[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 14 : Little Cupid :: Chapter 11 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 ม.ค. 57

…..Little Cupid…..

…Chapter Eleven…

Bad feeling




 

                ‘แต่ฉันเกลียดนาย!!’

                ‘..ฉันเกลียดนาย!!’

                ‘…เกลียดนาย!!’

                ‘......เกลียด!!’




                เด็กน้อยที่รู้สึกอิ่มเอมกับความสุขที่รับรู้สึกเหมือนโดนกระชากลงจากสวรรค์อย่างไม่ปรานีด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวจากพี่นางฟ้า.....



                พี่เกลียดผมขนาดนี้เลยหรอ?”  เด็กน้อยพร่ำถามอีกคนซ้ำๆอย่างไม่เข้าใจ  ทั้งๆที่เรื่องราวมันกำลังจะไปได้สวยแล้วด้วยซ้ำ  เค้าอุตส่าห์คิดว่าเมื่อเรื่องคืนนี้จบลง  พี่คนสวยจะหันมาสนใจและหันมารักกันบ้าง  แต่ทุกอย่างมันกลับพลิกผันไปหมด


                “ฮึก..”  คนหน้าหวานไม่ตอบหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไป ทำเพียงแค่สะอื้นหนักๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น  ไม่อยากมอง  ไม่อยากเห็นหน้า  ไม่อยากรับรู้...



                เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่แม้แต่จะตอบคำถาม ซ้ำยังเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตาพลันก็ทำให้ร่างสูงคิดว่าอีกคนคงจะเกลียดตัวเองจริงๆอย่างที่ปากพูด  เซฮุนจึงค่อยๆถอนความเป็นชายออกจากร่ายกายบอบบางที่เต็มไปด้วยรอยช้ำแดง  แล้วพาตัวเองนอนพิงหัวเตียง  แขนข้างนึงเท้ากับที่นอนเพื่อยันกายไว้  ส่วนอีกข้างเลื่อนมาซับน้ำตาที่เปรอะรอบๆดวงตาคู่สวยออกอย่างปลอบประโลม    




                “ถึงยังไงผมก็จะยังรักพี่  ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าพี่..เกลียดผม”  เมื่อคำที่เอื้อนเอ่ยวกกลับมาทำร้ายตัวเองเข้าอย่างจัง เม็ดน้ำใสๆก็ค่อยไหลรินออกมาจากกรอบตาเฉี่ยวคมอย่างไม่อาจจะห้ามได้  น้ำตาของลูกผู้ชายอกสามศอกไหลออกมาอย่างไม่อาย นาทีนี้เหมือนกับว่าหัวใจถูกมีดแหลมคมนับร้อยนับพันเล่มกระหน่ำแทงเข้ามาทำร้ายจนแผลมันเหวอะหวะขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี




            เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน.......

               




เวลาผ่านไป...

 



 

            เมื่อร่างกายคลายความอ่อนล้า  คราบน้ำตาที่เคยเปียกชุ่มได้หายไปจากดวงตาคู่งามจนหมดสิ้น  ราวกับว่าไม่เคยผ่านการร้องไห้มาก่อน  ร่างเพรียวแบบบางก็ค่อยๆยันตัวลุกจากเตียงหนานุ่ม  โดยดึงผ้านวมผืนโตขึ้นมาพันร่างกายไว้จนมิด



                โอ้ะ!”  คนสวยน้ำตาแทบเล็ด ความเจ็บร้าวเข้าเล่นงานทันทีเมื่อช่วงล่างขยับลุกขึ้น  เซฮุนรีบถลาเข้ามาประคองร่างที่เซจนยืนไม่อยู่  และแทบจะทันทีที่คนตัวเล็กปัดมือหนาออกอย่าง รังเกียจ


            ไม่ต้องมายุ่ง!!” 

                พี่จะไปไหน?

                “ไปไหนก็ได้  ที่ฉันจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเด็กเลวๆอย่างนายอีก!!”  ว่าจบคนสวยก็ก้มลงเก็บเศษเสื้อผ้าที่กองระเนระนาดอยู่ข้างเตียงมากอดไว้แนบออก  แล้วเดินหนีหายเขาห้องน้ำไปด้วยท่าทางทุลักทุเล

 

 

                ฮึก..ฮือ!!”  เสียงก้อนสะอื้นหนักๆไหลพรูออกจากกลีบปากบางสีช้ำเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องน้ำเพียงลำพัง  ต้นขากลมกลึงค่อยๆพาตัวเองก้าวไปยืนอยู่หน้ากระจกบานใสแล้วมองสภาพของตัวเองนกระจกอย่างสังเวชใจ....


                ทั้งรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ตามกระดูกไหปลาร้า  รอยฟันคมที่เกลื่อนตามหน้าอกแบนเรียบ  จุกเม็ดทับทิมที่ช้ำมีเลือดซิบๆ ออกมา  ลำคอเรียวระหงส์ที่เคยเรียบเนียนขาวใสบัดนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงช้ำของกลีบปากที่อีกคนประทับไว้จนทั่ว...



                “อึก...”  ลู่ฮานกัดปากสีช้ำของตัวเองอย่างข่มอารมณ์ 



   เจ็บ...




ทั้งๆที่โดนขนาดนี้  แต่ลู่ฮานกลับไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไม....ไม่เคยทำใจให้เกลียดเซฮุนได้อย่างที่ปากพูดเลยสักครั้ง สัมผัสหยาบโลนที่อีกคนมอบให้ยังคงไหลเวียนพรั่งพรูเข้ามาในสมองไม่หยุดราวกับฟิล์มหนังม้วนเดิมที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก  คำถามเดิมๆผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่เข้าใจ  ไม่เคยเข้าใจเลยจริงๆ....

 


 

ทำไมล่ะ?  ทำไมเราถึงเกลียดเด็กนั่นไม่ได้?  หรือเป็นเพียงเพราะว่าน้ำตาและแววตาแสนเจ็บปวดที่เด็กคนนั้นแสดงออกมา

 

 

 


 

แสงแดดยามเช้าที่ส่องสว่างผ่านเข้ามาในห้องนอนสีหวานปลุกให้คนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงต้องหยีตาหลบแสงสว่างที่แยงเข้ามาหาดวงตาเรียวรี  แพรขนตางอนยาวกระพือถี่ๆอย่างไม่สบอารมณ์



อื้อ..!!  อย่าแกล้งแม่นะยอลยอล”  เสียงครางอู้อี้หลุดออกมาจากลำคอขาวอย่างไม่ได้ศัพท์  แบคฮยอนหันหน้าหลบหนีการก่อกวนของเจ้าตัวเล็กเป็นพัลวันโดยที่ดวงตาคู่สวยเฉี่ยวยังไม่ได้ลืมตามองเลยด้วยซ้ำว่าใครที่กำลังแกล้งตนอยู่  เพียงแค่น้ำหนักที่ทิ้งทับลงมาบนกลางลำตัวก็เดาได้ไม่ยาก....



อือ..คุณแม่ขี้เซาจังนะฮับ!”  เสียงทุ้มต่ำที่พยายามกดบีบให้มันเล็กลงฟังดูแล้วมันน่าตลกเป็นอย่างยิ่ง แต่มันกลับทำให้คนที่กำลังสะลึมสะลืออยู่ถึงกับสะดุ้งพรวดขึ้นมาอย่างตกใจ!


คุณชานยอล!!”  เสียงใสตะโกนแว้ดออกมาจนลั่นบ้านเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าคนที่แกล้งตัวเองเมื่อกี้ไม่ใช่ยอลยอล  แต่กลับเป็นพ่อของเจ้าตัวแสบเสียอย่างนั้น!!



