[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 9 : Little Cupid :: Chapter 7 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ก.ย. 56

…..Little Cupid…..

…Chapter Seven…

Comeback

 

 


 

ทำไมไปเรียกลุงเค้าอย่างนั้นล่ะลูก...แบคฮยอนที่นั่งร้อนรนรีบถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปกตินัก 



ก็.....


ฉันบอกให้ยอลยอลเรียกเอง”  แต่เสียงที่ตอบกลับมาดันเป็นชานยอลที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับร่างบางเสียอย่างนั้น  เมื่อได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนก็เตรียมที่จะตำหนิชานยอล  แต่ว่าเสียงแจ๋วๆของเจ้าหนูกลับดังขึ้นมาแทรกเสียก่อน


ตกลงว่าคุณพ่อชื่ออะไรฮ่ะ”  เด็กน้อยถามพลางนั่งจ้องหน้าชานยอลอย่างใจจดใจจ่อ


ชานยอลครับ  พ่อชื่อชานยอล....” 


ว๊าวววว  จริงหรอฮ่ะ  งั้นชื่อพ่อก็เหมือนชื่อยอลยอลเลยสิฮ่ะ  ชานยอล..ยอลยอล ว้าว เหมือนจัง”  เด็กตัวน้อยว่าพลางยิ้มจนตาแทบปิด  โดยหารู้ไม่ว่าแบคฮยอนที่นั่งฟังอยู่ถึงกับมือไม้อ่อนในทันที


 

~เคร้ง!!!~

 


 

ช้อนที่เคยมั่นคงอยู่ในมือเรียวสวยของแบคฮยอนร่วงหล่นลงกระทบกับขอบจานเซรามิกอย่างแรงจนเกิดเสียงขึ้นมา  เหตุการณ์นั้นเรียกให้สายตาทั้งสองคู่ของชานยอลและเจ้าตัวเล็กให้หันไปมองอย่างช่วยไม่ได้ 


แม่เป็นไรไปฮ่ะ”  ยอลยอลถามออกมาอย่างเป็นห่วงอาการของผู้เป็นแม่  เจ้าตัวเล็กกระโดดลงจากเก้าอี้ตัวสูงแล้วรีบเดินเข้ามาใกล้คนเป็นแม่ก่อนที่จะใช้มือเล็กๆนั้นอังอยู่ที่พวงแก้มใสของแบคฮยอน



ปะ เปล่าฮ่ะ  แม่ไม่ได้เป็นไร  ยอลยอลไปกินข้าวต่อเถอะลูก”  แบคฮยอนบอกปัดอย่างขอไปที  เมื่อเจ้าตัวเล็กกลับไปนั่งที่เดิมแล้ว  แบคฮยอนก็มีสีหน้าที่วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด  ก็จะไม่ให้ร่างเล็กๆวิตกได้ยังไง  ในเมื่อสิ่งที่ลูกชายตัวน้อยพูดในวันนี้  ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่แบคฮยอนกลัวไปหมด  ไม่ว่าจะเรียกชานยอลว่า พ่อ  แถมยังบอกว่าชื่อของชานยอลนั้นเหมือนกับชื่อของตัวเองอีก  แบคฮยอนกลัวเหลือเกิน  กลัวว่าชานยอลจะสงสัยในสิ่งที่เจ้าหนูน้อยพูด  กลัวว่าสักวันหนึ่งชานยอลจะรู้ความจริง....


ความกระวนกระวายและร้อนรนของแบคฮยอนอยู่ในสายตาของชานยอลทั้งหมด  ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชานยอลมั่นใจอะไรๆขึ้นมามากยิ่งขึ้น...



คุณพ่อฮ่ะ วันนี้โรงเรียนหยุด ยอลยอลอยากไปเที่ยวจังเลย”  เด็กตัวน้อยเอียงคอพูดอย่างน่ารักน่าชัง  จนร่างสูงที่นั่งอยู่อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบิดจมูกเล็กๆนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว


อืม...ได้สิครับวันนี้พ่อว่าง


เย้!! ยอลยอลดีใจที่สุดเล๊ย



นี่คุณ!! ว่างนักหรือไง  งานการไม่มีทำหรอห้ะ”  แบคฮยอนที่เห็นอย่างนั้นก็ขัดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ  นี่มันจะมากไปแล้วนะ!! เพิ่งเจอกันแค่วันเดียวก็ติดกันแจเชียว  ยอลยอลนะยอลยอล  น่าจับมาตีให้ก้นเขียวเสียจริง!!




มี แต่พอใจไม่ทำ  มีไรป่ะ?”  ร่างสูงตอบกลับมาด้วยคำพูดที่ยิ่งกระตุกต่อมโมโหของแบคฮยอนให้มากขึ้นไปอีก  แต่ก่อนที่แบคฮยอนจะได้โต้เถียงสิ่งใดออกไป  เสียงริงโทนโทรศัพท์ของชานยอลกลับดังขึ้นเสียก่อน

 


 

~ ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ~

 



 

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อควานหาสมาร์ทโฟนเครื่องหรู  แล้วหยิบมันออกมาก่อนจะมองดูเบอร์ปลายสายที่โทรเข้า  ก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะจุดขึ้นที่มุมปากสวยได้รูป

 


 

ไงมึง  หายเงียบไปนานเลยนะ!” 


[เออดิ่  พอดีไปทัวร์อเมกา เพิ่งกลับมา  นี่เพิ่งมาถึงโซลเนี่ย]


จะมาไม่เห็นบอกกันก่อนเลย



[ก็โทรบอกอยู่นี่ไงว่ะ]



แล้วมึงมีไรเนี่ยถึงได้ถ่อมาหากูถึงโซล



[กูคิดถึงมึงไง ฮ่ะ ฮ่ะๆ ]



โถ่ว  อย่ามาเลี่ยน กูจะอ้วก! ยิ่งเพิ่งกินข้าวอิ่มๆ


[เออๆ กูจะโทรมาถามมึงว่าวันนี้มึงว่างมั้ย]



ก็...ว่าง  มึงมีไรล่ะ


                [ดี  วันนี้บ่ายๆกูว่าจะแวะไปหามึงที่บ้านสักหน่อย นานๆทีจะได้กลับเกาหลีฉลองกันหน่อยเว้ยเพื่อน!]



                “เออๆ กูจะรอ  แค่นี้นะเว้ย  แล้วเจอกัน!”




