จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 29 : บทที่ 8 นกน้อยในกรงทอง 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

               

          “แต่ยังไงผมก็ต้อง...”

“เกิดอะไรขึ้น!” เสียงฉุนจัดดังขึ้น ร่างกำยำในเสื้อเชิ้ตเนี้ยบหรู และกางแกงสแล็คทรงทันสมัย ก้าวอาดๆ ตรงมาหาด้วยนัยน์ตาวาววับ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขากำลังโกรธจัด

              “ฉัน...ว้าย!!!

              ยังตอบไม่ได้ตอบจบประโยค ร่างของเธอก็ถูกคนตัวโตดึง จนลอยหวือขึ้นจากสระน้ำ

“คิดจะทำอะไร” ออสตินตะคอกลั่น นัยน์ตาคู่คมวาววับด้วยความคุกรุ่นที่ทวีอยู่ในอก

“ฉันเปล่า”

              “ความผิดผมเองครับ” หย่งซิ่นดันมือกับขอบสระ โหนตัวขึ้นจากสระน้ำ ก่อนจะพูดขึ้น

เขาไม่เคยเห็นผู้เป็นนายควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้แบบนี้มาก่อน และเป็นครั้งแรกที่เขาอดรู้สึกเสียวสันหลังกับแววตาดุดันที่ตวัดมองมาไม่ได้

“พอดีผมเดินผ่านมา แล้วเห็นคุณนิลรัตน์นั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำ เลยร้องทัก คุณนิลรัตน์ตกใจจนตกลงไปในสระ”

              “ฉันหน้ามืดเองค่ะ ไม่ใช่ความผิดของ...” นิลรัตน์หันไปมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร แต่เขากลับรู้จักชื่อเธอ

              “หย่งซิ่นครับคุณนิลรัตน์”

              คำแนะนำตัวของหย่งซิ่นทำให้ออสตินตวัดตาไปมอง แววในดวงตาคู่นั้นยังแสดงออกถึงความเกรี้ยวกราดไม่เปลี่ยนแปลง

              “นิลก็พอค่ะ”

              “ครับคุณนิล”

              “ไม่ใช่ความผิดของคุณหย่งซิ่น ฉันลุกเร็วเกินไป ก็เลยหน้ามืด แล้วตกลงไปในสระว่ายน้ำ”

“ไม่สบายแล้วออกมานอกห้องทำไม” เสียงดุเอ่ยขึ้น  ยิ่งเห็นหญิงสาวตรงหน้าหันไปคุยกับคนสนิท จนตัวเองถูกละเลย แม้จะเพียงแค่ไม่กี่วินาที โทสะก็ทวีขึ้นอีกอย่างไม่อาจควบคุม

“ก็มันเบื่อนี่คะ”

“แล้วแบบนี้เมื่อไรไข้จะหาย”

ทว่าความความเกรี้ยวกราดก็ถูกความห่วงใยกลืนกินอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงอ่อยๆ ของคนที่เปียกมะล่อกมะแล่ก ร่างบางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

“ตัวยุ่ง” พูดจบออสตินก็โน้มตัวลง สอดแขนแข็งแรงช้อนร่างสั่นเทาขึ้นไว้ในอ้อมแขน

ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ฉันเดินเองได้” นิลรัตน์กอดคอเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณเพราะกลัวตก ก่อนจะพูดขึ้น

“...” ชายหนุ่มนิ่วหน้า และมองหญิงสาวด้วยแววตาดุๆ ที่แปลได้ว่า อยู่เฉยๆ เถอะ อย่าเรื่องมาก

ก็รู้อยู่หรอกว่าตัวเองเป็นคนตัวเล็ก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงไปอีก อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอกำลังอยู่อ้อมแขนแข็งแกร่งของออสติน ผู้ชายตัวโตราวกับยักษ์ปักหลั่นที่อุ้มเธอเดินกลับเข้าบ้าน โดยที่น้ำหนักของเธอไม่เป็นอุปสรรคต่อการก้าวย่างของเขาแต่อย่างใด

ใบหน้าของเธอแนบกับอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่สูบฉีดเลือดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ช่างต่างกับหัวใจของเธอที่เต้นถี่กระชั้นลิบลับ ทว่า...

