[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 8 : Little Cupid :: Chapter 6 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 ส.ค. 56

…..Little Cupid…..

…Chapter Six…

Hide Love

 

 

 

ละ ลูก อย่างงั้นหรอ!!?

 
 

                คำถามนี้ดังวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมองของชานยอลไม่หยุด  เหมือนกับหนังม้วนเดิมที่ถูกฉายซ้ำเป็นร้อยๆ รอบ  ชานยอลไม่คิดว่าแบคฮยอนจะมีลูก แต่นั่นไม่สำคัญว่าแบคฮยอนมีลูกกับใคร? 


                “เธอโกหกใช่มั้ยแบคฮยอน”  ชานยอลยังคงถามออกไปย่างไม่อยากจะยอมรับความจริง!


                ไม่! ฉันไมได้โกหก  ได้โปรด ปล่อยฉันกลับไปหาลูกเถอะนะ นะ”  ร่างเล็กยังคงส่งสายตาอ้อนวอนไปให้อีกคนไม่หยุด แต่ชานยอลก็ยังคงทำใจแข็ง  ด้านลึกภายในจิตใจของเค้ากำลังตะโกนก้องบอกว่าสิ่งที่เค้าได้ยิน  สิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ สิ่งที่ร่างเล็กบอกนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องโกหก  มันเป็นเพียงแค่ข้ออ้างที่อีกคนยกขึ้นมาเพื่อที่จะได้ไปจากเค้า....


                เสียงสะอื้นไห้ของแบคฮยอนยังคงดังสะท้อนอยู่ในรถ  แต่นั่นมันกลับไม่ทำให้ชานยอลแสดงอารมณ์อะไรออกมาได้มากไปกว่าความสับสนที่กำลังชัดเจนในแววตาคู่คม  ไม่พูดพล่ามทำเพลง  ร่างหนาก็สตาร์ทเครื่องรถแล้วขับออกไปจากที่ตรงนั้นทันที  แบคฮยอนทำได้แค่หันไปมองทางชานยอลด้วยสายตาตัดพ้อ  ที่เค้าร้องไห้มากขนาดนี้  คนตรงหน้าไม่เคยสงสาร  ไม่เคยเห็นใจกันเลยใช่มั้ย!!  



                สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด  บรรยากาศเย็นๆ เริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในตัวรถมากยิ่งขึ้น  ส่งผลให้ร่างเล็กที่สวมเพียงชุดราตรีเปิดไหล่นั่นต้องนั่งหดตัวมุดเข้าหาประตูรถเพื่อหวังว่าความอุ่นซ่านจะแผ่มาถึงกายสวยบ้าง  ชานยอลเห็นอย่างนั้นก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะนิ่งเรียบ


                หนาวหรอ


                “อะ อื้มเมื่อได้ยินร่างเล็กบอกดังนั้น  ชานยอลจึงชะลอรถแล้วตีไฟเลี้ยวจอดเข้าที่ข้างทาง  ก่อนจะเอี้ยวตัวไปที่เบาะหลังแล้วทำการค้นหาอะไรบางอย่างอยู่สักพัก  ก่อนจะเอนตัวกลับมาที่เดิมพร้อมด้วยเสื้อหนังสีดำตัวขนาดพอเหมาะที่ร่างสูงมักจะสวมใส่มันเป็นประจำ   แต่มันกลับดูตัวใหญ่โคร่งเมื่อถูกทับทาบลงบนกายของร่างเล็ก


                ขะ ขอบคุณ”  แบคฮยอนมองชานยอลด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ  แต่ก็ยอมเอ่ยคำขอบคุณที่ร่างสูงอุตส่าห์มีน้ำใจให้  มือเรียวเล็กจับกระชับเสื้อเข้าหากันให้บดบังตัวจนมิด  และด้วยความเหนื่อยล้าของการทำงานตลอดระยะเวลาตั้งแต่งานเริ่มจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ก็ทำให้ร่างบางสูญเสียพลังงานไปเยอะ คนตัวเล็กจึงซุกหัวทุยๆลงที่กระจกรถก่อนจะหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย  ถ้าถามว่าทำไมถึงกล้าหลับ  ทำไมถึงไว้ใจอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แบคฮยอนก็ไม่สามารถตอบได้  ร่างเล็กรู้เพียงว่า  แค่มีร่างสูงที่คุ้นเคยอยู่ด้วยแบบนี้  แบคฮยอนก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด...


 

 

                “แบคฮยอน..ตื่น  ถึงบ้านแล้วนะ”  ชานยอลใช้ฝ่ามือสะกิดเข้าที่ไหล่เล็กเบาๆ เมื่อรถคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูบ้านของแบคฮยอน  ร่างสูงกวาดสายตามองบ้านสองชั้นขนาดย่อมที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า.. นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้มาที่นี่  ห้าปีแล้วสินะ.....



                “งื้ม ...”  คนที่กำลังนอนหลับสบายบ่นงึมงำในลำคออย่างขัดใจเมื่อเวลานอนอันแสนสุขถูกรบกวน


                แบคฮยอนตื่นสิ  ไม่งั้นฉันอุ้มนะ!!” เมื่อเห็นว่าอีกคนยังไม่ยอมตื่น  แถมยังซุกตัวเข้าไปชิดประตูรถมากกว่าเดิมเสียอีก  ชานยอลก็เลยแกล้งเอ่ยเสียงเย็นๆ


                ฮืมมมอีกครั้งที่ร่างบางยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงใดๆ  ชานยอลเห็นอย่างนั้นก็เลยตัดสินใจก้มลงไปกระซิบใกล้ๆใบหูเล็ก ฉันอุ้มจริงๆแล้วนะว่าจบก็ใช้สองแขนแกร่งสอดเข้าไปที่ใต้ขาเรียวสวยเตรียมพร้อมที่จะช้อนร่างเล็กขึ้นมา  แต่ทว่ายังไม่ได้ทำอย่างที่ใจคิด  คนที่กำลังหลับปุ๋ยเมื่อสักครู่กลับตาสว่างขึ้นมาในทันที!!


                “คุณกำลังจะทำอะไรอ่ะ! ”  มือเล็กผลักร่างสูงให้ออกห่างอย่างระแวดระวัง



                อุ้มไง!”  ชานยอลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกไป  สร้างความแปลกใจให้คนตัวเล็กเป็นอย่างมาก   แบคฮยอนหันไปมองนอกรถก็เห็นว่าถึงบ้านของตัวเองแล้ว  แต่สายฝนด้านนอกนั้นยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ปรานีเลยทีเดียว


                ฉันเดินเองได้...คุณกลับไปได้แล้ว  ขอบคุณที่มาส่ง”  เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มเอ่ยบอกเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะจัดการปลดเบลท์ออกแล้วเตรียมที่จะวิ่งเข้าบ้าน  แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะเปิดประตูรถ  ข้อมือเล็กๆนั้นกลับถูกบุคคลที่นั่งฝั่งคนขับรั้งไว้อีกครั้ง....