 

                พูดจบชานยอลก็กดตัดสายไปทันที  แล้วยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจที่จะได้เจอ เพื่อนเก่า  ที่ไม่ได้เจอกันมาล้านปีแสงได้แล้วล่ะมั้ง  แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อหันมาเห็นเด็กชายตัวน้อยกำลังมองมาทางเค้าด้วยสายตาใคร่รู้  ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งรับปากกับเจ้าหนูตัวน้อยไปว่าวันนี้จะพาไปเที่ยว  เห็นทีคงจะต้องผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าตัวเล็กเสียแล้วกระมัง



                เอ่อ.....



                “คุณพ่อมีธุระหรอฮ่ะ”  เสียงของเด็กน้อยดูหงอยลงไปถนัดตาเมื่อรู้ว่าวันนี้คงจะไม่ได้ไปเที่ยวเสียแล้ว  ชานยอลเห็นอย่างนั้นก็อดทีจะรู้สึกผิดไม่ได้



                ครับ  เอาไว้วันหลังเดี๋ยวพ่อพาไปเที่ยวดีกว่าเนอะ  พ่อจะพาไปเลี้ยงไอติมด้วยเลยเอ้า


                “แต่ยอลยอล....”  เด็กน้อยคอตกอย่างน่าสงสาร  หยาดน้ำใสๆเริ่มคลอหน่วยตากลมโตจนชานยอลรู้สึกผิดเข้าเต็มๆ ส่วนแบคฮยอนเมื่อเห็นอย่างนั้นก็อดสงสารลูกชายไม่ได้ 


                เอางี้  เดี๋ยววันนี้แม่พาไปเที่ยวเอง 


                “จริงๆนะฮ่ะ”  ยอลยอลเงยหน้าขึ้นมามองผู้เป็นแม่อย่างดีใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น  ความโศกเศร้าเมื่อสักครู่หายไปราวกลับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน



                จริงสิฮ่ะ^^ ”   แบคฮยอนว่าพลางเอื้อมมือไปลูบหัวลูกน้อยเบาๆ  แต่หนูต้องกินข้าวให้หมดนะแม่ถึงจะพาไป



                “ฮ่ะ ยอลยอลจะกินให้หมดจานจนเกลี้ยงเล๊ย”  เด็กน้อยว่าพลางยกจานข้าวขึ้นสูงจากพื้นโต๊ะเล็กน้อย  เพื่อเป็นการโชว์ว่าจะกินให้หมดจานจริงๆ ....


               

                อาหารมื้อเช้าจบลงในเวลาถัดมา  แบคฮยอนจึงเดินออกมาส่งชานยอลที่หน้าบ้าน  จนเมื่อเดินมาถึงประตูรั้ว  แผ่นหลังหนาที่แบคฮยอนเดินตามก็หยุดลงเสียดื้อๆ จนแบคฮยอนแทบจะชนเข้ากับแผ่นหลังนั้นเต็มๆ

 

 

                เอ้ะ!!”  แบคฮยอนที่กำลังเตรียมจะหาเรื่องกลับต้องชะงักคำพูดลงทันทีที่ร่างสูงหันกลับมาสบสายตาอย่างจริงจัง



ฉันถามเธอจริงๆนะแบคฮยอน”  ชานยอลถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบและใบหน้าที่จริงจังกว่าทุกครั้งจนแบคฮยอนอดหวั่นๆไม่ได้


วะ ว่าอะไรเล่า”  แบคฮยอนถามออกไปเสียงสั่นๆ พร้อมๆกับจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นถี่ขึ้นอีกครั้ง



ยอลยอล...เป็นลูกของฉันใช่มั้ย ”  ชานยอลพยายามถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่คิดว่าจริงจังที่สุด ที่คิดว่าแบคฮยอนจะยอมพูดความจริงและไม่โกหก   ตาคมเฉี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างต้องการค้นหาคำตอบ  แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า



ฉันบอกคุณแล้วไง  ว่ายอลยอล ไม่ใช่ ลูกของคุณ  เค้าไม่ได้เป็นลูกคุณได้ยินมั้ย!!”  ร่างบางตอบออกไปด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังไม่แพ้กัน  จนชานยอลที่มองอยู่เพื่อที่จะจับโกหกต้องยอมถอดใจ...

 

 

ยอลยอลไม่ใช่ลูกของฉันจริงๆอย่างนั้นหรอ???

 



 

โอเคๆ ฉันเข้าใจแล้ว”  ชานยอลตอบด้วยน้ำเสียงที่เนือยๆ เต็มที่  จากเดิมที่คิดว่ายอลยอลเป็นลูก  แต่พอเมื่อได้ยินคำยืนยันจากแบคฮยอนอีกครั้ง  ความเชื่อมั่นที่มีอยู่เต็มร้อยกลับลดลงเป็นศูนย์...



รู้อย่างนี้แล้วก็กรุณาอย่ามาที่นี่อีก  ถือว่าฉันขอร้อง!!”  ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดแล้วรีบหันหน้าหนีทันที  เพื่อที่ร่างสูงจะได้ไม่ต้องเห็นมัน  ไม่ต้องเห็นหยาดน้ำตาที่มันกำลังหลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม...



ก็ได้   ถ้าเธอต้องการอย่างนั้นจริงๆ...



“…….”



ฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก!!” 

 

 

พูดจบชานยอลก็ก้าวออกจากที่ตรงนั้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่นิดเดียว  นั่นทำให้ชานยอลไม่รู้  ไม่เห็น ... ว่าดวงตากลมสวยกำลังเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆ และสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและหวั่นไหว....


 

...Little Cupid…
 

40 %....


 

                “กินดีๆ สิลูก  มันเลอะปากหมดแล้วนะ แบคฮยอนพูดอย่างเอ็นดู พร้อมทั้งเอื้อมมือเรียวเล็กไปเช็ดมุมปากให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังตักไอศกรีมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

 

 

                ตอนนี้แบคฮยอนและยอลยอลตัวเล็กน้อยกำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่ที่ร้านแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง  ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่าแบคฮยนได้สัญญากับลูกชายตัวน้อยไว้ว่าจะพามาเที่ยวยังไงล่ะ  ในเมื่อสัญญาว่าจะพามา  ก็ต้องพามา แบคฮยอนเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ  ไม่เหมือนกับใครบางคน....