ครับว่าไงครับคุณแม่ เรียกชานยอลทำไม?”  คุณลูกจำเป็นเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างน่าหมั่นไส้  ทำเอาคุณแม่หน้าสวยอยากจะถีบตกเตียงสักป๊าบดวงตากลมโตของชานยอลกราดมองคุณแม่คนสวยตั้งแต่หัวไล่ลงมาจนถึงร่างบอบบางอ้อนแอ้นที่กำลังนั่งหลังตรง  แล้วก็มองไล่ลงมาจนถึงส่วนที่หายวับไปในผ้านวมผืนโต  ด้วยสายตาที่คุณแม่ตัวเล็กมองว่ามันไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ -.,-



อย่ามาตลกน่า!! คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง” 


เปิดประตูแล้วก็เดินเข้ามาไงครับ”  คนเสียงทุ้มใหญ่พูดอย่างระรื่น  โดยที่สายตาก็ยังคงมองอีกคนอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย  และด้วยความที่สายตาอันเฉี่ยวคมราวกับเหยี่ยวที่มองสำรวจไปทั่วเรือนกายแบบบางของคนตัวเล็ก  คนตัวสูงก็ต้องกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างฝืดๆ  ช่วงเอวที่โค้งเว้าภายใต้เสื้อนอนตัวโคร่งสีขาวที่มองเห็นสะท้อนออกมาจากแสงแดดยามเช้า  ส่งผลให้ร่างเล็กนั้นดูเหมือนสาวน้อยมากกว่าที่จะเป็นเพศชาย  ไหนจะดวงหน้าเล็กจิ้มลิ้มแสนน่ารักนั่นอีก  ชานยอลอดคิดไม่ได้เลยว่าเค้าโชคดีแค่ไหนครั้งนึงได้ครอบครองร่างกายของคนๆนี้  และครั้งหนึ่งเค้าก็เคยโง่มาก...ที่ปล่อยให้คนตรงหน้าหลุดมือไป....



มองอะไรขนาดนั้นเล่า!...”  เมื่อเห็นสายตาที่อีกคนมองมาอย่างเปิดเผย  ร่างบางก็เริ่มแก้มขึ้นจีจางๆ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด  เหมือนกับประตูของหัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดเริ่มแง้มออกทีละนิดๆ  มือบางหอบเอาผ้านวมผืนโตขึ้นมาหุ้มตัวเองไว้จนเป็นก้อนกลมเพื่อนบดบังร่างกายจากสายตาของร่างสูงที่มองมาจนจะทะลุเสื้อนอนตัวขาวบางอยู่รอมร่อ



มีเมียสวยก็เลยอยากมอง...”  ชานยอลพูดออกมาอย่างไม่สะท้านอาย  พูด...ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ ไม่รู้เลยหรือไงว่าคนฟังจะระเบิดตัวตายกลายเป็นโกโก้ครั้นซ์อยู่แล้วนะ!!


 

บ้าจริงชานยอลคนบ้า! บ้า บ้า บ้า!!

 



 

แบคฮยอนได้แต่ก่นด่าชานยอลอยู่ในใจอย่างไม่จริงจังมากนัก  ก็มันใช่เรื่องที่ไหนที่จะพูดจาแบบนี้ตั้งแต่เช้ากันเล่า..มัน มัน เขินนะเว้ยยย งื่อออออ! >///<



ฮ่าๆ ๆ ๆ มัวแต่นั่งเขินอยู่ได้  ไปอาบน้ำได้แล้ว... 



พูดให้มันดีๆนะ  ใครเค้าเขินคุณกันห้ะคุณชานยอล  นอกจากหูกางแล้วยังสายตาฝ้าฟางอีกหรือไง!”  อีกครั้งทีแบคฮยอนแหวใส่อีกคนอย่างไม่ยอมแพ้  ก็เพราะว่าชานยอลนั้นดูเหมือนจะรู้ทันคนตัวเล็กไปเสียหมดทุกเรื่องนี่นา...น่าเจ็บใจจริงๆเลยให้ตายสิ!




โอเคๆ ผมไม่เถียงคุณแม่แล้วครับ  งั้นคุณแม่ก็ไปอาบน้ำได้แล้วนะครับ  คุณลูกเตรียมโจ๊กร้อนๆ ไว้ให้แล้ว เดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน ^_^ ”  คุณลูกชายตัวโตที่แบคฮยอนไม่รู้ว่าไปมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดพร้อมทั้งยิ้มโชว์ฟันที่เรียงตัวสวยครบสามสิบสองซี่




แม่เม่อที่ไหนกันเล่า!!...”  คนตัวเล็กอมลมพองแก้มเข้าปากอย่างน่ารักน่าชัง  แล้วหอบสังขารที่เป็นก้อนกลมๆ (?) ของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างทุลักทุเล  แต่ก็ไม่วายที่หูจะได้ยินเสียงของอีกคนดังแว่วมาตามสายลม...




แม่คุณทูนหัวไงครับ

 













 

 

ก้านนิ้วเรียวสวยบรรจงแกะของบางสิ่งอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ามันจะบุบสลายหากไม่กางปีกปกป้องเมื่อของสิ่งนั้นเผยตนออกมา  มือขาวซีดก็หยิบมันขึ้นมาพิจารณาในระยะประชิด  ดวงตากลมโตสุกใสที่บัดนี้มีร่องรอยของความเศร้าหมองกำลังกลอกตาไปมาอย่างกังวล  ชั่งใจอยู่เพียงคราหนึ่งก็จัดการยัดมันเข้าปากแล้วก็รีบยกแก้วน้ำใบใสที่ตั้งอยู่ข้างขึ้นดื่มต่อทันที  และหลังจากที่กลืน เม็ดยาลงลำคอสวยไปแล้วแผงยาที่ถูกแกะออกไปกินเพียงหนึ่งเม็ดก็ถูกเก็บเข้าไปไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียงเป็นอย่างดี




ลู่ฮาน’  ค่อยๆเอนกายลงนอนที่เตียงหนานุ่มแสนคุ้นเคยอย่างเหนื่อยล้า  ดวงตาแดงกล่ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเสมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย  ก่อนที่หยดน้ำใสๆจะไหลออกมาจากขอบตาสวยแดงช้ำอีกครั้งอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่  คนตัวเล็กไม่อาจนับได้ว่าวันนี้ร้องไห้ไปกี่ครั้ง  และร้องไห้นานเท่าไหร่แล้ว  สัมผัสที่รับรู้ได้ในตอนนี้คือความแสบร้อนรอบๆดวงตาคู่งามที่เริ่มเล่นงานอย่างหนักหน่วง ร้อง...จนไม่มีน้ำตาที่จะไหล....




มือบางยกขึ้นลูบใบหน้าขาวซีดเซียวไร้สีเลือดของตัวเองอย่างอดสูกับชะตาที่เพิ่งประสบพบเจอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงเลยผ่าน  นับตั้งแต่ที่ก้าวขาออกมาจากบ้านหลังนั้นมาจนถึงตอนนี้ก็ 5 ชั่วโมงได้แล้วความเหนื่อยล้าและอ่อนระโหยโรยแรงเกาะกุมไปทั่วทั้งกายใจของคนสวย  แต่ทำไม? ร่างกายถึงฝืนที่จะหลับตาลงไม่ได้  ทุกครั้งที่เปลือกตาบนและล่างผสานเข้าด้วยกัน  ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ไหลเวียนเข้ามาตอกย้ำไม่หยุดหย่อน  ราวกับจะย้ำเตือนว่า...ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป!



ฮึก ฮือ...”  เสียงสะอื้นไห้หลุดลอยออกจากกลีบปากช้ำอย่างแผ่วเบา  ต้นขากลมกลึงชันขึ้นมาจนชิดหน้าอกตามด้วยแขนเรียวเล็กที่ผสานเข้าหากันแล้ววางทับลงไป ใบหน้าหวานซุกเข้าไปหามันราวกับต้องการค้นหาความอบอุ่น  เมื่อความเงียบเข้าครอบคลุม  เสียงของเพื่อนรักที่คุยกันผ่านทางโทรศัพท์เมื่อไม่กี่นาทีก็ลอยเข้ามาในโสตประสาททันที

 


 

อี้ชิง ~ ..ฮึก’ 

เห้  เป็นอะไรน่ะลู่ฮาน  ทำไมถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้ หืม?

ฉัน ฉัน  ฮึก..

นี่  ตั้งสตินะ  หายใจเข้าลึกๆ  แล้วก็เล่าให้ฉันฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น?

