กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 40 : บทที่ 8 ‘หน้าที่’ และ ‘สิทธิ’ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    1 ธ.ค. 63

       

 

 

รรณรสายืนมองประตูที่เพิ่งปิดลงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปทรุดกายลงตรงปลายเตียงอย่างเหนื่อยล้าทั้งกายใจ การเดินทางไกลมาจากประเทศไทย การรับมือกับแม่เลี้ยงของเขาและผู้คนในบ้านหลังนี้ รวมถึงการรับมือกับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาตอนที่เรียกร้องให้เธอทำหน้าที่บนเตียงตามที่ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายพึงทำ ทั้งหมดนั่นกลับไม่ทำให้เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยได้เท่ากับการรับมือกับความรู้สึกของตัวเองที่มันแปลกแยกเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งมันบอกว่าเธอทำถูกแล้วที่ปล่อยให้เขาไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่น เธอกับเขาไม่ควรเกี่ยวข้องกันมากเกินกว่าคำว่าภาระและหน้าที่ แต่อีกส่วนหนึ่งมันกลับบอกว่าเธอกับเขาเกินเลยกันไปเกินกว่าคำว่าภาระและหน้าที่ไปแล้ว และตอนนี้เธอก็มีสิทธิ์อย่างเต็มที่ในตัวเขา

สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นเรื่องที่เธอไม่ได้เตรียมตัวมารับมือกับมัน ข้อตกลงระหว่างเธอกับคุณอบิเกลบางข้อที่เขาไม่รู้ และมีข้อหนึ่งที่บอกว่าหากเธอกับเขาเกินเลยทางร่างกายกัน การหย่าร้างก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น แต่เธอคงรับไม่ได้ที่จะอยู่กินกับผู้ชายที่นอนกับผู้หญิงคนอื่นหลังจากยุ่งเกี่ยวกับเธอไปแล้ว และด้วยเหตุผลนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ตามคุณอบิเกลไม่มีทางรู้ว่าเธอกับเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดึงเธอออกจากห้วงความคิดอันสับสนและชวนให้เจ็บปวด วรรณรสากระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำที่คลออยู่ขอบตาออกไป หญิงสาวลุกจากเตียงไปเปิดประตูแล้วยื่นเพียงใบหน้าออกไปนอกห้อง

“ฉันมาทำความสะอาดค่ะ” โรซาลีแม่บ้านวัยสี่สิบกว่าๆ เอ่ยขึ้นทันทีที่เป็นหน้าเธอ

“ต่อไปไม่ต้องมาทำความสะอาดห้องนี้นะคะ ฉันจะเป็นคนทำเอง”

“แต่ว่ามันเป็นหน้าที่ของฉัน”

“ไม่มีแต่ค่ะ”

“งั้นขอฉันไปเอาเสื้อผ้าไปซักนะคะ”

“วันนี้ยังไม่ต้องค่ะ พอดีฉันไม่สบายนิดหน่อยไม่อยากให้ใครกวน” วรรณรสาว่าพลางปิดประตูใส่หน้าโรซาลีทันที

เธอจะปล่อยให้โรซาลีเอาเสื้อผ้าพวกนั้นไปได้ยังไง โรซาลีแสดงตัวอย่างชัดเจนว่าเป็นฝ่ายไหนตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่พอริชาร์ดประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธออยู่ในที่นี่ในฐานะอะไรและท่าทางพะเน้าพะนอเสแสร้งที่เขาแสดงให้คนในบ้านเห็น อีกฝ่ายก็มีท่าทีที่อ่อนลง แม้ว่าไม่ได้นอบน้อมแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีแข็งกร้าวเหมือนเช่นแรกๆ ในขณะที่หลายคนที่ไม่ได้อยู่ฝ่ายรัชนีฉายแต่ก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเธอเพราะกลัวจะโดนไล่ออกก็เป็นมิตรมากขึ้น เธอไม่อยากให้รอยลิปสติกสีสดและกลิ่นหล้าเหม็นหึ่งทำให้ทุกอย่างที่กำลังไปได้ดีพังลง

 

