นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย OS -ㅣㅣSaviour ㅣㅣ- JOHNYONG

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ธ.ค. 59 / 14:17


Saviour

 

 

---

 

"ยองโฮอ่า...หิว" คนตัวเล็กเดินตรงเข้ามา หย่อนตัวลงนั่งข้างคนตัวโตที่พิงหลังไว้กับผนังกระจก เสียงหอบเหนื่อยของคนทั้งคู่ดังสอดประสานกันเนื่องจากเพิ่งซ้อมเต้นเสร็จ

 

"เอ่อ...วันนี้ไปกินกับแจฮยอนก่อนได้มั้ย?   คือ....ฉันนัดกับเตนล์ไว้แล้ว"คนตัวโตปรายตามองคนตัวเล็กที่ซบศรีษะอยู่บนท่อนแขนของเขา และทันทีที่ได้ยินคำตอบ เจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่คลอเคลียอยู่บนแขนของเขาเมื่อครู่ก็แหงนหน้าขึ้นมาจ้องตาเขม่ง

 

เจ้าแมวกำลังโกรธ...

 

"ไม่กินก็ได้!" คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องซ้อมไปอย่างรวดเร็ว

 

อยากจะเอื้อมไปฉุดข้อมือเล็กๆนั่นไว้ แต่ทำไงได้....หากบอกเขาเร็วกว่านี้ รับรองได้เลย ไม่ว่าคนตัวเล็กอยากกินอะไรเขาก็จะพาไป แต่สำหรับตอนนี้จะให้เขาผิดนัดกับเตนล์ก็คงไม่ใช่เรื่องถูกนัก...

 

ซอ ยองโฮ เป็นพวกประเภทที่จะนึกถึงความผิดชอบชั่วดีมากกว่าทำตามหัวใจตัวเอง

 

คนตัวโตพรูลมหายใจออกมา โขกหัวตัวเองกับผนังกระจกด้านหลัง

 

...............

 

 

ห้องซ้อมวันนี้ดูคุกรุ่นแปลกๆ ตั้งแต่เช้ามายังไม่เห็นรอยยิ้มสนุกสนานจากอีแทยง หรือเสียงพูดแม้สักประโยค ไม่ว่าใครจะทักหรือชวนคุยก็ตาม  ช่วงพักก็ยังฝืนฝึกเต้นเองอยู่คนเดียว แม้ร่างกายผอมบางนั่นดูเหมือนจะค่อยๆไร้เรี่ยวแรงเต็มที


ยองโฮนั่งไขว้ห้าง กอดอก มองดูคนที่ยังฝืนเต้นไม่หยุด แม้เหงื่อจะเปียกท่วมไปทั้งตัวแล้ว ...


ให้ตายสิให้ตายสิให้ตายสิ!!!


 

และที่มันแย่ยิ่งกว่า  ก็ตรงที่แม้กระทั่งคนอารมณ์ดีอย่างยองโฮก็ไม่ยิ้มหรือพูดคุยเลย  รูปปากทรงปีกนกนั่น หากไม่ถูกยกยิ้มจะดูน่ากลัวมากเลยทีเดียว

 

ขนาดที่ว่ายูตะพยายามพูดเล่นตลกๆ  หรือทำท่าทางน่าเกลียด ก็ไม่สามารถดึงสายตาของคนทั้งคู่มาที่ตนได้เลย  ฮันซล แจฮยอน โดยอง เตนล์  มองหน้ากันอย่างกล้าๆกลัวๆ และก็เป็นเด็กหนุ่มจากประเทศไทย ที่มักจะชอบทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูอยู่เสมอถูกผลักให้เป็นตัวแทนกลุ่มเข้าไปหายองโฮ

 

ส่วนอีกฟากแจฮยอนรับหน้าที่เข้าไปเคลียร์เอง ตัวแทนทั้งสองคน มองหน้ากัน สูดหายใจเข้าปอดจนสุดลม พยักหน้าเตรียมแยกย้ายเดินไปหาเป้าหมายของตัวเอง โดยที่มีสมาชิกที่เหลือรอลุ้น 

 

 

ทางเตนล์น่าจะปลอดภัยกว่า เพราะจอห์นนี่ไม่ใช่คนขี้โวยวาย อย่างมากก็แค่ถูกไล่ออกมาเงียบๆ ส่วนทางแจฮยอนดูเหมือนจะรับบทหนักกว่านิดหน่อย ซึ่งคาดเดาไม่ได้ว่าจะโดนตะเพิด  เงียบใส่ เดินหนี  หรือโดนด่า แต่อย่างหลังไม่น่าจะโดน เพราะไม่บ่อยนักที่แทยงจะด่าแจฮยอน

 

"พวกมึงจะไปกันได้ยัง? เตรียมใจกันนานไปป่ะ?" ยูตะใช้เท้าเตะก้นแจฮยอนกับเตนล์

“พี่ไปเองมั้ย ถ้าไม่ไปก็นั่งเงียบๆ”เตนล์หันมาตวัดตามอง  พี่ยองโฮที่เป็นแบบนี้มันน่ากลัวนะโว้ยย!


ยูตะทำตามนั้นจริงๆ หุบปากเงียบ ได้แต่ทำท่าชกลมโมโหรุ่นน้องที่หันมาพูดจาไม่ดีใส่ แต่ก็ให้อภัยได้เพราะเข้าใจในความกดดัน

 



ทว่า พอทั้งสองคนก้าวเท้าออกไปเท่านั้นแหละ คนตัวโตกลับผุดลุกขึ้นเต็มความสูง เดินผ่านหน้าเตนล์กับแจฮยอนไปอย่างรวดเร็ว เหมือนพายุพัดวูบ แม้ไม่มีแรงลมมาปะทะแต่ก็ทำให้ทั้งสองคนซวนเซได้อย่างน่าประหลาด

 


แล้วคนที่ยังไม่หยุดเต้นนั่นจะเหลือเหรอ ในเมื่อดูเหมือนเป้าหมายของยองโฮจะไปทางนั้น


 

 

"มึงๆ มึงดูแขนกู"ยูตะชี้ให้เพื่อนดูแขนตัวเองที่ขนลุกซู่... ฝึกด้วยกันมาสามปีกว่ายังไม่เคยเห็นพี่ยองโฮเป็นแบบนี้เลย