                “เดี๋ยวสิ”  ร่างสูงจ้องหน้าแบคฮยอนนิ่ง  แต่สิ่งที่ได้รับกลับไปจากร่างเล็กคือสายตางุนงงสงสัย ไม่คิดจะให้รางวัลที่ฉันมาส่งเลยหรือไง




                ใครขอให้มาส่งกันล่ะ!!”

 

                กึก

 

 

            เมื่อได้ยินอีกคนตอกหน้ากลับมาแบบนั้นชานยอลก็ถึงกับหน้าเหวอไปเลยทีเดียว  แต่ร่างสูงก็ยังคงไม่ละความพยายาม


    “นะ..ฉันขอแค่นิดเดียว


                อะไร..ขอบอกว่าถ้ามากเกินไปฉันไม่ให้เด็ดขาดแบคฮยอนมองหน้าชานยอลอย่างรอคอยคำตอบ


                “............


                “พูดมาสิ  ว่าสิ่งที่คุณอยากได้คืออะไร..


                “สิ่งที่ฉันอยากได้คือ....


                “…………”


                ให้เธอพูดความจริงกับฉัน


                “ความจริงอะไรเมื่อได้ยินในสิ่งที่ร่างสูงเอ่ยขอ  แบคฮยอนก็ถามกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ 


                ควมจริงเรื่อง.....


                “…?....


                “ลูก....เสียงพรูลมหายใจหลุดออกจากริมฝีปากหยักทันทีที่คำๆนั้นหลุดออกมา


                คุณต้องการจะรู้อะไรล่ะ”  ยิ่งได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนก็ยิ่งแปลกใจ  ว่าชานยอลนั้นกำลังสงสัยอะไรอยู่กันแน่  ขณะเดียวกันหัวใจดวงน้อยก็เริ่มสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้


                เค้าเป็นลูกของเธอ.....กับใครอีกครั้งที่เสียงถอนหายใจหลุดออกจากปากของร่างสูง เหมือนกับว่าเค้าลำบากใจมากๆ ที่จะถามคำถามนั้นออกมา 


                เหอะ! เค้าจะเป็นลูกของฉันกับใครก็ช่าง  แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่คุณก็แล้วกัน!!” แบคฮยอนตัดสินใจพูดในสิ่งนั้นออกไปอย่างไม่ลังเล  ไม่มีทางที่แบคฮยอนจะให้อีกคนได้ล่วงรู้เด็ดขาด ไม่มีวัน.... 


                ได้ยินอย่างนั้นชานยอลก็หน้าเจื่อนไปอย่างช่วยไม่ได้  หัวใจที่กำลังพองโตเพราะเลือดลมกำลังสูบฉีดด้วยความตื่นเต้น  กลับเริ่มห่อเหี่ยวลงทุกทีๆ


                ทีนี้ฉันจะไปได้หรือยังแบคฮยอนหันไปถามด้วยน้ำเสียงที่ติดจะเอือมๆ พลางสอดส่องสายตาเข้าไปในบ้าน ด้วยแววตาที่เป็นกังวลอยู่ลึกๆ ซึ่งชานยอลไม่มีทางได้มองเห็นสายตานั้นเลยแม้แต่นิดเดียว



                ยัง..ยังมีอีกเรื่องที่ฉันอยากรู้



                “อะไรอีก


                “ใครเป็นพ่อของเด็ก” 


                “หึ  ฉันคิดว่าคุณคงไม่อยากจะรู้คำตอบหรอกมั้ง...   ก็ฉันมันคนขายตัวนิ  ” 



                “เหอะๆ!! จริงด้วยสินะ  ไม่น่าถามให้โง่ชานยอลแค่นยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเองที่ได้ถามคำถามโง่ๆนั้นออกไป  เค้าน่าจะรู้ว่าแบคฮยอนน่ะ มั่วขนาดไหน!!



                “เอาล่ะ  สิ่งสุดท้ายที่ฉันจะขอเธอก่อนที่ฉันจะไป....


                “…?....


                “ฉันขอ จูบ เธออีกสักครั้งได้มั้ยเสียงทุ้มที่ถามออกไปนั้นทำให้แบคฮยอนถึงกลับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว  ในขณะเดียวกันร่างสูงก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ  เหมือนคำขอที่เอ่ยไปเมื่อสักครู่ไม่ได้ต้องการคำอนุญาต  แต่มันเหมือนกับคำบอกกล่าวให้อีกคนรู้มากกว่า...



                มือหนาจับไหล่บางเอาไว้มั่น ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจะค่อยๆโน้มเข้ามาใกล้กับใบหน้าจิ้มลิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ  โดยที่ร่างเล็กไม่ได้ปฏิเสธอะไร  แต่นั่นไม่ใช่เพราะสมยอม  แต่มันเป็นเพราะแบคฮยอนกำลังอึ้งกับคำขอนั้นอยู่ต่างหากล่ะ!



                แบคฮยอนราวกับโดนสาปให้หยุดนิ่งอยู่กับที่  สมองสั่งการให้ผลักใสคนตรงหน้าให้ออกไป  แต่จิตใจลึกๆ กลับบอกว่าโหยหาคนๆนี้เหลือเกิน.....



                ในขณะที่แบคฮยอนปล่อยใจให้ล่องลอยไป  จมูกโด่งก็เลื่อนเข้ามาชิดกับจมูกเชิดรั้น  ริมฝีปากทั้งคู่จรดกันอย่างช้าๆ ... ช้าๆ ... แต่ในจังหวะที่ริมฝีปากคู่สวยกำลังจะสัมผัสกันอย่างล้ำลึกไปมากกว่านั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะในบัดดล!!


 

                ~ป๊อก ป๊อก ป๊อก!!~


                ร่างของคนทั้งคู่ผละออกจากกันในทันที  ก่อนที่แบคฮยอนจะรีบหันไปทางต้นเสียงที่ดังอยู่ข้างหลังตน  ก็พบว่าเป็นพี่เลี้ยงของยอลยอลนั่นเองที่มาเคาะกระจกรถ


 

                มีอะไรหรอโซฮีเมื่อเลื่อนกระจกลงได้ แบคฮยอนก็ไถ่ถามออกไปในทันที  ด้วยความที่เห็นว่าสีหน้าและแววตาของโซฮีนั้นกำลังวิตกถึงขีดสุด!!



                “แย่แล้วค่ะคุณแบคฮยอน  คุณหนูแกเข้าไปซุกอยู่หลังตู้ไม่ยอมออกมาเลยค่ะ แล้วดิฉันก็ได้ยินเสียงแกร้องลั่นไม่หยุดเลย  เรียกยังไงก็ไม่ยอมออกมา   ดิฉันจนปัญญาจริงๆ  คุณลู่ฮานก็ยังไม่กลับมาด้วยค่ะ ”  พี่เลี้ยงรายงานออกไปตามความจริงแล้วก้มหน้าอย่างจนปัญญาและรู้สึกผิดไปในเวลาเดียวกัน  ที่ไม่สามารถดูแลยอลยอลได้ดีเท่าที่ควร



                ยอลยอล!!” แบคฮยอนพูดได้แค่นั้นก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าไปภายในตัวบ้านด้วยจังหวะหัวใจที่บีบรัดถึงขีดสุด  เมื่อเข้ามาจนถึงประตูบ้านแค่นั้นเอง  แบคฮยอนก็ได้เสียงของเด็กน้อยดังลั่นออกมาเสียแล้ว  เท้าเล็กเขี่ยรองเท้าส้นเข็มออกจากฝ่าเท้าด้วยความร้อนใจ  ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปตามเสียงร้องที่ดังแว่วมา



                ร่างเล็กกะทัดรัด(?) วิ่งเข้ามาในส่วนของห้องนั่งเล่นก็พบว่าลูกชายตัวน้อยของเค้ากำลังนั่งซุกตัวกอดเข่าอยู่หลังตู้โชว์สำหรับวางโทรทัศน์  ร่างป้อมสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวจนคนเป็นแม่เห็นแล้วหัวใจแทบหยุดเต้น!!