ฮึก..ฉันไม่ระรู่ว่าจะ ระ เริ่มยังไง

โอเค  งั้นก็ทำใจให้สบายนะ  ถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างงั้นแหละ  อยากพูดอะไร อยากระบายอะไรก็พูดมาให้หมด  ฉันจะรอฟังแกอยู่ตรงนี้นะ  โอเคมั้ย?’ 

ฉัน...ฉันพลาดไปแล้วอ่ะอี้ชิง ฮือ...

‘ !!! ’

ฉัน  ฉันควรจะทำยังไงดี ฮึก~

แกว่าอะไรนะ....!!’

ฮึก...แกต้องช่วยฉันนะอี้ชิง  แกต้องช่วยฉันนะ...ฉันกลัว  กลัวว่าจะเป็น เหมือน แบคฮยอน ฉันเคยไปตรวจครั้ง นึงหมอบอกว่าทั้งฉันและแบคฮยอนได้รับกรรมพันธุ์จากแม่มาเยอะ  ถึงเราทั้งคู่จะเป็นผู้ชาย  แต่ในตัวกลับมาฮอร์โมนของผู้หญิงอยู่มากกว่าครึ่ง..ฉันกลัว ฉัน   ฉันควรจะทำยังไงดี  ฮึกฮืออออ


โอเค! ฉันเข้าใจละ....แกฟังฉันนะ  ตอนนี้แกทำใจให้สบาย เดี๋ยวฉันจะไปปรึกษาคุณคริสให้ว่ามันพอจะมีวิธีป้องกันเบื้องต้นหรือเปล่า  แกถือสายรอแป๊บนะ

อือ...

อ่า..ฉันถามคุณคริสแล้ว  เค้าบอกว่ากรณีนี้มันมีวิธีป้องกันอย่างง่ายอยู่วิธีนึง  ว่าแต่แกพลาดมานาหรือยัง?

มะ เมื่อคืนนี้..

งั้นก็ยังพอจะทันที่จะป้องกัน...

วิธีไหน?

ยาคุมฉุกเฉิน


‘!!!’


แกต้องไปซื้อมันมากินตอนนี้และเดี๋ยวนี้  เพราะถ้าช้ากว่านี้อาจจะไม่ทันการเอาได้  คุณคริสบอกว่าการกินยาคุมฉุกเฉินให้ได้ผลดีมากที่สุดคือกินหลังจากการมีเซ็กส์ภายใน 24 ชั่วโมง ถ้าหลังจากนั้นประสิทธิภาพการทำงานจะลดลง  โอกาสที่จะท้องก็จะมีสูงมาก


แล้วถ้าฉันกิน  ฉันจะไม่ท้องแน่นอนใช่มั้ย?



ไม่  มันไม่ได้ช่วยแกได้ถาวรขนาดนั้น  การกินยาคุมกำเนิดมันเป็นเพียงแค่การป้องกันเบื้องต้น  มันจะช่วยแกได้แค่เดี๋ยวเดียว  หลังจากที่แกกินมันจนครบ 2 เม็ด  หลังจากนั้นก็ต้องซื้อยาคุมแผงปกติมากินต่อเนื่องกันทุกวัน  กินไปเรื่อยๆ กันพลาด



อะไรนะ?



แกฟังไม่ผิดหรอกลู่ฮาน  แกต้องทำตามนี้  ถ้าแกยังไม่อยากท้องโย้  แกก็เห็นกับตาแล้วไม่ใช่หรอ? ว่าแบคฮยอนน้องชายของแกที่เป็นผู้ชายแท้ๆ ยังท้องได้  เพราะฉะนั้นก็ควรจะป้องกันตัวเองซะ




โอเค  ขอบใจแกมากนะ...



ไม่เป็นไรหรอกน่า  เพื่อนกันเรื่องนี้จิ๊บๆ  เอ้อ  ว่าแต่ใครกันว่ะที่แกไปพลาดท่าเสียทีด้วย?



อย่าถามถึงเค้าได้มั้ย?


แกไม่ได้เต็มใจสินะ?....โอเค  ฉันเข้าใจละ  เอาเป็นว่าแกทำตามที่ฉันบอก แล้วก็ไม่ต้องคิดมากนะ  ทำใจให้สบาย  แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น เชื่อฉันสิ ^_^ ’





 

                น้ำเสียงอ่อนโยนที่แสดงความห่วงใยจากเพื่อนรักยังคงตราตรึงอยู่ในโสตประสาท  และหลังจากที่ได้รับคำแนะนำจากเพื่อนรักอย่างอี้ชิง  ลู่ฮานก็ตัดสินใจทำตามทันทีโดยที่ไม่ลังเลเลยสักนิด  ลู่ฮานยอมซื้อ ยาแผงนั้นมากินอย่างรวดเร็ว  เพราะคนหน้าหวานไม่อยากให้ตัวเองต้องประสบชะตากรรมเหมือนน้องชายแท้ๆที่ต้องอุ้มท้องโย้เดินไปในสังคมให้ผู้คนต้องมองด้วยสายตาราวกับว่าตนเป็น..สัตว์ประหลาด

               


            ก๊อก ก๊อก ก๊อก!



 

            เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เคล้าคลอไปด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ ทำให้ใบหน้าสวยหวานที่ซุกซบอยู่กับท่อนขาเรียวต้องเงยหน้าขึ้นไปมองในทันที  และในบัดดลที่เห็นบานประตูสีขาวสะอาดตาถูกเปิดโดยผู้มาใหม่  ใบขาวบางก็รีบยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างลวกๆ




                มีอะไรหรอแบคฮยอน”  เสียงหวานใสถามน้องชายตัวเล็กพร้อมทั้งแสร้งยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่อีกคนดูก็รู้ว่ามันฝืนเต็มที



                ผมจะมาตามพี่ไปกินข้าวเช้าด้วยกันฮ่ะ  พี่ลู่ฮานไม่สบายหรือเปล่าฮ่ะ  ทำไมตาพี่ถึงแดงๆ?”  คนเป็นน้องชายเมื่อเห็นอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นกับพี่ชายหน้าสวยก็รีบถามไถ่ขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงพร้อมทั้งยืนมือไปแนบไว้ที่หน้าผากมนสวยของคนเป็นพี่



                ตัวร้อนด้วยนี่นา  ไปหาหมมั้ยฮ่ะ?”   แบคฮยอนถามพี่ชายด้วยความเป็นห่วง  แต่คนเป็นพี่เมื่อได้ยินเด็กน้อยแสดงความห่วงหาอาทรออกมาให้เห็น  หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็เหมือนจะไหลออกมาอีกรอบ

 



 

            ไม่ชอบเลย...ความอ่อนแอแบบนี้....



            ไม่เลยแบคฮยอน  พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก  เราไม่ต้องเป็นห่วงนะ”  ลู่ฮานพูดแล้วยื่นมือไปลูบหัวแบคฮยอนเพื่อให้อีกคนนั้นสบายใจ



                งั้นเดี๋ยวผมยกข้าวต้มขึ้นมาให้พี่นะฮ่ะ  กินข้าวเสร็จจะได้กินยา”  เจ้าของดวงตาเรียวรีพูดพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนเตรียมไปทำอย่างที่พูด แต่กลับถูกคนเป็นพี่ฉุกรั้งข้อมือเล็กเอาไว้เสียก่อน



                ไม่เป็นไร  พี่กินเรียบร้อยแล้ว  ตอนนี้พี่อยากพักผ่อนมากกว่า เอาเป็นว่าอย่าให้ใครขึ้นมารบกวนนะ วันนี้พี่ไม่รับงานแล้วถ้ามีคนมาหาก็บอกว่าพี่ไม่รับแขก



                “ได้ฮ่ะ  ถ้าอย่างนั้นพี่ก็พักผ่อนเยอะๆนะฮ่ะ  เดี๋ยวเที่ยงๆผมจะขึ้นมาดูใหม่  ตอนนี้ว่าจะออกไปเปิดร้านก่อนนี่ก็สายมากแล้ว  ผมไปก่อนนะฮ่ะ พี่ดูแลตัวเองดีๆนะ ^_^”




                “จ้ะ  ขายของดีๆนะน้องพี่  ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอก พี่ดูแลตัวเองได้”  เมื่อยินคนพี่พูดอย่างนั้นแล้ว  แบคฮยอนก็สบายขึ้นมาเป็นกอง  ร่างบางหมุนตัวแล้วเดินออกมาจากห้องเพื่อหวังให้คนเป็นพี่ได้พักผ่อน  แต่หารู้ไม่ว่าทันทีที่ลับสายตาของน้องชาย  หยาดน้ำตาทั้งหลายทั้งมวลที่คนแสร้งเข้มแข็งพยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก








                เจ็บ...แบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน





                เกลียด...ทั้งๆ ที่ในใจลึกๆกำลังเรียกหา...!














