[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 13 : Little Cupid :: Chapter 10 [Edit] **

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 มี.ค. 57

…..Little Cupid…..

…Chapter Ten…

plan

               




 

 

ยอลยอลตัวน้อยกวาดสายตามองเจ้าตุ๊กตาและหุ่นยนต์ตัวโตบิ๊กเบิ้มมากมายที่กองเกลื่อนอยู่เต็มพื้น  เนื่องจากว่าบรรดาคุณลุงคุณอาซื้อมาให้เพื่อเป็นยุทธวิถีเอาใจคุณหลานชายสุดที่รัก  ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยนั่นยิ้มแป้นอย่างดีใจ  หากแต่ว่ามือน้อยๆ นั้นกลับกำชายเสื้อของคนเป็นแม่เอาไว้แน่นจนชายเสื้อที่ยับอยู่แล้วเริ่มยับยู่ยี่มากขึ้นไปอีกเท่าตัว



 

แม่แบคฮ่ะ  เอาเจ้าพวกนี้กลับบ้านกัน



 

                เจ้าหนูน้อยลอบมองคนเป็นพ่ออยู่เป็นระยะอย่างหวาดกลัวจนเมื่อผู้เป็นพ่อหันมาส่องยิ้มให้เด็กน้อยก็ถึงกับสะดุ้งแล้วหลบหน้าเข้าไปอยู่หลังขาเรียวของแม่อีกครั้ง


 

                ให้ตายสิแบคฮยอน!! เธอช่วยบอกลูกให้เลิกกลัวฉันสักทีจะได้มั้ย!!”  ชานยอลเริ่มสติแตกอีกครั้งเมื่อเห็นแววตาหวาดหวั่นของลูกชาย ก็เผลอพูดกระชากเสียงใส่แบคฮยอนเสียงดังลั่นบ้านจนคยองซูเซฮุนรวมถึงแบคฮยอนออกอาการตกใจ  แต่คนที่หนักสุดคงไม่พ้นเจ้าตัวเล็กที่เริ่มร้องไห้จ้าละหวั่นออกมาอีกครั้ง



 

                เธอเลี้ยงลูกยังไงเนี่ย  ขี้แงเหมือนเธอเป็นบ้า  เอาแต่ตามหลังแม่ต้อยๆ ”  ชานยอลพล่ามออกมาอย่างหัวเสีย



 

                ทำไมล่ะ  ก็ในเมื่อเค้าเป็นลูกฉัน จะเหมือนฉันก็ไม่เห็นจะแปลก  ฉันเลี้ยงเค้ามาตั้งหลยาปี  จะให้เค้านิสัยเหมือนคุณอย่างนั้นหรอ!! ”  แบคฮยอนคว้าเจ้าตัวเล็กเข้ามากอดแนบลำตัวอีกครั้ง  เพราะเห็นว่ายอลยอลนั้นผงะถอยหนีไปหลายก้าวเพราะเสียงตะคอกของชายอล



 

                แต่ต่อไปนี้ยอลยอลต้องอยู่กับฉัน



 

                “ไม่!!”  แทบจะทันทีที่แบคฮยอนสวนกลับออกไปอย่างไม่ต้องคิด  แบคฮยอนคงยอมไม่ได้หรอก ที่จะให้เค้ามาพรากลูกน้อยไป ในเมื่อเค้าหายหน้าไปตั้งหลายปีดีดัก  ไม่เคยจะกลับมาดูดำดูดี จะมาเรียกร้องสิทธิ์ของความเป็นพ่อตอนนี้  มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอ?



 

                ฉันจะบอกอะไรให้นะคุณชานยอล  ไม่ว่าคุณมีเงินมากมายล้นฟ้าขนาดไหน  แต่มันไม่มีทางทำให้คุณมีความสุขได้หรอก  คุณเองก็ยังไม่มีความสุข  แล้วคุณจะมอบความสุขและความอบอุ่นให้กับลูกได้ยังไงกัน!!”



 

                เจ็บ..เจ็บเลย.. คำที่แบคฮยอนพูดมามันแทงใจเค้าเข้าเต็มๆ   ชานยอลอึ้งและยืนนิ่งจนไม่ได้สังเกตเลยว่าแบคฮยอนนั้นได้อุ้มลูกออกไปจากบ้านอีกครั้งเสียแล้ว



 

                แกเป็นบ้าอะไรเนี่ยเจ้าชานยอล  อยู่ดีๆแกจะแหกปากออกมาอีกทำไม!”  คยองซูถามด้วยเสียงเครียดๆ ปนเดือดร้อนใจที่คุณน้องสะใภ้อุ้มหลานหนีไปต่อหน้าต่อตา



 

                นั่นดิเฮีย  แม่ง!! อุตส่าจะได้อุ้มหลานอยู่แล้วเชียว  เพราะเฮียคนเดียวแท้ๆ ...เซฮุนก็อีกคนที่อดจะแขวะพี่ชายไม่ได้  แบคฮยอนอุตส่าใจอ่อน  แต่พี่ชายของเค้าดันมาทำเสียแผนซะได้  ..



 

                เอ้า  แล้วทำไมต้องมาว่าฉันเนี่ย  ทั้งพี่คยองซูทั้งเจ้าเซฮุน  เป็นอะไรกันไปหมด!! ไม่เห็นหรือไงว่าลูกฉันร้องไห้งอแงติดแม่ซะขนาดนั้น  แล้วก็ยังหน้าจิ้มลิ้มๆ ที่เหมือนผู้หญิงนั่นอีก โอ๊ยย ชานยอลเศร้า!”  ชานยอลยกมือทึ้งหัวด้วยความหงุดหงิดใจ  เค้ามันโง่เองแท้ๆ ที่แบคฮยอนให้โอกาสแล้ว  แต่ดันเป็นคนไปทำลายมันซะงั้นแหละ...



 

                แล้วเวลาแกทำ ทำไมถึงไม่ทำไอ้ท่าที่มันจะออกมาหล่อๆเหมือนแกล่ะ คยองซูพูดขำๆ กับความงุ่นง่านใจของน้องชาย



 

                พูดเป็นเล่นไปพี่  ใครจะไปรู้กันล่ะว่าแบคฮยอนจะมีลูก   ถ้ารู้จะมีผมตั้งใจทำกว่านี้อีก ” 



 

                นี่ขนาดว่าเฮียไม่ได้ตั้งใจทำนะเนี่ย  ถ้าตั้งใจทำนี่ผมไม่อยากคิดเลย  คงได้ลูกมายกโหล ฮ่าๆๆ ๆ เสียงของเซฮุนที่แทรกมาอีกครั้งด้วยความขำขัน



 

                เออ   คราวหน้าฉันจะตั้งใจทำให้มากกว่านี้  จะปั้นให้หล่อเหมือนพ่อเลยคอยดูสิ!”





 

 

 

...Little Cupid…





 

 

 

                “เห...มาทำอะไรที่นี่แต่เช้าเลยครับ”  เสียงเล็กๆ ที่ติดจะแหบห้าวของแบคฮยอนถามอย่างแปลกใจเมื่อเดินมาเปิดประตูรั้วเล็กหน้าบ้านหลังจากที่ฟังเสียงกริ่งอยู่นาน



 

                มาเยี่ยมหลาน..คำสั้นๆ ง่ายๆ พร้อมกับการตีหน้าตายของชายร่างสูงเจ้าของโครงหน้าหล่อเหลา



 

                งั้นเข้าไปในบ้านก่อนครับ



 

                เมื่อเดินเข้ามาถึงในบ้าน  เซฮุนก็ต้องเลิกคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยกับแผ่นหลังเล็กๆที่นั่งหันหลังให้เค้าอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น  ในจังหวะเดียวกัน  คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ก็หันมาสบตา



 

                เห้ยยยยย!!!”  แทบจะทันทีที่ทั้ง เซฮุนและ คยองซูตะโกนออกมาพร้อมๆ กันเมื่อสบสายตากันโดยบังเอิญ  ไม่สิ..ตั้งใจเลยต่างหาก!



 

                “ฮยองมาทำอะไรที่นี่



 

                “มาเยี่ยมหลานไง แล้วแกล่ะเจ้าเฮซุน



 

                “ผมก็มาเยี่ยมหลานเหมือนกันแหละน่า...



 

                ร่างเล็กๆที่วิ่งลงมาตามราวบันไดหยุดยืนนิ่งและกอดราวบันไดเอาไว้พลางจ้องมองผู้ชายทั้งสองคนที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอย่างหวาดระแวงตามประสาเด็กๆ  ส่วนเซฮุนและคยองซูก็รีบยืนขึ้นทันทีเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กยืนอยู่ที่ชานบันได




 

                อ้าวยอลยอล ตื่นแล้วหรอลูก”  แบคฮยอนวางแก้วน้ำสีใสลงที่โต๊ะกระจกต่อหน้าแขกผู้มาเยือน  จากนั้นก็เบนตัวเดินไปอุ้มเจ้าลูกชายขึ้นมาแนบอกพลางกอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างรักใคร่ ร่างป้อมๆ นั้นสอดส่องสายตาไปจนทั่วเพื่อมองหาคนเป็นพ่อว่าได้มาด้วยหรือเปล่า  แล้วก็ตัดสินใจกระซิบถามแม่เบาๆ




 

                พ่อล่ะฮับ..”  เสียงเล็กๆที่เปล่งออกมาเบาๆ ทว่าคนเป็นอากลับได้ยินชัดเจนก็ต้องถึงกลับเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ  ที่เจ้าหลานตัวน้อยนั้นถามหาคนเป็นพ่อทั้งๆ ที่เมื่อวานยังทำท่าว่ากลัวพ่ออย่างเอาเป็นเอาตาย




 

                ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกครับ  เมื่อวานนี้ที่ยอลยอลร้องก็เพราะว่าเค้าตกใจแล้วก็กลัวเสียงดังๆ แต่พอกลับมาถึงบ้านก็อาแต่ร้องหาพ่ออยู่ท่าเดียวเลย”  แบคฮยอนอธิบายเมื่อเห็นว่าทั้งเซฮุนและคยองซูมีสีหน้าที่แปลกใจไปตามๆ กัน  เอ่อ..ถ้าไม่รังเกียจก็อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนสิคุณทั้งสองคนเลย





 

                แบคฮยอนเอ่ยชวนทั้งคู่ก่อนจะเดินนำเข้าไปยังห้องครัวแล้ววางเจ้าตัวเล็กลงที่เก้าอี้นวมตัวนุ่ม



 

                พ่อล่ะฮับ...เด็กชายตัวเล็กเอียงคอถามคำถามเดิมกับคนเป็นแม่อย่างน่ารักน่าชังยิ่งนักในสายตาของผู้ใหญ่



 

                ทานข้าวก่อนนะครับ  แล้วแม่จะบอก”  แบคฮยอนว่าแล้วยื่นมือไปลูบหัวเล็กเบาๆ อย่างอ่อนโยน   แล้วเดินเลี่ยงไปหยิบโถข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ที่วางอยู่ที่เตามาตักใส่ถ้วย  ในจังหวะนั้นเอง เจ้าตัวเล็กก็หันไปมองทางประตูบ้านเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่




 

                พ่อชาน!!” เด็กน้อยตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจที่เห็นพ่อ  ร่างน้อยๆนั้นกระโดดลงจากเก้าอี้ตัวสูงอย่างคล่องแคล่วไม่กลัวว่าจะเจ็บตัว   จากนั้นก็รีบวิ่งไปหาพ่ออย่างตื่นเต้น(?)