 


 

                บ้าเอ้ย!! ไปคิดถึงเค้าทำไมล่ะเนี่ย!!!




 

                แม่กินด้วยกันมั้ยฮ่ะ เด็กน้อยว่าพลางตักเนื้อไอศกรีมสีละมุนขึ้นไปจ่อที่ปากจิ้มลิ้มเล็กๆของผู้เป็นแม่  จนแบคฮยอนหลุดออกจากภวังค์ต้องอ้าปากออกเล็กๆเพื่อรับเอาก้อนหวานๆนั้นเข้าไปในโพรงปาก



                “”ง่ำ!...” 



                ฮิฮิ  ปากแม่ก็เปื้อนเหมือนกันนะ ฮ่าๆ ตลกจัง ”  เด็กน้อยว่าพลางตบมืออย่างชอบอกชอบใจที่แกล้งคนเป็นแม่ได้ 



                แกล้งแม่หรอห้ะ!! อย่างนี้ต้องโดนทำโทษ!! นี่แหนะๆๆ”  แบคฮยอนแสร้งแยกเขี้ยวดุๆ แล้วใช้ช้อนปาดเนื้อครีมคัพเค้กชิ้นเล็กขึ้นมา  ก่อนจะนำไปป้ายที่ปลายจมูกเจ้าตัวเล็กหวังจะแกล้งกลับคืน จนเจ้าตัวเล็กถึงกับย่นจมูก



                ง่อออ  แม่แกล้งยอลยอล  ยอลยอลจะฟ้องพ่อชาน...” 



 

                ~  กึก ~



 

                ร่างเล็กถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น..ให้ตายสิ! ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนฉันคงจะหนีคุณไม่พ้นจริงๆใช่มั้ย ปาร์คชานยอล




                แม่  แม่เป็นอะไรไปฮ่ะ”  ยอลยอลถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่เอาแต่เหม่อ  ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังหยอกล้อกันอยู่เลย



                ป่ะ เปล่า  ลูกอิ่มรึยัง  เราจะจะได้ไปที่อื่นกันต่อ”  อีกครั้งที่แบคฮยอนต้องโกหกลูกชายตัวน้อยเป็นรอบที่สองของวัน   






                อิ่มแล้วฮ่ะ ^^ ” 

               

 

 

                หลังจากจ่ายเงินค่าไอศกรีมเสร็จเรียบร้อยแล้ว  สองแม่ลูกก็เดินเที่ยวกันต่อเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่โซนขายเครื่องดื่ม  ซึ่งโซนนี้ก็เตรียมไปด้วยสารพัดเครื่องดื่มนานาชนิดที่วางเรียงกันเป็นตับ



                แม่ฮ่ะ ยอลยอลอยากดื่มนมแบบนั้น..แบบในโฆษณาเจ้าตัวเล็กใช้มือป้อมๆดึงที่ชายเสื้อของแบคฮยอน  จนเมื่อร่างบางหันมา  เจ้าตัวเล็กก็พยักพเยิดไปที่ชั้นวางนมสด




                แบบไหนฮ่ะ” 




                แบบนั้นไงฮ่ะ”  มือป้อมๆเปลี่ยนเป็นชี้ขึ้นไปยังชั้นวางนมสดชั้ที่สูงที่สุด  แต่ว่าร่างเล็กๆนั้นคงจะตัวเล็กเกินไปเสียล่ะมั้ง.....





                แบบไหน  แม่มองไม่เห็นเลย”  เมื่อมองตามนิ้วป้อมๆ ของลูกชายที่ชี้ไปตามชั้นวาง  แบคฮยอนก็ยังไม่มีเห็นนมอย่างที่ยอลยอลว่าเลยสักนิด   



                ไหน...ลองชี้ให้แม่ดูอีกทีสิ้”  แบคฮยอนว่าพลางย่อตัวลงไปรวบเอาเจ้าตัวเล็กขึ้นมาอุ้ม  เพื่อหวังว่ายอลยอลจะดูสูงมากกว่าเดิมและสามารถชี้ให้ตนเห็นได้



                นี่ๆ กล่องสีน้ำเงินนี่ไงฮ่ะ


                โอเค เดี๋ยวแม่หยิบให้”  แบคฮยอนว่าก่อนจะวางลูกชายตัวเล็กลงกับพื้นตามเดิม  แล้วเงยหน้าขึ้นไปยังชั้นบนสุด  จากนั้นนร่างเตี้ยๆ(?) ก็ทำการยืดตัวขึ้นแล้วยกแขนขึ้นจนสุดแขนเพื่อนหยิบกล่องนมสีแบบที่ยอลยอลบอก  แต่เจ้าของร่างเพรียวลมคงจะเตี้ยเกินไปสินะ ....



 

                ให้ตายสิ!! มันจะวางอยู่สูงไปไหนวะเนี่ย!?

 


 

                ฮึบ!!”  ร่างเล็กๆพยายามอย่างเต็มที่ในการยืดตัวหยิบกล่องนม แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไง  มันก็ยังคงไม่สำเร็จ  จนกระทั่งเสียงหนึ่งขงคนแปลกหน้าดังแทรกเข้ามา ….



                “มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ!?



            เมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆ จากชายแปลกหน้าดังขึ้นมา  แบคฮยอนก็ละความพยายามในการยื่อหยิบกล่องนม  ร่างเล็กๆ กลับมายืนตรงในท่าปกติ  ก่อนจะหันองศาใบหน้าไปมองผู้มาใหม่  แต่แล้วใบหน้าสวยหวานกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง!!


 

            “คุณ!!”



 

50 %
 

                  แบคฮยอนถึงกับตะโกนออกมาด้วยความตกใจ  เมื่อพบว่าคนเบื้องหน้าคือคนที่ไม่เจอกันมานานกว่า 5 ปี  ไม่เจอกันตั้งแต่หลังจากเหตุการณ์วันนั้น....

 

                หืม...เธอ”  แต่ดูเหมือว่าชายแปลกหน้าคนนี้จะยังระลึกไม่ได้ว่าเคยเจอกับร่างบางมาก่อน  ร่างสูงพยายามขุดค้นความทรงจำต่างๆออกมาจากหัวสมอง  ว่าเคยพบหนุ่มน้อยหน้าหวานคนนี้ที่ไหน  จนในที่สุด..!!