40 เปอร์ฯ****






               “แม่ลู่ล่ะฮับ”  เสียงใสของเจ้าตัวเล็กดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางของคนเป็นแม่กำลังเดินลงมาจากด้านบนของบ้าน


 

                อ่า...แม่ลู่ไม่สบายครับ  เห็นบอกว่าอยากพักผ่อน ให้เรากินข้าวกันเลยไม่ต้องห่วง


 

                “งื่อออ~ แย่จังเลย  ยอลยอลป็นห่วงแม่ลู่จังเยยฮับ  เดี๋ยวยอลยอลขึ้นไปดูก่อนนะว่าแม่ลู่ตัวร้อนหรือเปล่า”  เจ้าตัวน้อยเบะหน้ายู่ปากอย่างขัดใจเมื่อได้ยินสิ่งที่คนเป็นแม่บอก  หลังจากที่ได้พูดอย่างนั้นแล้วก็เตรียมจะทำอย่างที่ตัวเองพูด และในระหว่างที่ร่างป้อมๆ กำลังปีนป่ายลงจากเก้าอี้นวมตัวหนา เจ้าหนูน้อยก็รู้สึกได้ถึงแรงกระตุกเบาๆ ที่สายชุดเอี๊ยมยีนส์ตัวน่ารัก  ใบหน้ากลมแก้มป่องหันไปมองบุคคลที่รั้งตัวเองไว้อย่างขัดใจเบาๆ


 

                ปล่อยยอลยอลนะฮับ  ยอลยอลจะไปรักษาแม่ลู่


 

                “..มานั่งกินข้าวดีๆเลย”  คุณแม่ตัวเล็กแสร้งตีหน้ายักษ์ใส่เจ้าหนูน้อย พยายามจะทำให้เจ้าเด็กดื้อยอมเชื่อฟัง  แต่สักพักเสียงหัวเราะคิกคักก็ดังมาจากทางหัวโต๊ะที่มีชายร่างสูงเหมือนยักษ์นั่งอยู่  ซึ่งนั่นก็เรียกค้อนวงใหญ่ๆ จากคุณแม่ตัวเล็กได้เป็นอย่างดี


 

                ยอลยอล..มานั่งข้างๆพ่อมาลูก  นั่งตรงนั้นระวังจะเจอแม่แบคตีก้นนะครับ”  เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างอารมณ์ดี  จนร่างเล็กนั้นรีบทำตามที่พ่อบอกทันทีอย่างไม่ต้องคิด  เมื่อไปอยู่ในอ้อมแขนคุณพ่อตัวโตเจ้าตัวเล็กจอมจุ้นก็เริ่มการออดอ้อนคุณพ่อร่างยักษ์ทันที


 

                ยอลยอลอยากเอายาไปให้แม่ลู่กินจังเยยฮับ ..เด็กน้อยเอ่ยเสียงอ่อยๆ ไม่ดังมากนัก  เพราะเกรงว่าแบคฮยอนที่นั่งมองมายังสองพ่อลูกจะได้ยินเอาได้


 

                ยอลยอลก็ไปสิลูก..กลัวอะไรล่ะหืม?


 

                “แม่แบคจะตียอลยอล แม่แบคทำหน้ายักษ์ใส่ยอลยอล”  เจ้าตัวเล็กพูดพลางทำปากจู๋แล้วซบหน้าลงที่อกแกร่งของพ่ออย่างออดอ้อนออเซาะ


 

                ไม่ต้องกลัวหรอกน่า  ถ้าแม่แบคตียอลยอลนะ พ่อจะจับแม่แบค กินตับซะให้เข็ดเลย ^0^ ”  คนตัวโตพูดอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่ในคำพูดนั้นแฝงความหมายโดยนัยเอาไว้ที่ทำเอาคนถูกพาดพิงถึงกับส่งสายตาเขียวปั๊ดมาให้อย่างขัดใจ


 

                นี่คุณชานยอล..อย่ามาให้ท้ายลูกฉันจนเสียคนนะ..!”  แบคฮยอนพยายามพูดเบี่ยงเบนประเด็นที่ชานยอลพูดถึงตนเมื่อสักครู่


 

 

คนบ้า! ทำไมต้องพูดอะไรแบบนั้นด้วยนะ! ไม่คิดจะอายลูกบ้างหรือไงเล่า!! ‘ (ชยอลมันยังไม่พูดไรเลยนะ ฉันว่าแกคิดไปไกลแล้วแบคเอ้ย #ไรท์)



 

               

หึ...”  ร่างสูงไม่ได้ถกเถียงอะไรต่อไปอีก  ทำเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า  แบคฮยอนเองก็ไม่ได้สนที่จะถียงต่อ  เพราะว่าต่อให้เถียงให้ตายยังไง  สุดท้ายแล้วคำพูดนั้นมันก็วกกลับมาทำให้ตัวเองเขิน(?) อีกจนได้  วรั้ยย ไม่สิ! ไม่ใช่เขิน  เค้าเรียกว่าหงุดหงิดต่างหาก ฮึ่ยยย >_<


 

                “แม่แบคฮับ  ยอลยอลอยากกินไข่ตุ๋ม..”  เจ้าตัวเล็กเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของพ่อและแม่   ที่ต้องบอกออกไปนั้นก็เพราะว่าชามไข่ตุ๋นมันวางอยู่กลางโต๊ะจนแขนสั้นๆของเจ้าตัวเล็กเอื้อมไปตักไม่ถึง


 

                เค้าเรียกว่าไข่ตุ๋นนะครับ  ไม่ใช่ไข่ตุ๋ม”  เป็นเสียงของคุณพ่อตัวสูงที่เอ่ยออกมา  พลางเอื้อมมือไปตักไข่ตุ๋นมาใส่ชามข้าวต้มหมูของเจ้าตัวเล็ก  จากนั้นก็ตักไข่ตุ๋นอีกครั้งแต่เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ชามข้าวต้มหมูของคุณแม่คนสวยที่นั่งหน้าบึ้งตึงบอกบุญไม่รับ!


 

                “ตักกินเองได้น่า..!” ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ  แต่ก็นั่นแหละ  ชานยอลก็ไม่ได้เก็บเอาไปใส่ใจอะไร  เค้าเพียงแค่รอ..รอให้ทุกอย่าง เข้าที่เข้าทาง’  ถึงเวลานั้นจะตามเอาคืนแบบทบต้นทบดอกเลยทีเดียวเชียว  หึ~ ^_^


 

               

                ติ๊งต่อง  ติ๊งต่อง

 




 

                เสียงกริ่งที่ดังขึ้นหน้าบ้านเรียกความสนใจจากคนทั้งสามนโต๊ะอาหารได้เป็นอย่างดี  แต่ก่อนที่เจ้าของบ้านร่างเล็กจะได้เอ่ยเรียกให้สาวใช้ออกไปเปิดประตูบ้านก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้ใช้ให้โซฮีออกไปเปิดร้านเบเกอร์รี่ก่อนหน้านี้แล้ว  ดังนั้นแบคฮยอนจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมตัวเขื่องแล้วเดินออกไปเปิดประตูบ้านเสียเอง


 

                ชานยอลมองตามร่างบางที่ลุกออกไปด้วยความสงสัย  ว่าใคร...ที่มาหาเจ้าของบ้านตั้งแต่เช้าขนาดนี้  นี่มันเพิ่งจะแปดโมงกว่าๆเองนะ...