 

                ยอลยอลคิดถึงพ่อชานจังเยยฮับ”  เด็กน้อยกระโดดชูแขนขึ้นจนสุดหวังให้พ่ออุ้ม




 

                ฮื่มมม พ่อก็คิดถึงลูกชายครับ”  ชานยอลช้อนตัวลูกน้อยขึ้นมาอุ้มพลางหอมแก้มซ้ายขวาไปฟอดใหญ่ๆ อย่างเต็มรัก  ก่อนจะหันไปทักทายคยองซูและเซฮุนด้วยความแปลกใจ




 

                ว่าแล้วเชียวว่ารถใครคุ้นๆ มาจอดอยู่หน้าบ้าน  ที่แท้ก็รถพี่คยองกับเจ้าเซฮุนนี่เอง  จะมาหาหลานก็ไม่บอกสักคำเลยนะครับพี่...”  ชานยอลแซวพลางทำปากยู่อย่างงอนๆ ที่ทั้งพี่ชายและน้องชายดันไม่ชวนเจ้าตัวมาด้วย ฉันต้องขอโทษด้วยนะที่พี่คยองกับเซฮุนมารบกวนแต่เช้าน่ะ



 

                “ไม่เป็นไรหรอก  เค้าก็แค่แวะมาหาหลาน ฉันเข้าใจแล้วก็ไม่ได้ว่าอะไร  แต่ขออย่างเดียว  อย่ามาพรากแกไปจากฉันก็พอ”  แบคฮยอนพูดกับชานยอลเสียงเรียบๆ หากทว่าน้ำเสียงที่จับได้จากคำพูดนั้นเด็ดขาดเกินบรรยาย



 

                “เอ่อ...



 

                “กินข้าวด้วยกันก่อนสิ....ครับ”  คนตัวเล็กเอ่ยชวนร่างสูงให้เข้ามาร่วมโต๊ะด้วยกัน  ทำเอาชานยอลอดยิ้มด้วยความปลื้มใจไม่ได้  ไม่ใช่แค่การชวนร่วมโต๊ะ หากแต่ว่าร่างเล็กๆนั้นยังพูดกับเค้าเพราะๆเสียด้วยล่ะ ^_^





 

                อาหารมื้อเช้าดำเนินไปด้วยความเรียบง่าย  เคล้าคลอไปด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนานจากบรรดาลุงๆ อาๆ และเจ้าตัวเล็กนั่นเองที่เป็นคนสร้างเสียงหัวเราะให้แก่มื้อเช้าที่สดใสนี้  จนกระทั้งมื้อเช้าจบลง...

 

 











 

                แบคฮยอนเปิดร้านเบเกอร์รี่เล็กๆที่หน้าหมู่บ้านเป็นธุรกิจเสริมและมีผู้ช่วยอย่างชานยอลมาช่วยขายในวันนี้ส่วนลูกชายสุดที่รักก็ทำเหมือนว่าจะลืมแม่ไปเสียสนิทเพราะเอาแต่ติดคุณลุงตัวเล็กและคุณอาตัวสูงแจ  ตอนนี้ทั้งสามคนออกไปกินไอศกรีมทิ้งให้แบคฮยอนอยู่กับชานยอลเพียงแค่สองคนเท่านั้น



 

                “แบคฮยอน....”  ชานยอลส่งเสียงเรียกร่างเล็กๆที่กำลังจัดเรียงบราวน์นี่เข้าตู้กระจกใส


 

                หืม..?



 

                ทำไมทีแรกถึงต้องโกหกเรื่องลูกกับฉัน.”  ชานยอลพูดตรงประเด็นเผลงโดยไม่มีการเกริ่นนำอะไรมาก่อน  ทำเอาร่างบางถึงกับชะงักลงไปทันที



 

ฉะ ฉัน ก็แค่กลัวว่าคุณ...จะมาพรากลูกไปจากฉัน!”



 

มันจะไม่มีวันนั้นหรอกน่ะ...”  ร่างสูงค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ประชิดกายคนตัวเล็กพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มหูที่แปลกไปจากเดิมหลายขุม



 

หมายความว่าไงฮ่ะ? ที่คุณพูดน่ะ ”  แบคฮยอนเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่ชานยอลพูดจริงๆ  ก็ในเมื่อที่คนๆนี้ตามตื้อตามราวีอยู่ทุกวี่ทุกวันก็ไม่ได้ต้องการจะเอาลูกไปหรอกหรอ?




 

ฉันก็หมายความหว่า...ฉันจะไม่พรากลูกไปจากเธอ  เพราะลูกจะต้องอยู่กับเราทั้งสองคน



 

คุณเอาอะไรมาพูด!”


 

ตามนั้นแหละ...



 

นี่คุณ...!!” คำพูดของร่างบางถูกชะงักลงด้วยเสียงเล็กๆที่ดังแทรกเข้ามาก่อนที่ทั้งสองจะหันไปทางต้นตอของเสียงแหลมใสนั้น



 

พ่อชาน..แม่แบค!” เด็กน้อยวิ่งเข้ามากระโดดกอดคนเป็นพ่อแล้วเอนตัวยื่นแก้มไปให้แม่หอมเสียฟอดใหญ่




 

ไปเที่ยวไม่ห่วงแม่เลยน๊า”  แบคฮยอนแสร้งตัดพ้อกับเจ้าตัวเล็กอย่างงอนๆ ที่ปล่อยให้ตนอยู่บ้านเฝ้าร้านเพียงคนเดียว (ไม่อยากจะนับชานยอลล่ะนะ อยู่ก็ไม่ยอมช่วยอะไร)




 

โอ๋เอ๋..แม่อย่างอนสิฮับ  ยอลยอลซื้อหนมมาฝากแม่ด้วยน๊าเด็กน้อยยื่นมือเล็กๆ นั้นไปกอบกุมดวงหน้าของผู้เป็นแม่เอาไว้  แล้วยู่ปากเข้าไปจูบที่ปลายจมูกแม่อย่างน่ารักน่าชังทั้งๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมแขนพ่อ




 

หื้ม...ขี้อ้อนขึ้นทุกวันเลยนะเราน่ะ”  แบคฮยอนก็เกิดอาการหมั่นเขี้ยวลูกชายขนาดหนัก  จึงยื่นมือไปยีหัวเล็กๆนั่นจนฟูฟ่องไปหมด



 

งื่อ...พ่อชาน แม่แบคแกล้งยอลยอล.



 

หรอ  งั้นเดี๋ยวพ่อ จัดการแม่แบคให้นะ  จัดหนักๆเลยเป็นไงครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆ โอ้ยย!” คนตัวโตพูดอย่างคึกคะนอง  หากทว่าเวลาต่อมาก็ต้องตะโกนดังลั่นเพราะมือเรียวบางของแบคฮยอนนั่นเลื่อนเข้าหยิกหมับที่ต้นแขนแกร่ง




 

ชึ่ย!!... เอ แล้วยอลยอลกลับมากับใครลูก  คุณอาเซฮุนกับคุณลุงคยองซูล่ะครับ”  แบคฮยอนจิ๊ปากใส่ชานยอลก่อนจะปัดความสนใจหันไปถามเจ้าลูกชายตัวเล็ก  เมื่อไม่เห็นคนที่เป็นคนพาลูกชายเค้าออกจากบ้านเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วกลับเข้ามาด้วย 




 

คุณลุงตาโตกลับบ้านไปแล้วฮ่ะ ส่วนคุณน้าเซฮุนคนหล่อกำลัง 'จีบแม่ลู่อยู่หน้าบ้านฮับสนุกกันเชียวล่ะเด็กน้อยพูดเสียงเจื้อยแจ้วสดใสอย่างไม่ได้คิดมากอะไร  หากทว่าผู้ใหญ่สองคนที่ฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ





 

(แบคฮยอน: จีบ!? งั้นหรออ?

 




 

(ชานยอล: เจ้าเซฮุนเริ่มรุกแล้วสินะ...หึ!^_^)





































 

 

20%



 

 

 



 

  

                  “คุณน้าสุดหล่อฮับ  ไปหาพ่อชานกัน..”  ผมหันไปตามเสียงใสของเด็กตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ ฝั่งคนขับก็เห็นเจ้าตัวเล็กกำลังถือไอศกรีมสีสวยไว้  ริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นก็ละเลียดไอศกรีมนุ่มนวลเข้าปากหลังจากที่พูดจบ



 

                “อากำลังพาไปอยู่นี่ไงครับ...”  ผมตอบหลานชายตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและบางเบา เพราะไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กตกใจกลัวผมเหมือนเมื่อวานอีกน่ะสิ   





 

     เด็กบ้าอะไร!? ขี้ตกใจชะมัด  เอ่อ..ถือว่าประโยคเมื่อกี้ผมไม่ได้พูดนะครับ >_<



 

                ตอนนี้ผมกำลังขับรถพาเจ้าหลานชายตัวแสบไปส่งกลับคืนให้พ่อแม่เค้าแหละ  หลังจากที่พาลูกเค้าออกมาข้างนอกเสียนาน  นี่ก็เพิ่งแยกกับพี่คยองซูไปหมาดๆ รายนั้นเค้ามีธุระด่วนเลยขอตัวกลับก่อน  ผมก็เลยต้องมาส่งเจ้าหลานชายคนเดียวสิครับ แหม่..





 

                แต่อะไรนะ...?  ทำไมยอลยอลถึงเรียกผมว่าน้าล่ะ?  ผมเป็นน้องเฮียชาน เพราะฉะนั้นเจ้าตัวเล็กก็ต้องเรียกผมว่าอาสิ ถูกป่ะครับ? ฮืม..






 

                นี่ยอลยอลครับ...”  ผมหันไปเรียกเจ้าตัวเล็กเบาๆ ให้หันมาสนใจ  ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มราวกับนางฟ้า(?)ตัวน้อยก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมทั้งๆ ที่ปากเล็กยังคงมีคราบไอศกรีมเปื้อนอยู่นิดๆ ผมจึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเช็ดคราบนั้นออกให้





 

                ฮับ..น้าสุดหล่อเรียกยอลยอลตะมายยย....แหน่ะ..ดูหลานผมสิ จะอ้อนให้ผมหลงไปไหนเนี่ย  พูดด้วยเสียงยานคางน่ารักๆยังไม่พอ  เจ้าตัวเล็กยังค่อยๆไถลตัวลงกับเบาะในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งอีกหาก  ฮึ่มมม ผมล่ะอยากจับมาฟัดนักเชียว  จะว่าไปก็แอบอิจฉาเฮียเบาๆ นะเนี่ยที่มีลูกน่ารักขนาดนี้น่ะ  อย่าให้ถึงคราวผมบ้างเหอะ  พ่อจะปั้นให้หล่อๆเลยคอยดู!!