                “แบคฮยอน  เธอคือ บยอน แบคฮยอน ใช่หรือเปล่า” 



                ฮ่ะ ชะ ใช่ฮ่ะ ”  แบคฮยอนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก



                ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เปลี่ยนไปจนฉันจำไม่ได้เลย ฮ่าๆ ๆ ”  ร่างสูงกวาดสายตามองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า  ดวงตาคู่สวย  จมูกเชิดรั้นนิดๆที่ยังคงแสดงออกถึงความดื้อรั้น  ริมฝีปากจิ้มลิ้มเล็กๆทว่าดูสวยอวบอิ่ม  ประกอบกันเป็นใบหน้าสวยหวานที่คนตัวสูงมองยังไงๆมันก็ดูน่ารักเกินกว่าผู้ชายปกติทั่วไป  และเจ้าของใบหน้านี้ก็แลดูน่ารักมากจนหัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ  ใบหน้านี้ที่เคยทำให้หัวใจเค้าสั่นไหวได้ไม่เคยเปลี่ยน....



                ฮ่ะ คุณ จงอิน ก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะฮ่ะ”  แบคฮยอนว่าพลางยิ้มอย่างเจื่อนๆ



                แล้วนี่....”  จงอินยิ้มอ่อนโยนให้กับแบคฮยอนอีกครั้ง  ก่อนที่จะเลื่อนสายตาคมไปยังเจ้าตัวจ้อยที่กำลังยืนมองเค้าด้วยสายตาใคร่รู้


                อะ เอ่อ  นี่ลูกชายผมเองฮ่ะ ”  เมื่อเห็นว่าจงอินชี้ไปที่เจ้าตัวเล็กด้วยสายตาสงสัย  แบคฮยอนจึงเอ่ยแนะนำออกไป  ก่อนจะหันไปบอกกับเจ้าลูกชายตัวน้อย  สวัสดีคุณลุงสิลูก” 



                สวัสดีฮับ  ผมชื่อยอลยอล  เป็นลูกของแม่แบคฮับ  แล้วคุณลุงชื่ออะไรฮ่ะ”  เด็กตัวจ้อยแนะนำตัวอย่างฉะฉาน  แต่ร่างสูงของคิมจงอินกับยืนแน่นิ่งราวกับโดนสาป  ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเพราะยังคงตกใจกับสิ่งที่ร่างบางพูด



                บะ แบคฮยอน นี่เธอพูดจริงๆ หรอ  เด็กคนนี้เป็นลูกของเธอจริงๆนั้นอย่างนั้นหรอ? ”  จงอินยังคงถามออกมา  พลางมองแบคฮยอนด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ร่างบางพูดนัก!



                “ฮ่ะ  ยอลยอลเป็นลูกชายของผมจริงๆ ”   เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากของแบคฮยอน  จงอินก็ถึงกับอึ้งไปใหญ่  ใบหน้าหล่อคมเข้มยืนนิ่งประมวลความคิดต่างๆ


 

 

                เหยดดดดด!! ผู้ชายท้องได้  จงอินจะเป็นลม

 

 

 

                เอ่อ  แล้วนี่เธอกับลูกมากันแค่สองคนหรอ  แล้ว ไอ้ตัวแสบ พ่อของยอลยอลล่ะ?”  จงอินพยายามปัดข้อสงสัยที่มีอยู่ในใจออกไป  ก่อนจะถามหาเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน


                “อะ เอ่อ...”  แบคฮยอนได้แต่ยืนอ้ำอึ้งด้วยไม่รู้ว่าจะตอบจงอินไปว่ายังไงดี  จนจงอินที่ยืนรอคำตอบถึงกับมองด้วยความแปลกใจ  ก่อนจะหันไปถามกับเจ้าตัวเล็กที่ใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับชานยอลและแบคฮยอนราวกับโขกกันออกมาเลยทีเดียว



                “ว่าไงตัวเล็ก..พ่อเราไม่มาด้วยหรอหื้ม”  จงอินเปลี่ยนเป้าหมายไปถามกับยอลยอลแทน  เจ้าหนูไม่ตอบ  แต่กลับใช้มือป้อมๆนั้นจับชายเสื้อของคนเป็นแม่แล้วเขย่าไปมาไม่หยุด  ราวกลับจะบอกว่าให้แม่เป็นคนตอบคำถามของคุณลุงแปลกหน้า



                อะ เอ่อ  เค้า  เค้า...ไปทำงานน่ะฮ่ะ   ”  ในที่สุดแบคฮยอนก็ตัดสินใจตอบออกไปด้วยความไม่มั่นใจ  แต่คำตอบของร่างบางกลับทำให้ชายหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ


                “เห..??

                “อะเอ่อ..ผะ ผมขอตัวก่อนนะฮ่ะ พอดีว่าต้องรีบไปธุระต่อที่อื่น”  ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะได้ไขข้อข้องใจ  เจ้าของร่างบางๆก็เอ่ยตัดบทออกมาเสียดื้อๆ 



                โอเคๆ  แล้วเจอกันใหม่ ^^ ”  ร่างสูงเอ่ยตอบรับอย่างผ่านๆ เพราะเค้าคิดว่า  ยังไงซะก็ต้องได้เจอกับแบคฮยอนอีกครั้งอยู่แล้ว  ก็วันนี้เค้าโทรบอกไอ้เพื่อนตัวแสบแล้วนี่นาว่าจะแวะเข้าไปหาที่บ้าน  ซึ่งนั่นแน่นอนว่าเค้าจะต้องเจอกับแบคฮยอนและเจ้าตัวเล็กหน้าตาน่ารักที่ยืนอยู่ข้างๆกับร่างบาง  ก็แบคฮยอนเป็น เป็นเมีย’  ของชานยอลก็ต้องอยู่บ้านเดียวกันกับชานยลอยู่แล้วจริงมั้ย? 


 

                คิมจงอินได้แต่คิดและให้เหตุผลกับตัวเองอยู่อย่างนั้นโดยที่เขาไม่รู้เลยว่า  บางครั้งสิ่งที่เขาคิดอาจจะไม่ได้เป็นจริงเสมอไป....



