[FicVIXX]The Danger Mafia รักอันตรายนายเลือดเย็น [LeoN]

ตอนที่ 2 : ตอนที่1 ความสุขที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ส.ค. 59







1

ความสุขที่หายไป…..

 

15ปีต่อมา

 

นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วที่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่อยากจำนักในวันเกิดอายุครบ10ปีนะผม หลังจากที่หนีออกมาครั้งนั้นพวกผมก็ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆอยู่หลายเดือน จนมาอยู่ที่นี่ ที่นี่ทั้งสงบและไม่ค่อยมีอะไรกวนใจนัก พวกผมต้องหาทั้งโรงเรียนใหม่ บ้านใหม่โดยใช้เงินของพี่วอนโฮและพี่มินฮยอกจนได้บ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่ง เราหนีออกมาไกลมาก ไกลจากที่บ้านของพวกเรามาก ไม่ใช่สิ ที่ๆเต็มไปด้วยเลือดสิถึงจะถูก พวกเราอยู่จนมั่นใจว่าเราปลอดภัยจนตัดสินใจอยู่ที่นี่ หาโรงเรียนใกล้บ้านเรียน จากที่ไม่เคยทำงานหนักๆก็ต้องทำ ทั้งพี่วอนโฮและพี่มินฮยอกเคยบอกว่าไม่ต้องทำหรอก แต่คิดหรอว่าพวกผมจะให้พี่ชายที่ดูแลเรามาตั้งแต่เด็กลำบากมากกว่านี่ไม่ได้ พวกเราถึงแม้ว่าจะช่วยพวกเขาไม่ได้มาก แต่ก็ขอให้ได้ช่วยซักนิดก็ยังดี ตอนนี้ผมเรียนจบมหาลัยคณะบริหารเรียบร้อยแล้ว แจฮวานก็เพิ่งเรียนจบในคณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนตร์และภาพนิ่ง ส่วนฮงบินกำลังจะจบในสาขาการแสดงล่ะ วันนี้ก็เป็นวันรับปริญญาของเขา แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะจบในสาขาที่ชอบแต่ก็มาช่วยงานผมที่ร้านกาแฟเล็กๆใกล้ๆโรงเรียนมัธยมแถวบ้านอยู่ดี เฮ้อ... แล้วตอนนี้ผมและแจฮวานกำลังรอฮงบินออกมาจากหอประชุมอยู่

 

พี่ฮักยอน!!! พี่แจฮวาน!! เค้ากลับมาแล้ววววว

 

เป็นไงตัวแสบของพี่ ดีใจด้วยที่เรียนจบน้าาาาาา แจฮวานรีบวิ่งไปกอดฮงบินด้วยวความยินดี น่ารักกันจนผมอดยิ้มไม่ได้เลย

 

พี่ว่าเรากลับบ้านดีกว่า ไปหาพี่วอนโฮกับพี่มินฮยอกกัน

 

ครับ/โอเค

 

ผมที่เป็นคนขับก็ไม่ค่อยได้ตอบกลับผมน้องๆที่หยอกล้อกันอยู่เบาะหลังเท่าไร ระหว่างขับรถกลับบ้านผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ก็คงคิดไปเอง เมื่อมาถึงบ้านทุกคนก็ลงจากรถ แต่ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไรกับการกลับบ้านครั้งนี้ผมจึงไปจับแขนน้องทั้งสองด้วยความระมัดระวัง เพราะเมื่อตอนเด็กผมถูกฝึกเรื่องการต่อสู้และไหวพริบกับพ่อบ่อยๆ แต่ตอนนี้ฝึกกับพี่วอนโฮแทน น้องๆก็เหมือนกันแต่ไม่บ่อยเท่าผม


แจฮวาน ฮงบิน รอพี่อยู่หน้าบ้านนะ อย่าไปไหน

 

ทำไมล่ะครับพี่ แจฮวานถามผมด้วยความสงสัย

 

พี่สังหรณ์ใจไม่ดีเลย รอพี่อยู่ตรงนี้ อย่าไปไหน เข้าใจมั้ย


แจฮวานและฮงบินรับคำผมแล้วผมจึงเดินเข้าไปในรั้วบ้าน


แอ๊ด.....