 

                ยอลยอล..ปกติมีคนมาหาแม่แบคที่บ้านบ่อยมั้ยครับ”  เก็บความสงสัยไว้ได้ไม่นานก็เอ่ยถามเอาจากเจ้าตัวเล็กที่กำลังตักเข้าต้มใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย


 

                ก็..บ่อยฮับ แม่แบคน่ะมีเพื่อนเยอะม๊ากกก มาก”  เจ้าหนูน้อยว่าพลางทำท่าทางประกอบให้ดูโดยอ้าแขนสั้นๆออกกว้างให้เห็นภาพว่ามากขนาดไหน


 

                หรอครับ?  แล้วเพื่อนแม่แบคเป็นผู้หญิงหรือผูชาย?”  นั่นแหละ! ประเด็นที่ต้องการจะรู้


 

                ผู้ชายฮ่ะ”  เจ้าตัวเล็กตอบโดยไม่คิดอะไร  แต่คนฟังนี่สิ...


 

                เดี๋ยวพ่อมานะลูก  ยอลยอลกินข้าวรอพ่อไปก่อนนะ”  ว่าแล้วก็ไม่รอให้เจ้าตัวเอ่ยตกลง  ลุกขึ้นพรวดพราดเดินออกจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว...



 

 

 

                เอ่อ...สวัสดีฮ่ะ คุณ...จื่อเทา”  เจ้าของบ้านตัวเล็กเอ่ยทักทายแขกผู้มาเยือนตั้งแต่เช้าด้วยรอยยิ้มของคนอัธยาศัยดี

 

                สวัสดีครับ แบคฮยอน” 


 

                “มาแต่เช้ามีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าฮ่ะ


 

                “เอ่อ  ผมจะมาขอโทษเรื่องเมื่อหลายวันก่อนน่ะครับ  แล้วก็กะว่าจะมาคุยเรื่องงานด้วย


 

                “ถ้างั้นเชิญในบ้านก่อนฮ่ะ...  เจ้าของบ้านตัวเล็กเดินนำแขกเข้าไปในบ้าน


 

                คุณอยู่บ้านนี้คนเดียวหรอครับ?”  แขกตัวสูงเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วเงียบกริบราวกับว่าไม่มีคนอื่นอยู่นอกจากร่างบางที่เดินอยู่หน้าตนเอง


 

                ไม่หรอกฮะ  พี่ลู่ฮานอยู่บนบ้านแล้วก็....ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ เสียงทุ้มต่ำก็ดังแทรกขึ้นมา


 

                ผมก็อยู่...”  เสียงของชานยอลนั่นเองที่ดังขึ้นมา  แบบไม่ต้องเดาให้ยาก!!


 

                “หืม../ คุณ!”  ทั้งเจ้าของบ้านตัวเล็กและแขกผู้มาเยือนหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน  ก่อนที่เจ้าของเสียงทุ้มที่ดังขึ้นเมื่อสักครู่จะเดินออกมาจากทางห้องครัวแล้วเดินเข้ามายังส่วนของห้องรับแขกที่แบคฮยอนและแขกคนใหม่เดินเข้าไปนั่ง 


 

                เอ่อ...” 


 

                จำกันได้นะครับคุณจื่อเทา”  ชานยอลเอ่ยทักทายแล้วยิ้มให้พอเป็นพิธี แต่แขกของบ้านก็ไม่ได้โง่พอที่จะมองไม่ออกว่าร่างสูงตรงหน้ายิ้มให้เค้านั่นก็เป็นเพราะคำว่า มารยาทถึงปากจะยิ้ม  แต่จื่อเทามองออกว่า  สายตาที่มองมาทางตนไม่ได้ยิ้มไปด้วยเลย...


 

                จำได้สิครับ ใครจะจำลูกชายคนโตของท่านปาร์คไม่ได้  ตระกูลของคุณมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเกาหลีซะขนาดนั้น


 

                “ขอบคุณครับ ”  ยิ้มให้พอเป็นพิธี วาจาที่เอ่ยพูดคุยกันเล็กน้อยต่อจากนั้นได้แต่เรียกสายตางงงวยจากเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี  ตกลงว่าจื่อเทามาหาเค้าหรือว่ามาหาชานยอลกันล่ะ?  


 

                เอ่อ  ”  เจ้าของบ้านเอ่อยแทรกขึ้นมาเบาๆ


 

                “อ้อ  เอ่อ ผมมีธุระกับคุณนิดหน่อยน่ะครับแบคฮยอน”  จื่อเทาเอ่ยถึงเรื่องที่ตนเองต้องมาถึงบ้านของคนน่ารัก


 

                ว่าธุระของคุณมาสิฮะ”  แบคฮยอนว่าพลางส่งสายตาเป็นเชิงไล่ให้ชานยอลออกไปกรายๆ เพราะตัวเองจะนั่งคุยธุระกับจื่อเทา  แต่คิดหรอว่าชานยอลจะขยับ?  ฝันอยู่ก็ตื่นซะ!


 

                เอ่อ..ผมจะมาขอโทษแบคฮยอนเรื่องงานวันนั้นที่พูดออกไปแบบนั้น  มัน..อาจจะทำให้คุณไม่พอใจ”  จื่อเทาเอ่ยออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก  ดวงตาเฉี่ยวคมเสมองเจ้าของบ้านตัวเล็กสลับกับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆกันอย่างแนบชิด(?)  ในหัวสมองก็กำลังพยายามประมวลผลอะไรบางอย่าง


 

                ไม่เป็นไรฮะ  ผมไม่ถือโทษโกรธอะไร  ผมเข้าใจว่ามันเป็นงาน  ผมเองก็ต้องขอโทษคุณจื่อเทาด้วยซ้ำที่วันนั้นผมพูดไม่ดีกับคุณพูดไปจากใจจริง  โดยที่ไม่ได้รู้ตัวหรอกว่าตอนนี้คนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังเนียน(?) เลื่อนมือขึ้นมาโอบไหล่บางไว้อย่างหวงแหน  จะมีก็แต่แขกอย่างจื่อเทาล่ะมั้งที่สังเกตเห็นได้...


 

                ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรหรออกครับ  อ้อ แล้วก็ที่มาวันนี้ผมก็อยากจะมาคุยกับแบคฮยอนอีกเรื่องน่ะครับ  พอดีว่าอีกสองอาทิตย์ข้างนี้  ทางบริษัทของผมจะเปิดตัวสินค้าตัวใหม่  คุณแม่ก็เลยอยากจะจ้างแบคฮยอนอีกครั้งน่ะครับ


 

                “เห?  หมายถึงจ้างให้ผมไปเป็นแฟนกับคุณอีกอย่างนั้นหรอฮะ?”  แบคฮยอนเอียงคอถามเพราะความใคร่รู้ แต่อีกคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆนี่กลับชักสีหน้าและแววตาไม่พอใจใส่ร่างสูงของแขกผู้มาเยือนทันที 




 

นี่ขนาดว่าแสดงออกขนาดนี้ไอ้หน้าแพนด้าดีท๊อกจากเมืองจีนมันยังไม่เก็ทอีกหรือไงว่านี่น่ะ  เมียกู!!



 

อะ เอ่อ...แบคฮยอนพอจะว่างรับงานของผมได้มั้ยครับ?”  จื่อเทาถามออกไปไม่เต็มเสียงมากนัก  เพราะเริ่มรู้สึกถึงเงาทะมึนดำๆที่แผ่ออร่ากระจายอยู่รอบๆตัวของชานยอล  คือแบบว่า..เริ่มรู้สึกหนาวๆร้อนๆขึ้นมาแบบประหลาด! และในขณะที่เจ้าของบ้านตัวเล็กกำลังจะตอบออกไป...


 

                ไม่ได้!!”  ชานยอลก็แทรกขึ้นมา... ผมไม่สนว่าก่อนหน้านี้ เมียผมจะเคยรับงานหรือเคยทำงานอะไรให้คุณมาบ้าง แต่ต่อไปนี้มันไม่ใช่  ผมจะไม่ให้เมียผมรับงานไหนทั้งนั้น!!”


 

                “อะเอ่อะ...”  จื่อเทาได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ ไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้ายังไง  ส่วนเจ้าของบ้านตัวจริงน่ะหรอ?  ใบ้กินไปตั้งแต่ได้ยินไอ้คนตัวสูงหูกางมันประกาศปาวๆว่าไปเป็นเมียมันแล้วจ้า!!