                “ยอลยอลลูกแม่!!”  ร่างบางรีบถลาเข้าไปหาลูกชายตัวน้อยอย่างรวดเร็ว  ในขณะเดียวกันเด็กตัวป้อมที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่  ก็รีบวิ่งออกมาจากซอกตู้นั้นในทันที 


                ฮึกฮืออออ ”  ร่างป้อมๆ วิ่งเข้าสวมกอดแล้วซุกหน้าลงกับอกอุ่นของแม่  ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนักจนตัวโยน  กายเล็กๆดั่งกามเทพตัวน้อยที่อยู่ในชุดนอนลายหมีพลูสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง 


                โอ๋~ ไม่ร้องนะฮ่ะ แม่กลับมาแล้วร่างบางว่าหลังจากที่อุ้มร่างของลูกชายตัวน้อยเข้ามานั่งแนบอก พลางใช้มือเรียวสวยลูบหัวเล็กๆนั้นอย่างปลอบประโลม



                ยอลยอลกลัว งือออ หนูกลัวเสียงแบบนี้ ฮึก!” เด็กน้อยเงยหน้าบอกคนเป็นแม่ราวกับจะฟ้อง  ใบหน้าจิ้มลิ้มของเจ้าตัวเล็กแดงเถือก  ปากคอสั่นไปหมด   ก่อนที่หัวทุยๆจะซุกเข้าหาอกคนเป็นแม่อีกครั้งอย่างโหยหาความอบอุ่น


 

                ~ กึก กึก กึก ~



                เสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่ดังขึ้น  ก่อนที่แบคฮยอนจะเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าเป็นชานยอลนั่นเองที่เดินตามเข้ามา  ร่างกายสูงสมส่วนหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า   ภาพของร่างบางกำลังอุ้มเจ้าตัวเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นทำเอาชานยอลที่รีบวิ่งตามเข้ามาเพื่อจะคุยกับแบคฮยอนให้รู้เรื่องถึงกับไปต่อไม่ถูก



                “ไม่เอานะฮ่ะ อย่าร้องน้าคนเก่งของแม่แบคฮยอนโยกกายของเจ้าตัวเล็กไปมาอย่างต้องการจะปลอบให้ลูกน้อยนั้นหยุดร้องไห้  แต่การกระทำของแบคฮยอนก็ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวเล็กหยุดร้องได้เลย


                ฮือยอลยอลกลัว  ยอลยอลอยากหาคุณพ่อ งื่อออเด็กน้อยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอม  ณ เวลานี้เพียงแค่อ้อมกอดจากคนเป็นแม่ไม่เพียงพอสำหรับเด็กน้อยอีกต่อไป  สำหรับแบคฮยอนเมื่อได้ยินอย่างนั้นร่างบางก็ถึงกับหน้าซีด  ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปสบตากับร่างสูง ที่ยืนอยู่ด้านหลังของตนเอง  ก็พบว่าชานยอลนั้นกำลังมองอยู่ด้วยสายตาที่แบคฮยอนไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้



                ส่งเด็กมาให้ฉัน”  ชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ  แต่สายตาคมที่ทอดมองไปยังเด็กน้อยนั้นมีร่องรอยแห่งความอ่อนโยนแฝงอยู่เต็มไปหมด  


                ไม่ เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกคนกล่าว  แบคฮยอนก็ส่ายหน้ารัวๆ อย่างไม่ยอมที่จะส่งลูกชายให้ชานยอล

            

                
ไม่ทำอะไรหรอกน่า  แค่จะช่วยปลอบเค้าเฉยๆ



                คุณช่วยไม่ได้หรอก อีกครั้งที่ร่างบางส่ายหน้าไปมา  เมื่อได้ยินสิ่งที่ชานยอลกล่าว  เพราะแบคฮยอนรู้ดีว่ายังไงชานยอลก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว  มีเพียงแบคฮยอนคนเดียวเท่านั้นแหละที่จะทำให้เจ้าตัวเล็กหยุดร้องไห้ได้  แต่สำหรับชานยอล  เค้ากลับรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลยที่เห็นเจ้าตัวเล็กร้องไห้ไม่หยุด  หัวใจของชานยอลนั้นเต้นระรัวบีบรัดไปหมดอย่างไม่รู้ว่าเพราะอะไร  ทั้งๆที่เด็กคนนี้จะเป็นลูกของแบคฮยอนกับผู้ชายคนอื่นที่ชานยอลอาจจะเกลียดชัง  แต่กระนั้นร่างสูงกลับไม่สนใจ  แต่ชานยอลรู้เพียงแค่ว่าเค้าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เด็กชายตัวน้อยหยุดร้องไห้ให้ได้ 


                ไม่ลองจะรู้หรอ..


                แต่....นัยน์ตาเรียวรีวูบไหวสะท้านไปด้วยความไม่มั่นใจ  เค้ากลัวเหลือเกิน  กลัวว่าชานยอลจะรู้....  แต่ทว่าเสียงของเด็กน้อยที่ร้องขึ้นมาอีกครั้งก็ทำเอาแบคฮยอนหันไปสบตาเข้ากับสายตาคมกริบอีกหน  ก็พบว่าชานยอลนั้นกำลังยื่นมือเข้ามาเพื่อที่จะอุ้มเจ้าตัวเล็ก  เห็นอย่างนั้นแบคฮยอนก็เลยส่งลูกน้อยให้ชานยอลด้วยความจำยอม


                โอ๋..ไม่ร้องนะครับ  คนเก่งต้องไม่ร้องรู้หรือเปล่าเมื่อรับเด็กมาแล้ว  ชานยอลก็อุ้มยอลยอลเข้าแนบอกพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับตอนที่ใช้พูดกับแบคฮยอนโดยสิ้นเชิง   ร่างสูงหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง  แล้วเริ่มก้าวเท้าพาร่างน้อยเดินรอบห้องนั่งเล่นนั้นอย่างช้าๆ เพื่อเป็นการปลอบเจ้าตัวเล็กที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความกลัว 


                ฮึก~ แต่ยอลยอลกลัวเด็กชายตัวเล็กเงยหน้ามองผู้มาใหม่ด้วยสายตาไม่เข้าใจ  แต่ทว่ามือเล็กๆนั้นกลับกอดเข้าที่ลำคอแกร่งของคนแปลกหน้าไว้แน่น  ราวกับว่าเด็กน้อยนั้นโหยหาอ้อมกอดนี้มานานแสนนาน....