ผมค่อยๆเปิดประตูและเดินเข้ามาในบ้าน สิ่งแรกที่รู้สึกคือกลิ่นคาวเลือดส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ถึงแม้พี่วอนโฮกับพี่มินฮยอกจะพูดอยู่เสมอว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ก็อย่าร้องไห้ จงเข้มแข็งแล้วเดินหน้าต่อไป ถึงผมจะฟังคำพูดนั้นอยู่ทำวันแต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงมันก็คงรับไม่ได้อยู่ดี

 

ผมค่อยๆหยิบมีดพกที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา  ผมมองเห็นรอยเลือดตรงบันไดบ้านขึ้นไปชั้นสองจึงค่อยๆเดินอย่างเงียบที่สุดแล้วรอยเลือดก็ไปหยุดที่ห้องนอนของพี่วอนโฮกับพี่มินฮยอก ผมหยุดอยู่ตรงหน้าประตูแล้วค่อยๆเปิดประตูเข้าไป แต่เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปก็เห็นพี่วอนโฮกับพี่มินฮยอกถูกมัดอยู่


พี่วอนโฮ!! พี่มินฮยอก!!”

 

ผมรีบวิ่งเข้าไปหวังจะแก้เชือกแต่พี่มินฮยอกที่ยังพอมีสติกลับส่ายหน้า

 

คะ.....คุณหนู....ครับ.....พาน้องๆ....หนะ....หนีไป....เร็ว.....

 

ทำไมครับ!! เกิดอะไรขึ้น!!”

 

เจ้า....นั้น.....มันกลับมา....มันหาพวกเราเจอ...แล้ว...

 

ทันทีที่พี่มินฮยอกพูดจบก็เกิดเสียงเอะอะที่หน้าบ้าน

 

เฮ้ย!! พวกแกเป็นใคร!! ปล่อยน้องฉันนะ!!’

 

พี่แจฮวาน!! ช่วยด้วย!!’

 

แจฮวาน!! ฮงบิน!!”

 

มื่อผมได้ยินเสียงของน้องชายผมก็รีบวิ่งออกมาที่หน้าบ้านทันที แต่สิ่งที่ผมเจอคือชายที่มีดวงตาเรียวคมที่ผมจำฝั่งใจ ตาคู่นี้มีแค่เจ้านั้นคนเดียว!!

 

แก!!......”

 

สวัสดีฮักยอน ฉันจองแทคอุน ฉันดีใจนะที่หาเธอเจอซักที

ต่อค่ะ


 ผมจ้องคนที่ชื่อแทคอุนเขม็ง มองผ่านด้านหลังของเขาไปเห็นแจฮวานกับฮงบินที่สลบไปแล้วโดนหิ้วปีกอยู่

 

ปล่อยน้องฉันซะ


ไม่ได้หรอก....

 

ทำไม

 

พวกเขามีคนที่อยากเจอเหมือนกัน

 

ใคร....

 

“……..”

 

ฉันถามว่าใคร!! ไม่ได้ยินรึไง!!”

 

ไอ้เจ้าหน้าตายนี่มันยั่วโมโหผมซะจริง พูดยาวๆไม่เป็นรึยังไง

 

ฉันไม่สามารถบอกเธอได้....

 

“………..”

 

เธอต้องไปอยู่กับฉัน ฮักยอน.....

 

พรึ่บ!!

 

เฮ้ย!! จะทำอะไร ปล่อยฉันนะ!!”

 

ผมถูกพวกชายชุดดำที่มาอยู่ข้างหลังตอนไหนก็ไม่รู้และถูกยึดมืดพกไป ผมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการจับตัวแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะขนาดร่างกายจนมีผ้าเช็ดหน้ามาปิดจมูกและปากของผม

 

หลับซะนะ ฮักยอน....

 

นั้นเป็นเสียงสุดท้ายของแทคอุนก่อนที่ผมจะหลับไป......

 

 

 

‘Taekwoon’

 

หลังจากที่ผมน้องชายอีก2คนตามหาฮักยอนกับน้องของเขานานนับ10ปี และในที่สุดผมก็หาจนเจอ หลังจากเหตุการณ์ตอนนั้นที่ผมได้สังหารพ่อแม่ของเขาอย่างเลือดเย็นผมก็ได้มารู้ว่าฮักยอนหนีไปได้ ตอนนั้นผมแทบบ้าที่ฆ่าล้างตระกูลชาของมันไม่สำเร็จ ทำไมนะหรอ เพราะพวกมันฆ่าพ่อกับแม่ผมไงละ!! มันหักหลังความเชื่อใจของพ่อผม และฆ่าอย่างเลือดเย็น เหมือนกับตอนที่ผมฆ่ามัน หลังจากที่พ่อตายผมก็ขึ้นเป็นนายใหญ่ของตระกูลจองทันที  ตอนนี้ผมกลับถึงคฤหาสน์ของผม

 

นายใหญ่ครับ จะเอาคุณฮักยอนไปไว้ที่ไหนครับนัมจุนมือขวาของผมถามขึ้น

 

เอาไปไว้ห้องฉัน อย่าลืมล่ามโซ่ไว้ด้วย......

 

ทำไมล่ะครับ??”