 

                “อีกอย่างนึงน่ะ  เมียคนเดียวผมมีปัญญาเลี้ยงได้.....



 

                “คะ คุณ ชานยอลเป็นสะ สามีคุณแบคฮยอนหรอครับ?”  ยังคงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ!


 

                “ถ้าคุณไม่ได้หูฝาดนะครับ ^_^ อ้อ บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้  ผมและแบคฮยอนเรามีลูกด้วยกันแล้ว 1 คน  แกอายุได้ 6 ขวบแล้ว  ชัดเจนนะครับ!”  ขานยอลพูดใส่หน้าอีกคนอย่างชัดเจน ชัดถ้อยชัดคำ!


 

                “คะ ครับ! ถ้าอย่างนั้น..ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ


 

                “เชิญครับ ประตูอยู่ทางนู้น”  ตอบรับและผายมือไปทางประตูทางออกด้วยท่าทางสบายๆ 


 

                คุ คุณ ชานยอล....”  เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบา


 

                หายเป็นใบ้ได้แล้วหรอห้ะ?


 

                “คุณพูดแบบนั้นออกไปทำไม?



 

                “พูดอะไรล่ะ? หื้มมม? ถ้าเธอจะหมายถึงเรื่องที่ฉันบอกว่าเธอเป็นเมียฉันล้ะก็นะ  ฉันว่าบางทีเราควรจะต้องคุยเรื่องนี้กันอย่างเป็นจริงเป็นจังสักที แบคฮยอน.....”



 

                75 %









 

                    


                 ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

               


 

                เสียงกริ่งที่ดังขึ้นในช่วงสายของวันเรียกความสนใจจากสาวใช้อย่างโซฮีให้เดินออกมาดูอย่างช่วยไม่ได้  เมื่อเดินออกมายังประตูรั้วหน้าบ้าน สายตาของเด็กสาวก็มองเห็นร่างสูงเพรียวลมยืนอยู่ด้านนอกรั้ว  พยายามส่งสายตาพินิจพิจารณาเหมือนกับว่าคุ้นหน้าคุ้นตาเสียเหลือเกิน  แต่ด้วยหน้าที่ สาวใจจึงเดินไปเปิดประตูและถามไถ่แขกผู้มาเยือน



 

                สวัสดีค่ะ  ไม่ทราบว่ามาพบใครคะ?


 

                “อะ เอ่อ  ผมมาหาพี่ลู่ฮานน่ะครับ  พี่เค้าอยู่หรือเปล่า?


 

                “อยู่ค่ะ..คุณลู่ฮานเธอไม่สบาย  ตอนนี้นอนพักผ่อนอยู่ด้านบนน่ะค่ะ”  และเมื่อได้ยินสิ่งที่สาวใช้บอก  เซฮุนก็แทบจะไม่ฟังอะไรต่อจากนั้น รีบวิ่งพรวดเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาความงุนงงของโซฮี


 

คุณค่ะ คุณ!!”  โซฮีวิ่งกระหืดกระหอบตามร่างสูงชะลูดเข้ามาในบ้านด้วยความตื่นตกใจ  แต่นั่นไม่ใช่เพราะกลัวว่าร่างสูงตรงหน้าจะเข้ามาขโมยของ  เพราะจากที่เธอดูๆแล้ว  การแต่งกาย เสื้อผ้า หน้าผม  ก็ดูเป็นคนมีฐานะ  เพราะฉะนั้นเรื่องกาลักขโมยเธอตัดทิ้งไปเลย  แต่สิ่งที่เธอกำลังกังวลอยู่ก็คือ....


 

คุณค่ะ  เดี๋ยวก่อนค่ะ..!!” โซฮีวิ่งหน้าตั้งเข้ามาจนทันขายาวๆที่เร่งรุดก้าวเข้ามาในตัวบ้านด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล  แต่ทว่าเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความกังวลของของสาวใช้ก็สามารถชะงักจังหวะการก้าวย่างของร่างสูงได้..เล็กน้อย



 

ครับ?...เอ่อ  ผมเป็นเพื่อนพี่ลู่ฮาน  ไม่ๆ ผมหมายถึงเป็นเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทของพี่ลู่ฮานน่ะครับ  และตอนนี้ผมต้องการพบพี่เค้ามาก  ถ้าผมจะขึ้นไปด้านบนคุณคงจะไม่ว่าอะไรนครับ”  เซฮุนพูดรวบๆ เร็วๆ เพราะไม่อยากจะให้เสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว  เพราะเพียงแค่เด็กหนุ่มได้ยินว่าพี่คนสวยไม่สบาย  หัวใจมันก็บีบรัดแปลกๆ

 



 

เป็นห่วง...



 

อ้อ! อีกอย่างคือผมเคยมาที่นี่แล้วครั้งนึง เมื่อวานนี้คุณคงจำได้”  เพียงแค่ร่างสูงเอ่ยออกมา  ความทรงจำของเมื่อวานก็ไหลเข้ามาในหัวสมองของสาวใช้  เธอจำได้ว่าว่าคนหน้าตาหล่อเหลาคนนี้มาเมื่อวาน  แต่ก็นั่นแหละ  ถึงเขาจะบอกว่าเป็นเพื่อนกับลู่ฮาน  แต่เธอก็ยังคงไม่วางใจ  เพราะสิ่งที่แบคฮยอนเจ้านายของเธอกำชับไว้ก่อนออกไปจากบ้านเมื่อช่วงเช้านั่นก็คือ...



 

พี่ลู่ฮานไม่สบายและต้องการพักผ่อนแบบ..มากๆ  เพราะฉะนั้นถ้ามีแขกหรือใครมาขอพบให้บอกว่าพี่เค้าไม่ว่าง แล้วก็อย่าลืมเอามื้อเที่ยงแล้วก็ยาขึ้นไปให้พี่ลู่ฮานด้วยนะ  ฉันฝากด้วย



 

และด้วยประโยคที่เจ้านายเอ่ยไว้ก่อนออกจากบ้านนั่นเองที่ทำให้เธอต้องเอ่ยขัดการกระทำอันแสนอุกอาจของร่างสูงตรงหน้า..อย่างเลี่ยงไม่ได้!



 

วันนี้คุณลู่ฮานเธอไม่รับแขกนะค่ะ เอาไว้คุณมาเยี่ยมวันหลังนะค่ะ”  สาวใช้เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเกร็งๆ  เพราะไม่เพียงแต่ต้องพูดจาเสียมารยาทกับแขก  หากแต่สายตาเฉี่ยวคมที่จ้องมองมากลับทำให้สาวใช้ตัวเล็กๆอย่างเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่เจอ!



 

                แต่ผมต้องการพบพี่ลู่ฮานวันนี้..ธุระด่วนมาก!” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกไปไม่ได้มีแววตะคอกหรือคุกคาม  หากแต่มันแฝงไปด้วยความเฉียบขาดอยู่ในที เป็นการบอกให้รู้กรายๆ ว่า  ไม่ว่ายังไง  แขก’  ก็ต้องได้พบเจ้าของบ้าน วันนี้



 

                “อะ เอ่อะ..ถ้าอย่างนั้นให้ดิฉันขึ้นไปเรียนคุณลู่ฮานก่อนนะค่ะ  เชิญคุณไปนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกด้านหน้าสักครู่ค่ะ”  สาวใช้จำใจเอ่ยออกมา เซฮุนได้แต่พยักหน้ารับรู้อย่างจำยอม  ถึงจะเสียเวลาไปบ้าง แต่อย่างน้อยๆวันนี้เขาก็ต้องได้พบกับ พี่นางฟ้าอย่างแน่นอน!