                ฮือออ  อยากหาคุณพ่อ  ยอลยอลคิดถึงพ่อ!”  เด็กน้อยซบหน้าเข้าที่อกแกร่งอย่างต้องการที่พึ่ง  แบคฮยอนได้ยินสิ่งที่ลูกน้อยพูดก็ถึงกับหน้าซีดเผือดไปมากกว่าเดิม  ใจดวงน้อยของร่างบางกระตุกอย่างแปลกๆ  สายตาเรียวรีนั้นทอดมองไปยังสองร่างที่กำลังกอดปลอบกันด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ



                เด็กน้อยซุกหน้าหาความอบอุ่นจากร่างหนา พลันเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นก็ค่อยๆเงียบลง  ทำให้โซฮีที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นมองด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ  ก็ในเมื่อแบคฮยอนปลอบ  คุณหนูของหล่อนกลับไม่หยุดร้อง แต่ทว่าร่างสูงเจ้าของใบหน้าคมคายคนนี้ซึ่งเป็นคนแปลกหน้ามาปลอบ  กลับทำให้คุณหนูของนางหยุดร้องได้อย่างน่าประหลาด

 

 

                ห้องนอนเจ้าตัวเล็กไปทางไหนร่างสูงหันไปถามแบคฮยอนด้วยน้ำเสียงเบากริบ  เมื่อเค้าเดินไปมาอยู่สักพัก  เด็กน้อยที่ร้องไห้เมื่อสักครู่ก็สงบลง  แล้วหลับไปในอ้อมแขนของเขาหน้าตาเฉย



                ตะ ตามฉันมาเมื่อได้ยินอีกคนเอ่ยถาม  แบคฮยอนก็รีบนำทางขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

 

                ชานยอลวางร่างของเด็กน้อยลงที่เตียงนอนอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวเจ้าตัวเล็กจะตื่นขึ้นมาอีกหน    จากนั้นมือหนาก็ยื่นไปคว้าผ้าห่มผืนใหญ่ที่พับอยู่ปลายเตียงขึ้นมาคลุมร่างป้อมๆๆไว้ด้วยความเอ็นดู  แบคฮยอนที่เห็นอย่างนั้นก็อดลอบยิ้มออกมาไม่ได้...



                เสร็จธุระแล้วคุณก็กลับไปซะสิ”  แบคฮยอนว่าเมื่อเห็นว่าชานยอลหันมามองทางตัวเองด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้(อีกแล้ว)  ส่วนชานยอลเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวเล็กกล่าว  สายตาคมกริบก็มองลอดผ่านหน้าต่างออกไปด้านนอกก็พบว่าสายฝนยังเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียว



                ฝนตกแรงขนาดนี้ใจคอจะไล่ให้ฉันขับรถฝ่าฝนกลับไปเลยหรือไงเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกคนกล่าวออกมา  แบคฮยอนก็มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง  สายฝนที่เทลงมาอย่างไม่ปรานีนั้นทำเอาแบคฮยอนพูดไม่ออก  ก็จริงอยู่ว่าอยากจะไล่ให้คนตัวโตที่อยู่ตรงหน้านี้ไปให้พ้น  แต่ทว่าแบคฮยอนก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้น...



                งั้นก็รอให้ฝนหยุดก่อนแล้วค่อยกลับก็ได้”  ร่างเล็กเอ่ยไปอย่างจำใจ(?)



                “ไม่เอาอ่ะ ง่วงแล้วชานยอลเอ่ยพร้อมทั้งทำหน้าตายก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ที่ปลายเตียงที่มีเจ้าตัวเล็กนอนอยู่ก่อนแล้ว



                “นี่คุณ!!  จะทำอะไรน่ะแบคฮยอนเอ่ยเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังทำท่าว่าจะทิ้งตัวลงนอนกับฟูกที่นอน


                นอนไง! หรือว่าเธอเห็นว่าฉันจะทำอะไรล่ะ


                คุณจะบ้าหรือไง คุณจะนอนที่นี่ไม่ได้นะ



                แล้วจะให้ฉันไปนอนตรงไหนเล่า”  อีกครั้งที่คำพูดของร่างเล็กถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเพราะว่าไม่สามารถตอบคำถามที่ร่างสูงถามออกมาได้  เนื่องจากว่าบ้านของแบคฮยอนนั้นมีเพียงแค่สามห้องนอน  ห้องนึงเป็นห้องของลู่ฮานซึ่งตอนนี้ไม่อยู่บ้าน  แต่ลู่ฮานไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งย่ามในห้องส่วนตัว  อีกห้องนึงเป็นห้องของโซฮีซึ่งเป็นพี่เลี้ยงของยอลยอล  ส่วนถ้าจะให้นอนที่โซฟาที่ห้องรับแขกด้านล่างก็ดูเหมือนจะใจร้ายเกินไปหน่อย  เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ห้องนี้เท่านั้น!!


                ว่าไง..จะให้ไปนอนที่ไหน


                “อะ  เอ่อ....


                “ถ้าไม่บอกจะนอนแล้วนะ  ง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ยชานยอลว่าอีกครั้งพลางทิ้งตัวลงนอนข้างๆเจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยภายใต้ผ้านวมผืนใหญ่  แบคฮยอนเห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งไปฉุดแขนของชานยอลเพื่อให้ร่างสูงนั้นลุกออกจากที่นอน



                นี่คุณ!! ลุกเดี๋ยวนี้นะ  คุณจะมานอนตรงนี้ไม่ได้แบคฮยอนทั้งฉุดทั้งกระชากทั้งยังใช้น้ำเสียงขู่ฟ่อๆเพื่อหวังว่าชานยอลจะยอมลุก  แต่เปล่าเลย...



                ชู่ว~ อย่าส่งเสียงดังสิ  เดี๋ยวลูกเธอก็ตื่นขึ้นมาพอดีหรอก


                ~ กึก!! ~



                เมื่อได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนก็ยอมหุบปากลงในทันที เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบเสียงลง  ชานยอลก็ทำการฟุบหัวลงกับหมอนใบนุ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งชานยอลจำกลิ่นนี้ได้ดีเลยล่ะว่ามันเป็นกลิ่นของใคร....



                โธ่เว้ย!” แบคฮยอนได้แต่สบถเบาๆในลำคอฟึดฟัดอย่างนึกขัดใจที่ไม่อาจทำอะไรไอ้คนตัวสูงเป็นเปรตที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนของตนได้  ก่อนที่จะเดินสะบัดตูดไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยหน้าตาที่บอกบุญไม่รับ  ทว่าร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียงกลับยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวเมื่อเห็นปฏิกิริยาของร่างเล็กที่เหมือนเด็กยังไงอย่างงั้น….

 

 

                ~แป๊ก~




                เสียงกลอนประตูห้องน้ำดังขึ้นก่อนที่จะตามด้วยบานประตูที่ถูกเปิดออกโดยร่างเล็กเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักที่บัดนี้ใบหน้านั้นไร้สีสันของเครื่องประทินโฉมโดยสิ้นเชิง...