 

                “ยอลยอลต้องเรียกอาว่า..อา  นะครับ  เรียกน้าไม่ได้  เข้าใจมั้ยเอ่ย”  หลังจากที่ยื่นมือไปฟัดแก้ม กลมๆ นั้นเพราะความหมั่นเขี้ยวอย่างเต็มรักเสร็จแล้ว  ผมก็พูดประโยคนั้นกับยอลยอล ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็ถึงกับตีหน้างงเป็นไก่ตาโต(?)  แต่ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายไม่ถามเซ้าซี้




 

                ฮับ...พยักหน้าหงึกหงักแล้วพองแก้มอย่างน่ารักน่าชัง.... เมื่อประเด็นที่คุยกันจบลง  เจ้าตัวป้อมที่นั่งข้างๆ ผมก็ก้มลงไปละเลียดไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้ง ผมมองภาพนั้นอย่างเอ็นดู  ขับรถมาสักพักใหญ่ๆ ก็ถึงปากซอยหน้าหมู่บ้านของแบคฮยอนซะแล้วสิ  และแน่นอนว่า...นั่นคือบ้านของ คนๆนั้นเสียด้วย




 

                เมื่อนึกถึงเจ้าของใบหน้าสวยหวานราวกับนางฟ้า  ที่มีดวงตากลมโตสีน้ำตาลไหม้บวกกับแพ้ขนตางอนยาวที่รับกันมาเป็นอย่างดี  ไหนจะจมูกเล็กเชิดรั้นที่แสดงออกมาว่าเจ้าของคงจะดื้อพอตัว  ปากสีชมพูเล็กจิ้มลิ้มทว่าอวบอิ่มมีน้ำมีนวล  ผิวขาวดั่งน้ำนมบริสุทธิ์ราวกับสวรรค์รังสรรค์ออกมาอย่างสมบูรณ์เพอร์เฟ็ก 





 

                คนๆนั้นก็คือ...เจ้าของหัวใจของผมเองแหละ  แต่คุณรู้อะไรมั้ยล่ะ? ว่าคนที่เพียบพร้อมไปด้วยหน้าตา  ฐานะ  การศึกษาและชาติตระกูลอย่างโอเซฮุนคนนี้! จะโดนผู้ชายด้วยกันปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย  ทั้งๆที่คนอย่างผมมีผู้หญิงตั้งมากมายวิ่งเข้ามาหาและเสนอตัวให้ผมฟรีๆเสียด้วยซ้ำ!!         และเหตุผลที่พี่เค้าปฏิเสธผมก็เพียงเพราะว่า...ผมยังเด็กเกินไป





 

                ให้ตายเหอะ!! ผมไม่เข้าใจว่าพี่เค้าใช้เกณฑ์ข้อไหนมาวัดว่าผมยังเด็กและไม่คู่ควรกับพี่เค้า  ทำไมล่ะ? เด็กแล้วไง? คนเราจะรักกันมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุสักหน่อย ใช่ป่ะครับ?  แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอีกนั่นแหละว่า ทำไม ทำไม  และทำไม!!?  ผมถึงยังรักคนใจดำอย่างพี่เค้าอยู่ได้  ทำไมผมถึงตัดใจจากพี่เค้าไม่ได้สักที





 

                คุณจะเชื่อมั้ยล่ะ?  ว่าตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาผมไม่เคยลืมพี่เค้าได้เลยด้วยซ้ำ!!  จนเมื่อผมได้มาเจอพี่เค้าอีกครั้งเมื่อหลายวันก่อน  หัวใจที่ผมเคยคิดว่ามันสงบและด้านชาไปแล้วกลับเต้นโครมครามขึ้นมาอย่างบ้าดีเดือดเพียงเพราะเห็นใบหน้าหวานๆนั้นในระยะประชิดอีกครั้ง





 

                ไม่รู้ล่ะ..ยังไงพี่ลู่ฮานก็ต้องรับผิดชอบ!! โทษฐานที่ทำให้ผมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างงี้!  และใครจะบอกว่าผมโง่หรืออะไรก็ช่างผมไม่สน  ตอนนี้ผมสนแค่ว่า..ผมจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะเอาพี่ลู่ฮานมาเป็นของผมให้ได้  ไม่เชื่อคุณคอยดูสิ!!          

 







 

 

                อา...เผลอแปบเดียวนี่ถึงบ้านยอลยอลแล้วหรอเนี่ย  ผมค่อยๆดับเครื่องรถแล้วปลดล็อกประตูให้เจ้าตัวเล็กได้กระโดดโหยงลงจากรถไปด้วยความเร่งรีบ แต่ทว่าหลานชายสุดน่ารักของผมก็ไม่วายโปรยเสน่ห์ให้ผมหลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยการเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับแล้วเปิดประตูให้ผมลง โอ้ยยย  อยากจะฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว! >0<




 

                “อื้ม...มาให้อาหอมแก้มก่อนเร็วเจ้าตัวแสบ”  ว่าแล้วผมก็ก้มลงไปฟัดแก้มหลานตัวน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว  จนเจ้าตัวเล็กหดคอลงด้วยความจั๊กจี้



 

                ฮ่าๆ ๆ ยอลยอลจั๊กจี้ฮับ... อาเซฮุนอย่าแกล้ง งื่ออ -0- ผมมองใบหน้าเล็กๆที่สุกปลั่งเป็นสีแดง   นั่นคงเป็นผลพวงมาจากการกระทำของผมและพี่คยองซูละมั้งนะ ฮ่าๆ ๆ ก็เจ้าหนูยอลยอลอยากเกิดมาน่ารักน่าชังเองต่างหากเล่า  ทั้งผมและพี่คยองซูถึงได้แกล้งเจ้าหลานชายจนแก้มช้ำขึ้นสีไปหมด 




 

                โอเคครับ  อาไม่แกล้งแล้ว...”  ถึงปากจะพูดออกไปอย่างนั้น  แต่คุณคิดหรอ? ว่าผมจะทำได้อย่างที่ปากพูดจริงๆใครเป็นผมก็คงทนไม่ได้เหมือนกันแหละน่า  ก็หลานชายของผมน่ะ  น่ารักเกินเด็กผู้ชายทั่วไปตั้งมากมาย ใบหน้าเล็กๆ ที่หวานเหมือนกับนางฟ้ามากกว่าที่จะมาดแมนสมชาย  แถมเจ้าตัวเล็กที่ก็ตัวเบาอย่างกับสำลี  อุ้มทีนี่ลอยตามแบบไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อยเลยครับ! โอย..โอเซฮุนกำลังจะตายเพราะหลานตัวน้อยก็วันนี้แหละครับ!!





 

                ยอลยอล..!! มากับใครน่ะลูก”  ผมถึงกับชะงักคำพูดลงเมื่อได้ยินเสียงหวานใสแสนคุ้นเคยที่ดังขึ้นข้างหลัง  ผมจึงอดที่จะหันไปตามเสียงนั้นไม่ได้  และคนที่ผมเห็นก็ทำเอาก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายกระหน่ำเต้นรำอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง..



 

                แม่ลู่...!!  คิดถึงจังฮับ”  เจ้าตัวเล็กวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างบางที่กำลังยืนอยูตรงหน้าผมอย่างออดอ้อน


 

                คิดถึงแม่แต่ทำไม...ไปเที่ยวกับคนอื่นล่ะครับ หื้ม?”  คนหน้าหวานพูดกับหลานชายหากทว่าดวงตากลมโตนั้นกลับตวัดมองมาที่ผมอย่างไม่พอใจ




 

                อาเซฮุนไม่ใช่คนอื่นนะฮับเด็กน้อยยู่ปากอย่างต่อต้านคำพูดของร่างเบาตรงหน้าที่ทำเอาผมอดขันเสียไม่ได้  ทำไมหลานผมน่ารักขนาดนี้ โอ้ยยย!! วันนี้ผมชมหลานไปกี่รอบแล้วเนี่ยยยย?




 

                หืม?”  พี่ลู่ฮานเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความไม่เข้าใจกับคำพูดของเจ้าตัวเล็ก ที่พูดเหมือนกับว่าสนิทกับผมมากมาย



 

                ก็อาเซฮุนน่ะ..เป็นน้องของพ่อชานไงฮับ  อาเซฮุนไม่ใช่คนอื่น  อาเซฮุนเป็นอา  แล้วอาเซฮุนก็หล่อมากๆด้วย  ยอลยอลอยากหล่อเหมือนอาเซฮุน ^0^ “ เสียงของยอลยอลที่พูดเป็นต่อยหอยนั้นทำเอาคนหน้าหวานหันมามองทางผม  ผมจึงยักคิ้วกวนๆ ส่งไปให้หนึ่งดอก ฮ่า โดนเด็กน้อยชมผมก็เขินนะเว้ยเห้ยยย    ^0^    





 

                รู้มากจริงนะเราเนี่ย..ไปหาแม่แบคเลย พี่ลู่ฮานพูดกับเจ้าตัวเล็ก ไม่นานร่างป้อมๆ ขนาดพอดีมือ(?)ก็วิ่งจู๊ดไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็ว  เพราะฉะนั้นตอนนี้จึงเหลือแค่ผมและพี่คนสวยที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่สองคน




 

                ไงครับ ฮยอง....”  เป็นผมเองที่เอ่ยทักทายออกไปก่อน  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็เพียงแค่...ใบหน้าเรียบเฉย




 

                มาที่นี่ทำไม!” เสียงหวานแว้ดถามผมอย่างไม่พอใจ หึ  ขอเซฮุนกวนประสาทพี่คนสวยสักหน่อยเหอะ




 

                อ้ะ..ผมก็มาหาหลานสิครับ  หลานผมอยู่ที่นี่นา”  ผมว่าพลางยักคิ้วแล้วใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มด้วยท่าทางที่ผมถนัด




 

                “………..”  ร่างเล็กเบื้องหน้าไม่ได้ว่าอะไรต่อเพียงแต่หันหลังแล้วเดินหนีผมไปเสียดื้อๆ  อีกครั้งแล้วที่พี่เค้าเดินหนีผม หนี...หนีเหมือนเมื่อ 6 ปีก่อน....





 

                แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะนี่บอกเลยผมไม่มีทางยอมแพ้เป็นไอ้เด็กขี้แงเหมือนเมื่อก่อนหรอก  ผมไม่มีทางเป็นไอ้เด็กที่มันอ่อนแอยอมให้พี่นางฟ้าเดินจากไปเหมือนวันนั้นอีกครั้งหรอก  ไม่มีทาง...





 

                ฮยอง..สบายดีมั้ยครับ!”  ผมเดินตามหลังร่างบางมายังสวนย่อมเล็กๆข้างบ้าน แต่คนตัวเล็กกลับเดินหนีผมไม่เลิก  นี่ผมชักจะหมดความอดทนแล้วนะ!




 

                “นี่ฮยอง!! ผมพูดกับฮยองอยู่นะ!!!”  และนี่แหละนิสัยผม  ที่บ้านผมเลี้ยงมาอย่างเอาอกเอาใจ  ใครขัดใจเป็นไม่ได้  และคนอย่างผมก็ทนไม่ได้เหมือนกันที่จะให้ใครมาเดินหนีอย่างงี้ ให้ตายเหอะ!! ทำไมผมนิสัยเสียอย่างงี้ว่ะ!!




 

                “เลิกตามฉันสักที...รำคาญ  เข้าใจป่ะ?อึก! จุกครับ! ได้ยินบอกนี้บอกคำเดียวเลยว่าทั้งจุกและเจ็บ!  