               

@คฤหาสน์ประจำตระกูลปาร์ค






 

            สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาพบใครค่ะ? ”  เสียงของสาวใช้ประจำคฤหาสน์ดังขึ้น  เมื่อเดินออกมาที่ห้องโถงใหญ่แล้วพบกับร่างสูงของ คิม จงอิน  เดินสวนเข้ามาพอดี 


            อ่อ  ชานยอลน่ะครับ  มันอยู่หรืออเปล่า”  เสียงทุ่มต่ำถามออกไป  พร้อมๆกับรอยยิ้มบางๆที่จุดขึ้นที่ขอบริมฝีปากคม


            อยู่ค่ะ พอดีกว่าคุณเค้าเพิ่งกลับเข้าบ้านเมื่อตอนสายๆนี้เองค่ะ ตอนนี้คงกำลังพักผ่อนอยู่  รอสักครู่นะค่ะ เดี๋ยวดิฉันขึ้นไปตามให้  ไม่ทราบว่าคุณ......”  สาวใช้รายงานให้ร่างสูงเจ้าของผิวสีแทนได้รับรู้  ก่อนจะเว้นจังหวะการพูดไปนิดนึงเพื่อให้ร่างสูงได้บอกชื่อเสียงเรียงนาม



ผมคิมจงอินครับ  บอกมันว่าผมมาหา” 


ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะให้สาวใช้อีกคนยกอาหารว่างมาให้ค่ะ


ครับ  ขอบคุณมากครับ”  ร่างสูงรับคำพลางจะส่งยิ้มให้กับสาวใช้อีกครั้งก่อนที่สาวจะกลับหลังหันเดินเข้าไปที่ครัว  จากนั้นร่างสูงของจงอินก็เตรียมที่จะเดินไปนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น  แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านห้องครัวเสียก่อน  ทำให้จงอินหยุดนิ่งเพื่อที่จะฟังเสียงนั้น  เสียงที่คุ้นเคย....



ใครมาน่ะซูยอง”  เสียงเล็กๆ ทว่าหวานใสถามออกไปอย่างใจดี



เอ่อ  เค้าบอกว่าชื่อจงอิน มาหาคุณชานยอล  พอดีดิฉันกำลังจะขึ้นไปตามน่ะค่ะ”  สาวใช้ก้มหน้ารายงานอย่างนอบน้อม แต่แล้วชื่อของอีกคนที่ร่างบางได้ยินกลับทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ!!





กี่ปีแล้วที่ไม่ได้ยินชื่อนี้? กี่ปีแล้วที่ไม่ได้พบหน้ากัน? 




เอ่อ  ไม่ทราบว่าคุณคยองซูมีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือเปล่าค่ะ?”  ซูยองเอ่ยถามด้วยความพินอบพิเทา



“……..” ยังคงนิ่งอึ้งด้วยความตกใจ



คุณคยองซูค่ะ คุณคยองซู?”  สาวใช้เอื้อมมือไปสะกิดเบาๆ ที่ต้นแขนเล็กเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายเอาแต่ยืนเหม่อลอย  ใบหน้าหวานที่เคยเปล่งปลั่งบัดนี้แลดูซีดเซียวลงไปถนัดตา!!


เอ่อ  ปะ เปล่าหรอก  เธอไปตามชานยอลลงมาเถอะ  ฉันแค่จะไปเดินเล่นที่สวนหน้าบ้านน่ะ”  คยองซูเอ่ยตัดบทอย่างขอไปที  ก่อนจะรีบปรับสีหน้าและท่าทางให้เป็นปกติให้มากที่สุด 



ค่ะๆ ซูยองรับคำก่อนจะเดินเลี่ยงขึ้นบันไดไปด้านบนของตัวบ้าน  ในขณะที่ร่างเล็กๆก็ค่อยๆก้าวฝีเท้าเดินย่างกรายออกจากที่ตรงนั้นช้าๆ เพื่อที่จะพาร่างของตัวเองไปที่เทอร์เรสหน้าบ้าน



ไม่เจอกันนาน  สบายดีมั้ยครับฮยอง



 

เฮือก!! 



ในขณะที่ร่างเล็กๆกำลังเดินก้มหน้าก้มตาอย่างสุดชีวิต  เพราะไม่อยากให้อีกคนรับรู้ถึงการมาของตัวเองที่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่น  แต่มันผิดคาด  เมื่อเสียงทุ้มๆ ที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นขัดจังหวะการก้าวฝีเท้า

 


 

หนีไม่พ้นสินะ....




 

เอ่อ สะ สบาย ดะ ดี  แล้วนายล่ะ”  ใบหน้าน่ารักค่อยๆเงยขึ้นมาสบตากับอีกคนช้าๆ ด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นระทึก  มือเล็กๆกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือขาว



ก็...สบายดีครับ” 



หระ หรอ



อื้ม   ฮยองดูผอมไปนะ”  ร่างสูงเอ่ยทักท้วงออกมา  เมื่อมองสำรวจร่างเล็กๆ ที่(อดีตเคย)คุ้นเคย 



อะ เอ่อ  ช่วงนี้ทำงานหนักน่ะ”  ร่างเล็กๆเจ้าของดวงตากลมโตกล่าวออกมาได้ไม่เต็มเสียงนัก  ใจดวงน้อยตัวถี่เร็วสั่นระรัวไปหมด 



หรอครับ”  เสียงทุ้มๆที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ถามอย่างต้องการคาดคั้นเอาคำตอบ  สายตาคมดั่งพญาอินทรีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่กลม



อะ อื้ม  ฮยองขอตัวก่อนนะ”  ว่าจบก็ไม่รอให้อีกคนอนุญาต  เท้าเล็กๆก็ออกก้าวเดินไปตรงทางเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว  โดยไม่คิดจะเหลียวกลับมามองคนที่อยู่เบื้องหลังอีกเลยแม้แต่นิดเดียว....


85 เปอร์เซน






                ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

 


 

                คุณชานยอลค่ะ คุณชานยอล



 

ฮืมมมม  เสียงอะไรวะครับเนี่ย  คนจะหลับจะนอนมาเรียกอยู่ได้!! 



 

                คิดได้อย่างนั้นผมก็ต้องฝืนเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างช้าๆ ทั้งๆที่เพิ่งทิ้งหัวลงหมอนได้ไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ!! ให้ตายสิ!!...

               



 

                ว่าไง”  ผมเดินไปหมุนลูกบิดบานประตูห้องนอนของตัวเองช้าๆ ก็พบว่าคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็คือซูยอง  สาวใช้คนใหม่ที่คุณแม่เพิ่งรับเข้ามาเพิ่มตั้งแต่เมื่อสองเดือนที่แล้ว...