"เห้ย เราควรไปห้ามเปล่าว่ะ?"โดยองคนที่มีสติในกลุ่ม  เตือนสติเพื่อนๆ

"มึงไปสิ"ยูตะหันไปตวัดตาใส่ รู้หรอกน่าว่าไอ้เจ้าฟันกระต่ายนี่ก็ไม่กล้า ดีแต่พูดตลอด



 

ปึก

 

เสียงเพลงถูกดับลงด้วยฝีมือของเจ้าของเรียวนิ้วยาว

แทยงกัดฟันอย่างอารมณ์เสีย หันหน้าไปมองตัวต้นเหตุ ก่อนจะยกมือเท้าสะเอว

"ทำเหี้ยอะไร..."เป็นคำหยาบในน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สะกดกั้นอารมณ์โกรธเอาไว้อย่างเต็มที่


 

"หู้ยยยย........."เสียงสมาชิกคนอื่นๆร้องออกมาแทบจะพร้อมกัน มันคือพายุจริงๆและรุนแรงยิ่งกว่าทอร์นาโด


 

คนตัวโตเดินเข้าไปกระชากแขนคนตัวเล็กกว่า "จะหยุดได้ยัง!" อีแทยงเซไปตามแรง อันที่จริงเขาแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วด้วยซ้ำ


"ไม่ต้องมายุ่ง เรื่องของกู!!" แทยงพยายามสะบัดแขนออกจากมือใหญ่ ที่บีบต้นแขนเล็กแน่นราวกับคีมเหล็ก



ไร้เสียงตอบจากคนตัวโต  ยองโฮควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าอีกฝ่ายหนึ่งเยอะ เขารู้ว่าเวลาที่คนตรงหน้าโกรธแล้วจะเป็นยังไง  แต่ถึงแม้จะชินก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่กระทบเข้าไปข้างในหัวใจของเขา


"ปล่อยแขนกู หรือมึงอยากโดนต่อย!" แทยงกำหมัดแน่น


หากถามว่าเขาโกรธอะไรยองโฮขนาดนั้นเหรอ?  เขาก็คงตอบไม่ได้เหมือนกัน

รู้แต่ว่าข้างในหัวใจมันร้อนรุ่มเกินจะดับได้


 

"ต่อยฉันสิ ถ้าคิดว่าฉันทำผิดกับนายมากขนาดนั้น หรือต่อยแล้วจะหายหงุดหงิดก็เอาเลย" คนตัวสูงยังคงควบคุมอารมณ์ได้ดี 

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนสุภาพอะไรหรอกนะ หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่อีแทยง หากเป็นคนอื่นที่เขาไม่ได้รู้จักดีมากกว่าที่อีกคนรู้จักตัวเองเหมือนคนคนนี้ เขาก็คงต่อยคว่ำลงไปกองกับพื้นนานแล้ว

 

 

คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากบางจนเป็นเส้นตรง ตอบอะไรไม่ถูก ยองโฮมักจะกำราบเขาด้วยวิธีนี้เสมอ

ชอบทำให้เขารู้สึกผิด ชอบทำให้เขาดูเหมือนคนเลว

 

 


ปึก!

ในเมื่อไม่รู้ว่าจะตอบโต้ด้วยวิธีไหน คนตัวเล็กจึงเลือกที่จะหนี...........เหมือนอย่างทุกครั้ง

มือเล็กทั้งสองข้างผลักอกอีกคนสุดแรง ก่อนจะเดินหายพ้นประตูห้องซ้อมออกไป...

 

 

 

"เพราะเรื่องที่พี่ไปกินข้าวกับผมเมื่อคืนหรือเปล่า?" เตนล์เดินเข้าไปถามยองโฮ ใบหน้าหงอยๆด้วยความกังวล  เมื่อคิดว่าตัวเองอาจเป็นต้นเหตุของการทะเลาะกันของคนทั้งคู่

ยองโฮหันไปมองเด็กหนุ่มอย่างนึกเอ็นดู มือใหญ่ลูบปลอบบนกลุ่มผมนุ่ม "อย่าไปคิดมากเลยน่า  ปล่อยไปเถอะคนเอาแต่ใจแบบนั้น"

 

 

คนด้านนอกยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากบางสีกลีบกุหลาบของตนเอง ฟันคมขบเข้ากันแน่น สกัดกั้นความเจ็บปวดที่พุ่งตรงสู่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายจนเจ็บแปลบไปหมด



เออดี!  หากเขาหายไปก็อย่ามาสนใจกันอีกก็แล้วกัน!!



 

หากใจจริงยองโฮก็ไม่ได้คิดตามที่ตอบเตนล์ไปหรอก เขาแค่ยังโมโห แม้ไม่ได้แสดงออกอย่างอีกคน แต่ภายในใจของเขามันเกรี้ยวกราดเกินกว่าที่ทุกคนจะคาดคิดซะด้วยซ้ำ แรงบีบจากมือใหญ่ของเขากับแขนเล็กๆแบบนั้น ป่านนี้คงขึ้นเป็นรอยช้ำแล้ว



 

คนตัวสูงพรูลมหายใจออกมาพรืดใหญ่...

 

 

 

 

และแล้วอีแทยงก็ไม่ได้กลับเข้ามาซ้อมเต้นในช่วงบ่าย จนถึงตอนนี้สี่ทุ่มตรง เวลาเลิกซ้อมตามตาราง ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แม้โดยอง แจฮยอน ยูตะจะส่งข้อความหาก็ไม่มีการตอบรับ โทรหากี่ครั้งก็ถูกตัดสายทิ้ง


ส่วนคนตัวโตก็ได้แต่หยิบโทรศัพท์ เลื่อนดูเบอร์และชื่อที่เมมไว้ 'Lee Taeyong'  ไม่ได้เมมชื่อที่พิเศษกว่าคนอื่นหรอก ไม่รู้จะทำไปทำไม คงไม่มีวันเป็นแบบนั้น    ที่ว่าเป็นคนพิเศษ ... 