 

                งั้นฮยองก็เลิกเดินหนีผมสักทีดิ่  ผมจะได้ไม่ต้องเดินตามอย่างงี้อ่ะ” 




 

                จิ๊”  พี่คนสวยหันมาจิ๊ปากใส่ผมด้วยความไม่พอใจ  ใบหน้าพี่เค้าบ่งบอกว่าตอนนี้หงุดหงิดผมสุดๆอ่ะ  ให้ตายดิ่!! ขนาดตอนพี่เค้าเหวี่ยงยังน่ารักอ่ะ แม่ง! น่ารักเหี้ยๆ ฮือ  เซฮุนจะตายแล้วครับ!




 

                “ทีนี้ก็คุยกับผมได้แล้วใช่มั้ยครับ?”  ผมถามขึ้นเมื่อพี่เค้าเดินเลี่ยงมาที่ศาลาเล็กๆ ที่โอบล้อมไปด้วยสระน้ำ




 

                มีอะไรก็ว่ามาน่ะ..ฉันไม่ได้ว่างขนาดที่จะมานั่งฟัง เด็กอย่างนายพูดเรื่องไร้สาระได้ทั้งวันหรอกนะ! ”  คำก็เด็กสองคำก็เด็ก อะไรว่ะ  ผมโตแล้วนะ  น้องชายผมก็โตด้วยนะเฟร๊ยจะบอกให้ >_<




 

                 “ผมไม่ได้เป็นเด็กเหมือนเมื่อ 6 ปีที่แล้วนะพี่  ผมโตแล้ว....”  เมื่อผมพูดจบ ดวงตาคู่สวยที่ผมชอบนักหนาก็ไล่มองไปจนทั่วทุกส่วนบนร่างกายผมแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม.. ด้วยสายตาที่ผมคาดเดาไม่ออก  -,.-




 

                “ช่างมันเหอะ  มีอะไรก็พูดมา...” 





 

                ไหนเฮียยอลบอกว่าพี่ไปทำงานให้คุณแม่ที่ต่างประเทศ  แล้วทำไมพี่...




 

                “ฉันก็แค่เปลี่ยนใจ ขี้เกียจไปแล้ว...มีเรื่องแค่นี้ใช่มั้ยฉันจะได้ไป  ถ้านายจะอยู่ที่นี่ต่อฉันก็ไม่ว่าอะไรนะ..พี่นางฟ้าคนสวยพูดแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปจากศาลาทันทีโดยที่ผมยังไม่ได้เอ่ยค้านอะไรออกไปสักคำ โธ่!! เซฮุนเซ็งครับ!




 

                “อ้อ...แต่เดินไปได้ยังไม่ทันไร  พี่คนสวยก็ชะงักฝีเท้าลงแล้วเดินกลับเข้ามาในศาลาอีกครั้ง  เท้าเรียวค่อยๆสืบเข้ามาหาผมเรื่อยๆ ใบหน้าหวานเรียบเฉยจนผมเดาอารมณ์อีกคนไม่ถูก




 

                ฉันจะบอกอะไรไว้อย่างนึงนะว่าฉันน่ะ...ไม่ชอบกินเด็ก”  พูดจบก็กะว่าจะเดินหนีผมไปอีกรอบ(รอบที่เท่าไหร่แล้วว่ะ?) แต่คิดว่าผมจะยอมหรอ? โธ่เอ้ย!! คำก็เด็กสองคำก็เด็ก!!                




 

                “หึ..ด้วยความคิดที่ไวกว่า ผมรีบเอี้ยวตัวไปกระชากแขนเรียวจนพี่คนสวยกระเด็นหวือเข้ามาปะทะอกแกร่ง  ดวงตาคู่สวยหวานแสดงแววตื่นตระหนกอย่างชัดเจนจนผมนึกขัน  และไม่ทันให้คนหน้าหวานได้ตั้งตัวและเตรียมใจใดๆ ทั้งสิ้น  ผมก็ฉกริมฝีปากวูบลงไปบดเบียดและขยี้เข้ากับกลีบปากนุ่มนั้นแรงๆ สลับหนักเบา


                "อื้อออ!!"


                   

 

                แรกเลยคือต้องการจะสั่งสอนให้ผู้ใหญ่อย่างพี่เค้าได้รับรู้เสียบ้างว่าเด็กอย่างผมไม่ได้ไก่อ่อนอย่างที่พี่เค้าคิดหรอกนะ!! ทว่าความหวานล้ำที่ผมเคยได้รับเมื่อหกปีก่อนมันจู่โจมเข้ามาทันทีที่ริมฝีปากผมบดขยี้ลงไป  ความรู้สึกเบาหวิวราวกับได้ดูดดื่มชอนชิมความหวานจากรวงผึ้ง  มุมปากไหลเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแห่งอารมณ์





 

                คนตัวเล็กที่ยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหินเหมือนเด็กน้อยไม่ประสาในเรื่องจูบเริ่มดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของผมอย่างต่อต้าน  มือบางทุบอกผมรัวไม่หยุด  แต่เดี๋ยวก่อนนะ ผมยังลิ้มรสความหวานไม่พอใจเลยขอต่ออีกนิดนะครับ! ^0^




 

                คิดแล้วผมก็เริ่มลุกล้ำเข้าไปมากกว่าเดิมด้วยการสอดลิ้นร้อนผ่าวของตัวเองเข้าไปในโพรงปากวาวฉ่ำน้ำ แต่พี่ลู่ฮานก็งับปากเอาไว้แน่นจนผมต้องจิ๊เสียงในลำคออย่างไม่พอใจเล็กๆ !







 

                ฟันขาวซี่คมของผมขบเข้ากับเรียวปากนุ่มสีลูกพีชเบาๆ พอให้ได้กลิ่นเลือดคาวหน่อยๆ  พี่ลู่ฮานถึงกับขยุมคอเสื้อผมแรงขึ้นเมื่อผมถอนฟันซี่ขาวคมออก แต่สอดลิ้นเข้าไปแทนที่





 

                จนเมื่อกระทั่งรับรู้ถึงลมหายใจที่เริ่มขาดห้วงของคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด  ผมจึงยอมผละออกแต่โดยดี และแทบจะทันทีที่ผมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ  พี่ลู่ฮานก็ใช้มือผลักผมจนสุดแรงทำเอาผมถึงกับเซแต่ไม่ถึงขั้นล้มลงไปนั่งพับเพียงเรียบร้อยอยู่ที่พื้น




 

                ไอ้เด็กแก่แดด ไอ้เด็กปีนเกลียว ไอ้ ไอ้..ฮึ่ย!!”



 

                “หึ....ปากพี่นี่หวานชะมัด



 

                ไอ้..ไอ้!!”



 

                “ครับ?  พี่กำลังจะบอกว่าจูบของผมสุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ หึหึ”  ผมยกยิ้มอย่างผู้ชนะเพื่อยั่วอารมณ์คนตรงหน้าอย่างถึงที่สุด!  จะได้รู้ซะบ้างว่าเด็กอย่างผมทำอะไรได้มากกว่าที่พี่เค้าคิด







 

                ไอเด็กบ้า! ฉันไม่คุยกับนายแล้ว  ชึ่ย!!” ตะโกนใส่หน้าผมเสร็จ พี่คนสวยก็รีบวิ่งหนีไปจนแทบจะทันทีเลย  หึหึ  คิดว่ามันจะจบแค่จูบนี้หรอครับ?   ไม่หรอก...นี่มันเพิ่งจะเริ่มต่างหาก

 






 

 

หลายชั่วโมงต่อมา.....










 

                คุณชานยอล  เมื่อไหร่คุณจะกลับบ้านกลับช่องคุณสักที  นี่มันเย็นมากแล้วนะ!!”  ผมบ่นกระปอดกระแปดเป็นหมีกินผึ้งเมื่ออิตาคนตัวสูงนี่เอาแต่เดินตามผมแจจนผมไม่เป็นอันทำกับข้าว!




 

                ไม่อยากกลับ! ก็บ้านเมียอยู่นี่จะให้กลับไปไหนล่ะหืม?งื้อออ  ดูเค้าดิ่  พูดอย่างเดียวไม่พออ่ะ ยังยื่นหน้ามากระซิบเบาๆที่ข้างหูอีก  ผมบ้าจี้นะเว้ยเห้ย!!




 

                “คุณชานยอล! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า...”  ผมหันไปแว๊ดใส่ร่างสูงที่ทีแรกยื่นหน้ามาใกล้ยังไม่พอ  คนมือไวยังยื่นมือเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังอีกอ่ะ!  





 

                “เห็นก็ช่างเค้าสิ  ผัวเมียกันทำแบบนี้มันแปลกด้วยหรอ ”  พูดออกมาได้หน้าตายเลยนะย่ะ  >0<



 

                 “ปล่อย..!!” ผมสั่งเสียงเด็ดขาดอีกครั้ง แต่คุณชานยอลก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยอ้อมแขนแกร่งออกจากเอวผมสักนิด  จนกระทั่ง....





 

                “พ่อชานฮ่ะ  ไปเล่นหุ่นยนต์กัน..เห๋????เสียงของเจ้าตัวเล็กที่ดังขึ้นพร้อมๆ กับใบหน้าเล็กๆที่ยื่นเข้ามาในประตูห้องครัว  แต่!! ทำไมลูกผมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะ?  ใครก็ได้บอกผมที





 

                พ่อชานกับแม่แบคกำลังทำอะไรกันอยู่ฮับ”  และแล้วผมก็เข้าใจความหมายดวงตากลมโตใสแป๋วที่จ้องมาอย่างทันที  แววตานั้นเต็มไปด้วยคำถามเมื่อมองมาที่มือของคุณชานยอลที่ยังคงสวมกอดผมจากด้านหลังไม่ยอมปล่อย  จนผมต้องพยายามจะผละตัวออกเพื่อไม่ให้ลูกเห็นไปมากกว่านี้  ก็นะ..ความจริงท่านี้มันล่อแหลมเกินกว่าที่จะให้เด็กอายุเพียงแค่ห้าขวบซึมซับเข้าหัวสมอง T^T  แต่ก็อีกนั่นแหละ  คุณชานยอลตัวดีกลับไม่ยอมปล่อยอ่ะ  หนำซ้ำยังเกาะแน่นกว่าเดิมอีกโว้ะ!!






 

                “ปล่อยนะคุณชานยอล  ลูกสงสัยแล้วเห็นมั้ยย”  ผมหยิกเข้าที่เนื้อล่ำๆไปหนึ่งที  แต่อีตาคนหนังหนาก็ยังคงไม่สะทกสะท้านแถมยังลอยหน้าลอยตาใส่ผมด้วยนี่สิ  แววตาที่สื่อมาประมาณว่า ก็ช่างสิ





 

                พ่อกับแม่แบคกำลังแสดงความรักกันอยู่ครับ ^^ ” ย๊าาาาา!! ดูคุณชานยอลตอบสิ  ไปตอบลูกผมแบบนั้นได้ยังไงกันห้ะ?





 

                ยังไงหรอฮับ?กรรมละ! เจ้าตัวแสบก็ดันสงสัยไม่หยุดนี่สิ   ร่างป้อมๆ ขาสั้นๆ เดินออกจากกรอบประตูแล้วเข้ามาใกล้เราสองคนเรื่อยๆ  ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยเสียเต็มแม็ก!





 

                “อย่างงี้ไงครับ…”










 

 

                จุ๊บ!!