 

                ขออภัยที่รบกวนเวลาพักผ่อนค่ะ”  ซูยองก้มหน้าก้มตาบอกอย่างกลัวๆ คงจะเป็นเพราะเห็นสายตาของผมที่มองไปอย่างคาดโทษล่ะมั้งนะ...  ก็มันน่าหงุดหงิดน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะ   ผมเคยบอกไปหลายครั้งแล้วนะว่าเวลาผมพักผ่อนผมไม่ชอบให้ใครมาจุ้นจ้าน  ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆล่ะ  พ่อจะหักเงินเดือนให้หมดเลยนี่!!




 

                มีอะไรก็รีบๆพูดมาเหอะน่า...”  ผมเอ่ยปอย่างติดจะรำคาญนิดๆ



 

                อะ เอ่อ..  มีแขกมาขอพบคุณน่ะค่ะ



 

                “แขก?  ใครอ่ะ?”  ผมถามออกไปด้วยความแปลกใจ  พลันสมองก็กำลังประมวลความคิดต่างๆ ว่าจะมีใครกันที่จะมาหาผมถึงบ้าน  ถ้าไม่ใช่เพื่อนหรือคนที่รู้จักจริงๆก็ไม่มีใครรู้จักบ้านผมนี่หว่า??



 

 

                แต่เอ้ะ!! เดี๋ยวนะ!!



 

 

                วันนี้ผมมีนัดกับไอ้ไคนี่หว่า อิ้โธ่เอ้ย! ลืมไปซะสนิทชิดเชื้อสากกะเบือหายเลย  ให้ตายยยย


 

                อ่า  จงอินใช่ม่ะ?  บอกมันรอเดี๋ยวนะ  ฉันขอเวลาอาบน้ำแปบ



 

 

ปัง!!

 



 

ไม่รอให้อีกคนตอบคำถามที่ได้ถามออกไป  ก็ผมเดาว่าจะเป็นไอ้ไคก็ต้องเป็นมันสิใช่ม่ะ?? เพราะฉะนั้นพอพูดจบผมก็ปิดประตูใส่หน้าซูยองเสียงดังปังด้วยความเร่งรีบ  ซึ่งถ้าผมอยู่มองหน้าซูยองสักนิด  คงไม่ต้องเดาให้ยากเลยว่าหน้าหล่อนจะเป็นยังไง  เงิบเลยล่ะสินะ โฮ๊ะๆ ๆ   ขอโทษนะจ้ะสาวน้อย  พี่ไม่ได้ตั้งใจ ^^



 

 

20 นาทีผ่านไป...

 



 

เฮ๊  ไม่เจอกันนานหน้าเหียกขึ้นนะมึง ฮ่าๆ ”  นั่นเป็นเสียงแรกที่ไอ้เพื่อนเชี่ยมันทักผมมาล่ะครับ  เพลียกับมันจริงๆเลย



 

ไอ้เชี่ย!!  เจอหน้ากันเค้าทักกันอย่างงี้หรอว่ะ? ”  (ผมเดินเข้าไปเบิร์ดกะโหลกมันเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้  ก่อนจะเดินไปหย่อนก้นลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามที่มันนั่งอยู่



 

เอ้าสัส!! ผมกูเสียทรงหมด”  มันว่าอย่างไม่สบอารมณ์พลางใช้มือจัดทรงผมที่โดนผมทำร้ายเมื่อสักครู่ให้เข้าที่เข้าทางตามเดิม



 

หล่อจริงๆนะครับมึง แหม่~ ถุ้ย!!”  ผมมองมันที่กำลังขะมักเขม้นกับการจัดทรงผมอย่างเต็มที่  เห็นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้  ขอแซวสักนิดเหอะนะ ฮ่าๆ ๆ


 

เออ  กูอ่ะหล่ออยู่แล้วเว้ย!!”


 

งั้นทำไมคนหล่ออย่างคุณมึงถึงยังไม่มีเมียสักทีวะครับ” 



 

..........”  เงียบ!!



 

 เอ่อ  เดี๋ยวนะ!! นี่ผมพูดอะไรผิดประเด็นไปป่ะครับ? ทำไมไอ้ไคผู้ซึ่งมีหมาวิ่งเต็มปากถึงได้เงียบไปแบบนั้น? หรือว่าผมไปจี้ใจดำมันเข้า??   



 

อ่า..เดี๋ยวนะ!! จะว่าไปมันก็มีล่ะนะ! ไอ่ไคมันมีภูมิหลังครั้งเก่าแสนงี่เง่าของมันอยู่นี่หว่า  มาๆๆ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังล่ะครับ  อ้ะ!! หรือจะไม่เล่าดีนะ?  ไม่เล่าดีกว่าเนอะ  อ้ะ! หรือจะเล่า? เล่าหรือไม่เล่าดี?  (รีดเดอร์:: จะเอาไงก็เอาสักอย่างเถอะหยอย ฮ่วย!!)  อ่า  อย่าเพิ่งโมโหสิครับ  โดยเฉพาะการโมโหผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในสามโลกอย่างปาร์คชานยอล  มันบาปนะครับ  อย่าหาว่าคนหล่อไม่เตือน ^^



 

โอเค..ผมจะเริ่มเล่าล่ะนะ!! เรื่องมันมีอยู่ว่า.....เมื่อห้าปีที่แล้วไอ้ไคเคยคบกับพี่คยองซู  ซึ่งพี่คยองซูก็เป็นพี่ชายแท้ๆของผมเลยล่ะครับ  ไอ่ไคเป็นเพื่อนผมแล้วมันก็มาที่บ้านหลังนี้บ่อยๆ พอเห็นพี่คยองซูมันก็ชอบ  เลยขอให้ผมช่วยติดต่อให้  คนหล่ออย่างผมก็เลยไม่อยากจะขัดศรัทธา  ขอมาก็จัดไปตามคำขอ!



