อาญารักซ่อนใจ

ตอนที่ 6 : บทที่ 2 ชนวนความเกลียด (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    21 ส.ค. 60



แต่สำหรับคริสเตียน ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี เธอก็ยังเป็นได้แค่เพียงกาฝากที่เขาเกลียดยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือนไม่เปลี่ยนแปลง

“พี่คริสเตียน” ทันทีที่เธอลืมตาขึ้นมาเธอก็เห็นใบหน้าเครียดขรึมลอยอยู่ไม่ห่าง เธอเรียกชื่อเขาแล้วนั่นก็ทำให้มือหนาที่แตะลงบนหน้าผากของเธอผละห่างออกไป

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ เอื้อไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบคุณนะคะที่ช่วยเอื้อไว้ แล้วก็ขอโทษที่เอื้อเป็นต้นเหตุให้พี่ถูกคุณลุงทำโทษ” เสียงแหบที่แทบไม่ออกจากลำคอเอ่ยขึ้น เพราะจมน้ำทำให้คอของเธอแสบไปหมด แถมยังเป็นไข้ด้วย ถ้อยคำที่หลุดออกมาจึงเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่เธอก็ยังอยากจะพูดกับเขา อยากจะขอโทษเขา

            “หายแล้วก็ดี แล้วต่อไปก็อย่าเข้าใกล้ฉันอีก และถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องพูดกับฉันด้วย”

            “ทะ...ทำไม”

            “ไม่ต้องถาม ไม่ต้องอยากรู้อะไรทั้งนั้น จำไว้แค่ว่าถ้าไม่อยากเจ็บตัวอีก ก็อย่ามาใกล้ฉัน” เขาเคยพูดแบบนี้มาหลายครั้งแต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่น้ำเสียงของเขาจะจริงจังเท่านี้มาก่อน

            “เอื้อไม่เข้าใจว่า...”

            “ไม่เข้าใจก็ไม่ต้องเข้าใจ แค่ทำตามที่ฉันก็พอ”

            ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยได้เข้าใกล้เขาอีก ไม่ใช่เพราะเธอทำตามที่เขาสั่ง แต่เป็นเพราะเขาเองต่างหากที่ไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้ และในเมื่อการอยู่บ้านหลังเดียวกันมันทำได้ยาก เขาจึงพาตัวเองออกจากบ้านที่เขาควรอยู่ พาตัวเองออกห่างจากครอบครัวของตัวเอง

            เธอได้แต่รอว่าสักวันเขาจะกลับมาอยู่ในที่ที่เป็นของเขา รออยู่นาน รอจนรู้ว่าถ้าเธออยากให้เขากลับมา เธอต้องเป็นฝ่ายไปเอง...

            “มาที่นี่ทำไม” 

            “พะ...พี่กลับบ้านเถอะค่ะ คุณลุงเป็นห่วงพี่มากเลยนะคะ” เสียงตะคอกดังลั่นทำให้อุรัสยาสะดุ้งสุดตัว แม้ว่าจะหวั่นใจต่อแรงอารมณ์ของเขามากเพียงใดแต่เธอก็ยังพูดในสิ่งที่ตั้งใจจะพูดเมื่อเจอหน้าเขาออกมาจนจบ

            “ไม่ใช่เรื่องของเธอ ไปซะ อย่ามากวนฉัน”

            “ถึงพี่จะไม่ชอบหน้าเอื้อ แต่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอคะ”

            “มีแต่ครอบครับจริงๆ เท่านั้นที่ทำแบบนั้นได้ เธอไม่ใช่คนในครอบครัวของฉัน”

            “ถึงจะอยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่เราต่างคนต่างอยู่ก็ได้”

            “แต่ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอแม้แต่วินาทีเดียว”

            “งั้นเอื้อจะไม่ไปยุ่งกับพี่ จะอยู่ให้ห่าง อยู่แบบเงียบๆ จะพยายามไม่ให้พี่เห็นว่าเอื้ออยู่ที่ในบ้านด้วย จะทำตัวเหมือนไม่มีตัวตน”

“หลีกไป”

“เอื้อไม่หลีก”

“ฉันบอกให้หลีกไปไง”

“พี่กลับบ้านเถอะนะคะ”

“ไม่!น้ำเสียงของคริสเตียนห้วน กระด้าง และหนักแน่นด้วยความแน่ใจในสิ่งที่ตัวเองพูด

“แต่นั่นมันบ้านของพี่นะคะ พี่ควรกลับบ้านของพี่ ควรอยู่กับครอบครัวของพี่”

“มันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ”

“เกี่ยวสิคะ มันเกี่ยวกับเอื้อเต็มๆ เลย เพราะเอื้อไง เพราะเอื้ออยู่ที่นั่นพี่ถึงไม่ยอมกลับไปที่บ้าน”

“...”