แกไอคิวเท่าไรวะนัมจุน....

 

ขอโทษครับนาย

 

ไปได้แล้ว..

 

ครับ...

 

ว่าเสร็จผมก็เดินไปห้องนั่งเล่นในใจผมก็แอบภาวนาอย่าให้ไอ้น้องตัวแสบ2ตัวนั้นมาเล่นที่นี่ทีเถอะ บางครั้งผมก็ไม่เข้าใจ บ้านตัวเองก็มีแต่ไม่ชอบอยู่

 

พี่แทคคค หาพี่น้อง3คนนั้นเจอแล้วไมไม่บอกว้า

 

ใช่ ทำไมพี่แทคชอบไม่บอกวะ

 

นั้นไง..... ทำไมชีวิตต้องมาเป็นพี่ไอ้2ตัวนี้ด้วยวะ....

 

เรื่องของกู.....

 

แม่งกวนวะไอ้วอนชิค ไอ้นี่วอนโดนติงละ

 

มึงอยากโดนด้ามปืนตบหรอวอนชิค...


โว้วๆ พี่ไม่ควรโหดกับน้องแบบนี้น้า

 

พี่วอนชิคน่าจะโดนซักครั้งนะ

 

อ้าว ไอ้ฮยอก ไอ้น้องเลว

 

พวกมึงกลับไปได้แล้ว รำคาญ....

 

ไม่ไปอ่ะ!! อยู่นี่สนุกกว่า เนอะฮยอกกี้

 

ช่ายยยยย

 

“ถ้าพวกมึงไม่ไปกูจะสั่งให้ลูกน้องเอาน้องของฮักยอนไปถ่วงน้ำ.....

 

เฮ้ย!! อย่านะพี่!! กลับก็ได้ ไปๆฮยอกกี้ กลับ!!”

 

คร้าบๆ ไปก่อนนะพี่แทค ว่าแต่พี่ให้ลูกน้องพี่เอาแจฮวานไปไว้บ้านผมยัง

 

เออ...

 

หึ ถึงเวลาสนุกแล้วสิ

 

หลังจากที่พวกมันกลับไปผมก็เข้าไปในห้องทำงานเพื่อจัดการกับงานที่ทำค้างไว้รอฮักยอนฟื้นจนล่วงเลยมาเวลา2ทุ่มก็ได้ยินเสียงโซ่ดังมาจากห้องข้างๆซึ่งเป็นห้องนอนของผม คงตื่นแล้วสินะ

 

แอ๊ด...

 

โครม!!

 

ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนก็โดนทั้งหมอนทั้งโคมไฟข้างเตียงโยนใส่ แต่ดีหน่อยที่ผมหลบทัน

 

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้หน้าแมว!! ฉันไม่ใช่สัตว์นะถึงได้มาล่ามกันแบบนี้!!”

 

เมื่อกี้ด่าใครว่าหน้าแมววะ!! ไอ้เด็กนี่!!

ต่อค่ะ


‘Hakyeon’

 

ผมตื่นขึ้นมาหลังจากถูกวางยาก็ถูกจับตัวมาไว้ที่ห้องนอนของใครไม่รู้ ที่รู้คือมันใหญ่มาก(ก.ไก่ล้านตัว) ฮงบินรับปริญญาเสร็จก็ประมาณบ่ายกว่าๆได้ ตอนนี้ก็2ทุ่มแล้ว ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลย??แต่ตอนนี้ผมเป็นห่วงน้องๆมากเลย ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง มีดพกของผมก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เฮ้อ... แล้วโซ่นี่มันอะไรกันวะ โมโหแล้วนะ!! ผมเป็นคนนะจะมาล่ามกันแบบนี้ได้ยังไง!! แถมไอ้โซ่นี่ยังผูกติดไว้กัขาเตียงอีก ผมพยายามดึงโซ่อยู่ซักพักก็มีคนเปิดประตูเข้ามา หึ!! ที่แท้ไอ้หน้าแมวนี่เอง ถ้าวันนี้ไม่ได้เลือดหัวมันผมนอนไม่หลับแน่ๆ ผมหยิบของใกล้ตัวโยนใส่มันอย่างแรง แต่ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือมันดันหลบได้ ไอ้ผีแมวนี่!!!

 

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะแหน้าแมว!! ฉันไม่ใช่สัตว์นะถึงได้มาล่ามกันแบบนี้!!”


ผมตะโกนสุดเสียงด้วยความโมโห รู้สึกดีชะมัดที่ทำให้หน้านิ่งๆนั้นสื่อความไม่พอใจออกมาได้ คิ้วเข้มขมวดเข้าด้วยกันนิดหน่อย(นิดหน่อยจริงๆ)

 

..........