 

               

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก





 

 

            เสียงเคาะประตูบานไม้เบาๆพอเป็นพิธีดังขึ้น  ส่งผลให้เจ้าของห้องที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นลืมตาขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้


 

                มีอะไรหรอโซฮี?”  น้ำเสียงที่ติดจะแหบแห้งถามออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง



 

                เอ่อ มีคนมาขอพบคุณลู่ฮานน่ะค่ะ  หนูบอกเค้าไปแล้วนะค่ะว่าวันนี้คุณไม่รับแขก  แต่เค้าก็ยังดันทุรังที่จะพบคุณให้ได้เลยค่ะ  หนูก็เลยบอกให้เค้านั่งรออยู่ด้านล่าง  หนูจะขึ้นมาบอกคูก่อนค่ะ



 

                “ใครกัน?เมื่อได้ฟังสิ่งที่สาวใบอกกล่าว  คนหน้าสวยก็งึมงำๆ อยู่ในลำคอเบาๆ หากทว่าด้วยระยะที่ยืนห่างกันไม่มากก็ทำให้โซฮีได้ยินเข้าจนได้



 

                หนูก็ไม่รู้ค่ะว่าคุณเค้าชื่ออะไร  แต่หนูจำได้ว่าเมื่อวานนี้คุณเค้ามาที่บ้านเราค่ะ”  และเมื่อได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าหวานที่เรียบเฉยในทีแรกก็ตีหน้าขรึมขึ้นมาทันที  เพราะอย่างไรเสีย  ลู่ฮานก็ไม่คิดว่าคนที่มาหาตนจะเป็นชานยอลอย่างแน่นอน  มันคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...



 

 

            เด็กคนนั้น....




 

 

                “ไล่เค้ากลับไปซะ!!  บอกว่าฉันไม่รับแขก!”  เสียงหวานเอ่ยบอกสาวใช้  น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธชังอย่างชัดเจน  โซฮีที่ได้ยินก็รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมาอีกระลอก  เพราะเธอไม่เคยเห็นเจ้านายที่แสนดีของเธออย่างลู่ฮานจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขนาดนี้มาก่อน...



 

                ค่ะสาวใช้รับคำก่อนจะรีบทำตามบัญชาของเจ้านายในทันทีหากทว่าหลังจากที่ได้พูดออกไปแล้วสิ่งที่ได้รับกลับมาคือ....




 

 

                คุณค่ะคุณ!! อย่าขึ้นไปนะค่ะ!!” เธอทั้งฉุดทั้งดึงร่างสูงๆ ขายาวๆของเซฮุนเอาไว้อย่างสุดแรง แต่คิดหรือว่าผู้หญิงตัวเล็กจะสู้แรงของผู้ชายได้..ไม่มีทางซะหรอก!




 

                เมื่อได้ยินคำปฏิเสธที่พี่ลู่ฮานฝากเด็กคนใช้มาบอก เซฮุนก็ไม่คิดจะกลับไปอย่างที่เจ้าของบ้านเอ่ยไล่! ในทางกลับกัน.... เขาก็เลือกที่จะรั้นและทำตามใจตัวเอง  ในเมื่อไม่อยากเจอกันดีๆ งั้นก็ต้องเจอกันด้วย วิธีของเซฮุน....





 

                “คุณค่ะ! ขอร้องเถอะค่ะ อย่าให้ดิฉันต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลยนะค่ะ T_T ”  โซฮีกำลังรู้สึกอย่างที่เธอพูดออกมาอย่างนั้นจริงๆ ใบหน้าเรียวเล็กเริ่มงอง้ำเหมือนจะร้องไห้เข้าไปทุกทีเมื่อพูดยังไม่ก็ไม่มีวี่แววว่าแขกตัวสูงตรงหน้าจะยอมลงให้สักนิด



 

                จิ๊!”  คำสบถเบาๆ หลุดลอดออกจากกรอบปากคม  ก่อนที่เซฮุนจะใช้แรงเพียงน้อยนิด สะบัดมือเล็กที่เกาะอยู่ที่ต้นแขนออกแล้วรีบวิ่งไปยังห้องที่มีป้ายติดหน้าห้องว่า...

 



 

                Luhan’s room...






 

                มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ลูกบิดสีไม้โอ๊คแล้วบิดข้อมือให้เกลียวลูกบิดหลุด  จากนั้นก็ดันประตูให้เปิดแล้วรีบแทรกตัวเข้าไปภายใน โดยไม่ทันที่ร่างของสาวใช้จะตามตัวได้ทัน  เซฮุนก็จัดการกดล็อคประทันที!

               


 

                เรียบร้อยโรงเรียน...เซฮุน ^_^

 




 

                เสียงโครมครามที่ดังมาตั้งนานสองนานเงียบเสียงลง  เมื่อต้นเหตุของเสียงเข้ามาอยู่ใน ที่หมายได้สำเร็จ! เซฮุนหันกายไปมองเจ้าของห้องที่นอนอยู่บนเตียงช้าๆ ในขณะที่ร่างบางที่นอนฟุบอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองแขกผู้มาเยือนอย่างตระหนกตกใจ!



 

                “พี่....”  เสียงทุ้มแผ่วเบาเมื่อได้พบกับใบหน้าสวยหวาน ที่บัดนี้เต็มใบด้วยเคล้ารอยของความเศร้าหมอง  ใบหน้าหวานล้ำแลดูซีดเซียว  กลีบปากสีอมชมพูอ่อนๆ แดงช้ำเพราะแรงกระทำที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...คืนที่เซฮุนไม่เคยลืม...




 

                “มาทำไม!!” เจ้าของห้องมีสีหน้าแววตาตื่นตกใจที่อีกคนบุกเข้ามาจนถึงในห้องได้  แต่เสียงเคาะประตูจากด้านหน้าห้องก็ยังคงดังอยู่เรื่อยๆ จนสักพักก็เงียบหายไปในที่สุด...



 

                ไม่มีใครเอ่ยหรือพูดสิ่งใดอกมา  มีเพียงความเงียบที่เข้าปกคลุม! สายตาสองคู่จดจ้องกันอย่างไม่ลดละ! ดวงตาเปล่งประกายดั่งลูกกวางแดงช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก  จ้องมองอีกคนอย่างนึกโกรธ...แต่ไม่ได้เกลียด




 

 

                ใช่!...ลู่ฮานไม่ได้เกลียดเซฮุน  แล้วอะไรคือความรู้สึกที่เด่นชัดอยู่ตอนนี้?  อยากจะเกลียดแต่ก็ทำไม่ได้

               




 

                ฉันถามว่านายมาทำไม!?”  เสียงหวานที่ถูกกดให้ต่ำสั่นน้อยๆ เมื่ออีกคนเริ่มย่างกรายเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ คนสวยเมื่อเห็นอย่างนั้นก็เริ่มถดตัวถอยหนีไปอีกด้านหนึ่งของเตียง  ฝ่าเท้าเล็กๆยื่นลงไปเหยียบย่างลงบนพื้นพรมย่างระแวดระวังตัว  เพราะสายตาที่เด็กหนุ่มมองมายังตน  ทำให้ลู่ฮานกลัว ภาพเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง





 

                “พี่ลู่ฮาน..”  เซฮุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา  แล้วเดินเข้าใกล้พี่คนสวยมากยิ่งขึ้น  ในขณะหนึ่งที่ร่างบางตกอยู่ในภวังค์ความคิด เซฮุนก็ปราดข้ามมายืนในฝั่งเดียวกันได้แล้วเข้าประชิดตัวพี่นางฟ้าในทันที!



 

                ปล่อยนะ!!”  ลู่ฮานหลุดออกจากภวังค์ความคิดทันทีที่อีกคนเข้าประชิดตัว  มือหนาจับเข้าที่ต้นแขนขาวเนียนทั้งสองข้าง



 

                ฟังผมก่อนนะพี่...” 




 

                ไม่!! ฉันจะไม่ฟังอะไรจากนายอีกแล้ว  ไปตายซะไอ้เด็กบ้า!”  วาจาร้ายกาจถูกพ่นออกจากกลีบปากอิ่ม  คนสวยพยายามดิ้นแรงๆ ให้หลุดจากพันธนาการที่อีกสร้างขึ้นมารั้งไว้  แต่เมื่อคนตัวเล็กยิ่งดิ้นแรงมากขึ้น  เซฮุนก็เปลี่ยนจากมือที่กุมอยู่บนต้นแขน  จับให้อีกคนพลิกหันหลังเข้าหาตัว  แล้วสวมกอดคนตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา!  และลู่ฮานก็ไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่า  แรงของตัวเองที่มีเพียงน้อยนิดมันสู้แรงของอีกคนได้แม้แต่นิดเดียว ประสบการณ์ที่ผ่านไปเมื่อคืนสอนให้ลู่ฮานได้รู้ว่า  การตอบโต้กับเด็กคนนี้ด้วยวาจาที่เผ็ดร้อนอาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด





 

 

.           ในเมื่อคุยกันดีๆไม่รู้เรื่อง  อย่างนั้นคงต้อง...