                ร่างบางในชุดนอนสีฟ้าอ่อนเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนที่จะชำเลืองสายตาไปมองทางด้านที่ชานยอลนอนอยู่ก็พบว่าร่างนั้นได้แน่นิ่งไปแล้ว  แต่บัดนี้ร่างหนาได้ทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดตัวเล็กสีขาวพร้อมทั้งกางเกงนอนตัวใหญ่ของแบคฮยอนแต่มันดูเหลือตัวเล็กนิดเดียวเมื่อถูกสวมอยู่บนกายของคนตัวโต  ซึ่งแบคฮยอนคิดว่าชานยอลคงจะเปลี่ยนตอนที่ตัวเองอาบน้ำอยู่ล่ะมั้ง...จังหวะการผ่อนลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอเป็นเครื่องแสดงได้อย่างดีว่าร่างสูงที่นอนอยู่ได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว..


                แบคฮยอนจัดการเช็ดผมที่หน้าตู้กระจกเครื่องแป้งอยู่สักพักจนมันหมาดไม่มีน้ำหยด ร่างบางก็นำผ้าขนหนูไปพาดไว้ที่ราวเหล็กเล็กๆที่วางตั้งอยู่หน้าประตูห้องน้ำ  ก่อนที่จะเดินกลับมาที่เตียงนอน   แต่เพื่อความมั่นใจแบคฮยอนจึงเดินอ้อมไปฝั่งที่ชานยอลนอนอีกครั้งเพื่อดูว่าร่างสูงนั้นหลับไปแล้วจริงๆ หรือเปล่า



                ร่างเล็กใช้ฝ่ามือเรียงเล็กพัดไปพัดมาบริเวณใบหน้าและดวงตาของชานยอลเพื่อเป็นการทดสอบ  แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างที่นอนอยู่  แบคฮยอนเห็นอย่างนั้นจึงก้มหน้าลงไปดูใกล้ๆ ..



                อ้ะ!!” แบคฮยอนถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ  เมื่ออยู่ดีๆ ก็ถูกคนตัวหนาที่นอนหลับ(?)อยู่บนเตียงใช้มือรวบเข้าที่เอวเล็กแล้วรั้งให้ร่างบางนั้นลงไปนอนอยู่ข้างๆ  พลางใช้ขากอดก่ายร่างเล็กๆไว้ไม่ยอมปล่อยไปไหน  อีกทั้งแขนแกร่งทั้งสองข้างก็ยังกอดรั้งร่างนุ่มนิ่มไว้อย่างแรงเสียด้วย



                นี่คุณชานยอล!! ปล่อยนะแบคฮยอนได้แต่ดิ้นเร่าๆแล้วพยายามดีดตัวออกจากอ้อมแขนที่กอดรัดอย่างหนักหน่วงนี้ แบคฮยอนคิดอยู่แล้วเชียวว่าชานยอลต้องแกล้งหลับแน่ๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของใบหน้าคมแบคฮยอนก็พบเพียงแค่ดวงหน้าที่นิ่งสนิท  หรือว่าชานยอลจะละเมอ?



                คุณชานยอล!! ปล่อย~” ร่างเล็กพยายามเคล้นเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะกลัวว่าลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับสบายอยู่จะตื่นเอาได้



                ฮึ่ย!!” เมื่อเห็นว่าท้วงไปก็ไร้ประโยชน์เปล่าๆ  ทั้งหยิกทั้งข่วนก็ไม่มีท่าทีว่าชานยอลจะรู้สึกตัวเลยแม้แต่นิดเดียว(หลับลึกเหลือเกินนะพ่อคุ๊ณ!) แบคฮยอนเลยถอนหายใจฮึดฮัดอย่างขัดใจก่อนที่จะยอมสงบ  พยายามข่มตาให้หลับลงอย่างยากลำบาก  ให้ตายสิ! แบคฮยอนจะบ้าตาย  ใครมันใช้ให้ไอ้หล่อนี่มันมานอนหายใจรดกันเล่า มันนอนไม่หลับนะเว้ย!!(เริ่มพาล)  



                แบคฮยอนนอนตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดของชานยอล  ดวงตาเรียวสวยเงยขึ้นไปมองใบหน้าคมคายที่ไร้หนวดเครา  เปลือกตากลมๆที่ปิดสนิท  ริมฝีปากสีแดงอ่อนบวกกับจมูกโด่งๆที่ประกอบกันอย่างลงตัวราวกับพระเจ้าสร้างมา  ทำเอาแบคฮยอนถึงกับยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว  ใบหน้านี้น่ะหรอที่โหยหามาตลอดระยะเวลาห้าปี?  แบคฮยอนซุกหน้าลงที่แผงอกแกร่งอย่างต้องการควานหาความอบอุ่นจากร่างกายแข็งแรง ร่างเล็กก็อดที่จะใจเต้นแรงขึ้นมาไม่ได้  เมื่อได้กลับมาอยู่ในอ้อมแขนนี้อีกครั้ง....



                สายฝนด้านนอกยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด  ส่งผลให้บรรยากาศโดยรอบปกคลุมไปด้วยความหนาวเย็น หนำซ้ำความเย็นซ่านมันยังแผ่เข้ามาภายในห้องนอนเล็กๆ ที่บัดนี้มีร่างสามร่างกำลังนอนนกอดกันอยู่บนเตียง แต่นั่นไม่ได้ทำให้ทั้งสามคนหนาวเย็นไปตามสภาพอากาศเพราะต่างก็ได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่แต่ละคนคนโหยหามาอย่างเนิ่นนาน...



 

                ราตรีล่วงเลยมาจนถึงครึ่งคืน  ดวงตาคมโตก็ถูกเปิดขึ้นช้าๆ  พร้อมทั้งสอดส่องไปโดยรอบห้องก็พบว่าหัวเล็กๆ ของร่างบางกำลังซุกอยู่ที่แผ่นอกของตน  เมื่อหันไปอีกข้างก็พบว่าเจ้าเด็กตัวน้อยกำลังดิ้นเข้าหาความอบอุ่นจากแผ่นหลังของเค้าอยู่ ชานยอลก็เลยขยับตัวลุกขึ้นให้เบาที่สุด  จากนั้นจึงใช้แขนแกร่งช้อนเจ้าตัวเล็กขึ้นมาเบาๆ แล้ววางลงให้นอนอยู่ตรงกลางระหว่างตัวเองและแบคฮยอน ก่อนจะร่างหนาจะทิ้งตัวลงนอนพร้อมทั้งใช้แขนแกร่งดึงรั้งร่างเล็กที่นอนอยู่อีกฝั่งเข้ามาใกล้อีกหน  จากนั้นจึงใช้ลำแขนแข็งแรงกอดรัดคนตัวเล็กและเจ้าตัวจ้อยไว้ในอ้อมอกของตัวเอง  แล้วหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง....