         สงสีส้มทองถูกกลืนหายไปในความมืดมิดพร้อมกับพระอาทิตย์กลมโตที่ลับหายไปตรงขอบฟ้า แสงไฟบนท้องถนน ตึกสูงระฟ้า ร้านอาหาร และต่างๆ นานา ถูกเปิดขึ้นไล่เลี่ยกันจนกลายเป็นผืนไฟระยิบระยับขนาดใหญ่

         เสียงครืดคราดของโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ถูกตั้งสั่นไว้ครูดไปกับโต๊ะทำงานเพียงครู่เดียวก่อนที่เจ้าของจะหยิบมันขึ้นมากดรับ

         “อืม” เบลซส่งเสียงตอบรับในลำคอก่อนจะอ้อมโต๊ะทำงานของตัวเองที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับโต๊ะของเลขาสาวสวยอย่างเมลิสซ่าที่ยังไม่เลิกงานเพราะผู้เป็นนายยังนั่งทำงานอยู่ในห้อง ตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ที่ยังเงียบสนิทราวกับไม่มีคนอยู่ในห้อง

         บอดี้การ์ดหนุ่มที่ควบหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัว ยกมือขึ้นเคาะประตูแล้วผลักมันเข้าไปทันทีที่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“รถมาจอดรอแล้วครับ” เบลซรายงานเมื่อนัยน์ตาของผู้เป็นนายละจากเอกสารขึ้นมามองหน้าเขา

“ไปไหน”

“เลยเวลาเลิกงานมาหลายชั่วโมงแล้วครับ”

“งานฉันยังไม่เสร็จ ขอกาแฟให้ฉันแก้วหนึ่ง แล้วก็บอกเมลิสซ่าให้กลับไปก่อนได้เลย”  ริชาร์ดพูดกับคนสนิท ก่อนจะหลุบตาลงมองเอกสารตรงหน้าต่อเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าการสนทนาครั้งนี้ได้จบลงแล้ว

เสียงประตูเบาๆ ที่ปิดลงทำให้ริชาร์ดพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมา เขาละสายตาจากตัวอักษรตรงหน้าแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หมุนมันให้ไปยังอีกฝั่งหนึ่งที่เป็นกรอบหน้าต่างทรงโค้งขนาดใหญ่และทอดสายตาไปยังแสงไฟยามวิกาลของมหานครนิวยอร์กมหานครเอกของโลก

          เขารู้ดีว่าช่วงเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะดื่มกาแฟนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่แทบจะไม่มีเอกสารให้เขาเซ็นแล้ว เพราะวันทั้งวันเขาทุ่มตัวเองลงไปในงานอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้ตัวเองจดจ่ออยู่กับสิ่งเดียวจนไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่น และเวลานี้เขาควรจะไปนั่งจิบไวน์ หรือแอลกอฮอล์ที่แรงกว่านั้นเพื่อรอให้เวลาผ่านเลยไปก็ได้ หรือไม่ก็หาสาวๆ สักคนมาขึ้นเตียงด้วยแบบเมื่อวาน แต่เขารู้แล้วว่ามันไม่มีประโยชน์ เขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแบบนั้นเลยสักนิด แถมเมื่อวานเขายังต้องจ่ายเงินให้ผู้หญิงคนนั้นสูงริบทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำงานของเธออย่างที่ควรทำ


เย็นๆ เจอกันอีกตอนเด้อ
รอได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #887 Vilai9 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 19:45
    รออยู่จ้า
    #887
    0
  2. #886 แซม (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 13:29

    สูง "ลิบ" นะคะ ไม่ใช่ สูง "ริบ"

    #886
    0
  3. #885 pookpook502 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 10:23
    รออค่ะ
    #885
    0
  4. #592 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:22
    ไปหาแหวนแต่งงานให้ใส่แน่

    #592
    0
  5. #591 จินห์จุฑา, กนกนุช (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:17
    มีความหวง มีความนิ่งกลบเกลื่อนนะคะ ^^
    #591
    0
  6. #590 saysamornmorn1 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:07
    ไปฮันนีมูนรึเปล่าคะ
    #590
    0