จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 9 : บทที่ 3 อ้อยเข้าปากช้าง 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 432 ครั้ง
    8 ต.ค. 61


ตุบ!

        ร่างอรชรพลิกตัวก่อนจะร่วงลงจากเตียงขนาดคิงไซซ์ลงบนพื้น แรงกระแทกปลุกสติของคนที่จิตใจล่องลอยอยู่ในความเคลิ้มฝันให้กลับคืนมาได้เป็นอย่างดี

นัยน์ตาสีนิลกะพริบมองห้องกว้างอย่างมึนงง หญิงสาวไม่แทบไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่รู้ว่าอยู่มานานเท่าใด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน  ความนึกคิดและสำนึกรู้เหมือนติดอยู่ในหมอกสีขาวหนาทึบ

นิลรัตน์สะบัดหัวไล่ความมึนงง เธอพยายามตั้งสติ และคิดหาว่าตัวเองต้องทำอย่างไรต่อไป...

‘หนี’ ยามที่สมองเบลอไปหมดเช่นนี้นั่นคือสิ่งเดียวที่เธอพอจะคิดออก ไม่ใช่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่ได้คิดจะหนี แต่เป็นเพราะตั้งแต่ถูกจับตัวมา ถ้าไม่สิ้นไร้สติ ก็ถูกจับตามองจนไม่สามารถกระดิกตัวได้  มีแค่ตอนนี้ที่เธอได้อยู่ตามลำพัง แม้ว่าสติจะไม่ครบถ้วนดี แต่นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว

 หญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพาดมือไปบนที่นอนหนานุ่มเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน เธอกัดริมฝีปากล่างจนได้รสเค็มปร่าของเลือดเพื่อยื้อสติที่เหลือน้อยนิดเอาไว้ นัยน์ตาพร่าเลือนกะพริบเป็นจังหวะเอื่อยๆ ขณะกวาดมองหาประตูห้องผ่านความสลัว

สองเท้าก้าวย่างพาร่างซวนเซตรงไปที่ประตูบานที่เห็นทันที แต่ละก้าวเป็นไปด้วยความยากลำบากเมื่อเรี่ยวแรงเหลือเพียงน้อยนิด อีกทั้งสติก็คอยแต่จะล่องลอยลับหายไป ไม่รู้ว่าน้ำใสๆ ไร้รสชาติที่ถูกพวกค้าเนื้อสดน่ารังเกียจบังคับกลอกใส่ปากคืออะไร รู้เพียงแค่ว่ามันทำให้ร่างกายและการรับรู้ของเธอแปรปรวนไปหมด เธอง่วงจนแทบจะหลับ ร่างกายอ่อนแรง สมองมึนงงหลงอยู่ในความเคลิบเคลิ้ม ทว่าความร้อนวูบวาบแปลกๆ ก็ยื้อไม่ให้เธอหมดสติไป

นิลรัตน์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่เริ่มถดถอยลงให้กลับคืนมาอีกครั้ง มือเล็กค่อยๆ หมุนลูกบิด แล้วดึงประตูให้เปิดออก ขณะที่กำลังจะก้าวออกจากห้องหญิงสาวก็ต้องชะงัก เมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังจะเดินผ่านไปชะงักกึก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้า พร้อมกับขวางทางไว้

นิลรัตน์ช้อนตาขึ้นมองใบหน้าของของเขา อดไม่ถึงเขมะเชื่อเชิญงเภาพที่เห็นพร่าเลือนเหมือนมองผ่านม่านน้ำฝนหนาหนัก หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย ทว่าถึงจะไม่รู้ว่าหน้าตาเขาเป็นแบบไหน เธอก็รับรู้ได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตระหง่านของคนตรงหน้า

สัญชาตญาณร้องลั่น สั่งให้วิ่ง หนีให้ห่างจากเขา แต่สมองเฉื่อยชากลับสั่งการเชื่องช้า ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะทำอย่างที่ใจต้องการ แค่พยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นก็ทำได้ยากเต็มทน

 

ประตูที่อยู่ๆ ก็ถูกเปิดออกทำให้ร่างสูงที่กำลังเดินผ่านไปชะงักกึก นัยน์ตาคมเรียวดุจเหยี่ยวตวัดมองร่างเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเธอ แม้ว่าตอนนี้เรือนร่างงดงามนั้นกลับไปอยู่ในเสื้อโค๊ตตัวยาวแล้ว ทว่าเขาก็ยังจดจำได้ดีว่าสัดส่วนโค้งเว้าของกายสาวนั้นยั่วยวนแค่ไหน