 

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็คบกันโดยที่ผมเป็นพ่อสื่อ  สองคนนี้หวานกันมากจริงๆจนผมยังอิจฉาเลยล่ะ แต่ต่อมาทั้งคู่ก็เลิกกันซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่าเลิกกันเพราะอะไร? เพราะจากที่ดูๆแล้วทั้งสองคนนี้รักกันมากๆเลยนะ   ตอนที่เลิกกันใหม่ๆ  ผมก็ไม่รู้จะสงสารใครดี  พี่คยองซูก็เศร้า  ข้าวปลาไม่ยอมกิน  เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง  ส่วนไอ้ไคก็งานการไม่เป็นอันทำ  วันๆกินแต่เหล้า  ผมก็แปลกใจว่ารักกันขนาดนี้แล้วมันจะเลิกกันทำซากอะไรวะครับ??  คนหล่อม่ายเข้าจายยย~  @_@



 

แต่แล้วพอผมไปถามเหตุผลจากไอ้ไคว่าเพราะอะไรมันถึงเลิกกันผมก็แทบอยากจะเคาะกะบานมันสักสองสามทีให้สาสมกับความโง่เง่าเต่าตุ่นของมันจริงๆ (แหม่ๆๆๆ พูดเหมือนตัวเองฉลาดตายเลยนะย่ะ ได้ข่าวว่าตอนนี้แกโง่สุดเลยนะ! ลูกของตัวเองแท้ๆ ก็ยังไม่รู้อีก )  ซึ่งเหตุผลที่มันเลิกกันก็คือ  บอกเลิกเพื่อประชดกัน   ให้ตายสิ!!  แล้วดูที่มันตอบคำถามผมนะ....




 

ไอ่ไค  ไหนมึงลองบอกกูมาซิ  ว่าทำไมมึงถึงเลิกกับคยองฮยอง
 

กูเปล่า

 

มึงเปล่า? มึงจะบอกว่ามึงไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรอ?

 

จะว่าอย่างงั้นก็ไม่เชิงว่ะ

 

แล้วสรุปมันยังไงว่ะ

 

กูก็แค่พูดอะไรบางอย่างกับฮยองเค้า

 

อะไรที่ว่าของมึงคืออะไร?...

 

ก็ตอนนั้นฮยองเค้ามาโวยวายว่ากูไม่มีเวลาให้เค้า  ทำเหมือนว่าไม่ได้เป็นแฟนกัน  กูก็เลยบอกกับฮยองไปว่า  แล้วจะให้กูทำยังไง  เลิกกันเลยดีมั้ย  ก็แค่นั้น...

 

เชี่ย!! ก็แค่นั้นอย่างงั้นหรออ!!  แล้วฮยองเค้าว่ายังไงล่ะทีนี้

 

คยองฮยองก็บอกว่า...เลิกก็เลิก

 

แค่เนี้ยะ?? แล้วมึงก็ยอมเลิกเนี่ยนะ?

 

เอ้า! ก็เค้าอยากเลิกเอง  กูทำอะไรได้ล่ะวะ

 

แต่จากที่กูฟัง  มึงเป็นคนบอกเลิกพี่กูก่อนนะเว้ย

 

กูแค่พูดเล่นเฉยๆ

 

แล้วพี่เค้าจะรู้มั้ยล่ะว่ามึงแค่พูดเล่นนะ ห้ะ!!’

 

เออๆ จะยังไงก็ช่างแม่งเหอะ  คนมันเลิกกันไปแล้วนี่หว่า

 

 

เรื่องราวมันก็เป็นด้วยประการฉะนี้อ่ะครับ  เห็นมั้ยล่ะผมบอกแล้วว่าผมอยากจะตบกะโหลกมันจริงๆเลย   ถ้าเหตุผลของคนเลิกกันมันจะซื้อขนาดนี้ล่ะก็นะ!!



 

ว่าแต่มึงเจอกับคยองฮยองสักทียังเนี่ย?”  ผมถามออกไปอีกครั้ง  เมื่อมันยังเอาแต่เงียบ  คือ..ตั้งแต่หลังจากที่มันเลิกกับคยองฮยองมันก็ไม่ได้คบกับใครอีกเลยไงครับ  สงสัยจะเฮิร์ตหนัก  แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ  มันทำตัวมันเองนี่นา 



 

เจอแล้วเมื่อเช้าตอนที่นั่งรอมึงอ่ะแหละ”  มันตอบด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ พลางเริ่มไถลตังเองพิงหลังกับโซฟาตัวกว้างสีครีม  ว่าแต่มึงเหอะ  ที่ลงมาช้ามัวแต่นอน กกลูกกกเมีย อยู่รึไงห้ะ”  และอีกครั้งที่มันเริ่มยิ้มขึ้นมิย่างเจ้าเล่ห์  อีกทั้งสายตาคมคายนั้นก็จ้องมาที่ผมอย่างจับผิดในท่าที




 

เมียเมอที่ไหนของมึง กูไม่มี



 

                “โกหกอ่ะมึง  ไม่เนียนเลยนะ”  มันยังคงพูดพล่ามอะไรออกมาก็ไม่รู้  ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปมีเมียกันล่ะ  วันๆ ทำแต่งาน  เวลาจะเที่ยวกลางคืนยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ  ผู้หญิงที่ไหนเค้าจะมาเอา!!



 

                “เชี่ย!! ก็บอกไม่มีไงว่ะ ”  ผมเริ่มพูดเสียงเครียดขึ้นเมื่อไอ้ไคยังคงเอาแต่จับผิดผมไม่หยุด  และนั่นทำให้มันเริ่มขมวดคิ้วเป็นโบว์ไม่แพ้กัน



 

                มึงไม่มีจริงๆอ่ะนะ



 

                “เออ....


 

                “เอ้า!! แล้วแบคฮยอนกับลูกล่ะ???  เค้าไม่ใช่ลูกเมียมึงหรือไง”  สิ่งที่ผมได้ยินทำเอาผมถึงกับไปต่อไม่ถูกอีกครั้งเลยทำได้เพียงแค่นั่งเงียบ  แต่จะว่าไปผมมั่นใจมากนะว่ายอลยอลเป็นลูกชายของแบคฮยอนที่เกิดจากผม  แต่พอได้เห็นสีหน้าและแววตาที่จริงจังของแบคฮยอนแบบนั้นผมก็แอบอดคิดไม่ได้ว่า บางทียอลยอลอาจจะไม่ใช่ลูกผมอย่างที่แบคฮยอนบอกจริงๆก็ได้....



