เล่ห์ร้ายร่ายรัก

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 คืนแรกในคฤหาสน์เคนตัน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    19 พ.ค. 61

         


          “นายน่าจะรู้นะว่านี่มันก็โมงกี่ยามแล้ว”

        “นี่เพิ่งจะเลยสี่ทุ่มมาไม่กี่นาทีเอง อย่าบอกนะว่าเพลย์บอยอย่างนายเปลี่ยนพฤติกรรมใหม่ เลิกดื่มเหล้าเคล้านารีมาเป็นดื่มนมแล้วเข้านอนแต่หัวค่ำ”

        “นายมีเรื่องอะไรจะพูดก็รีบพูดมา ไม่งั้นฉันจะวางสาย” พูดจบแมทธิวก็แทบจะกดวางสายทันที ถ้าปลายสายไม่ท้วงมาเสียก่อน

        “โอเค โอเค เข้าเรื่องก็ได้ ฉันเพิ่งมาถึงเมืองไทยวันนี้ ไปดื่มกันหน่อยไหม”

        “แก่เพิ่งมาถึง ไม่เหนื่อยหรือไง ไปนอนเลยไป” ปกติการคำชักชวนของฌอน วิลฟอร์ด เป็นอะไรที่น่าอภิรมย์สำหรับเขามาก แต่ ณ เวลานี้กลับไม่ใช่ มันเป็นอะไรที่น่ารำคาญและน่า หงุดงิดจนถึงขีดสุด ในเมื่อเขามีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าการออกท่องราตรีกับเพื่อนที่รู้ใจและสาวสวยแปลกหน้าอีกสักสองสามคน

        “อะไรของนายวะ เพื่อนฝูงอุตส่าห์โทรชวนทั้งที แล้วฉันเป็นคนชวนนายนะโว้ย ฉันเหนื่อย นายไม่ได้เหนื่อยสักหน่อย มากินเหล้าเป็นเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องบุกมาลากตัวนายถึงบ้าน”

        “เออ เออ ก็ได้ เดี๋ยวฉันไป” แมทธิวตอบรับอย่างเสียไม่ได้ เขารู้ว่าไอ้เพื่อนบ้านี่มันพูดจริงทำจริง ซึ่งอีกฝ่ายคงบุกมาลากคอเขาถึงบ้านจริงๆ ถ้าเขาไม่ยอมไปตามคำชวน  

ซึ่งดูเหมือนปลายสายจะยังไม่พอใจคำตอบรับส่งๆ ของเขา ถึงได้ถามขึ้นอีกครั้ง

“แน่นะโว้ย”

        “บอกว่าจะไป ก็ไปสิ”

        “นั่นแหละ ใช่เลยเพื่อน แล้วจะจัดสาวสวยแบบที่ชอบไว้ให้ แบบสามสี่ยิบสี่สามสิบห้า”

        “อืม”

แมทธิวตอบรับในลำคอ ก่อนจะกดวางโทรศัพท์พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาหนักหน่วงเพื่อระบายความหงุดหงิด ความจริงเขาไม่ได้อยากไปเลยสักนิด เขาอยากอยู่ใช้สิทธิ์กับของที่เขาจ่ายเงินซื้อมาในราคาแพงระยับเสียมากกว่า

แมทธิวยัดมือถือลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะหันกลับมาสนใจร่างบางที่หอบหายใจถี่รัวจากการต้องออกแรงดิ้นรนเป็นเวลายาวนาน เพราะตั้งแต่เขาเริ่มคุยโทรศัพท์จนถึงตอนนี้ หญิงสาวก็ยังไม่หยุดดิ้นเพื่อหาอิสระให้กับตัวเอง

 สามสี่ยี่สิบสี่สามสิบห้างั้นเหรอ เขาจะสนใจทำไมในเมื่อเขามี สามสิบห้า ยี่สิบสาม สามสิบห้า อยู่ตรงหน้า

เขากระชากร่างบางเจ้าของทรวดทรงสามสิบห้า ยี่สิบสาม สามสิบห้าเข้ามาในอ้อมกอด กลิ่นหายหอมกรุ่นโชยเข้าจมูกจนอดไม่ได้ที่จะสูดดมความหอมนั้นเข้าปอดด้วยการกดริมฝีปากได้รูปลงบนแก้มนวลแรงๆ และสิ่งที่เขาได้กลับมาคือการถลึงตามองอย่างไม่พอใจและใบหน้าหวานที่ง้อง้ำ แต่แทนที่จะทำให้เขารำคาญหรือไม่พอใจกับการหวงตัวจนเกินเหตุของสาวเจ้า กลับทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นจนรอยยิ้มทรงเสน่ห์เผยกว้างบนริมฝีปากและเลยไปจนถึงดวงตาคู่คม

“เดี๋ยวเราค่อยมาต่อกันนะ! ผมรู้ว่าคุณก็ต้องการมันไม่ต่างจากผม”