คงเป็นเพราะเรื่องราวโกลาหลที่เกิดขึ้น จึงทำให้หย่งซิ่นลืมรายงานเรื่องแม่กระต่ายน้อยหน้าหวานให้เขาได้รับรู้ และกว่าจะได้รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในห้องนอนห้องหนึ่งในคฤหาสน์อันเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา ก็ตอนที่หย่งซิ่นโทรมารายงานให้ทราบหลังจากที่เฮลิคอปเตอร์ซึ่งพาเขาออกจากเรือสำราญ จอดสนิทบนดาดฟ้าของคฤหาสน์ได้ไม่กี่วินาที

ใช่! ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเธออยู่ในบ้านของเขา แต่เพราะเพิ่งเกิดเรื่องโสมมกับธุรกิจของเขา อีกทั้งยังจัดการต้นตอปัญหาไม่ได้ อารมณ์ของเขา ณ ตอนนี้ไม่น่าจะมีความต้องการที่จะทำอะไรแบบนี้ เขาจึงตั้งใจจะกลับเข้าห้องของตัวเองแทนที่จะเข้าไปในห้องซึ่งถูกยกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของหญิงสาว

ของที่เสียเงินซื้อมาแล้ว อย่างไรมันก็เป็นของเขา จะใช้เสียวันนี้ พรุ่งนี้ หรือใช้วันมะรืน มันก็คงไม่ต่างกัน แต่แววตาใสซื่อทว่าหวานฉ่ำไปด้วยฤทธิ์สวาทของคนที่อยู่ๆ ก็เปิดประตูออกมา กลับทำให้ร่างกายของเขาตอบสนองอย่างรุนแรงแบบที่ไม่เคยเป็นกับใคร ตอนนี้เขาเห็นภาพตัวเองกำลังโจนจ้วงสู่ความนุ่มนวลได้อย่างชัดเจน

ออสตินย่างเท้าเข้าหาร่างเล็กกว่าเกือบสองเท่า กลิ่นหอมจางๆ ที่โชยมาจากเรือนร่างบอบบางหากทว่าล้นทะลักไปด้วยสัดส่วนเย้ายวนทำให้กายเขาร้อนรุ่มแทบไหม้ ตัวตนกลางร่างชายแข็งผงาดปวดร้าวอยู่ในกางเกง  

ในตอนนั้น... เขาไม่ได้ตอบรับที่หย่งซิ่นเสนอจะจัดการเรื่องของเธอให้ แต่คนสนิทกลับรู้คำตอบในใจของเขาเป็นอย่างดี

สำหรับเขา การขายร่างกายไม่ใช่เรื่องที่ผิด ผู้หญิงที่ผ่านๆ มา พวกเธอต่างก็ใช้ร่างกายแลกกับสิ่งที่อยากได้ทั้งนั้น ในเมื่อเธอต้องการขาย เขาพอใจจะซื้อ ก็ไม่มีอะไรที่ผิด แต่สิ่งที่ผิดคือ คนที่คิดจะแบ่งกำไรจากการค้าขายที่คนขายควรได้เต็มๆ ต่างหาก

ร่างที่สาวเท้าเข้าหา ทำให้ร่างเล็กก้าวถอยหลัง กลับเข้าไปในห้อง ความหวาดหวั่นแล่นเข้ามา แต่เมื่อการรับรู้ถูกกดทับไว้ด้วยฤทธิ์ยากล่อมประสาท ความกลัวมันก็ไม่ได้มากมายอย่างที่ควรเป็น

“ถอดเสื้อผ้าออกซะ” เสียงทรงอำนาจดังก้อง มือหนาโยนสูทที่พาดอยู่บนแขนไปที่โซพา  แล้วกลับมาปลดเสื้อกั๊กสีดำโยนไปในทิศทางเดียวกัน


"ถอดเสื้อผ้าออกซะ" เอางั้นเลยเหรอพี่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 432 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #94 Fang_ju (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 07:19
    พี่จะไม่อดทนหน่อยหรือ5555
    #94
    0
  2. #56 Jvar J. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 14:38
    ใจเย็นๆค่าาาา
    #56
    0
  3. #54 Spearmiint (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:10
    รอค่าาา รีบมาต่ออออ
    #54
    0
  4. #53 RukSuwapat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:00
    เขินนนนนนนนนนนนน
    #53
    0
  5. #52 muttanaseemawong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 21:24

    ค้างงงงงงเลย
    ไรท์จ้า มาต่อเร็วๆๆนะ
    #52
    0
  6. #51 DARK_XOHER (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:45
    ต่อๆๆๆ
    #51
    0
  7. #50 Bamdy_NK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:21
    เจอกันแบบร้อนแรง55555
    #50
    0
  8. #49 dokao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:21
    ง้อออออว โหดอ่ะ
    #49
    0
  9. #48 aranyaorchid (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:06
    เจอกันแล้ว แต่แหม ประโยคแรกที่ทักมันเอ่อ....นะ
    #48
    0
  10. #47 milddyd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:59
    ออสตินสายโหดด555
    #47
    0