หยิบขึ้นมาดูแล้วก็วางอยู่แบบนั้นเป็นร้อยๆรอบ ตอนซ้อมก็เอาแต่มองโทรศัพท์แทบไม่มีสมาธิเลย

 

 

"เอ่อ....พี่ยองโฮไปดูหนังด้วยกันมั้ย?" แม้จะไม่ถูกเวลานัก แต่เตนล์ก็เป็นตัวแทนที่คนในกลุ่มใช้ให้มาถาม จริงๆพวกเขาทุกคนนัดกันไว้นานแล้ว เพราะพรุ่งนี้ไม่มีซ้อมเช้า เป็นวันเดียวที่พวกเขาจะไปสนุกได้หลังซ้อมเต้น

 

"พวกนายไปกันเลย ดูแลน้องๆให้ดีด้วยนะ" ยองโฮหันไปบอกเตนล์ และชะโงกบอกกับสมาชิกคนอื่นๆที่ยืนรออยู่ ก่อนจะหันกลับไปสนใจที่โทรศัพท์

 

ข้อความที่ถูกพิมพ์ และลบออกเป็นร้อยๆครั้ง

เตนล์ได้แต่ถอนหายใจที่เห็นพี่ชายตัวโตเป็นแบบนั้น ทั้งที่ปกติพี่ยองโฮจะเป็นผู้นำทีมพาน้องๆไปสนุกด้วยกันเสมอ

 

"พี่อย่าไปถือทิฐิกับพี่แทยงเค้าเลยนะ พี่แทยงออกจะน่าสงสาร ป่านนี้คงลำบากแย่เลย" เตนล์พูดแค่นั้น ก่อนจะรีบเดินออกไป เมื่อโดนสมาชิกคนอื่นๆเร่งแล้ว


 

นั่นสินะ ทำไมเค้าต้องทิฐิกับแทยงขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนก็ตามใจได้ตลอด

 

 

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเองก็ยังมีนิสัยเหมือนเด็กที่หวงเพื่อน?  

ใช่ เพื่อนที่เขารัก...

 

ที่หลังๆเริ่มทำตัวเหินห่างจากเขา  ตั้งแต่ไปสนิทกับจองแจฮยอน เจ้าเด็กหนุ่มนิสัยร่าเริงนั่น  แทยงดูออกไม่ยากเลย ต่อให้ไม่ใช่เขา คนอื่นก็คงมองออกว่าแทยงชอบแจฮยอนมากขนาดไหน  คนตัวเล็กมักแสดงความรู้สึกออกมาตรงๆเสมอ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ อีแทยงชอบคนใจดี และที่เมื่อก่อนติดเขามากก็เป็นเพราะว่าเขาตามใจทุกอย่าง พาไปในทุกๆที่ ทำทุกอย่างตามที่อีกคนร้องขอ  แต่เขาต่างจากแจฮยอนตรงที่ว่า เขาไม่ใช่คนร่าเริงขนาดแจฮยอน บางทีเขาก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กหัวเราะ แค่อยู่ข้างๆอย่าเงียบๆ เขาคิดว่าแค่นั้นพอแล้ว...แต่จริงๆแล้วมันคงไม่พอสำหรับแทยง กลับเป็นแทยงเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายหาเรื่องพูดคุย ทำให้เขาอารมณ์ดี บางทีอีแทยงอาจจะเหนื่อยกับเขาแล้วก็ได้...

 

 

 

---

 

 

 

"คุณ   คุณ"เสียงปลุกจากชายวัยกลางคน เรียกคนตัวเล็กที่กำลังหลับผล็อยให้รู้สึกตัว  มือเรียวถูกยกขึ้นมาขยี้ตาสองสามครั้ง ก่อนจะมองซ้ายมองขวา

 

"รถหมดระยะแล้วครับ"เสียงชายวัยกลางคนบอก ก่อนจะรีบเดินลงจากรถบัสไป

 

แทยงตกใจนั่งตัวตรงทันที  ปลายเท้ายาวก้าวลงมาจากรถบัส เขามองไปรอบๆอีกครั้ง มีแต่ความมืดและต้นไม้ ไฟข้างทางส่งเพียงแสงสลัวๆ

ปลายเท้าย้ำลงไปบนทางที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด   ถนนที่ว่างเปล่า ไร้ผู้คนหรือแม้แต่รถสักคันก็ไม่มี


 

นี่เขาอยู่ที่ไหนกัน?


 

หลังออกมาจากบริษัท  เขาคิดอย่างโมโหและอยากรู้ว่า หากเขาหายไปยองโฮจะรู้สึกยังไง? และจะทำอย่างไร? แค่ความคิดของคนชอบเรียกร้องความสนใจเหมือนเด็ก เขาคิดไม่ออกว่าจะไปไหนดี  สวนสาธารณะข้างหอพัก? สนามบาส? สวนยออึยโด ไม่ว่าที่ไหนที่ผุดขึ้นมาในหัวก็ล้วนเป็นที่ที่เขาเคยไปกับยองโฮมากกว่าร้อยครั้งพันครั้ง อีกคนคงตามหาเขาเจอได้ไม่ยาก และในขณะที่เดินคิดอยู่นั่นเอง ก็มีรถบัสสายไหนก็ไม่รู้มาจอดเทียบ เขากระโดดขึ้นอย่างไม่คิดอะไร นั่งคิดอะไรเพลินๆแล้วเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เจอกับบรรยากาศน่ากลัวๆแบบนี้แล้ว ...