 

                เสียงเนื้อกระทบเนื้อบางเบา แต่ก่อให้เกิดเสียงจุ๊บจั๊บ  คุณเดาออกใช่มั้ยล่ะว่าเนื้อส่วนไหนกระทบกัน? เหอ....ผมจะบ้า!! แทบจะทันทีที่ผมยื่นแข็งทื่อกับการกระทำของร่างสูง  ก็คุณชานยอลน่ะสิ  ทำบ้าไรเนี่ยะ!? อยู่ดีๆ ก็ก้มลงมาฉวยขโมยจุ๊บปากผมอ่ะ T^T  เอ่อ...คววามจริงมันก็แค่ปากแตะปากอ่ะ  แค่นั้นจริงๆ นะ  แต่ทำไมใจผมต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยว่ะ ฮืออออ แบคฮยอนอยากเดดต์สมอเล่!!




 

                ร่างสูงยังคงคลอเคลียใบหน้าอยู่ที่ปลายจมูกของผมไม่ผละห่างไปไหน โดยไม่ได้สนใจลูกชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ด้วยเลยอ้ะ T^T



 

                เมื่อกี้เค้าเรียกว่าอะไรฮับพ่อชานให้ตายเถอะ บางทีลูกชายผมก็แสนรู้(?)และขี้สงสัยเกินไปนะ ผมอยากจิคราย T^T




 

                “เค้าเรียกว่าจูบครับ...เราจะทำแบบนี้กับคนที่เรารักเท่านั้นให้ตายสิ  ดูคุณชานยอลพูดเด้  สงสารหัวใจผมนิดนึง  นี่มันเต้นแรงจนจะระเบิดออกมาเต้นแร๊พโย่วอยู่ข้างนอกแล้วนะ!!







 

                ง่า...ทำแบบนั้นกับยอลยอลมั่งสิฮับ  ยอลยอลอยากให้พ่อชานรักบ้าง!!” เอ่อ...เจ้าตัวเล็กกระโดดเหยงๆ จะให้คุณชานยอลอุ้มขึ้นมาจุ๊บ  เหอะๆ.. ร่างสูงได้แต่หันมามองหน้าผมด้วยสายตาขันๆ  ชิส์!! สมน้ำหน้า  อยากเสี้ยมลูกดีนัก!! 

 







75 %



 

 

[ ลู่ฮาน ]


 

 

                มื้อเย็นแห่งความครื้นเครงและสนุกสนานสำหรับคนอื่นกำลังเริ่มขึ้น  แต่สำหรับผมน่ะหรอ? เหอะ! อยากบอกว่าดินเนอร์มื้อนี้โคตรจะนรกแตก..!! ก็ไอ้เด็กบ้าเซฮุนนี่สิ  ใครไม่รู้ไปเชิญมาร่วมโต๊ะ  พอผมลงมาเพื่อจะร่วมมื้อเย็นกับน้องและหลานชายเหมือนเช่นทุกวันแต่วันนี้กับมีไอ้เด็กบ้านี่มานั่งหน้าสลอนร่วมโต๊ะอยู่ด้วย!!



 

                และดูสายตาพ่อคุณสิ! ที่ทำกับผมเอาไว้เมื่อเย็นยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะเว้ยยย  ไอ้เด็กบ้าเอ้ย ฮึ่ยยยย  ลู่ฮานอารมณ์เสีย!!!





 

                “ใครเชิญนายมามิทราบ!?ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงจิกกัดเต็มที่พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ๆไปให้กับไอ้คนที่มันนั่งยิ้มแป้นอยู่ฝั่งตรงข้าม




 

                “ผมเองฮ่ะพี่ลู่ฮาน..”  ห้ะ?  นี่น้องชายผมเป็นคนชวนมันงั้นหรอ? โอ้ยยย  ให้ตายเถอะแบคฮยอนนนนนน  ทำไมแกทำอย่างนี้ 




 

                “จิ๊!” ผมได้แต่ทำเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอเพราะแสดงอะไรออกไปมากก็ไม่ได้  อย่างน้อยก็เกรงใจคุณชานยอลพี่ชายของเซฮุนล่ะนะ  นี่ถ้าไม่มีคุณชานยอลนะ อย่าหวังว่าไอ้เด็กนี่จะหลุดรอดไปได้นี่บอกเลย!!




 

                “เริ่มทานกันเถอะครับ  เดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดซะก่อน  ผมกับแบคฮยอนเราอุตส่าช่วยกันทำอย่างเต็มที่ ^^” เสียงทุ้มใหญ่ของคุณชานยอลขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ระหว่างผมกับน้องชายเค้าเริ่มจะเหมือนสถานการณ์ในสนามรบเข้าไปทุกที




 

                “มั่วน่ะคุณชานยอล  ฉันทำคนเดียวต่างหาก  อย่างคุณน่ะเค้าไม่เรียกว่าช่วย  แต่เค้าเรียกว่าเข้าไปป่วนต่างหากเล่า!”  เสียงแบคฮยอนน้องชายของผมขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังมากนัก  แต่สายตากับมองจิกคุณชานยอลแบบทีเล่นทีจริง




 

                “อันนี้อร่อยมากๆเลยนะฮับแม่ลู่...”  เสียงเล็กๆที่เงียบหายไปนานดังแทรกขึ้นมา  พร้อมกับกุ้งตัวโตที่เจ้าตัวเล็กตักแล้วยื่นมาใส่จานข้าวผม   หลานใครนะ! ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้เนี้ย >0<




 

                “ครับ  ถ้าอร่อยยอลยอลก็กินเยอะๆเลยนะ  จะได้ตัวโตแล้วก็สูงๆเหมือนคุณพ่อชานยอลไงครับ



 

                “ฮับ  ยอลยอลจะกินให้หมดจานนี่เล๊ย ^0^ ”



 

                “อันนี้ก็อร่อยนะครับพี่”  และในขณะที่ผมกำลังจะตักกุ้งตัวโตเข้าปาก  ก็มีเนื้อปลาขนาดพอดีคำส่งเข้ามาที่จานของผมโดยฝีมือของไอ้เด็กเซฮุน  เมื่อผมเงยหน้าขึ้นไปมองก็แทบอยากจะกระโจนเข้าไปหักคอมันเสียให้รู้แล้วรู้รอด  ดูสายตาพราวแพรวที่มองมานั่นสิ! มันคืออะไร โอ้ย! โมโห!! .




 

                ผมพยายามจะไม่สนใจการกระทำของเซฮุนและก้มหน้ากินข้าวต่อไป  เนื้อปลาที่เค้าตักมาให้ผมก็ใช้ช้อนเขี่ยๆให้มันไปนอนอยู่ที่ขอบจาน  แต่คุณเชื่อมั้ยล่ะว่าหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้กินข้าวอย่างสงบสุขเลยน่ะสิ  ก็เจ้าเด็กเซฮุนมันเล่นตักกับข้าวให้ผมทีละอย่างสองอย่งแทบจะทุกๆหนึ่งนาทีเลย!  นี่ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยนะที่จะไม่วีนเหวี่ยงออกไป นั่นก็เป็นเพราะว่าผมไม่อยากให้ยอลยอลเห็นด้านไม่ดีแล้วหลานจะเอาไปเป็นแบบอย่างนี่สิ อึดอัดชะมัด!!  ไม่เคยมีใครทำให้ผมอารมณ์เสียได้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะ..!!




 

                “เอ้ะ! ปากพี่..ไปโดนอะไรมาหรอฮ่ะ  ทำไมมันดูบวมๆแล้วก็มีรอยเลือดด้วย”  แบคฮยอนถามขึ้นโดยที่ผมก็ได้แต่ตีสีหน้าแปลกใจแล้วก็ยกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากตัวเอง  และก็เกิดอาการบางอ้อขึ้นมาทันที  ผมเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้ตัวต้นเหตุที่นั่งหน้าระรื่นอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรอยู่ตรงหน้าผม 





 

                “เอ่อ...ผมอึกอักๆ ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงดี  ไม่ได้คิดเตรียมมาด้วยนิ่  ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะบวมจนแบคฮยอนจับสังเกตได้  ตอนนั้นผมก็แค่รู้สึกเจ็บๆตึงๆ  ไม่คิดว่ามันจะบวมขนาดนี้  >0<





 

                “อ๋อ  พี่ลู่ฮานเค้าโดน…”  เสียงของไอ้เด็กแสบที่สู่รู้จะตอบแทนผมดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่เจ้าเล่ห์เต็มที่  แต่ผมก็รีบส่งค้อนวงใหญ่ๆไปให้อย่างรวดเร็ว  แต่เจ้าเด็กนี่ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะกลัวผมหรอกนะ  ออกจะดูยั่วยวนและกวนประสาทมากกว่าเดิมอีกเมื่อมันเห็นว่าตัวเองปั่นหัวผมได้สำเร็จ





 

                “ผึ้งต่อยปากน่ะครับ  ตอนนั้นเราคุยกันอยู่ที่สวนหลังบ้าน”  เฮ๊อออ! ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าเด็กนี่จะแก้ต่างให้ผม  ถ้าขืนเค้าตอบออกไปตรงๆนะ  มีหวังว่าผมต้องกัดลิ้นตัวเองตายลงตรงกลางโต๊ะอาหารนี่แน่ๆ




 

                “อ๋อฮ่ะ..แล้วไปทำยังไงให้ผึ้งมันต่อยได้ล่ะฮ่ะพี่ลู่ฮานแบคฮยอนยังคงถามเซ้าซี้ด้วยหน้าตาเป็นห่วงเป็นใยผมอย่างสุดๆ  โดยที่ไม่ได้มองหน้าผมเลยสักนิดว่าผมอยากจะคุยไอ้เรื่องที่ปากของตัวเองบวมมั้ย ฮือออ T^T




 

                “ถามอะไรนักหนาเนี่ยแบคฮยอน  กินข้าวได้แล้ว  มันจะเย็นหมด!”  คุณชานยอลรีบช่วยผมอีกแรงเมื่อแบคฮยอนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดถามได้





 

                “เอ้ะ! คุณนี่!!”  ผมนึกอยากจะขอบคุณคุณชานยอลอย่างงามๆ จึงเงยหน้าขึ้นไปเพื่อยิ้มให้เค้า  แต่สิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมแทบจะกลับคำในทันที  เพราะคุณชานยอลเค้าดันหันไปยิ้มให้กับน้องชายเค้าเหมือนรู้กันน่ะสิ  นี่อย่าบอกนะว่าคุณชานยอลรู้ว่าที่ปากผมบวมมันไม่ได้โดนผึ้งต่อยจริงๆอย่างที่เด็กแสบมันพูดน่ะ โอ้ย T^T

 

 






 

[ เซฮุน ]            

           




 

            หลังจากที่มื้อเย็นที่อร่อยที่สุดของผมจบลง  ผมก็นั่งดูทีวีแล้วก็แกล้งพี่คนสวยอยู่อีกพักใหญ่ๆจนพี่เค้าคงจะรำคาญมากก็เลยปัดตูดเดินหนีขึ้นห้องชั้นบนไปอย่างอารมณ์เสีย 




 

                “เฮียชาน  กลับกันเถอะ  สามทุ่มกว่าแล้วนะ”  ผมเอ่ยชวนไอ้คุณพี่ชายกลับบ้านเมื่อมองนาฬิกาก็พบว่ามันเริ่มจะดึกแล้ว  แต่คุณพี่ชายสุดรักสุดสวาทขาดใจ(?)ของผมยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับบ้านเสียที  เพราะมัวแต่ไปเจ๊าะแจ๊ะกับแบคฮยอนที่ยืนล้างจานอยู่ในครัว ส่วนเจ้าหลานชายตัวเล็กน่ารักของผมก็ขึ้นไปอาบน้ำนอนดูการ์ตูนปลานีโม่อยู่บนห้องนอนของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ไปแล้วล่ะ





 

                “ดึกแล้วไง..  แล้วใครบอกว่าฉันจะกลับกับแกห้ะเจ้าเซฮุน”  เสียงของเฮียชานที่ดังออกมาจากห้องครัว  เรียกให้ผมต้องขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันทั้งสองข้างอย่างฉงนใจ




 

                “เฮียไม่กลับพร้อมผมแล้วเฮียจะกลับยังไงอ่ะ  ไหนว่ารถยางรั่วแล้วบอกว่าช่างมาเอาไปซ่อม?