 

หึ อะไร จ้องหน้าทำไม

 

ผมก็พูดไปงั้นแหละ จริงๆผมกลัวจะตายอยู่แล้ว หน้าตาหมอนี่มันหน้ากลัวชะมัด

 

หมับ!!

 

แต่อยู่ๆแทคอุนก็เข้ามาประชิดตัวผมจนผมแทบมองตามไม่ทัน ผมโดนบีบกรามแน่นจนเจ็บไปหมด สายตาของแทคอุนที่จ้องเข้ามาในตาผมมันน่ากลัวจริงๆ เหมือนสามารถฆ่าผมได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย

 


ฉันใช่เพื่อนเล่นเธอหรอเด็กน้อย....

 

“………”

 

เดี๋ยวฆ่าซะหรอกนี่......


ถ้าอยากฆ่านัก ก็ฆ่าเลยสิ!! จะรออะไร!!”

 

หึ ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกนะเด็กน้อย


...........


ผมมองตามแทคอุนที่ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปที่ประตูห้องที่เพิ่งจะเดินเข้ามา

 

เพราะเธอยังมีประโยขน์ยังไงล่ะ....


"ไอ้ชั่วนี่!!!!"


ผมพยายามวิ่งไปหาแทคอุนที่ยืนอยู่ตรงประตูแต่ก็ต้องสะดุดโซ่ที่ล่ามขาเอาไว้จนล้มลงไปกับพื้น


"อย่าพยายามทำแบบนั้นฮักยอน เจ็บตัวเปล่าๆ...."


"........."


"เดี๋ยวจะมีแม่บ้านเอาอาหารมาให้ กินด้วย ถ้าฉันรู้ว่าเธอไม่กิน เตรียมเจอบทลงโทษได้เลย..."


ปัง!!


เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น ผมที่นั่งก้มหน้าอยู่นาน น้ำตาของผมเริ่มไหลออกมาช้าๆกับชะตากรรมที่ตัวเองและน้องชายต้องเจอ ผมทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วง คิดว่าตอนนี้จะได้กินข้าวมั้ย จะถูกล่ามไว้เหมือนผมรึเปล่า หรืออาจจะต้องเจ็บตัว ร่างกายของน้องชายที่ผมเฝ้าดูแลนั้นจะเกิดรอยมั้ย  หรือจะถูกใช้งานเยี่ยงสัตว์ ผมคิดไปต่าง ๆนานาด้วยความคิดถึงและเป็นห่วงจับใจ


"ฮึก...ฮงบิน....แจฮวาน...ฮือออ...."


พ่อครับ แม่ครับ ทำไมความสุขที่ผมเพิ่งจะสร้างขึ้นมาไม่นาน ทำไมมันถึงได้ปลิวหายไปเร็วขนาดนี้ล่ะครับ ช่วยตอบผมที....

 

 









.......................................................................................


ครบค่ะ แต่งไปน้ำตาคลอไป สงสารฮักยอนมาก ไม่รู้ป่านนี้ฮงบินกับแจฮวานเป็นยังไงบ้าง อีกไม่นานก็จะได้รู้กันเนอะะะะ  

อ่านเสร็จแล้วเม้นให้กำลังใจหรือติดแท็กทวิตเตอร์ที่แท็ก #พี่แทคเย็นชา และสามารถติดตามอัพนิยายได้ที่เพจ MeMee Fiction นะคะ  ไปแล้ววววววว จุ๊ฟฟฟฟ >3<


1เม้น=1กำลังใจ


FB>>> https://www.facebook.com/MeMee-Fiction-518283951651680/

Twitter>>> https://twitter.com/The_Cosmo_AZ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #83 hermionune (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 18:41
    โอ๊ยย แงงงง พี่แทคใจร้าย ถึงกับต้องล่ามโซ่เลยหรอ;_; อย่าทำอะไรฮักยอนเล้ยยยย ยัยตัวเล็กน่าสงสารเด้อ แล้วแจฮวานกับฮงบินก็ไปอยู่กับน้องๆของแทคอุนใช่มั้ย -.,-
    #83
    0
  2. #24 kwanluv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 11:37
    สงสารพี่ฮัคยอนอ่า โดนล่ามโซ่ซะงั้นนนน
    #24
    0
  3. #7 SS_nightmare34 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 01:22
    แหม แอบมีนิดๆหน่อยๆ พี่แทคอย่ารุนแรงกับฮัคยอนมากนะ
    #7
    0
  4. #5 Zeeza_cee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 05:20
    น่าสนุกจังไรท์~~พี่อุนคนโฉดด
    #5
    0
  5. #4 mcsw8888 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 08:55
    Wow ติดตามๆๆๆ
    #4
    0