผมก็ตัดสินใจสั่งให้หุ่นยนต์ทุกตัวแจ้งศูนย์บัญชาการใหญ่และเริ่มต้นทำสงคราม



          ผมเองแหละที่ทำให้จักรวาลลุกเป็นไฟ



          ศูนย์บัญชาการส่งยานรบและขีปนาวุธมามากมายเพื่อทำการยึดครองทรัพยากรโลก ผู้คนใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ผมเองเลือกที่จะปกป้องเธอแต่ผมกลับโดนคำต่อว่าร้ายแรง แต่มันก็สมควรแล้วที่ผมจะถูกเธอเกลียดขนาดนั้น ผมเป็นคนทำลายโลกทั้งใบเลยนะ ในช่วงที่สมครามเริ่มอิ่มตัว ต่างฝ่ายต่างต้องการเวลาฟื้นฟูและสร้างอาวุธ ผมเลือกที่จะเดินไปหาเธอและขอให้เธอทำลายผม


          “เอวา ผมรักคุณ ผมขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา”


          “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ขอร้อง ฉันเกลียดคุณ ฮือออ” คำพูดที่ออกมาจากปากของเธอมันทิ่มแทงหัวใจของผมมากจริงๆ


          “ได้โปรด คุณช่วยพูดคำนี้ได้มั้ย” ผมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้เธอ เธอเปิดอ่านมันแล้วร้องไห้ออกมา เธอฟูมฟายจนแทบทนไม่ได้ เธอฉีกกระดาษแผ่นนั้นจนเป็นชิ้นเล็กละเอียด เธอคุ้มคลั่งจนผมต้องเข้าไปกอดเธอเอาไว้เพื่อให้เธอสงบลง มันดีขึ้นเธอเริ่มได้สติและหันมาพูดกับผม


          “ฉันพูดมันไม่ได้ ฉันเข้าใจแล้วมันคืออะไร ฉันขอโทษ”


          “ได้โปรด” ผมขอร้องเธออีกครั้ง


          “ได้ ก็ได้ ลาก่อนนะนนท์ ฉันรักคุณนะ ขอโทษสำหรับสิ่งที่ฉันทำให้คุณเสียใจ”


          “ลาก่อน ผมก็รักคุณนะเอวา”


          “ได้หมดถ้าสดชื่น” เธอพูดมันออกมาและภาพสุดท้ายที่ผมเห็นก็คือใบหน้าของเธอที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก



          ปัจจุบัน



          “นี่คือทั้งหมดที่ผมถ่ายทอดให้พวกคุณได้เห็น ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย”


          “ว่ามาสิ” คนที่อยู่รอบๆเตียงผมนั่งมองผลที่ได้รับบนจอมอนิเตอร์และรับคำผม


          “คุณรู้มั้ยว่าเอวาอยู่ที่ไหน”


          “เธอตายไปแล้วหลังจากที่เธอปิดเครื่องคุณ เธอถูกขีปนาวุธกระแทกใส่อย่างรุนแรงและตายข้างร่างของคุณ” อ่า คำตอบที่ผมได้ค่อนข้างทำร้ายผมพอสมควรและทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ควรอยู่อีกต่อไป


          “ถ้าอย่างนั้นช่วยทำลายผมที”


          “ได้สิ ได้หมดถ้าสดชื่น” ผมรู้สึกได้ว่าร่างกายของผมได้เริ่มสลายอีกครั้งและสิ่งที่ผมได้ยินก่อนที่ทุกอย่างจะดับไปก็คือ

               .

               .

               .

               .

               .

               .

               .

               .

          “รุ่นต่อไปยกเลิกโหมดความรักด้วยนะ มันเป็นปัญหาต่อการทำงาน”






ผลงานอื่นๆ ของ BLUEMT_BB

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น