ความเงียบทำให้อุรัสยารู้คำตอบได้โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องพูดอะไรออกมา เมื่อก่อนเธออาจไม่เคยรู้เพราะยังเด็ก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว เธอโตมากพอจะเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร  และรู้ควรต้องทำอย่างไร เพื่อให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทาง

“เอื้อขอโทษนะคะ เอื้อผิดเองที่เข้ามาอยู่ที่บ้านของพี่ แต่พี่สัญญากับเอื้ออย่างหนึ่งได้ไหม ถ้าวันไหนเอื้อไม่อยู่แล้ว พี่ต้องกลับบ้านนะคะ”

หลังจากบอกเขาไปอย่างนั้น เธอก็เริ่มอ่านหนังสืออย่างหนัก เธอไม่ใช่คนที่เรียนเก่งอะไร แต่เพราะความพยายาม สุดท้ายคนที่เรียนได้แค่พอผ่านอย่างเธอก็ชอบชิงทุนไปเรียนที่ฝรั่งเศสได้

เธอเลือกเรียนบริหารธุรกิจและการจัดการ ทั้งๆ ที่ไม่ชอบงานบริหารเลยก็เพื่อเขา เลือกจากสถานที่เดียวที่เรียกว่าบ้านได้ไปไกลแสนไกลเพื่อให้ชายหนุ่มกลับมาในที่ที่เป็นของเขา เธอหวังว่าการที่เธอจากไปจะทำให้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอเปลี่ยนไป ทว่าเวลาสี่ปีที่ผ่านมามันช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน เขาเคยเกลียดเธออย่างไร ตอนนี้เขาก็ยังเกลียดเธออยู่อย่างนั้น

อุรัสยาวางเท้าลงบนพื้นก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงกว้าง ที่มีร่างหนานอนหลับสนิทอยู่ แสงแดดอบอุ่นยามช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ทำให้ซีกหน้าของเขาเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม

เวลาหลับคริสเตียนดูไร้พิษสงอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของเขาตอนนี้ดูผ่อนคลายในแบบที่หาดูได้ยากหากเจ้าตัวยังตื่นอยู่ ทรงผมที่เซตทรงอย่างที่ทำประจำดูยุ่งเหยิงแต่กลับส่งให้ใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่แล้วดูเซ็กซี่เย้ายวนตา คิ้วหนาสีเดียวกับเส้นผมที่เจ้าตัวมักขมวดมันไว้เสมอถูกคลายออก และมันก็ดูสวยเหลือเกินจนเธออยากจะเอื้อมมือไปลูบมันเล่น

เขาอยู่ใกล้เธอเหลือเกิน ใกล้มากเสียจนเธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาอยู่ตรงนี้ได้ แต่ดูเหมือนยิ่งเธอพาตัวเองเข้าไปใกล้เขาเท่าไร เขาก็เหมือนจะห่างใกล้เธอออกไปมากเท่านั้น เหมือนตอนนี้แค่เอื้อมมือเธอก็แตะเขาได้แล้ว แต่เหมือนกับเขาอยู่อีกโลกหนึ่งเลย

ทำไมกันนะ!?

“อืมมมมม”

เสียงครางเบาๆ ในลำคอ และร่างสูงที่พลิกกายซบหน้าลงกับหมอนนุ่มเพื่อหลบแสงที่สาดส่องเข้ามาในห้องทำให้อุรัสยาสะดุ้งจนเผลอก้าวถอยหลัง เธอจ้องคนบนเตียงอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงหลับสนิท

ตอนนี้เธอยังไม่อยากเผชิญหน้ากับเขา ไม่อยากเผชิญหน้ากับความเกลียดชังที่จะตอกย้ำหัวใจที่มีบาดแผลยับเยินจากเรื่องเมื่อคืนให้ชอกช้ำยิ่งกว่าเดิม และที่สำคัญเธออยากให้คำตอบเขาได้ตอนที่เขาทวงถามหาคำตอบอีกครั้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,111 ความคิดเห็น

  1. #119 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 10:35
    ทำไมถึงเกลียดหนูเอื้อได้ขนาดนั้นมีอะไรเป็นเหตุอ่ะ รึไม่อยากให้เป็นน้องแต่อยากให้เป็นอย่างอื่น ลุ้นๆ
    #119
    0
  2. #118 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 10:34
    ทำไมถึงเกลียดหนูเอื้อได้ขนาดนั้นมีอะไรเป็นเหตุอ่ะ รึไม่อยากให้เป็นน้องแต่อยากให้เป็นอย่างอื่น ลุ้นๆ
    #118
    0
  3. #101 NawaratNawarat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 14:21
    พระเอกใจร้ายมาก
    #101
    0
  4. #92 nut.kukkea Kukkea (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 10:30
    น่าสงสารนางเอก
    #92
    0
  5. #91 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 09:45
    จะตัดสินใจทำอะไรเอื้อ..
    #91
    0