 

โทรศัพท์มือถือถูกควักขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงส์ยีนส์สีดำสนิท คนตัวเล็กได้แต่มุ่ยหน้า

 

สัญญาณมือถือแทบไม่มี สัญญาณอินเทอร์เน็ตแทบไม่ต้องพูดถึง เขาจะติดต่อใครได้บ้างเนี่ย แล้วแบตเตอร์รี่ที่เหลือยู่เพียง 28 % นี่อีก

 

ฟันคมขบลงบนเรียวปากบางอย่างใช้ความคิด เขาพยายามกดเบอร์หาสมาชิกในวงไล่ไปทีคนตั้งแต่แจฮยอน ยูตะ โดยอง.......จนครบทุกคน แต่ก็ไม่มีใครรับสายเขาเลยสักคนเดียว แม้แต่พี่เมเนเจอร์

 

 

เหลือก็แต่คนเดียวที่เขายังไม่ได้กดโทรหา

 

 

คนตัวเล็กได้แต่มองชื่อยองโฮที่เมมไว้ในโทรศัพท์  แต่ก็ไม่ได้กดโทรออก ยังหวังให้ใครสักคนก็ได้โทรกลับหาเขาที

อีแทยงเดินไปตามเส้นทางที่เคว้งคว้าง มือเรียวทั้งสองข้างสอดลงเข้าไปในเสื้อฮู้ด อากาศเริ่มหนาวมากขึ้นเรื่อยๆ


 

 

จะตีหนึ่งอยู่แล้ว ยังไม่มีใครโทรหาเขาเลยสักคน


 

อยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ  ไวเท่าความคิด ในเมื่อตรงนี้คงไม่มีใครเห็นน้ำตาของเขาอย่างแน่นอน เขาจึงยอมปล่อยให้มันไหลออกมา ทั้งความรู้สึกบ้าๆที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ ทั้งความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจตัวเอง และที่อึดอัดที่สุดคือความรู้สึกผิดกับยองโฮ 

 

ทำไมว่ะ ทำไมเขาเอาแต่ใจแบบนี้ ทำไมถึงต้องการให้ยองโฮรักเขา เอาใจใส่เขาแค่เขาคนดียว มันเป็นไปไม่ได้เลย ไม่ใช่เด็กป.2 ที่จะมานั่งหวงเพื่อน กลัวถูกแย่งความสนใจ แต่ก็นั่นแหละเขากำลังรู้สึกเหมือนเด็กป.2...

 

เกลียดตัวเอง

 

 

 

ติ้ดดด ติ้ดดดดด

เสียงโทรศัพทดังขึ้น  มือเรียวรีบเอามันขึ้นมาดูทันที

'ยองโฮ' พิมพ์ไว้สั้นๆแค่นั้น ชื่อของคนที่เขากำลังคิดถึง

 


อีแทยงใช้มือปาดน้ำตา พยายามปรับเสียงเพื่อไม่ให้อีกคนรู้ว่าเขากำลังร้องไห้ ก่อนจะรีบกดรับสายโดยไม่ลังเลอีก

"อยู่ไหน?" ยังไม่ทันได้ตอบรับ เสียงคนทางปลายสายก็ดังแทรกขึ้นอย่างร้อนรน ....... เป็นห่วงเหรอ? ไม่ใช่หรอกมั้ง อาจจะโกรธอยู่

"ถามว่าอยู่ไหน ตอบหน่อยสิ อีแทยง!" น้ำเสียงคล้ายตะคอกอย่างหงุดหงิด

โกรธจริงๆด้วย ปกติจะเรียกแทยงง่า ... หากโมโหหรือโกรธจะเรียกชื่อเต็มแบบนี้ทุกที

"ทำไมต้องโมโหใส่ด้วยล่ะ............ฮึก"

"ร้องไห้เหรอ....ร้องทำไม................เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า อยู่ไหนบอกมาสักทีสิ"

"บอกว่าอย่าโมโหไง.....ฮึก....ฮึก"

"โอเคๆ  แทยงง่า  อยู่ไหน" คนตัวสูงปรับเสียงให้เรียบที่สุด ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกจะระเบิดแตกตายอยู่แล้ว จะฆ่ากันหรือไง รู้อะไรบ้างมั้ย อีแทยง!

"มะ...ไม่รู้"

"ห๊ะ!"

"บอกว่าอย่าโมโหไง.............ฮึก" ริมฝีปากบางเม้มแน่นขึ้น สะกัดกั้นเสียงสะอื้นไม่ให้อีกคนได้ยิน

"ฉันไม่ได้โมโหนายเลย  ฉันแค่เป็นห่วงนายจนจะบ้าตายอยู่แล้ว เคยรู้บ้างไหม ทำไมต้องให้บอกทุกอย่างด้วย ทำไมไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างเลย อีแทยง....." คนตัวโตเน้นย้ำทุกคำพูด ก่อนจะทำเสียงอ่อนในประโยคสุดท้าย

 

 

เจ้าของร่างบางนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน  บางสิ่งบางอย่างกำลังเต้นรัว บางสิ่งบางอย่างดังก้องอยู่ในโสตประสาท จนต้องยกมือเล็กๆขึ้นมากุมที่อกข้างซ้าย...ในหัวกำลังทบทวนคำพูดของยองโฮที่เขาได้ยินเมื่อครู่


 

"ตกลงจะบอกได้หรือยังว่าอยู่ไหน?" แน่นอนเขาเดาออก คนตัวเล็กคงตกใจไม่น้อย

"มะ...มะ...ไม่รู้อ่ะ ฉันนั่งรถบัสมาจนสุดสายเลย ไม่รู้เลยว่าอยู่ไหน มันมืดมาก ไม่มีบ้านคน ไม่มีรถ มีแต่ป่ากับต้นไม้ เสาไฟก็อยู่ห่างมาก มีแต่แสงไฟสลัวๆ" น้ำเสียงสั่นๆตอบคนทางปลายสาย พยายามมองไปรอบๆ หาจุดสำคัญเผื่อว่ายองโฮจะเดาออกว่าเขาอยู่ที่ไหน


"สายรถบัสล่ะ?"


"............ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ได้มองเลยตอนขึ้นมา" คนตัวเล็กตอบเสียงอ่อย  ทำไมเขาเป็นคนไม่ได้เรื่องแบบนี้....



คนตัวสูงถอนหายใจ  ไม่ได้เหนื่อยหน่ายกับเจ้าของร่างบางหรอกนะ เพราะเขาเองก็มีส่วนผิดไม่น้อย ที่คอยทำโน้นทำนี่ให้อีกคนทุกอย่าง ทั้งที่เขาอยู่เกาหลีน้อยกว่าเจ้าคนตัวเล็กซะด้วยซ้ำ แต่ก็รู้จักถนนหนทาง วิธีเดินทางได้ดีกว่ามาก ส่วนอีแทยงแค่ปล่อยให้เดินไปซื้อขนมคนเดียวก็กลับหอพักไม่ถูกแล้ว


"มีป้ายรถบัสมั้ย ลองเดินดูหน่อย"

"อื้อๆ"

 



"อ่ะ เจอแล้ว!"