 

                “ก็แล้วใครบอกแกล่ะว่าฉันจะกลับบ้าน?  ฉันจะนอนนี่!” 



 

                “ใครอนุญาตให้คุณนอนที่นี่ไม่ทราบ! ฉันไม่ให้คุณนอนด้วยหรอกนะ” 




 

“ไม่เห็นต้องอนุญาตเพราะฉันไม่ได้นอนกับเธอสักหน่อย  ฉันจะนอนกับลูก แบร่~ ”  บทสนทนาระหว่างผมกับเฮียชานจบลงเพียงเท่านั้นต่อจากนั้นก็เป็นเสียงง๊องแง๊งๆระหว่างเฮียชานกับแบคฮยอนต่อไป! ไม่สิ  บางทีผมควรจะเรียกแบคฮยอนใหม่ดีมั้ย?  แบคฮยอนน่ะเป็นพี่ผมสองปี เอ่อ..สองปีหรือเปล่านะ?  อ้อใช่ๆ ตอนนั้นที่แบคฮยอนไปเดตกับเฮียชานที่เรือสำราญผมก็อายุแค่สิแปดกำลังอยู่ไฮสคูลปีสามเลยล่ะ  แล้วตอนนั้นแบคฮยอนก็อยู่มหาลัยปีสอง  ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็ต้องเรียกแบคฮยอนว่าพี่สินะถึงจะถูก  เอ้ะ! ไม่สิๆ  อีกสักหน่อยผมกับพี่ลู่ฮานก็ต้องแต่งงานกัน ( มโนเอาเองได้น่าถีบมากอ่ะแก 555 )  แบคฮยอนก็เป็นน้องของพี่ลู่ฮาน  แล้วอย่างนี้ผมจะเรียกแบคฮยอนว่าอะไรดีล่ะ?  เห้อ เรื่องนั้นช่างมันก่อนเหอะ






 

                “งั้นผมกลับก่อนนะเฮีย...




 

                “เออ  เดี๋ยวเฮียเดินออกไปส่ง”  เสียงของเฮียชานดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสมส่วนเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่แน่นอนว่าหล่อน้อยกว่าผมเดินออกมาจากประตูโค้งของห้องครัว ^_^




 

                “ไม่เป็นไรเฮีย  ผมเดินออกไปเองได้ ไม่หลงหรอกน่า” 



 

                “เออน่ะ  เฮียมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย” 



 

ผมกับเฮียชานเดินคุยกันออกมาเรื่อยๆ โดนหัวข้อเรื่องทีคุยกันก็เป็นเรื่องของพี่คนสวย  เฮียชานก็เอาแต่ถามว่านี่ผมจะรุกพี่เค้าจริงๆหรอ? ชอบพี่เค้าจริงๆหรือเปล่า...ผมก็ตอบไปอย่างมั่นใจเลยล่ะว่า




 

ชอบจริงๆดิเฮีย  ชอบแบบไม่เคยชอบใครมาก่อนเลยนะเว้ย”  ผมเริ่มทำหน้างอง้ำเมื่อพูดไปแล้วก็รู้สึกช้ำใจตัวเอง  ทั้งๆ ที่ผมก็ออกจะหล่อขนาดนี้  รวยขนาดนี้  ทำไมพี่เค้าถึงไม่ชอบผมล่ะ?




 

                “แล้วพี่เค้าก็แม่ง! ทำผมช้ำใจชิบเลยอ่ะ  เมื่อหกปีที่แล้วผมชอบพี่เค้ายังไง  ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่เหมือนเดิม แล้วเฮียดูพี่เค้าทำกับผมดิ่แม่ง!”



 

                “แล้วแกไปทำอะไรให้เค้าโกรธล่ะ?  ปกติลู่ฮานไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์ที่จะโกรธใครง่ายๆเลยนะ



 

                “ผมไม่ได้ทำอะไรเค้าเลยนะเฮีย ก็แค่ขโมยจูบไปครั้งสองครั้งเอง..” 



 

                “แล้วที่ปากลู่ฮานบวมวันนี้ก็ฝีมือแกใช่ป่ะ? ฮ่าๆ ๆ ๆ ”  เฮียแม่งรู้ทันกูอีก โว้ะ >0<



 

                “อือ....ผมจะทำยังไงดีอ่ะเฮีย  พี่เค้าเกลียดขี้หน้าผมแล้วแน่ๆอ่ะ  แล้วอย่างนี้ผมจะมีหวังมั้ยว่ะ ฮึก! เซฮุนอยากตาย” 




 

                “เหยยย อย่าเพิ่งถอดใจสิว่ะ  เดี๋ยวสักวันเค้าก็ใจอ่อนเองแหละน่า ^_^”  คุณพี่ชายสุดที่รักของผมพูดพลางใช้มือตบไหล่ผมปุๆอย่างต้องการจะให้กำลังใจ



 

                “สักวันน่ะมันวันไหนล่ะเฮีย  แล้วดูพี่เค้าดิ่  แม่งสวยขึ้นทุกวันๆ  อย่างงี้กวางน้อยของผมไม่โดนหมางาบไปกินก่อนเร้อะ ฮื่อ!!”  โฮ~ แค่คิดก็อยากจะกัดลิ้นตาย  ที่ผมพูดน่ะมันจริงๆนะ  พี่ลู่ฮานเป็นผู้ชายก็จริงแต่หน้าพี่เค้าสวยหวานยิ่งกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยเจอมาเสียอีก  ย้ำนะครับว่า ทุกคน!!!







 

                “โห้ยยย  ถ้าแกกลัวขนาดนี้ก็จับปล้ำทำเมียไปเลยเส้  จะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับกวางน้อยของแกอีกไงล่ะ  แกนี่..!! เรื่องแค่นี้ทำไมต้องให้ฉันบอก  ไม่สมกับเป็นน้องชายของชานยอลผู้หล่อเหลาที่สุดในสามโลกเลย!!” ห้ะ??  และหลังจากที่ผมได้ฟังคำแนะนำของเฮียชานผมก็แทบอยากจะสำลักน้ำลายไปเลยทีเดียว  ฮ่อกกกก~





 

                เอางั้นหรอเฮีย?”  แฮร่~  ผมไม่รู้หรอกนะ  แต่จะว่าไปคำแนะนำของพี่แกก็ดูเข้าท่าดีนะว่ามั้ยครับ? 







 

90%



 

                

                เย๊!! พ่อชนะยอลยอลแล๊ววว ^^ ”


                นี่คุณชานยอล..คุณจะไม่กลับบ้านจริงๆหรอห๊าาาา”  ผมแยกเขี้ยวใส่คุณชานยอลที่กำลังนอนเล่นเกมส์กดอยู่กับเจ้าลูกชายตัวแสบอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ 


                เธอก็เห็นไม่ใช่หรอแบคฮยอน ว่ารถของฉันยางรั่ว  เจ้าเซฮุนก็กลับไปแล้ว แล้วเธอจะให้ฉันกลับได้ยังไง  เดินกลับเร้อะ?”  คุณชานยอลผละหน้าออกจากหน้าจอแอลซีดีแล้วหันมาตอบผมเสียงกวนๆ จากนั้นก็หันไปเล่นเกมส์กับเจ้าตัวแสบต่อเมื่อเสียงเล็กๆเรียกให้หันไปสนใจเจ้าตัว  ข้ออ้างเยอะเหลือเกินนะพ่อคุณ!!


                พ่อชาน  เร็วๆสิฮับ เดี๋ยวก็ตายก่อนหรอก


                เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ให้ก็ได้”  ผมยังคงไล่ต้อนคุณชานยอลต่ออย่างไม่ลดละ  คอยดูซิ  ทีนี้จะเอาอะไรมาอ้างอีก  และเมื่อเห็นผมเอ่ยคำขาด  ร่างสูงก็ชะงักมือลงแล้วหันไปมองหน้าเจ้าลูกชายที่นอนเล่นเกมส์อยู่ข้างๆกัน  ทั้งสองคนซุบซิบกันอยู่ครู่นึง แล้วจู่ๆเจ้าตัวเล็กก็วางจอยส์เกมส์ลงกับฟูกที่นอนพร้อมๆ กับร่างป้อมที่กระโดดลงจากเตียงแล้วเดินเข้ามาหาผมด้วยใบหน้ายิ้มแป้นแล้น


                แม่แบคฮับ  ไม่ต้องให้พ่อชานกลับบ้านไม่ได้หรอฮ่ะ?  ยอลยอลอยากให้พ่อชานนอนที่นี่ นะฮับ”  เจ้าตัวเล็กว่าพลางใช้มือกอดขาผมเอาไว้และใช้ใบหน้ากลมๆนั้นแนบเข้ากับหน้าขาผมอย่างออดอ้อน  และสุดท้ายผมก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับดวงตากลมโตใสแป๋วและความขี้อ้อนของเจ้ากามเทพตัวน้อยอย่างศิโรราบ



                ก็ได้จ้ะ ...”  ผมเอ่ยพร้อมทั้งยื่นมือไปลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ  เพียงแค่ได้ยินที่ผมพูด  ยอลยอลก็เงยหน้าขึ้นมองผมอย่างดีใจ  ก่อนจะคว้าคอผมโน้มลงไปหอมแก้มเสียฟอดใหญ่



                รักแม่แบคจังเลยฮับ! ”  ลูกชายตัวน้อยของผมกระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจ ซึ่งผมคิดว่าแกคงจะรู้สึกดีใจมากๆอย่างที่แกแสดงออกมานั่นแหละ  เพราะตั้งแต่แกเป็นเด็กๆ แกก็เอาแต่เฝ้าถามผมมาตลอดว่าพ่อของแกไปไหน?  ทำไมพ่อไม่มาหา?  แล้วพอแกได้มาอยู่กับพ่อแบบนี้แกคงจะมีความสุขมากๆเลยทีเดียวเชียว....




                แม่ก็รักหนูนะงั้นเดี๋ยวแม่ไปอาบน้ำก่อนนะ  หนูก็นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ไปโรงเรียนรู้มั้ยเอ่ย”  ผมว่าแล้วก็อุ้มเจ้าของร่างเบาหวิวเข้ามาแนบไว้ในอ้อมอก  แล้วพาเดินไปส่งถึงเตียง  ส่วนคุณชานยอลน่ะหรอ?  นอนยิ้มแป้นแล้นอยู่บนเตียงตั้งแต่ที่ผมอนุญาตให้นอนที่นี่ได้แล้วล่ะ! >_<

               



 

                แก๊ก!