 


 

...Little Cupid…


 

75 เปอร์เซน***

 


 

                แสงแดดแห่งเช้าวันใหม่ที่สดใสส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมสบายตาเข้ามาภายในห้องนอนเล็กๆ ยังผลให้เปลือกตาคมที่กำลังหลับพริ้มอย่างมีความสุขค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ 


                ฮืม~” เสียงครางทุ้มต่ำหลุดออกจากริมฝีปากหยักเล็กน้อยเมื่อสายตาพยายามปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงที่กำลังแยงตาอยู่ ณ ขณะนี้อีกทั้งเมื่อตื่นมาก็ยังพบว่าแขนขาวของร่างบางกำลังกอดรัดอยู่ที่เอวสอบอยู่อย่างนั้น หนำซ้ำหัวทุยๆ ยังซุกเข้าหาอกแกร่งเหมือนเด็กน้อยก็ไม่ปาน   ชานยอลอดยิ้มออกมาให้กับสิ่งที่เห็นไม่ได้...

 


 

                ~ เวลาหลับก็ดูไม่มีพิษภัยอะไรเลยนะ บยอนแบคฮยอน ~

 


 

                แต่แล้วเรียวคิ้วเข้มที่เรียงตัวโค้งสวยก็ต้องขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ  เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆห้องแต่กลับไม่พบร่างเล็กที่เมื่อคืนร้องไห้จนหลับคาอ้อมแขนเค้าไป  แต่ในเวลาต่อมาเรียวปากแกร่งก็จุดยิ้มได้อีกครั้งเมื่อหันไปตามเสียงดังของบานประตูห้องน้ำก็พบว่าเจ้าตัวเล็กกำลังเดินออกมาจากประตูห้องน้ำในสภาพชุดเอี๊ยมผ้ายีนส์ลายหมีน่ารักบ๊องแบ๊ว



                “ฮ่า ~ คุณลุงตื่นเร็วจังเลยฮ่ะ เด็กน้อยว่าเสียงใสแล้ววิ่งมาที่เตียงแล้วกระโดดขึ้นมานั่งจุมปุ๊กอยู่ข้างๆ กับร่างสูง จากนั้นก็ฉีกยิ้มจนตากลมๆ นั้นหยีแทบมองไม่เห็นตาดำ  ชานยอลเห็นอย่างนั้นก็อดยิ้มเบาๆให้เด็กน้อยไม่ได้ 



ชานยอลและยอลยอลคุยกันได้สักพัก  ร่างสูงก็รับรู้ได้ถึงแรงเคลื่อนไหวที่อยู่ข้างๆ พอหันไปมองแล้วก็พบว่าแบคฮยอนกำลังขยับตัวแล้วทำท่าเหมือนว่าจะตื่น  ชานนยอลเห็นอย่างนั้นก็รีบฟุบตัวลงนอนอีกรอบแล้วดึงให้แบคฮยอนขยับเข้ามานอนใกล้ๆให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกคนรู้ตัว   จากนั้นแขนแกร่งก็รวบคนตัวเล็กเข้าหาตัวอีกรอบทำเอาเด็กน้อยที่กำลังนั่งคุยอยู่ด้วยกันถึงกับมองตาแป๋วด้วยความไม่เข้าใจ


                คุณลุงง่วงนอนอีกหรอแล้วฮ่ะเด็กน้อยถามออกมาตามประสาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว


                “ชู่ววววว”  ชานยอลทำได้แค่เพียงยกมือขึ้นมาจุ๊ปากเพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้เด็กน้อยนั้นเงียบ  ก่อนจะแกล้งหลับตาลงเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนใกล้จะตื่นเต็มที  ยอลยอลเห็นอย่างนั้นก็ยอมปิดปากเงียบแต่โดยดีทั้งๆที่ในใจกำลังสับสนไปจนหมด


                ฮ่าวววว~ งืมมมมแบคฮยอนที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นขยับตัวช้าๆ แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายมันหนักอึ้งไปหมด   มือเรียวเล็กเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่เอวทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่ก็รู้สึกถึงท่อนแขนของใครบางคนที่กำลังกอดรัดร่างกายตัวเองอยู่...


 

                ~  ทำไมยอลยอลตัวหนักจังนะ ~

 

 

                แบคฮยอนคิดเพียงแค่นั้นก็ยิ้มออกมากับตัวเองเบาๆ พลางเอื้อมมือไปสวมกอดเข้ากับร่างปริศนาที่กำลังกอดตัวเองอยู่  โดยไม่ได้เอะใจเลยว่าร่างนั่นไม่ใช่ลูกชายตัวน้อยของตน


                หัวสมองคิดอะไรเพลินๆไปเรื่อยกลับต้องหยุดชะงักลงอย่างฉับพลันเมื่อระลึกได้ว่า  บนเตียงนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเองและลูกชายตัวน้อยวัยห้าขวบ  แต่ยังมี ใครอีกคน  ที่ทำให้แบคฮยอนนอนใจสั่นทั้งคืนนอนอยู่ด้วย  คิดได้เพียงแค่นั้นดวงตากลมสวยก็เบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ!! 

 

 

                ชัดเลย.....

 

 

                ชัดเลยจ้ะพ่อแม่พี่น้องชัดเต็มสองลูกกะตาอันเรียวรีของแบคฮยอนเลยจ้ะ ใบหน้าคมสันที่แสนคุ้นเคย  จมูกโด่งๆ ปากแดงๆ แบบนี้  ใช่เลย  ชัดเลยยยยย  งื้อ.....



                แต่เมื่อเห็นว่าชานยอลลยังไม่ตื่น  แบคฮยอนก็นอนจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างโหยหา  มือเรียวสวยไล้ไปตามโครงหน้าคมสัน  ไล่ตั้งแต่เปลือกตากลม  จมูกโด่งมาจนถึงปากบางเฉียบ.....




              
     ~  คนบ้า!! ยิ้มแม้กระทั่งเวลานอน ~


 

คุณยังดูดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ปาร์ค ชานยอล จ้องหน้าอีกคนอยู่สักพักแบคฮยอนก็พยายามที่จะฝืนตัวออกจากท่อนแขนแข็งแรงให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าอีกคนจะรู้สึกตัว แต่แบคฮยอนนั้นหารู้เลยไม่ว่าชานยอลได้ตื่นตั้งนานเสียแล้ว



                อ้าว  ตื่นนานแล้วหรอลูกเมื่อใช้ความพยายามอยู่กับตัวเองอยู่นานโขกว่าจะขืนตัวออกจาอ้อมแขนแกร่งได้ก็ทำเอาแบคฮยอนถึงกับเหงื่อตกไปเลยทีเดียว  และเมื่อฝืนตัวออกมาได้แล้ว  แบคฮยอนก็พบว่าเจ้าลูกชายตัวน้อยกำลังนั่งมองเค้าตาใสแจ๋วอยู่อีกฟากหนึ่งของเตียง


                นานแล้วฮ่ะ ^^” เด็กน้อยตอบเสียงใส


                แล้วหนูเอ่อ….” แบคฮยอนชะงักคำถามที่จะถามว่ายอลยอลนั้นเห็นตนนอนกับชานยอลหรือไม่เพราะระลึกได้ว่าร่างสูงนั้นเริ่มขยับตัวเบาๆ