"บอกสายรถบัสมาให้หมด ที่ติดอยู่ที่ป้ายน่ะ"

"207 , 18  แล้วก็ 308 ตืดดด" เสียงดังสุดท้าย ก่อนที่โทรศัพท์จะดับไปเนื่องจากแบตเตอร์รี่หมด

"แทยงง่า   อีแทยง" ยองโฮเรียกคนทางปลายสายซ้ำๆ

 


เขาร้อนใจอีกครั้ง ก่อนจะกดโทรหาอีแทยงอีกรอบ แต่ก็พบเพียงเสียงโอเปอร์เรเตอร์ที่ถูกอัดไว้ เขาเดาว่าแบตเตอร์รี่ของอีกคนอาจจะหมด ...คงไม่มีอะไรร้ายแรงกว่านั้น


 

นิ้วเรียวรีบกดเสิร์ชหาข้อมูลการวิ่งของรถบัสทั้งสามสายอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

อีแทยงนั่งยองๆตรงป้ายรถบัสเก่าๆ ซึ่งแม้แต่เก้าอี้นั่งก็ไม่มี วงแขนทั้งสองข้างวาดกอดขาตัวเองไว้แน่น วางปลายคางแหลมลงบนหัวเข่า   ยิ่งดึกอุณหภูมิก็ยิ่งต่ำลง ความหนาวทวีคูณคืบคลานเข้ามา ดวงตากลมมองไปตามทางมืดสุดลูกหูลูกตา  หวังว่าจะเห็นเจ้าของร่างสูงที่เขามีเรื่องด้วยเมื่อตอนกลางวันเดินเข้ามาหา...

 


นิ้วเรียวเกลี่ยลงบนพื้นดิน ก่อนจะตวัดไปตวัดมา จนออกมาเป็นชื่อ 'ซอ ยองโฮ'

นั่งจ้องอยู่แบบนั้น ราวกับว่าหน้าของใครคนนั้นจะลอยออกมา 



 ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แวว  ความเมื่อยทำให้อีแทยงยอมหย่อนก้นลงบนพื้นดิน อากาศภายหนอกหนาวเย็นยะเยือก ฝ่ามือเล็กๆที่เกาะกุมกันไว้แทบไม่รู้สึกอีกต่อไปแล้ว ทว่า ภายในร่างกายของเขากับร้อนรุมๆ   และในระหว่างที่เขากำลังควบคุมสติให้ยังคงทนสู้กับอากาศหนาว ดวงตาปรือที่แทบจะปิดสนิทก็มองเห็นใครบางคนกำลังวิ่งตรงมายังเขา



 

ไม่ผิดแน่ ... ซอ ยองโฮ

สติที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยสั่งให้เขาเอานิ้วไปขีดๆ ลบชื่อที่เขียนไว้บนพื้นดินออก


 

"แทยงง่า....อีแทยง" เจ้าของร่างสูง ก้าวขายาวลงจากรถยนต์แล้ววิ่งเข้าไปหาคนตัวเล็กทันที  โล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อตามหาคนตัวเล็กจนเจอ แต่กลับกลายเป็นบ่อกว้างเคว้งในอกเมื่อเห็นว่าอีกคนแทบไม่มีสติอยู่แล้ว...


 

ยิ่งเมื่อได้สัมผัสกับผิวของร่างบอบบางที่เย็นเฉียบขนาดนี้ เขาแทบนึกภาพไม่ออกเลยว่าอีแทยงจะกลัวและทรมาณขนาดไหน


 

คนตัวสูงรีบถอดโค้ทตัวหนาของตนคลุมร่างคนตัวเล็กไว้ ก่อนจะคว้าเข้ามากอดแนบอก อีแทยงจมลึกเข้าไปในแผ่นอกของซอยองโฮแล้ว  วงแขนกว้างกระชับแน่นให้ความอบอุ่น 

"ขอโทษนะ ฉันขอโทษนะแทยง"ริมฝีปากอิ่มขยับบอกไม่หยุด



หากว่าเขาทิ้งทิฐิบ้าๆนั่นไป แล้วออกตามหาอีกคนตั้งแต่เมื่อช่วงบ่าย เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น


 

"พอแล้วยองโฮ..."เสียงแผ่วเบาดังแทรกช่องว่างระหว่างหน้าอกของซอยองโฮขึ้นมา ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวมากขึ้น  วงแขนเรียวเล็กสอดรอดรอบเอวแกร่ง ก่อนจะออกแรงที่เหลือยู่กอดอีกคนไว้แน่น...


 

มือใหญ่ลูบลงบนเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ที่ชื้นเพราะอากาศหนาว  ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือไปประคองใบหน้าเรียวของอีกคนขึ้นมา

ยังมองเห็นหน้าไม่ชัดเลย...

ซองยองโฮจ้องมองใบหน้าเรียวซีดขาว ปลายนิ้วสากลูบลงบนเรียวปากบางที่หลงเหลือเพียงสีชมพูอ่อนๆ   

เปลือกตาของคนในอ้อมกอดค่อยๆขยับเปิดออก

"ยอง....." ดวงตาที่มองเห็นเพียงใบหน้าอีกคนรางๆขยับเข้ามาใกล้ ก่อนเสียงเบาๆที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยบางอย่างถูกปิดด้วยริมฝีปากอิ่มของคนด้านบน

 

 .


ดำดิ่ง


.


เนิ่นนาน


.

 

 

"อื้อ....."เสียงคนด้านล่างเริ่มทักท้วง  พลันสติที่ล่องลอยเริ่มกลับเข้าที่  มือเล็กผลักร่างสูงออกสุดแรง จนยองโฮกระเด็นออกไปก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นดิน...

มือเรียวแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง  ดวงตาคมจ้องหน้าอีกคนดุๆ เหมือนลูกแมวที่ชอบทำเป็นขู่ฝ่อๆไม่มีผิด

"ทำไมต้องจูบด้วย!" ใบหน้าสีซีดเริ่มมีสีเลือดจางๆ  มือเรียวดึงฮู้ดเข้ามาปิดหน้าให้เหลือตาดวงตาที่ยังทำเป็นดุใส่อีกคน


"ก็นี่ไง ถ้าไม่จูบนายก็ยังไม่ได้สติ" คนตัวสูงตอบ ก่อนจะทำท่าลุกขึ้นยืน มือทั้งสองข้างปัดเศษดินที่เปรอะเปรื้อนอยู่ที่กางเกง


มือใหญ่ส่งไปให้อีกคนจับ...