                “เอ้า..พี่จะรีบไปไหนหรอฮ่ะ?”  ผมถามพี่ลู่ฮานด้วยความฉงนสงสัยในทันทีที่เดินออกมาจากห้องของยอลยอลแล้วสวนทางกับพี่ลู่ฮานที่เดินออกมาจากห้องของตัวเองพอดิบพอดี



                เอ่อ...คือ  พี่....จะออกไปหาเพื่อนน่ะ  มันโทรมาให้ออกไปหา  มีปัญหานิดหน่อย”  พี่ลู่ฮานพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้ผมสงสัยไปมากยิ่งขึ้น  ทำไมพี่ลู่ฮานต้องทำหน้าหงุดหงิดและลำบากใจขนาดนั้นด้วย?



                ไปตอนนี้เนี่ยนะฮ่ะ? มันดึกมากแล้วนะ” 


                คือ  มันอกหัก แล้วมันดริ๊งอยู่คนเดียว พี่ก็เลยว่าจะออกไปดูมันนิดหน่อย  เราก็นอนเลยนะ ไม่ต้องห่วงพี่  เดี๋ยวกลับมาพี่ให้โซฮีปิดประตูให้ พี่ไปนะ ^_^”



                “ฮ่ะ...”  ผมรับคำแล้วก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่เดินลงไปชั้นล่างด้วยความเร่งรีบ...!!

 

 

 

                ลู่ฮานขับรถคู่ใจมาถึงไนท์คลับในเวลาเพียงไม่นานหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากทางคลับเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้



            สวัสดีครับ  ใช่เบอร์คุณลู่ฮานหรือเปล่าครับ

            ‘เอ่อ ใช่ครับ  ผมลู่ฮานพูดสายอยู่

            ‘คุณช่วยมาที่ไนต์คลับ XXX ด่วนเลยนะครับ

            ‘เอ่อ  ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?

            ‘มีคุณผู้ชายคนนึงน่ะครับ เค้ามาดื่มเหล้าที่คลับของเรา เมามากจนสลบคาโต๊ะไป  แล้วทางเราก็ไปปลุกและบอกให้เค้ากลับบ้าน  แต่เค้าก็เอาแต่เพ้อเรียกชื่อคุณ  และบอกว่าจะไม่ยอมกลับท่าเดียว  เค้าจะกลับก็ต่อเมื่อคุณมารับเค้ากลับบ้านทางเราก็เลยต้องโทรตามคุณจากลิสต์รายชื่อในโทรศัพท์ของลูกค้าคนนั้นน่ะครับ

            ‘ไม่ทราบว่าลูกค้าผู้ชายที่คุณพูดถึงเค้าชื่ออะไรครับ?

            ‘เซฮุนครับ

            ‘….!!!....’

            ‘คุณรีบมานะครับ

            ‘ผมไม่ไป!! ปล่อยเค้าเมาอยู่ที่นั่นแหละครับ

            ‘ไม่ได้หรอกครับ  ไม่งั้นผมโดนผู้จัดการเล่นงานแน่  รบกวนคุณช่วยมาที่คลับด่วนเลยนะครับ!!’

 


 

กลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน....


 

                คุณลู่ฮานใช่มั้ยครับ”  พนักงานบริการประจำคลับเดินเข้ามาถามทันทีที่เห็นร่างเล็กที่คาดว่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่คุยทางโทรศัพท์เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เดินเข้ามาในคลับด้วยความระแวดระวัง


                “ใช่ครับ  ไม่ทราบว่าเค้าอยู่ที่ไหน?” 


                “ตามผมมาทางนี้เลยครับ!”



                บริกรเดินนำทางร่างบางไปยังโซนบาร์นั่งดริ๊งแบบโต๊ะเดี่ยวที่ติดกับโซนชงเหล้าของบาร์เทนเดอร์  ทันใดนั้นดวงตากลมโตคู่งามก็มองเห็นร่างสูงที่ยังฟุบหน้าลงกับบาร์อย่างชัดเจนเต็มสองตา  ไวเท่าทันความคิด  ลู่ฮานก็เดินจ้ำอ้าวเข้าไปหา เซฮุน’  อย่างรวดเร็ว!!



                “เซฮุน  เซฮุน..ตื่น”  มือเรียวสวยยื่นไปเขย่าร่างหนาอย่างรุนแรงเพื่อให้อีกคนรู้สึกตัว 



                ฮื่อออ!! ทาม มายพี่ทามกาบโผม แบบ เน้~”  คนเมาพูดเสียงอ้อแอ้ออกมาไม่เป็นศัพท์จนคนฟังถึงกับหงุดหงิด



                นายเมามากแล้วนะ  ฉันบอกให้กลับบ้าน”  ลู่ฮานออกแรงกระชากคนตัวสูงให้ลุกขึ้นจากบาร์อย่างรุนแรง  จนร่างที่หนากว่าเซเข้าหาตัวอย่างไม่ทันตั้งรับ



                ม่ายอาวว โผมม่ายกลาบ  ผมจาอยู่กาบพี่  โผมร้าก พี่ จริง จริง น๊า อึก!” 


                เออ!! ฉันรู้แล้วว  แต่ตอนนี้กลับบ้านก่อน  ทำตัวแบบนี้ไม่อายคนเค้าบ้างหรือไงห้ะ  เค้ามองกันเต็มเลยเห็นมั้ย?



                “ม่ายอายยย ม่ายกลาบด้วยยย โจน กว่าพี่จาสัญญา ว่า..อึก! พี่จะร้ากโผม ฮึก โคน เดียววว”  คนเมาพูดจาฟังไม่รู้ยังคงพล่ามต่อไปไม่หยุด  ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้ว่าเจ้าของมันจะเมาเละไม่เป็นท่าแต่ความดูดีมันก็ไม่ได้ลดลงซบเข้าที่ซอกคอขาวหอมกรุ่นอย่างไม่รู้ตัว




                “ไอ้เด็กบ้าเอ้ยย!! ทำไมต้องมาเป็นภาระให้ฉันด้วยเนี่ยห้ะ?  มันใช่เรื่องมั้ย? โว้ะ!” คนตัวเล็กที่รับภาระพยุงคนตัวโตบ่นออกมาอย่างหัวเสีย  ทั้งๆ ที่เวลานี้ควรจะเป็นเวลาที่ได้นอนหลับพักผ่อน  แต่กลับต้องมาพาไอ้เด็กแสบนี่กลับบ้าน  เพราะเห็นแก่พนักงานคลับคนนั้นจะถูกไล่ออกหรอกนะถึงได้มาเนี่ย  ชึ่ยยย!!



                ถึง โผมจาบ้า แต่โผมก้อ ร้าก พี่ โคน เดววว



                “เซฮุน!! กลับบ้านไงเล่า”  ลู่ฮานพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีอยู่ลากคนตัวโตออกมาจากไนท์คลับด้วความยากลำบาก  แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ให้ความพยายามเอาซะเลย!!



                ม่ายอาววว โผมม่ายกลาบบบ พี่ต้องบอกร้ากโผมก่อนนนน



                “เออๆ  ก็ได้  ฉันรักนาย พอใจยัง?”  ด้วยความที่กำลังจะหมดเรี่ยวแรงและเหนื่อยกับการฉุดกระชากลากคนที่ตัวโตกว่ามากหลายเท่าลู่ฮานก็เลยจำใจต้องพูดจาประชดประชันกลับไป  แต่เด็กน้อยที่เมาไม่รู้เรื่องกลับชะงักคำพูดลง  เสียงเงียบกริบและยอมทำตัวอ่อนเดินตามแรงฉุดลากพี่คนสวยมาที่รถจนสำเร็จ!




               

                ปึก!

               



                ลู่ฮานยัดคนตัวโตเข้าไปในรถคู่ใจอย่างทุลักทุเล  แล้วพาตัวเองเข้าไปนั่งทางฝั่งคนขับ  ทีแรกก็กะว่าจะเรียกแท็กซี่ให้ไปส่ง  แต่ก็กลัวว่าพรุ่งนี้เช้าหนังสือพิมพ์จะขึ้นหน้าหนึ่งพาดหัวข่าวข่าวฆาตรกรรมไฮโซหน้าหล่อ  และถ้าทำอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าจะใจดำเกินไปซึ่งลู่ฮานไม่อยากให้ใครมาว่าตัวเองอย่างนั้นก็เลยจำต้องขับรถไปส่งไอ้เด็กแสบเอง!







                “แล้วจะพาไปส่งที่ไหนว่ะเนี่ย”  ก้านนิ้วเรียวสวยเคาะที่พวงมาลัยรถอย่างใช้ความคิด  ริมฝีปากบางก็พึมพำๆออกมาไม่หยุด  ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะแว๊บเข้ามาในหัว ^_^

 



 

                รถคันเล็กมินิของลู่ฮานจอดและดับสนิทที่หน้ารั้วประตูคฤหาสน์หลังงาม  ร่างบางเดินลงจากรถและเดินไปกดกริ่งที่ประตูรั้วเหล็กทันที แต่ไม่มีใครเดินออกมาเปิดประตู  มีเพียงเสียงที่ดังมาจากจอดิจิตอลเล็กๆที่ติดเยื้องอยู่กับกริ่ง!




                มาหาใครค่ะ?”  เมื่อได้ยินเสียงจากภายในถามออกมาผ่านเครื่องมือสุดทันสมัย  ลู่ฮานก็เดินเข้าไปใกล้เจ้าเครื่องมือสื่อสารนั้นแล้วกรอกเสียงลงไปทันที



                ผมพาเซฮุนมาส่งครับ!”


                และเมื่อตอบไปอย่างนั้น  เพียงไม่นานร่างของคุณป้าสูงวัยก็เดินออกมาเปิดประตูให้ทันที



                คุณหนูเป็นอะไรค่ะ? ทำไมถึงต้องมาส่ง”  คนสูงวัยถามเด็กรุ่นลูกอย่างฉงนสงสัยเมื่อเห็นคุณหนูของเธอนอนแน่นิ่งอยู่ในรถ


                เค้าไปเมาอยู่ที่คลับน่ะครับผมก็เลยพามาส่ง



                “งั้นเดี๋ยวป้ารบกวนคุณช่วยพาคุณหนูของป้าเข้าไปด้วยนะค่ะ  เพราะป้าคงพยุงคนเดียวไม่ได้  ป้าแก่แล้ว  อีกอย่างตอนนี้หลานป้าก็ไม่สบายหนัก  ไข้ขึ้นสูงป้าต้องรีบไปดู  อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะค่ะ  ยังไงป้าก็รบกวนคุณด้วยนะค่ะ



                “อะ เอ่อ...ก็ได้ครับ!.”  ลู่ฮานต้องรับคำอย่างเสียไม่ได้  จะปฏิเสธซะก็กระไรอยู่  ป้าแกอุตส่าฝากฝังขนาดนี้แล้วนี่นา



                ร่างบางเพรียวลมรีบเดินกลับไปที่รถคู่ใจแล้วขับเคลื่อนเข้าไปในคฤหาสน์หลังโตทันที  เมื่อถึงลานหน้าประตูบานไม้ด้านหน้าคฤหาสน์  เครื่องยนต์ก็ถูกดับสนิทก่อนที่ลู่ฮานจะลงจากรถแล้ววิ่งมาทางด้านข้างคนขับ แล้วซ้อนร่างหนาขึ้นมาประคองอีกครั้งด้วยตัวคนเดียว  แม่บ้านสูงวัยที่วิ่งตามมาหยุดอยู่ข้างรถก็เอ่ยขึ้นเบาๆ



                ห้องคุณหนูอยู่ชั้นสาม ทางซ้ายสุดห้องสุดท้ายนะค่ะ ขึ้นไปก็เจอเลยค่ะ  ป้าฝากด้วยนะค่ะคุณ”  คนแก่พูดแล้วยิ้มเจื่อนๆให้คนหน้าสวยอย่างรู้สึกผิดที่ต้องรบกวนากมายขนาดนี้


                เอ่อ ไม่เป็นไรครับป้า  ป้ารีบไปดูแลหลานป้าเถอะนะครับเมื่อเห็นว่าอีกคนมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด  ลู่ฮานก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมๆ กับรอยยิ้มหวานที่ทำเอาคนฟังโล่งใจไปได้เยอะ



                ขอบคุณมากๆนะค่ะคุณ  เป็นโชคดีของคุณหนูเซฮุนนะค่ะ ที่มีแฟนน่ารักอย่างคุณ


                “ผม มะ...ลู่ฮานแทบจะปฏิเสธออกไปทันทีที่แม่บ้านพูดจบแต่ก็ต้องชะงักลง...