เป็นบ้าอะไรเนี่ย ใจเต้นแรงเพราะผู้ชายที่เห็นตัวเองเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์ทางเพศเนี่ยนะ

ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวก็แทบทำให้หัวใจที่เต้นระรัวหยุดเต้น

“ให้เวลาสิบห้านาที ไปอาบน้ำซะ” ระหว่างทางเธอกับเขาไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ จนกระทั่งขึ้นมาถึงห้องนอนของเธอ เขาจึงพูดขึ้น ก่อนจะวางเธอลงบนพื้น

นิลรัตน์ถอยห่างจากร่างสูง เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกน้ำจากตัวเธอแนบเนื้อและโปร่งแสงจนกล้ามเนื้อเป็นลอนแน่นที่ขยับเขยื้อนตามจังหวะการหายใจพุ่งกระแทกตาเธอเต็มๆ

“ฉันไม่สบายอยู่นะ” เสียงของเธอสั่น ช่องท้องเริ่มปั่นป่วน เมื่อภาพความทรงจำยามที่กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยเกร็งขยับอยู่เหนือร่างของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าไหล่บ่าเข้ามาในห้วงความคิด คนที่เผลอคิดหื่นกามหน้าแดงจัด

“ก็รีบไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าสิ เดี๋ยวไข้ก็กลับหรอก”

คำพูดของเขาทำให้คนที่เผลอคิดไปเองฝ่ายเดียวหน้าแดงกว่าเดิมด้วยความอับอาย

ออสตินเลิกคิ้วมองหูที่เริ่มแดงก่อนจะเข้าใจว่าเธอกำลังคิดถึงเรื่องอะไร เขาพยายามห้ามใจตัวเองเพราะเธอป่วยอยู่ แต่พอล่วงรู้ความคิดของเธอก็อดคิดตามไม่ได้ และแค่คิด เขาก็พองโตคับกางเกง แต่ดูสภาพของเธอตอนนี้ เขาคงต้องตัดใจ

“รีบไปสิ” เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยทีเดียว ว่าแมวที่ต้องทนจ้องปลาย่างอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแต่กินไม่ได้นั้นรู้สึกอย่างไร จะให้ไปหากินที่อื่นก็ทำไม่ได้ เพราะเขามีอารมณ์กับเธอแค่เพียงคนเดียว

ที่รู้ ไม่ใช่เพราะคิดเอาเอง เขาลองแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทำกับคนอื่นได้จริงๆ จนต้องอดทนรอให้เธอหาย แล้วมาชดเชยวันเวลาที่เขาต้องทนอดกลั้นอย่างทรมาน

“คะ...ค่ะ” เพราะความคิดบ้าบอที่อยู่ๆ ก็ผุดขึ้นแท้ๆ ที่ทำให้เธอไม่กล้าสบตากับเขา เสียงสั่นเอ่ยตอบ ก่อนจะหมุนตัวอย่างรวดเร็ว คว้าผ้าเช็ดตัวและเสื้อคลุม แล้วตรงไปยังห้องน้ำทันที

“บ้าฉิบ!” ออสตินสบถเบาๆ เมื่อประตูห้องน้ำถูกปิดลง  

น้อยนักที่เขาจะถูกใจใครจริงจัง และน้อยยิ่งกว่าที่จะมีใครสักคนทำให้อารมณ์ของเขาเตลิดเปิดเปิงจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ แต่ออสตินก็เลือกที่จะบอกตัวเองว่า...

เขาตั้งใจจะสานสัมพันธ์กับเธอแค่ทางกายเท่านั้น ไม่มีมากไปกว่านั้น เขาเป็นห่วงเธอ ก็เพราะถ้าเธอป่วยไม่หาย เขาก็ต้องทรมานกับความรุ่มร้อนที่ไม่ได้ปลดปล่อยต่อไป และใช่! เขาหวงเธอ แต่เขาก็มีสิทธิ์ที่จะหวงคนที่ตอนนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของเขา อยู่ใต้อาณัติการดูแลของเขา

ไม่มีความรู้สึกอื่นใดเหนือจากนี้!

มาต่อแล้วจ้า





ฝากโหลดอีบุ๊ค "เล่ห์ร้ายร่ายรัก" ด้วยน้า 
แมท&พีช คู่นี้มันหยด ฟินสุด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #451 dokao (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 11:12
    ใจแข็งปากแข็งต่อปัยเถอะเฮียขา เราจารอสมน้ำหน้าคุนยุว หุหุ
    #451
    0
  2. #450 noimuball (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 07:46
    สนุกคะไร์ท
    #450
    0
  3. #449 PomPam (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 07:38

    บอกตัวเองไว้ค่ะเฮีย ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนี้ ไม่มีอะไรจริงๆ

    #449
    0
  4. #448 Fang_ju (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 06:56

    น่ารักกก
    #448
    0
  5. #447 aemly (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 06:36

    แน่ใจหรออิติน

    #447
    0
  6. #446 PymwdPanmile (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 05:39
    งื้อออ เฮียเรียกว่าตัวยุ่ง ทำไมละมุนเบอร์นี้
    #446
    0
  7. #445 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:57
    จ้า..ไม่รู้สึกก็ไม่รู้สึก
    #445
    0
  8. #444 Venitah (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:08
    ข้ออ้างแต่ละอย่างนี่นะเฮียยย ชอบเค้าแล้วยังไม่ยอมรับอีก ^^
    #444
    0
  9. #443 ching186470 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:37

    ชอบเรื่องนี้มากค่ะ
    #443
    0
  10. #442 natty2338 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:29
    เฮียจะแกล้งน้องอีกไหมหน่า่าาา
    #442
    0