แม้ดวงตาดับขลับจะมองอีกคนอย่างคาดโทษ แต่ก็ยอมยื่นมือให้อีกคนช่วยดึงเขาลุกขึ้น

แต่พอลุกขึ้นมาแล้ว อีกคนก็ยังไม่ยอมปล่อย เขาจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตามไปที่รถ


"ขับรถมาเองเหรอ? พี่เขาไม่ว่าเหรอ?" ดวงตาใสแป๋ว มองคนตัวสูง


รถที่ไปล้วงกุญแจเอามาจากกระเป๋ากางเกงของพี่เมเนซึ่งเขาวิ่งตามหาอยู่นาน พอได้กุญแจก็รีบวิ่งบึ่งไปที่รถแล้วขับออกมาเลย ไม่ได้สนใจเสียงตะโกนด่าด้านหลังเลยสักนิด แต่กลับไปคงโดนสวดยับทั้งคู่แน่นอน...

"เตรียมตัวหูชาไว้ได้เลย  หึหึ"

"ว่าแล้ว...."



 

คนตัวสูงเปิดประตูรถ แล้วประคองอีกคนให้ขึ้นไปนั่งดีๆ ก่อนจะวาดวงแขนอ้อมตัวของคนตัวเล็ก...

"อย่า!" อีแทยงหลับตาปี๋ ก่อนจะตะโกนลั่น  ฝ่ามือเรียวดันอกแกร่งของคนด้านบน...

ยองโฮ หัวเราะในลำคอ...


"คิดว่าตัวเองน่ารักมากหรือไงห๊ะ?" เสียงคนตัวสูงพูดกลั้วหัวเราะ

คนตัวเล็กลืมตาโพล่งขึ้นทันที  ยองโฮชูสายเข็มขัดนิรภัยให้อีกคนดู เขาแค่จะคาดเข็มขัดนิรภัยให้ก็เท่านั้น...


"เออ ไม่น่ารัก  ใครจะไปน่ารักเท่าน้องเตนล์ของนายล่ะ" คนตัวเล็กพูดประชด  ก่อนคว่ำปากแล้วหันหน้าหนี


 

ซองยองโฮ ยกมือขึ้นเท้าสะเอวก่อนจะถอนหายใจออกมา และเสียงถอนหายใจนั่นก็ทำให้แทยงเริ่มรู้สึกผิด แต่ก็ไม่ยอมขอโทษออกมา



 

"พูดอีกทีซิ"


"......."


"บอกให้พูดอีกทีไง ถ้ามั่นใจว่าคิดแบบนั้นจริงๆ" มือใหญ่ข้างหนึ่งท้าวขอบประตูรถด้านบน ก่อนจะก้มลงไปพูดกับเจ้าของร่างบางที่หลบสายตาเขาอยู่


"ก็ฉันไม่น่ารักเท่าเตนล์ของนายไง!   อุ๊บ!" ริมฝีปากบางถูกเจ้าของริมฝีปากอิ่มประกบปิดอีกครั้ง ทว่า ครั้งนี้ไม่เพียงแค่สัมผัสกันแต่ภายนอก ซอยองโฮ จะไม่อดทนอีกต่อไป!



ลิ้นอุ่นแทรกผ่านริมฝีปากที่เผลอเผยอออก ความอุ่นร้อนเหนอะหนะ หมุนวนอยู่ในโพรงปาก...

ละเลียดลิ้มรสชาดหอมหวาน ที่ก่อนหน้านี้ทำได้เพียงจินตนาการ



เจ้าของร่างบางตกใจ สองมือถูกยกขึ้นมากำเสื้อของคนด้านบนแน่น


"อื้อ...."พยายามส่งเสียงคัดค้าน

"อะ ....ไอ้!"ยองโฮขยับริมฝีปากออกให้อีกคนได้หายใจเล็กน้อย ก่อนที่คนตัวเล็กจะพ่นคำด่าออกมาเขาก็ชิงปิดปากนั่นเสียก่อน  เจ้าของร่างสูงหยอกล้อด้วยการดูดกลืนริมฝีปากนุ่นหยุ่นของอีกคนเอาไว้ในปาก ใช้ปลายลิ้นลากสัมผัส ก่อนจะส่งมันเข้าไปตักตวงความหอมหวานด้านในโพรงปากของคนด้านล่างอีกครั้ง...............และอีกครั้ง


 

 

แฮ่ก  แฮ่ก......

เสียงหอบหายใจของคนด้านล่าง  เมื่อริมฝีปากบางถูกปล่อยให้เป็นอิสระ อยากตะโกนด่าไอ้บ้ายองโฮ แต่ตอนนี้เขากำลังหายใจไม่ทัน


คนตัวโตก้มหน้าลงไปอีกครั้ง ทว่า ฝ่ามือเล็กรีบยื่นขึ้นมาผลักหน้าเขาออกทันที คนตัวโตส่งเสียงหัวเราะ 

ยองโฮดึงมือเล็กๆนั่นออก ถ้าเขาจะทำอะไรจริงๆ แทยงไม่มีทางสู้แรงเขาได้อยู่แล้ว


"เคยรู้ป่ะ ว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน เลิกเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นได้แล้ว" มือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมนุ่นสีน้ำตาลเข้ม ก่อนจะยีเล่นสองสามที แล้วเดินกลับไปยังฝั่งคนขับ


 


ส่วนคนตัวเล็กทำได้แค่บิดปากงอนๆ  น่ารักบ้าบออะไรกัน...

 

 




 

รถแล่นมาจอดที่ลาดจอดรถของหอพัก ซึ่งใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง

ซอยองโฮ มองคนข้างๆที่กำลังนอนหลับสนิท...

เขาไม่อยากปลุกให้อีกคนตื่น จึงอุ้มอีกคนขึ้นไปแทน

คนตัวสูงแอบส่ายหน้าน้อยๆ  ตัวเบาเกินไปแล้ว วันๆกินแต่ขนมไม่ยอมกินข้าว


 

 

 

ก๊อกๆ

 

ยองโฮพยายามเอียงมือเพื่อเคาะประตู ...