                ฮืมมมมชานยอลแสร้งครางเบาๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นแล้วยืดแขนบิดตัวไปมาอย่างสมจริง  แบคฮยอนเมื่อเห็นอย่างนั้นก็รีบดึงแขนแกร่งออกให้พ้นจากเอวคอดเล็ก  แต่ชานยอลก็พยายามขืนไว้ไม่ยอมปล่อย 


                นี่คุณชานยอล  ฉันรู้นะว่าคุณตื่นแล้ว เพราะฉะนั้นกรุณาปล่อยฉันด้วย!” แบคฮยอนพูดเสียงเขียวพลางใช้มือหยิกเข้าที่แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แข็งแรง


                โอ้ย!! เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย  แกล้งคนนอนหลับมันบาปนะ!!” ชานยอลใช้มืออีกข้างลูบบริเวณที่โดนหยิกจนเนื้อเขียวป้อยๆ พลางทำหน้ายุ่งพันกันไปหมด


                เสแสร้ง!! ฉันรู้เหอะว่าตื่นแล้ว ”  ชานยอลได้ยินคนตัวเล็กกว่าพูดก็ทำแค่เพียงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ  พลางใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างกวนประสาท 


                ปล่อยได้แล้ว  จะไปอาบน้ำแบคฮยอนว่าเสียงขุ่นอีกรอบก่อนจะหันไปส่งค้อนวงใหญ่ๆให้อย่างไม่ชอบใจ  แต่ครั้งนี้ชานยอลกลับยอมปล่อยแต่โดยดี  แบคฮยอนจึงลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินไปหาลูกชายตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งของเตียง  จากนั้นก็นั่งลงยองๆพลางใช้มือเรียวเล็กลูบหัวทุยๆของเจ้าลูกชายไปมาอย่างเอ็นดู



                เป็นไงฮ่ะ  เมื่อคืนนอนหลับสบายเลยสิท่า


                สบายฮ่ะ  เมื่อคืนทั้งคุณลุงแล้วก็แม่ กอดกัน แล้วก็กอดยอลยอลด้วย ยอลยอลอุ๊นอุ่น!” เด็กน้อยว่าเสียงใสอีกรอบพลางชูมือขึ้นจนสุดแขนอย่างดีใจ  ทว่าสิ่งที่เจ้าหนูน้อยพูดออกมากลับทำให้ร่างบางที่ฟังอยู่ถึงกับรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้   แต่ชานยอลที่นั่งฟังสองแม่ลูกคุยกันอยู่บนเตียงกลับยิ้มออกมาจนปวดแก้ม เรียกค้อนวงใหญ่ๆจากเจ้าองร่างเพรียวลมได้เป็นอย่างดี


                อะ เอ่อ เดี๋ยวแม่ไปอาบน้ำก่อนนะฮ่ะ  แล้วเดี๋ยวเราค่อยลงไปกินข้าวกันเนอะ”  แบคฮยอนว่าพลางลูบหัวหนูน้อยอีกครั้งจากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วเพื่อหวังว่าจะสามารถหลบให้พ้นจากสายตาของร่างสูงที่กำลังจ้องมาได้


                ยอลยอล มาหาลุงซิครับ”  เมื่อลับร่างเล็กไปแล้วชานยอลก็เรียกให้เด็กชายตัวน้อยเข้าไปใกล้ๆ ส่วนยอลยอลเมื่อได้ยินอีกคนเรียก  เด็กน้อยก็รีบพาร่างป้อมๆของตัวเองกระโจนขึ้นไปนั่งบนเตียงในทันทีทันใด


                ฮ่ะยอลยอลขึ้นมานั่งจุมปุ๊กจ้องหน้าชานยอลอย่างเอาจริงเอาจัง  เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยขยับเข้ามาใกล้ชานยอลก็ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆออกไป  ทำเพียงแค่จ้องหน้าเจ้าหนูตัวน้อยนิ่งๆ จนยอลยอลนั้นเอียงคอไปมาด้วยความแปลกใจ


                คุณลุงมีอะไรจะถามยอลยอลหรอฮ่ะ


                ลุงจะถามว่า...พ่อหนูไปไหน”  ชานยอลตริตรองอยู่นานกว่าจะตัดสินใจถามคำถามนั้นออกไป  แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่สลดลงของเด็กชายตัวเล็ก ชานยอลก็อดรู้สึกผิดไม่ได้



                แม่บอกว่าพ่อไปทำงานฮ่ะเด็กน้อยว่าพลางทำคอตกอย่างน่าสงสาร


                แล้วหนูเคยเห็นหน้าพ่อหรือเปล่า


                “ไม่เคยฮ่ะ  แม่บอกว่าพ่อของยอลยอลไปทำงานอยู่ที่ไกลๆ  แต่เดี๋ยวพ่อก็กลับมา แต่ว่ายอลยอลรอพ่อนานแล้ว พ่อก็ไม่กลับมาหายอลยอลสักที  หรือว่าพ่อไม่รักยอลยอลแล้ว  เด็กชายตัวน้อยเบะปากเอ่ยเสียงเศร้าสร้อยพลางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชานยอล  แต่สิ่งที่ชานยอลเห็นกลับทำให้หัวใจของร่างสูงกระตูกวูบ  ก้อนเนื้อภายในที่อกด้านซ้ายบีบรัดอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้เพียงแค่ว่า...ชานยอลไม่อยากเห็นมันเลย  ยิ่งเห็นหัวใจของเค้าก็ปวดหนึบไปหมด...

 

                น้ำตาของหนูน้อยที่นั่งอยู่เบื้องหน้า

 


 

                ใช่แล้วล่ะ! ยอลยอลกำลังร้องไห้เมื่อเอ่ยถึงผู้เป็นพ่อ  แต่สิ่งที่ชานยอลได้ฟังจากเด็กน้อยกลับทำให้ร่างสูงแน่ใจกับอะไรบางอย่างมากยิ่งขึ้น  แน่ใจในสิ่งที่เค้ากำลังสงสัย คิดดังนั้นหัวสมองของร่างโปร่งก็คิดอะไรดีๆได้...


                “งั้นเอาอย่างนี้ดีมั้ยครับ....


                “ยังไงหรอฮ่ะ”  เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นไปมองชานยอลอย่างสนอกสนใจ  พลางใช้มือป้อมๆปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้มออกอย่างรวดเร็ว


                ต่อไปนี้ยอลยอลเรียกคุณลุงว่าพ่อดีมั้ยครับ


                จริงหรอฮ่ะเด็กน้อยถามออกไปอย่างเก็บอาการดีอกดีใจไว้ไม่อยู่   


                จริงสิครับชานยอลกล่าวเสียงอบอุ่นก่อนจะเอามือไปวางทับกลุ่มผมนุ่มมือของเด็กน้อยไว้เบาๆ แล้วโยกไปมาอย่างเอ็นดู


                เย้ๆ ๆ ๆ!! ยอลยอลมีพ่อแล้ว..ยอลยอลดีใจที่สุดเล๊ย ^^ ” เด็กน้อยลุกขึ้นกระโดดไปมาบนเตียงนอนอย่างดีใจ จากนั้นก็กระโดดเข้าไปกอดคอของชานยอลไว้ไม่ยอมปล่อย


                ไหนลองเรียกพ่อสิครับ 


                ฮ่ะ คุณพ่อ!! ^0^ ”


                “ดีมากเจ้าลูกชาย ฟืดดด~”  ชานยอลดึงร่างป้อมๆเข้ามากอดอย่างเต็มแรง  พลางกดจมูกที่โด่งเป็นสันลงกับกลุ่มผมนุ่มอย่างเอ็นดู....