 




 

                จมูกโด่งสวยฉกวูบเข้ามาคลอเคลียที่แก้มปรางอย่างนุ่มนวลคนสวยยืนนิ่งจำยอมให้อีกคนสวมกอดอยู่อย่างนั้น  โดยเลิกดิ้นและการขัดขืนทุกประการ   มันไม่ใช่เพราะเต็มใจให้ทำ  แต่...เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง




 

                ทีนี้จะยอมฟังผมได้แล้วใช่มั้ย




 

                “ฉันคิดว่านายจะตายไปแล้วเสียอีกนะ...ไม่น่ามาถึงที่นี่ได้  เลวๆ อย่างนายน่าจะโดนรถชนตายตั้งแต่ก้าวขาออกจากบ้าน!”  ในเมื่อต่อต้านด้วยพละกำลังไม่ได้ลู่ฮานก็ขอใช้คำพูดให้อีกคนเจ็บแสบหน่อยเหอะ!!  แต่แทนที่อีกคนจะรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของพี่หน้าหวาน  แต่ไม่หรอก! ไม่เลยสักนิดนึง ^_^




 

                “หึ  ทำไมคนสวยถึงได้ปากเก่งจังเลยนะ?  แต่พี่ควรจะรู้นะครับ ว่าไม่ควรปากเก่งกับ ผัว ตัวเอง ^_^ ”










































 

100  %
 



To Be Continue 



วรั้ยยยยยยย พี่ลู่ปากจัด  น้องฮุนก็ปากจัด!! งานนี้ขิงก็ราข่าก็แรงจ้า!
มาติดตามต่อไปว่าดีกรีคู่นี้ใครจะแรงกว่ากันนะค่ะ ฮ่าาาาา ^^
ส่วนเรื่องที่ชานแบคจะ 'เคลียร์กันอย่างจริงจัง' จะรวบไปไว้แชปหน้านะค่ะ
ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว  ยาวเกินไปง่าาา T^T


#  อ่านแล้วอย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน๊าาาาา เจอกันแชปหน้าค่ะ จุ๊บ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1625 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 16:16
    อิฮุนเอาจริงแล้วคับ
    #1625
    0
  2. #1591 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 20:07
    พี่ลู่จะเอายังไงกันแน่เนี่ยปากบอกว่าไม่ได้เกลียดเซฮุนงั้นก็แปลว่ารักเซฮุนงั้นสินะ ใช่ไหม? 
    #1591
    0
  3. #1555 infinite (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 17:25
    สนุกมากๆเลยค่ะชอบยอลๆมากกกกกกกกกกกน่าร้ากกกกกกกกกกก>
    #1555
    0
  4. #1543 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 10:22
    พี่ลู่บอกว่าเกลียดเเปลว่ารักนะฮุน :))))
    #1543
    0
  5. #1528 พีรายุส (@greysonator) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 19:19
    ชานยอลทำดีมาก ยอมรับเถอะพี่ลู่
    #1528
    0
  6. #1521 จั๊กกิ้มน้ำ (@christina0039) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 20:50
    ชานแบค น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ฮุนฮาน.........ดราม่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ม่ายยยยยยยยยยยยยยย



    ลูลู่อยากโกรธอิฮุนเลย มันรักหรอกนะ มันถึงทำน่ะ
    #1521
    0
  7. #1503 FernHk (@fernhk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 11:56
    ฮุนห่าน ปากร้ายทั้งคู่เบย
    #1503
    0
  8. #1399 siri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:37
    ปากบอกว่าเกลียดแต่รักเค้าช่ายยยมาอาลู่





    เป็นกำลังใจให้น๊าาาไรท์สู้ๆๆ



    (ไม่รู้เมนจะขึ้นไมอ่ะ ขอให้ขึ้นเหอะนะ)
    #1399
    0
  9. #1397 siri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:30
    ปากบอกเค้าว่าเกลียดนะแต่จิงรักเค้าช่ายยยมะอาลู่



    ขำอิหยอยเวลามันหึงอ่ะ 555
    #1397
    0
  10. #1374 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 15:27
    ปากพอกันทั้งพี่ทั้งน้อง ไม่สิ ทั้งตระกูลของทั้งสองเลย = = ก็ต้องยกเว้นคยองสินะ 
    #1374
    0
  11. #1336 TER (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:38
    ขอให้ลู่ท้อง สาธุเพี้ยง 555555555 -/\-
    #1336
    0
  12. #1308 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 17:22
    อุต๊ะ!!!!!ผัวเลยเหรอ
    #1308
    0
  13. #1264 khaunkhaw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 11:01
    สงสารลู่หานอ่ะ แต่ก็สนุกน่ะค่ะ
    #1264
    0
  14. #1232 pinzaaaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 15:17
    สงสารพี่ลู่
    #1232
    0
  15. #1195 jm-smile (@jm-benz-smile) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 22:25
    ฮุนจะรู้ไหมว่าลู่กินยาคุม?? T^T
    #1195
    0
  16. #1184 kookkik (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:38
    อย่างนี้เค้าเรี่ยกขิงก็ราข่าก็แรงค่าาา >
    #1184
    0
  17. #1160 l2adY-Tang (@tangmo1331) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 20:20
    ผัว นะจ๊ะ ผัว ย้ำๆให้ลู่ห่านจำ~
    #1160
    0
  18. #1149 Dongruthai Pasanaka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 17:03
    สนุกม๊ากๆๆๆเลยอ่ะ เเอดเป็นไอดอลนักเเต่งฟิคอันดับ1 ของหนูเลยนะคะ สู้ๆๆต่อไปด้วยนะค่ะ เเล้วขอโทษด้วยนะค่ะที่พึ่งมาคอมเม้นชัคเตอร์นี้นะค่ะ คือว่าหนูไม่ได้เป็นสมาชิกเด็กดีหนูเลยคอมเม้นไม่ได้อ่าา เเล้วพอหนูถามว่าถ้าเราไม่ได้เป็นสมาชิกคอมเม้นได้ไม เเล้วเเอดคนนั้นก็ตอบว่าได้ค่ะมันจะมีให้เลือกหนูเลยลองดูอ่าาา สู้ๆๆต่อไปนะค่ะ เเล้วอย่าท้อหละ ^^ รักคนเเต่งอ่าาา
    #1149
    0
  19. #1131 mint (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 10:43
    5555ตลกชานยอลพูดให้ 'จื่อเทา' ว่า ''แพนด้าดีท๊อกจากเมืองจีน''
    #1131
    0
  20. #1125 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 13:56
    เด็ดเว้ยเฮ้ยยยยยยยย
    #1125
    0
  21. #1109 boat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 16:54
    มีงี้ด้วย ผู้ชายท้องงได้
    #1109
    0
  22. #1082 new_38_ptl@hotmail.com (@mai_38) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 22:36
    ฮุนนี่ แกแรงใช่ย่อยน๊ -..-
    #1082
    0
  23. #1076 Aomm Chatthalika (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 11:44
    ฟินคู่ฮุนฮานมากอะจริงตอนนี้ เรียบร้อยโรงเรียนเซฮุน 5555555555555
    #1076
    0
  24. #1060 Tangmo Arisa (@tangmo9961) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 13:36
    พี่ลู่จะท้องมั้ยเอ่ยยย หนุกมากเลยค่าาา
    #1060
    0
  25. #1053 วุ้นน้ำหวาน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 21:14
    เมื่อไหร่พี่ลู่จะยอมรับรักบักเซฮุน เฮ้อออออ

    พ่อชาน ทำจื่อเทาหงายหลังเบยยยยย อิอิ

    สู้ๆนะจ่ะไรท์ ^^
    #1053
    0