                ป้าไปก่อนนะค่ะ ...”  และแล้วแม่บ้านใหญ่ก็เดินจากไปทิ้งภาระแสนหนักอึ้งไว้ให้ลู่ฮานคนเดียว....


               

 

                ฮึบ!!



 

                ร่างบางส่งแรงเฮือกสุดท้ายในการดันร่างสูงยาวของเด็กรุ่นน้องให้นอนราบกับเตียง  แล้วก็จัดท่าทางให้นอนสบายยิ่งขึ้น



                เฮ้อออ!! เหนื่อยเป็นบ้า!!!” 



                พี่..ลู่ฮาน”  และในขณะที่ร่างบางกำลังจะเดินออกจากห้องนั้น  ร่างที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงก็พึมพำชื่อคนสวยออกมา  เรียกให้เจ้าของชื่อต้องชะงักและหันไปมองอย่างแปลกใจ




                พี่รู้ ช่ายมั้ย ?  ว่า โผมมมร๊ากพี่! 


                “..!!...”  ถึงแม้จะได้ยินคำบอกรักจาปากของเซฮุนอยู่บ่อยๆ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ลู่ฮานจะรู้สึกสตั๊นได้มากเท่าครั้งนี้  เพราะสิ่งที่ได้รับรู้มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ลมปากของรุ่นน้อง  หากทว่าน้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นมันเจือไปด้วยความเจ็บปวดที่ลู่ฮานจับสังเกตได้  ดวงตาคู่สวยมองไปยังร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง  และก็ได้เห็น....




 

            หยาดน้ำตา..ของเซฮุน.....

 




 

            ร่างบางค่อยๆก้าวขาเรียวไปนั่งฟุบลงที่เตียงของคนเมาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเด็กน้อยจะตื่นออกมาจากความฝันที่แสนเจ็บปวด(?)  ลู่ฮานไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าจะทำให้คนๆนึงเจ็บปวดได้มากมายขนาดนี้  ลู่ฮานคิดเสมอว่าเด็กแสบอย่างเซฮุนคงจะแค่เกรียนไปวันๆ  คงจะแค่แซวเล่นๆไม่ได้คิดอะไรจริงจัง  แต่บางทีเค้าอาจคิดผิดไป...



            ‘กลับไปตั้งใจเรียนซะเด็กน้อย

            เด็กแล้วไง  เด็กมันไม่มีหัวใจ รักใครไม่เป็นงั้นหรอ….’ 


 
 

                เมื่อคิดถึงตรงนี้ลู่ฮานก็ยื่นมือไปกรีดเช็ดน้ำตาของเด็กน้อยออกจากขอบตาคมอย่างแผ่วเบา...  ลู่ฮานได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าทำไมนะ?  ทั้งๆ ที่เมื่อหลายปีก่อนเค้าพูดจาทำร้ายเด็กน้อยเสียขนาดนั้น  แต่ทำไม?  เด็กคนนี้ยังรักเค้าอยู่?  หรือว่าเค้าจะดูถูกความรักของเด็กคนนี้มากเกินไป???



                “ทามมายพี่ทามกับโผมแบบเน้ ฮึก! พี่น่ะ จายร้ายที่สุด! ” เด็กน้อยยังคงพร่ำพรรณนาออกมาไม่หยุดปาก  ยิ่งได้ฟังลู่ฮานก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำผิดอย่างมหันต์ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วเค้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ  เค้าไม่เคยให้ความหวังกับเด็กน้อยเลย  แต่ทำไม ทำไม? และทำไม?  ลู่ฮานได้แต่ถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ



                ฮึก  ยังงายยย โผมก็ไม่ยอมปล่อยพี่ไปเด็ดขาดดดดดดด!”   คนเมาพูดเสียงอ้อแอ้แล้วยื่นมือขึ้นไปไขว่คว้าอากาศซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลู่ฮานนั่งลงที่ฟูกที่นอนพอดี

 

 

            หมับ!!

 



 

            มือหน้าจับเข้าที่ต้นขาเรียวแล้วออกแรงดึงหนักๆด้วยพละกำลังที่มีและด้วยฤทธิ์ของแอลกลอฮอล์ ทำให้ร่างที่ยังยืนแบบไม่ได้ตั้งตัวเซลงไปทับกับร่างหนาที่นอนอยู่ก่อนแล้ว



                “อ้ะ!!”  และยังไม่ทันที่เสียงหวานจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดๆ ร่างสูงใหญ่กว่าก็พลิกกายขึ้นไปอยู่ด้านบนทันที!!

 

ฉากไม่เหมาะสม!!!!


…To be continue…


 

ได้ฤกษ์มาอัพสักทีน้ออ หลังจากที่ผัดวันประกันพรุ่งอยู่นาน ฮ่าๆๆๆ ><  NC แอดเฟสไปขอที่เฟสบุ๊คไรท์นะค่ะ ลิ๊งค์เฟสอยู่หน้าบทความค่ะ ^^ 
ปล: คำผิดยังไม่ได้แก้เลยจ้าา T^T 

อ่านแล้วเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะค่ะ ต้องการกำลังใจมากมายเบย ><'

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1624 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 15:58
    หืมมมมม คู่นี้มีกะเค้าด้วย....
    #1624
    0
  2. #1602 12exo9snsd (@kwonyuri12exo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 13:56
    เดี๋ยวๆ ฮุนมันเมาจริงนึ้เปล่าว่ะ 555
    #1602
    0
  3. #1590 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 19:30
    รู้สึกว่าเซฮุนมันแกล้งเมานะ ดูเหมือนมันไม่ได้เมาอ่ะ จริงๆนะ 555555555
    #1590
    0
  4. #1565 Juize YeolBaek (@smokyqpr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 03:18
    ฮุนมันเมาจริงเปล่าวะ 5555555 แผนสูงนะเเก จะได้กินกวางแล้ว ไรท์คะ ขอ nc หน่อยคะ ขอบคุณนะคะ Saenwangsri3934@hotmail.com
    #1565
    0
  5. #1564 Juize YeolBaek (@smokyqpr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 03:15
    โหหห ทุกคนช่วยกันยื่ออ แต่ชานนี่ก็ทำเสียเรื่อง แล้วจะได้อยู่กับลูกม่ายยย
    #1564
    0
  6. #1552 snowyonly1312 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 10:31
    งื้อ >< อาลู่เสดฮุาแว้ว
    #1552
    0
  7. #1542 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 08:40
    คึๆๆๆๆ พี่ลู่โดนกินเเล้วช่ายยยยยมั๊ยยยยยยย
    ไรท์เค้าไม่ได้เล่นเฟสอ่ ส่งNC mewguru@outlook.comขอบคุนค้าาาาา
    #1542
    0
  8. #1527 พีรายุส (@greysonator) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 18:55
    เสร็จเน่ ไรต์ขอNC ทุกตอนหน่อยครับ ultramantot@hotmail.co.th
    #1527
    0
  9. #1520 จั๊กกิ้มน้ำ (@christina0039) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 19:51
    ฮุนฮานมาซักทีน้าาาาาาาา

    อิฮุนมันเมาจริงหรือแกล้งเมาว่ะ


    #1520
    0
  10. #1494 tamp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 08:32
    ขอncด้วยคร้า ในที่สุดฮุนก็สมหวังได้กินพี่ลู่ซะที tamry-pp15@hotmail.com
    #1494
    0
  11. #1459 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 22:49
    ฮุนมาแรงเลยนะย่ะะะะะ
    #1459
    0
  12. #1430 myname' (@mynameisim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 19:44
    พี่ลู่ววว ถถถถถถถ เสร็จฮุน
    #1430
    0
  13. #1419 chanbaekoxe (@oxechanbaek) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 22:22
    ฮุนแกเมาจริงหรือแกล้งง อ้ากก ฟินชานแบคเมื่อไหร่แบคจะใจอ่อน.><
    #1419
    0
  14. #1396 siri (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:28
    มาหาลูกกะหลานกันทั้งบ้านเลยนะ อยุบ้านเดียวกันทพมายยยไม่มาด้วยกันนะ



    อิเน่แกแกล้งเมาหรือเมาจิง
    #1396
    0
  15. #1373 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 15:18
    เมาหรือแกล้งเมา?
    #1373
    0
  16. #1338 Mame (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 10:15
    ขอncด้วยคะ

    พี่ลู่ต้องน่าสงสารแน่ๆเลยRung48@gmail.com
    #1338
    0
  17. #1306 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 10:17
    เมาจริงหรือแกล้งเนี่ยเซฮุน
    #1306
    0
  18. #1263 khaunkhaw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 10:39
    ฮุนเมาจริงป่ะเนี้ยหรือว่าแกล้งเมา ขอNC ด้วยน่ะค่ะ
    #1263
    0
  19. #1236 priw exofan (@badboypriw) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 20:46
    ไรท์สนุกมากๆแล้วตกลงฮุนมันเมาจริงป่ะ
    badboypriw@gmail.com
    ขอnc นะคะขอบคุณค่ะ
    #1236
    0
  20. #1229 pinzaaaaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 10:01
    ฟินมาก nc สงสารพี่ลู่
    #1229
    0
  21. #1215 Pompam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 22:04
    ไรท์!!!!เขียนได้เทพจริงๆ ขอNCด้วยคน อิอิ

    Pompam1223@hotmail.com
    #1215
    0
  22. #1176 kookkik (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:20
    อิเน่แผนสูงมากกก - -"
    #1176
    0
  23. #1124 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 13:43
    -..- ยังไงๆๆๆๆๆ
    nongpaercute@gmail.com
    #1124
    0
  24. #1108 boat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 16:33
    โอ้ววววว เเล้วฮุนมันเมาจิงป่าวเนี่ย
    #1108
    0
  25. #1067 ChanBaek (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 17:00
    กรี็ดดดดดดดฉากสุดท้ายฟินเดะไปอ่าในกลุ่มอิกต่อ
    #1067
    0