ชายหนุ่มเอ่ยชิดริมฝีปากสีสวย นัยน์ตาสีน้ำตาลทองหลุบลงมองมันอย่างสุดแสนเสียดายก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมนหนักๆ ก่อนจะเลยลงมาที่ริมฝีปากอิ่ม แล้วผละออกจากร่างนุ่มนิ่มอย่างรวดเร็วเพราะกลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว จากนั้นร่างสูงก็สาวเท้าออกจากห้องนอนที่ยกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

        พีชยาจ้องประตูที่ปิดลงอย่างไม่ละสายตา เมื่อเห็นว่าเสียงที่หน้าประตูเงียบไปแล้ว ร่างบางก็วิ่งไปที่ประตูห้อง แต่ยังไม่ทันได้ล็อกประตู ประตูที่ปิดไปแล้วก็เปิดออกใหม่ด้วยฝีมือของคนที่เพิ่งออกไป ร่างบางผงะถอยห่างจากประตูทันทีด้วยความตกใจ

        “คุณว่าห้ามล็อกประตู...เด็ดขาด!” สั่งเสร็จ แมทธิวก็ปิดประตูห้องลงอีกครั้ง

        พีชยาไม่รู้ว่าแมทธิวคิดได้ยังไงว่าเธอจะฟังคำสั่งของเขา แต่ขอบอกว่าเขาคิดผิดแน่นอน เพราะทันทีที่แน่ใจว่าร่างสูงคงไม่กลับมาอีกแน่ๆ เธอก็จัดการล็อกประตูห้องทันที หญิงสาวหันหลังพิงประตูห้องก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตหลับลง หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงไม่ยอมลดจังหวะลง ใบหน้าเนียนแดงซ่านเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน...

สัมผัสของแมทธิว เคนตัน ช่างร้ายกาจนัก แม้เจ้าตัวจะจากไปแล้วแต่ก็ยังไม่วายทิ้งรอยสัมผัสที่ยังร้อนผ่าวเอาไว้ ราวกับว่าสัมผัสนั้นมันจะติดตรึงอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต...


^...................^


 

                ายในคลับหรูอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา...

แมทธิวหมุนแก้วในมือไปมาด้วยความหงุดหงิด เหล้าราคาแพงถูกเมินเหมือนสิ่งไร้ค่า และแม้ว่าข้างกายของเขาจะมีสาวสวยหุ่นเซ็กซี่คลอเคลียอยู่ข้างๆ แต่เขากลับไม่มีท่าทีว่าจะสนใจ และทั้งๆ ที่สาวสวยข้างกายแทบจะเปลื้องผ้าออกเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาด้วยซ้ำ ทว่าหญิงสาวที่เขาจินตนาการว่ากำลังเปลื้องผ้าอยู่ตรงหน้ากลับเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

‘บ้าฉิบ คุณทำอะไรกับผมกันแน่พีชยา’ แมทธิวคิดอย่างหงุดหงิด ก่อนจะสาดเหล้าในมือลงคอทีเดียวจนหมดแก้ว

        “เฮ้! นายเป็นอะไรของนายวะแมท” ฌอน วิลฟอร์ดเอ่ยทักเพื่อนรักที่นั่งหน้าเครียด ไม่สนใจสาวสวยข้างกายที่เขาหามาอภินันทนาการ ทั้งที่สวยสวยทั้งยั่ว ทั้งยวน จนแทบจะขึ้นไปเกยบนตักอยู่แล้ว

        “ไม่มีอะไร!” แมทธิวตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปสนใจแก้วว่างเปล่าในมืออีกครั้ง

        “ไม่มี! ไม่มีแล้วทำไมทำหน้าเบื่อโลกแบบนั้นวะ”

        “กินๆ ไปเถอะน่า เหล้าในมือน่ะ รีบกิน รีบเมาจะได้รีบๆ กลับ”

        “เฮ้ย! ที่บ้านนายมีอะไรดีนักหนาวะ ตอนชวนก็ไม่อยากมา พอมาถึงก็อยากกลับแต่บ้าน” สายตาของคนถามเต็มไปด้วยความคลางแคลงสงสัย

        “อย่าพูดมากน่า นายชวน ฉันก็มาแล้ว จะเอายังไงอีก”

แมทธิวว่าพลางปัดมือของสาวสวยข้างกายที่อาจหาญปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกแล้วส่งมือเข้าไปลูบไล้แผงอกซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่กว่าจะได้มาต้องออกกำลังกายอย่างหนักออกอย่างไม่ถนอมน้ำใจจนสาวข้างกายไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นสายตาคมเฉียบวาวโรจน์ที่เขาใช้ตวัดมอง สาวสวยก็ถึงกับหน้าซีด หญิงสาวรีบลุกขึ้น ก้าวถอยห่างจากเขาอย่างรวดเร็ว

