กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 41 : บทที่ 9 มิสเดชากูล (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    1 ธ.ค. 63


         กือบสามอาทิตย์แล้วที่กิจวัตรของเธอเป็นอะไรที่วนเวียนซ้ำๆ อยู่แค่การตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาทำอาหาร ร่วมโต๊ะอาหารโดยมีเคธีนั่งอยู่ด้วยและพยายามเสแสร้งว่าเธอกับเขารักกันปานจะกลืนกินตลอดมื้อเช้า หลังจากนั้นริชาร์ดก็ออกไปทำงานแล้วก็หายไปทั้งวันและอีกค่อนคืน

ส่วนเธอก็ทำงานทั้งวัน อะไรก็ได้หนักๆ ให้ตัวเองเหนื่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้หลับเป็นตายในคืนนั้น มันได้ผลบ้างไม่ได้ผลบ้างแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย และหลังจากที่เธอคุยกับเขาในวันนั้น เธอกับเขาก็พูดกันแทบจะนับคำได้ แต่มันก็ทำให้เสื้อผ้าของเขามีสภาพดีขึ้นแม้ว่าบางวันจะมีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีรอยลิปสติกให้เห็นอีก แต่เวลาการกลับของเขาก็ดึกขึ้นทุกวันจนวันหลังๆ กลายเป็นเกือบย่ำรุ่ง

ช่องว่างระหว่างเธอกับเขาถูกขยายกว้างขึ้นและความอึมครึมก็ลอยอบอวลอยู่รอบกายทุกครั้งเมื่อเธอกับเขาต้องเผชิญหน้ากัน

“ไงจ๊ะ ตอนนี้หล่นจากตำแหน่งเมียสุดที่รักเป็นคนรับใช้แล้วเหรอ”

เสียงเย้ยหยันที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้วรรณรสาที่กำลังขุดหลุมเพื่อลงต้นไม้อย่างเอาเป็นเอาตายและเหม่อลอยต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอา เธอลุกขึ้นเต็มความสูงเดินไปเปิดน้ำล้างมือแล้วตั้งใจจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่อีกฝ่ายก็เอาตัวเองเข้ามาขวางทางไว้

“ไม่กี่วันสามีก็เบื่อจนไม่กลับบ้านกลับช่อง อีกไม่นานก็คงต้องระเห็จออกจากบ้านหลังนี้แทบไม่ทันสินะ”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้เรื่องนี้มาจากใคร แต่คุณริคก็กลับมาบ้านทุกวันนี่คะ” วรรณรสาปั้นสีหน้าให้ราบเรียบและตอบอีกฝ่ายกลับไปด้วยสีหน้าแววตาที่นิ่งเฉย

“แต่ก็ย่ำรุ่ง ในสภาพยับยุ่ง แล้วเมียที่บ้านทำอะไร ตากแดดขุดดิน ทำความสะอาดบ้านราวกับคนใช้” รัชนีฉายว่าด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันพลางกระตุกมุมปากขึ้นเยาะ

ตอนแรกเธอไม่เชื่อว่าริชาร์ดจะรักหญิงสาวตรงหน้าจริงๆ เพราะมันคงบังเอิญเกินไปที่วรรณรสาจะเข้ามาหลังจากจากเกิดเรื่องริชาร์ดโดนเธอวางยาไม่กี่วัน แต่พอเห็นการปกป้องอย่างแข็งกร้าวที่ริชาร์ดมีต่อผู้หญิงคนนี้ และเธอก็จำได้ดีว่าเด็กหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยงของเธอเกลียดผู้หญิงแค่ไหน หลังจากอกหักจากผู้หญิงคนหนึ่ง ริชาร์ดก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอย่างจริงจังอีกส่วนมากก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราว แต่เขากลับยอมรับผู้หญิงคนนี้เข้ามาในบ้านและยอมรับอย่างหนักแน่นว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอตอนนี้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และทั้งหมดนั่นก็เกือบทำให้เธอเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่าริชาร์ดกับวรรณรสารักใคร่ชอบพอกันจริงๆ

ทว่าเพียงไม่กี่วันริชาร์ดก็กลับไปทำตัวแบบเดิม แล้วปล่อยให้เมียที่ดูเหมือนรักนักรักหนาทำงานของคนใช้งกๆ แบบนี้ บางทีเรื่องนี้อาจมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนลึกอยู่อย่างที่เธอคาดไม่ถึง หรือไม่ก็แค่ความหลงผิดชั่วครั้งชั่วคราว

มันทำให้ความหวังริบหรี่ที่จะทำให้อดีตเพื่อนรักอย่างนฤมลเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเพราะต้องเสียลูกชายให้กับลูกสาวของคนที่เคยแย่งสามีของมันมาได้ แล้วหลังจากที่รินรณีได้เป็นเมียของริชาร์ด ทรัพย์สมบัติที่เคยพลาดมือไปแล้วครั้งหนึ่ง สุดท้ายก็จะกลับมาเป็นของเธออยู่ดี

“เท่าไรล่ะ” รัชนีฉายบิดปากแล้วเอ่ยขึ้น

สายตาของอีกฝ่ายมองสภาพเลอะดินของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลนแบบที่ทำให้วรรณรสาต้องเม้มปากแน่น