               

 

 

                แบคฮยอน  ชานยอลและยอลยอลกำลังนั่งกินมื้อเช้าอยู่ด้วยกัน  ความจริงแบคฮยอนไล่ให้ชานยอลกลับแล้วนะ  แต่เจ้าลูกชายนี่สิคะยั้นคะยอได้ชานยอลอยู่กินข้าวด้วย 



                แฮ่ๆ ว่าแต่คุณพ่อชื่ออะไรนะฮ่ะ  ยอลยอลยังไม่รู้จักชื่อของพ่อเลยนะงับ”  จู่ๆเด็กน้อยก็ถามขึ้นท่ามกลางโต๊ะกินข้าว  มือของร่างบางที่เคยแข็งแรงตักนู่นนี่นั่นได้คล่องแคล่วกลับอ่อนปวกเปียกขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย  ใบหน้าหวานที่เคยตีหน้านิ่งกลับซีดเผือดหนักลงกว่าเดิม เมื่อได้ยินสรรพนามที่เจ้าตัวเล็กใช้เรียกอีกคน ….


                ~ พ่อ! พ่ออย่างนั้นหรอ ~    




...Little Cupid…

 

100  เปอร์เซน***


อัพครบแล้วววววววว เย้เย้ ^^ #ปาดเหงื่อ
พาร์ทนี้ไม่มีอะไรจะทอล์คเลยค่ะ T^T
ตอนแต่งน่ะคิดได้นะ  แต่พอถึงเวลาอัพคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรกับรีด
ยังไงก็ขอให้อ่านให้สนุกน้าาาา ^^
เป็นกำลังใจให้น้องยอลนยอลด้วยน้าค่ะ
หวังว่าจะเอ็นดูและรักยอลยอลน้อยมากๆนะค่ะ  

อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ ^^ 
#รักรีดเดอร์นะ
จุ้บจุ้บ 

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1620 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:22
    อยากรู้ว่าเมื่อก่อนมันยังไงกันแน่ ชานได้แล้วทิ้งหรอ?
    #1620
    0
  2. #1585 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:20
    ยอลยอลน่ารักอ่ะทีนี้หนูก็มีพ่อกับเขาซักทีเนอะ คุณพ่อก็น่ารักถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะปากร้ายก็เถอะ ><
    #1585
    0
  3. #1560 Juize YeolBaek (@smokyqpr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 02:57
    ไรท์ ยอลยอลน่ารักกกก แม่ก็ไม่ยอมพ่อ พ่อก็ไม่ยอมแม่ ยอลยอลของฉันนน
    #1560
    0
  4. #1537 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 22:41
    อิอิอิอิ คุนพ่อปาร์คของน้องยอลยอล น่าร๊ากกกกกก
    #1537
    0
  5. #1525 พีรายุส (@greysonator) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 16:27
    น่ารัก ง่ะะ น่ารัก
    #1525
    0
  6. #1507 Love exo we are one (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 22:23
    น่ารักกกก อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว ขอ ฉาก nc นะ ขอฉากตัดหน่อยนะะะะ





    Lina.inthavong.1@gmail.com
    #1507
    0
  7. #1502 FernHk (@fernhk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 23:46
    คุณพ่อ!!!!  ไหนมาจุ๊บ ทีสิ 555555
    #1502
    0
  8. #1497 iseyeol (@warangk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 16:28
    อึ้ยๆ หวานอ่ะ แต่ก็ใจหายน้าจะจบแล้ว เอาเป็นว่ายอลยอลคงได้น้องเร็วๆนี้ 555
    #1497
    0
  9. #1455 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 22:03
    จงอินไปง้อคยองเลยนะ
    #1455
    0
  10. #1427 myname' (@mynameisim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 18:57
    ชยอลลลล รักเด็กแล้วละสิ รู้ด้วยว่าเป็นพ่อ ภถถถถถถถถ
    #1427
    0
  11. #1392 siri (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:12
    โห้ยยยย เขิลอ่ะ อยุกันเป็นครอบครัวสุขสันต์เลยอ่ะ

    พ่อยอล แม่แบค ลูกยอล





    ฟินนนนนนนนนนนนนน
    #1392
    0
  12. #1369 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 14:45
    แค่ชื่อก็น่าจะรู้แล้วนะ พ่อยอล ลูกยอล
    #1369
    0
  13. #1281 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 20:40
    พ่อกับแม่กอดกันโดยมีลูกอยู่ตรงกลางอบอุนอ่ะ
    #1281
    0
  14. #1190 jm-smile (@jm-benz-smile) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 20:42
    พ่อ แม่ ลูก >< อบอุ่นนนนนนน
    #1190
    0
  15. #1180 kookkik (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:25
    อ๊ากกกก พ่อแม่ลูกน่ารักกันจริงๆ >
    #1180
    0
  16. #1148 priw exofan (@badboypriw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 14:15
    หยอยนี่แกไม่รุจริงดิ....หน้าตาก้ว่าคล้าย
    แค่ชื่อก้รุแล้วว่าใช่ยอลยอลกับชานยอลดูเองแล้วกัน
    ถ้าไม่รุนี่โง่มากกว่ะบอกเลย
    #1148
    0
  17. #1120 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 11:54
    งานงอกแล้วววววววววว
    #1120
    0
  18. #1103 boat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 15:30
    ชื่อยอลยอลอ่าาาา น่าจะรุได้แล้วนะ
    #1103
    0
  19. #1102 boat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 15:29
    ชื่อยอลยอลอ่าาาา น่าจะรุได้แล้วนะ
    #1102
    0
  20. #1037 Toong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 20:39
    ทำไมแบคไม่อยากให้ชานยอลรุอ่า ว่าเปนพ่อของยอลยอล
    #1037
    0
  21. #1009 namfon870@gmail.com (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:55
    เมื่อไรจาได้รุ้นะ ว่านั่นเปนพ่อของเธอน่ะเจ้าตัวเล็ก ^^
    #1009
    0
  22. #1008 namfon870@gmail.com (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:55
    เมื่อไรจาได้รุ้นะ ว่านั่นเปนพ่อของเธอน่ะเจ้าตัวเล็ก ^^
    #1008
    0
  23. #889 เทพบุตรที่มีหูพิเศษ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 11:43
    สู้ๆพี่ ชอบฟิคเรื่องนี้ >__
    #889
    0
  24. #873 minkminla (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 23:30
    ยอลยอลน่าออกจะเหมือนแกน่ะชานไม่รู้เลยหรอ? 55555 #สนุกค้าา
    #873
    0
  25. #862 taeming (@taew2535) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 22:03
    อิหยอยแกจะบื้อไปหนายย- -" ยอลยอลน้อยจ๋าาาาาตบพ่อแกสักทีสิ
    #862
    0