        “พฤติกรรมของนายมันน่าสงสัยนี่หว่า หรือมีอะไรซ่อนอยู่ที่บ้าน วันหลังฉันคงต้องไปบ้านนายบ้างแล้วเผื่อจะได้รู้ว่าอะไรที่ทำให้คนอย่างแมทธิว เคนตัน ไม่อยากออกจากบ้าน ไม่สนใจเหล้าราคาแพง และที่สำคัญไม่สนแม้แต่สาวสวยหุ้นเซ็กซี่”

ฌอนมองเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมองตามร่างอวบอิ่มของหญิงสาวที่ล่าถอยไปเพราะเจอสายตาพิฆาตของแมทธิว อย่างเสียดาย

        “ฉันไม่ให้ไป!” แมทธิวตะคอกเสียงดังอย่างลืมตัว แต่เมื่อเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าเขาก็รู้ว่าตัวเองพลาดไปถนัดใจ

“นายจะไปทำไม ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก” คนที่เสียการควบคุมตัวเองไปชั่วขณะรีบลดน้ำเสียงของตัวเองให้กลับมาในโหมดเรียบนิ่งเหมือนปกติ แต่มันคงไม่ทันเสียแล้วเพราะตอนนี้ใบหน้าไอ้คนรู้ทันมันกำลังบอกเขาว่า ‘ไม่ทันแล้วโว้ยแมทธิว เคนตัน เตรียมเปิดบ้านตอนรับฌอน วิลฟอร์ดไว้เลย เพราะฉันจะไปบ้านนายแน่ๆ’

        ฌอน วิลฟอร์ด กับเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนมาวิทยาลัย ด้วยความที่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน ทำให้เขาและฌอนสนิทกันอย่างรวดเร็ว และถ้าไม่สนิทกันจริงๆ จะไม่มีใครรู้ว่านักธุรกิจชื่อดังอย่างฌอน วิลฟอร์ดจะขี้เล่น และแสนจะกวนโทสะได้ขนาดนี้ ใครต่อใครอาจมองว่าฌอนกับเขาไม่ต่างกัน เงียบขรึม จริงจังกับงาน จนประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังชอบเปลี่ยนสาวสวยข้างกายไม่ซ้ำหน้าเหมือนกัน แต่สำหรับเขาไม่ไอ้เพื่อนคนนี้มันกวนโทสะอย่างที่ไม่มีใครทำให้เขาหงุดหงิดและหลุดการควบคุมได้มากเท่านี้มาก่อน และตอนนี้สายตาของฌอน วิลฟอร์ดทำให้แมทธิวอดคิดไม่ได้ว่า ไอ้เพื่อนคนนี้มันรู้ทันจนน่ารำคาญจริงๆ

        “นายมีธุระสำคัญอะไรกับฉันหรือเปล่า ถ้าไม่มีฉันกลับก่อนนะ” แมทธิวไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย เมื่อพูดจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วก้าวจากไปทันที โดยมีเสียงโวยวายของคนที่เขาทิ้งไปกลางคันไล่หลัง

        “เฮ้ย! อะไรของนายวะ” คนโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวสบถออกมาอย่างไม่เข้าใจ แต่ดูเหมือนคนที่เขาถามจะไม่อยู่ตอบคำถามของเขาแล้ว เขาจึงหันไปถามคนที่ตามอารมณ์ของเจ้านายไม่ทันแทน

“แจสเปอร์เจ้านายนายเป็นอะไรวะ มีอะไรซ่อนอยู่ที่บ้านหรือเปล่า ไอ้หมอนั่นถึงร่ำร้องแต่จะกลับบ้านอย่างเดียว”

“ผมว่าถ้าคุณฌอนอยากรู้ ไปดูเองดีกว่าครับ ผมไม่กล้าบอกเดี๋ยวโดนบาทาคุณแมทธิว ยิ่งหนักๆ อยู่ด้วย อีกอย่างผมยังไม่อยากตาย ยิ่งตายด้วยฝีมือของคุณแมทธิวด้วยแล้วไม่เอาดีกว่าครับเดี๋ยวศพไม่หล่อ ผมไปก่อนนะครับ”

แจสเปอร์พูดด้วยท่าทางขยาด แล้วรีบวิ่งตามร่างสูงของผู้เป็นนายที่เดินลิ่วๆ ออกจากไนต์คลับหรูด้วยความเร็วที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนให้ทัน

“ฉันไปแน่!” นั่นคือสิ่งที่ฌอน วิลฟอร์ดพำพึมกับตัวเอง

ไม่ว่าจะหาเวลาว่างได้ยากแค่ไหน แต่เขาคงต้องหาเวลาไปป่วนคฤหาสน์เคนตันเร็วๆ นี้เสียแล้ว

 

 

 

E-book เร็วๆ นี้ค่ะประมาณสิ้นเดือนนี้หรือต้นเดือนหน้า

กำลังทำอยู่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,511 ความคิดเห็น

  1. #4019 RukSuwapat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 22:21
    รอค่าาา 😄
    #4,019
    0
  2. #74 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 22:58
    อยากจิร้องไห้สงสารนางเอกมากกกก
    #74
    0