“อะไรคะเท่าไร”

“จำนวนที่เธออยากได้แลกกับชื่อเธอในเอกสารใบนี้”

“ถ้าอย่างนั้น เอาไว้ให้หย่าแล้วค่อยว่ากันอีกทีละกันนะคะ ตอนนี้รินขอตัวจะไปเก็บของ” คำพูดของรินรณีก่อนทิ้งให้เธอหัวเดียวกระเทียมลีบผุดขึ้นมาในความคิด และแม้ไม่อยากง้อลูกสาวที่ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก เพราะคนเดียวที่จะทำให้เธอได้สิ่งที่ต้องการก็คือรินรณี

วรรณรสาหลุบตาลงมองเอกสารที่ถูกยื่นมาข้างหน้าเพียงแวบเดียวก่อนจะช้อนตาขึ้นสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ 

“ฉันกับคุณริชาร์ดยังรักกันดีอยู่ เอาเอกสารของคุณกลับไปเถอะค่ะ”

“รักกันดีอยู่ แล้วไหนล่ะสามีของเธอ”

“ฉันคงไม่ต้องบอกเหตุผลคนนอกอย่างคุณหรอกมั้งค่ะ ว่าทำไมคุณริชาร์ดต้องกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ เพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของสามีภรรยา”

         “คิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ! ฉันให้สองเท่าที่เธอได้อยู่ตอนนี้ รับข้อเสนอของฉันซะ”

“เอาอย่างนี้นะคะคุณรัชนีฉาย ฉันขอบอกไว้ก่อนว่าทั้งหมดไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด และถ้าสมมติว่ามันเป็นอย่างที่คุณคิด และหากฉันรับข้อเสนอของคุณ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าคุณจะมีเงินจ่ายไหม เพราะเท่าที่รู้เงินก้อนที่คุณได้จากการขายลูกสาวในไส้อย่างไร้สำนึกของความเป็นแม่มันหมดไปตั้งนานแล้ว ส่วนเงินที่คุณได้จากคุณริชาร์ดเพื่อเอาไว้ใช้จ่ายรายเดือนก็แทบจะไม่พอกับการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยของคุณด้วยซ้ำ ถึงเรื่องระหว่างฉันกับคุณริคจะเป็นอย่างที่คุณกล่าวหา ฉันก็ไม่โง่พอจะรับข้อเสนอของคุณหรอกค่ะ ย้ำอีกครั้งนะคะมันแค่เรื่องสมมติ”

“อีบ้า คอยดูนะฉันจะทำให้แกกระเด็นออกจากบ้านหลังนี้โดยไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง” ดวงตารัชนีฉายวาววับอย่างแค้นใจ

“ก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าคนที่อยู่ที่นี่ในฐานะสะใภ้ที่สามีเสียไปนานมากแล้ว กับสะใภ้ที่สามีมีอำนาจสูงสุดในบ้านหลังนี้ใครจะกระเด็นออกจากบ้านไปก่อนกัน” ในเมื่ออีกฝ่ายสาดคำร้ายกาจใส่เธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอายุที่มากกว่าของอีกฝ่าย แล้วตอบโต้กลับไปด้วยถ้อยคำเจ็บแสบไม่ต่างกัน

“แก!” เสียงห้วนแหลมตวาดลั่นพร้อมกับมือขวาที่เงื้อขึ้น

วรรณรสาที่ตั้งรับไว้ก่อนแล้วก็ยกมือขึ้นเช่นกันพร้อมกับขู่อีกฝ่ายเสียงเย็น “อย่าดีกว่าค่ะ เพราะคุณมีมือฉันก็มีมือเหมือนกัน”

“แกกล้างั้นเหรอ”

“ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ต้องใช้ความกล้าแม้แต่นิดเดียวคุณจะเชื่อไหมล่ะคะ ถ้าไม่เชื่อจะลองดูก็ได้ค่ะ” วรรณรสาว่าพลางคลี่ยิ้มบางๆ ให้คนตรงหน้า เป็นยิ้มเย็นยะเยือกที่ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งได้

“แก! แก!

“จะด่าอะไรก็ด่าอย่ามัวแต่อ้ำอึ้งมันเสียเวลา แต่ถ้าไม่ด่าแล้วฉันขอตัวนะคะ” วรรณรสาว่า พ่นลมหายใจ และเป็นฝ่ายถอยมาเองเพราะกลัวว่าเธอจะทำให้อีกฝ่ายเส้นเลือดในสมองแตกตายเสียก่อน

-----------------------

ต้นฉบับที่ลงให้อ่านอาจจะมีคำผิดบ้างนะคะ ขอบคุณนักอ่านที่ทักท้วงเข้ามา 

ตอนนี้เหมยกำลังให้คนตรวจคำผิดอยู่ค่ะ ตรวจเสร็จ จัดอาร์ต แล้วเหมยจะรีบอัปอีบุ๊กให้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #888 7750778 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 21:28

    รอ e book คะ กำลังสนุกๆๆๆ
    #888
    0
  2. #611 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:36
    ก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของ...บอกเค้าไปสิเฮีย...
    #611
    0