 

 

...Little Cupid…


To be continue ^^ 


 พูดคุยกันสักนิดค่ะ ^^

อัพครบ 100 เปอร์แล้วน้าา ^^ ดูสิ!! จงอินพูดขนาดนี้แล้วอิชยอลมันก็ยังไม่รู้อี๊กกก
โอ้ยยยยยย ><'   เพลียกับมันจริงๆเลยเนอะ 555555
เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นยังไง  อย่าลืมให้กำลังใจยอลยอลน้อยด้วยน้าา 
เมื่อไหร่เจ้าหนูตัวน้อยจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์สักที   #รออิหยอยมันหายโง่!! 555
หุหุ  อ่านแล้วเม้นๆให้เค้าด้วยนะที่รัก  แล้วจะรีบมาต่อให้จ้าา  แต่ละแชปสั้นยาวสลับกันไป  แล้วแต่ความพึงพอใจของไรท์ 55 #น่าถีบจริง -0-


ปล:: ช่วงนี้เรียนหนักมาก(ใครไม่เป็นเด็กสายวิทย์ไม่เข้าใจไรท์หรอก T^T ) ยังไงก็เม้นๆๆเป็นกำลังใจให้ไรท์ตาดำๆ คนนี้ด้วยนะค่ะ ^^ อ่านเม้นแล้วชื่นใจมากนะเอ้ออ  สุดท้าย!!(ยังมีต่ออีก? มันยังไม่ไปอี๊กกก) สุดท้ายแล้วจริงๆ !! ฝากแชร์ ฝากโหวต ให้ฟิคเรื่องนี้ด้วยนะค่ะที่รัก จุ้บๆ <3 

#ชอบคนอ่าน  รักคนเม้นนะค่ะ!! ^^  
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1621 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:36
    จ่ะ รอต่อปายยยยยยย
    #1621
    0
  2. #1586 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:50
    ย๊าาา ชานยอลแกไปด่าแต่จงอินมันไม่ได้ดูตัวเองเลยนะ ขนาดลูกแท้ๆของแก แกยังไม่รู้เลย  
    #1586
    0
  3. #1562 Juize YeolBaek (@smokyqpr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 03:07
    ดูจากลักษณะจงอินแล้ว เป็นคนมีเหตุผลอธิบายได้ดี แต่ทำไมกับคยองจงอินงี่มั้งอะ แหม่เค้างอน เค้าประชด! ง้อดิวะ แหะๆเมื่อกี้ลืมให้เมลคะ Saenwangsri3934@hotmail.com ขอ nc หน่อยนะคะ ขอบคุณคะ
    #1562
    0
  4. #1561 Juize YeolBaek (@smokyqpr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 03:03
    ชอบเวลาเพื่อนด่ากันคะ มันดูเป็นธรรมชาติแบบเพื่อนๆ ชานแม่งก็โง่ หน้าจะเข้าใจตั้งแต่ชื่อยอลยอลละเห้ย แต่สำหรับเราเชียร์ไคโด้ห่างๆคะ แล้วฮุนฮานเค้าละ
    #1561
    0
  5. #1538 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 22:56
    ชานเเกจะซื่อบื้อ้กินไปแหละ ลูกตัวเองยังไม่รู้อีก อินนี่ยังรู้เลย อินนี่กะคยองกับมาดีกันเถอะนะ
    #1538
    0
  6. #1508 Love exo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 09:01
    ไคโด้มาแล้ววว ขอฉากตัดหน่อยนะะะะ





    Lina.inthavong.1@gmail.com
    #1508
    0
  7. #1456 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 22:13
    หวานมากเลยอ่ะ แบคใจอ่อนเร็วๆนะ
    #1456
    0
  8. #1428 myname' (@mynameisim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 19:06
    โถถถ แอบจับยอลยอลไปตรวจดีเอ็นเอเลย
    #1428
    0
  9. #1393 siri (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:16
    หยอยไมแกไง่งี้ว่ะ ลูกตัวเองยังไม่รู้อีก เฮ้อออ



    จงอินแกก็นะ ฮึ่ยย พอกันทั้งคู่เล๊ยยยย ทั้งจงอินกะอิหยอย
    #1393
    0
  10. #1370 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 14:50
    จงอินมาทำให้ พี่ชานสับสน 
    #1370
    0
  11. #1282 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 20:52
    ชานยอลผู้โง่เขลา ยอลยอลอ่ะลูกแก โด่วววววว
    #1282
    0
  12. #1226 pinzaaaaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 08:59
    ชานยอลเอ๋ย ทำไมๆๆๆ
    #1226
    0
  13. #1181 kookkik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:26
    อ๊ากกก ไคโด้ อวยคู่นี้มากกก ^^
    #1181
    0
  14. #1121 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 12:08
    จะทำไงต่ออ่าาาาาาาา
    #1121
    0
  15. #1104 boat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 15:40
    รู้ความจิงเรวๆเหอะ55
    #1104
    0
  16. #1038 Toong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 21:01
    จงอินกับคยองซูเลิกกันเพราะประชดกันเนี่ยนะ ไปง้อเดี๋ยวนี้เลยนะเลยจงอิน
    #1038
    0
  17. #1026 Black killer (@0871717021) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:52
    อ๋า ความใกล้เเตกแล้วสินะ
    #1026
    0
  18. #996 e8ke (@mam222) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:32
    ต่อเลยๆ ><
    #996
    0
  19. #890 เทพบุตรที่มีหูพิเศษ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 11:44
    แอร้ยย ฟินเว่ออ >___< ชอบอ่ะ สู้ๆน่ะเจ้หมิววว
    #890
    0
  20. #883 Mangpore Kim (@mangporekyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 19:30
    หยอย ยย เเกมัน เเกมัน เเกมัน โง่ว วว มาก - -' ยอลยอลอะลูกเเกเมื่อไหร่จะเลิกโง่วซักทั เเบคก้อนะ บอกหยอยมันไปเหอะสงสาร ยอลยอลน้อยอะ T^T
    #883
    0
  21. #874 minkminla (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 23:32
    ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย #ชานยอล
    #874
    0
  22. #863 taeming (@taew2535) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 22:04
    แบคอย่าใจร้ายสิสงสารยอลยอลน้อยเง้อออT_T
    #863
    0
  23. #814 NaMo_K (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 00:14
    โรงพยาบาลรู้จักมั๊ย ตรวจดีเอ็เอ มอปลายสอนมารึเปล่า โอ๊ยยย เพลียยย
    #814
    0
  24. #726 Baekhyun. (@bb9120) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 20:04
    กำจงแกกับมามันก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ 555
    #726
    0
  25. #724 Rinna (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 16:51
    อินจัด น้ำตาไหล อีหยอย เมื่อไหร่แกจะตาสว่างงง
    #724
    0