 

 

โดยองรีบวิ่งไปเปิดประตูทันที

ตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่าแล้ว แต่ทุกคนยังมานั่งรวมตัวเพื่อรอยองโฮและแทยงกลับมา

 

 

"พิ!...." ยูตะกำลังจะตะโกนถาม ทว่า ถูกคนตัวโตทำเสียง ชู่ว และส่งสายตาบอกว่าคนในอ้อมแขนกำลังหลับ  ก่อนจะอุ้มอีกคนเข้าไปในห้อง และวางลงบนเตียง

 

 

 



"ทุกคน! พรุ่งนี้ห้ามบอกแทยงเด็ดขาด ว่าพวกนายเห็นฉันอุ้มเขาเข้ามา โอเค๊!?" จอห์นนี่ที่จัดแจงห่มผ้าให้อีกคนอย่างเรียบร้อย เดินออกมาหาน้องๆที่รอคอยด้วยความเป็นห่วง  ก่อนจะกำชับ...

"คร้าบบบ" ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน เพราะเข้าใจในคำสั่งเป็นอย่างดี


 

พี่แทยงขี้อายสุดๆ หากรู้ว่าน้องๆเห็นตัวเองในสภาพเมื่อครู่ ได้หนีไปอีกรอบแน่ๆ


 

"แล้วตกลงเรื่องมันเป็นไงอ่าครับ" ดงฮยอกเอ่ยถาม เพราะเขาไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง รู้อีกทีก็ตอนที่ออกมาจากโรงหนัง  และได้ยินเสียงพี่ยูตะโวยวายกับข้อความที่ได้รับจากพี่ยองโฮ  บอกว่าจะไปรับพี่แทยง ถามแก็งค์คนแก่ก็ไม่มีใครยอมเล่าสักคน เพราะก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเรื่องมันเกิดจากอะไร โกรธกันทำไม??



??


 

เตนล์ก็บอกว่าอาจจะเป็นเพราะพี่ยองโฮไปทานข้าวกับเขาเมื่อคืน แต่ทุกคนก็ค้านเป็นเสียงเดียวกันว่า ทำไมต้องโกรธว่ะ?  และสุดท้ายก็ไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้


 

"ไม่มีอะไรหรอก" ยองโฮตอบปัด  น้องๆทุกคนหันขวับไปมองหน้ายองโฮ  มันจะไม่มีอะไรได้ยังไง หนีไปไกลขนาดนั้น

 

"ไปนอนกันได้แล้ว โอเค๊!?" ยองโฮบอกทุกคน ก่อนจะเดินหายเข้าห้องของตัวเองไป

 

"สรุปที่นั่งรอจนถึงตอนนี้ เพื่ออะไรว่ะ?"ดงฮยอกบ่น ก่อนจะสะบัดก้นเดินกลับเข้าห้องไปอีกคน ตามด้วยน้องๆคนอื่น

เหลือก็แต่แก็งค์รุ่นพี่ที่ยังนั่งจับกลุ่มกันอยู่...


 

 

"โดยอง  ฝากดูแลแทยงด้วยนะ  ห่มผ้าให้ชิดคอ  ถ้ามีไข้ขึ้นสูงก็หาผ้ามาเช็ดตัวให้หน่อยนะ" คนตัวสูงชะโงกหน้ามาบอกเจ้าของฟันกระต่ายที่เป็นรูมเมทกับแทยง ก่อนหายกลับเข้าไปในห้องตัวเองอีกรอบ


"ห่วงขนาดนั้น ไม่ไปนอนเฝ้าเองว่ะ" ยูตะบ่นแทน อดหมั่นไส้ไม่ได้


"แ ม่ ง แปลก...." ฮันซลพูดขึ้นมาบ้าง น้องๆหันไปมองฮันซลเป็นตาเดียว นานๆจะได้ยินเสียง

"อื้ม..."แทอิลก็เห็นด้วย

 

แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าคือเสียงในลำคอของแทอิล


 

"นี่ พี่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ?!"

 

 

 

 

End...

 

 

 

 

//////

 

 

 

 

 

 

 

-Special-

 

 

ณ ห้องซ้อม  13.00 น.

 



คนตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องซ้อมท่าทางเพลียๆ


 

"พี่แทยงหายดีแล้วเหรอครับ" เด็กหนุ่มตัวขาววิ่งเข้าไปหาคนตัวเล็ก ก่อนจะก้มหน้าให้อยู่ในระดับสายตาของคนด้านหน้า มือขาวอังหน้าผากคนอายุมากกว่า


"แจฮยอนน่า ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ" แทยงบอก ก่อนจะผลักมือน้องออกเบาๆ


"อ่า ไม่ใช่เด็กก็ทำได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย" เด็กหนุ่มพูดยิ้มๆ ไม่ได้ถือสาเพราะรู้ว่าอีกคนก็แค่เขิน ทว่า พอสังเกตดีๆ กลับเห็นเหมือนรุ่นพี่ตรงหน้ากำลังพยายามหลบสายตาของใครบางคน


 

แล้วก็เดาได้ไม่ยาก เมื่อมองไปที่เจ้าของร่างสูงยักษ์ที่นั่งอยู่สุดมุมห้อง และกำลังจ้องมองมาที่พี่แทยง

แหม มองขนาดนี้ มาจับไปกินเลยก็ได้มั้ง


 

"หน้ายังแดงๆอยู่เลย  พรุ่งนี้ค่อยมาซ้อมก็ได้นี่" ยูตะพูดขึ้นมาบ้าง ขณะที่นั่งพิงหลังอยู่กับฮันซล   

"ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อยน่า"

"ไม่ได้เป็นอะไรมากได้ไง เมื่อคืนพวกเราตกใจมากเลยนะ ตอนเห็นพี่ยองโฮอุ้มนายเข้ามาอ่ะ แหม เหมือนเจ้าบ่าวเจ้าสาวเลย โอ้ย!" เจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วๆ หงายหลังไปทันทีที่ฮันซลเบี่ยงตัวออก หันมาทำท่าให้อีกคนเงียบปาก



"ไอ้ยูตะ!!!!" เสียงของคนจากมุมห้อง ทำเอายูตะเสียวสันหลังวาบ ยองโฮมองไปที่แทยง

"มะ มะ ไม่ได้ตั้งใจ..." ยูตะหลุบตามองพื้น ไม่กล้าสู่สายตายองโฮและเพื่อนๆคนอื่นที่จ้องเขาจนแทบทะลุ


 

"ว่าไงนะ? ใครอุ้มฉัน  แล้วเห็นกันหมดเลยเหรอ?" แทยงหันไปทางแจฮยอนอย่างต้องการคำตอบ....และต้องได้คำตอบ!!!

แจฮยอนทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆ  แค่นั้นคนตัวเล็กก็เดินตัวปลิวออกไปจากห้องซ้อมทันที...


 

ยองโฮลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันมามองยูตะอย่างคาดโทษ ก่อนจะรีบวิ่งตามอีกคนหนึ่งออกไป..

.

 

"ไอ้ยูตะ มึง!!"

"พี่ยูตะอ่ะ!"

"โหย ยูตะอ่ะ"

"เอ้อออ กูสำนึกผิดแล้ววววววว กูไม่ได้ตั้งใจ กูเผลอจริงๆ" ยูตะมองทุกคนตาละห้อย

"พี่ฮันซล ทีหลังหาอะไรยัดปากมันหน่อยนะ" เจ้าของฟันกระต่ายบอก


 


---



 

"แทยงรอเดี๋ยว..."คนตัวสูงวิ่งเข้ามาฉวยแขนเรียวเอาไว้

คนตัวเล็กพยายามดึงแขนออก และไม่ยอมหันหน้าไปมองยองโฮด้วย

"อย่า ไปโกรธเด็กๆมันเลยนะ ทุกคนรอเพราะเป็นห่วงเราน่ะ" คราวนี้คนตัวเล็กยอมยืนฟังอย่างว่าง่าย


"ไม่ได้โกรธ"


คนตัวโตหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามากอดจากทางด้านหลัง

"เขินเหรอ?"

"เปล่า!!" เจ้าลูกแมวหันมาขู่ฝ่อใส่เขา

"แล้ว??"

"มันเสียภาพพจน์เข้าใจมั้ย?  ทีนี้เด็กๆจะมองเขายังไง!" ดวงตากลมใสหันไปจ้องหน้าคนตัวสูงที่ยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน อันที่จริงยองโฮปลุกเขาก็ได้ไม่ใช่เหรอ


"หึหึ แล้วทุกวันนี้คิดว่าเด็กๆมองนายยังไงเหรอ?" ยองโฮแกล้งถาม

"ไอ้ยองโฮะ...อุ๊ป" เสียงใสโดนคนตัวสูงกลืนเข้าไปอีกแล้ว


 

"อึก แฮ่ก....ไอ้บะ..."และอีกครั้ง ที่ ริมฝีปากบางถูกอีกคนจองจำ

"แฮ่ก...แฮ่ก..."คราวนี้มีเพียงเสียงหอบ คนตัวเล็กไม่กล้าเปล่งเสียงใดๆออกมาทั้งสิ้น



"ถ้าพูดไม่เพราะจะโดนทำโทษแบบนี้ จำไว้" คนตัวโต จรดหน้าผากลงกับหน้าผากมนของคนตรงหน้า ทั้งที่ดวงตาใสแป๋วยังจ้องดุเขาอยู่...

 

 


 

End again.



///// Talk /////


ฝากฟิคจอห์นยงอารมณ์ชั่ววูบนี่ด้วยค่ะ

ไม่มีเนื้อหาสาระอะไรมากมายๆ ฮ่าๆๆๆ

พอดีว่าวันนี้ไปตามแท็กจอห์นยงแล้วแอบฟิน

ก็เลยบังเกิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา คนตัวโตกับคนตัวเล็ก

หมีกับแมว ฮ่าๆ

O W E N TM.

ผลงานอื่นๆ ของ mesomeday

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. #17 qqxtg (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 21:31
    น่ารักมากเลยฮือออ แมววว ;__;
    #17
    0
  2. #16 Picpig (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:15
    พี่ยองโฮคนบ้าาา /ยืนบิดตัวเป็นเกลียวโปเต้ 555555
    #16
    0
  3. #15 'caramel.9m (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 03:53
    ฮือออออออออ น่ารักสุดอะไรสุด ตะยงคนขี้อายกับยองโงคนเจ้าเล่ห์แกล้งไม่หยุดเลย น่ารักกกกกก
    #15
    0
  4. #14 จอมโจรน้อยน่ารัก1412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:56
    เขินอะ...... แงงงงง ;/////;
    #14
    0
  5. #13 fatymi
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 05:41
    พี่แทลมาบันทัดเดียวแต่แม่งแย่งซีนมาก ขำ55555556
    #13
    0
  6. วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 23:41
    โอ้ยทำไมขำพี่แทล5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 ทำไมทุกคนทำงี้กับพี่เค้าคะ แค่พี่เค้าสลอตเอง
    #12
    0
  7. #11 ♠ dphcylraed (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 23:23
    ไม่ไหวล้าว ฟก่ฃฃ่ดหษวงดกหมงง ฮื่อ ตะยงของนี่ยยยยย์ ของพิจอห์นนี่ด้วยก็ด้ายยยย ดีกับใจม๊ากมากค่ะ ตะยงงุ้งงิ้งน่ายัก งื้อ ขอกัดหน่อย1คำ กีสส
    ขอบคุณที่เขียนฟิคน่ารักๆนะคะ เขียนอีกก็ได้นะคะ5555555
    #11
    0
  8. #10 jystation
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 22:41
    พ่อแง่แม่งอน น่ารักมากกกกกกกกกกกก ห่วงเค้าก็ไม่บอกเค้าดีๆ ทำซึนไปได้เนอะคนเรา ชอบอ้ะ
    #10
    0
  9. วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 10:00
    งื้ออออออทั้งเหมียวและหมีน่ารักมากอะ 
    มาแนวเพื่อนกัน...ฉันรักเธอสินะ สองคนนี้ อิอิ 
    แต่ตอนหมีไปตามหาเหมียวนี่แบบ.....งืออT T

    ไรท์แต่งได้น่ารักมากเลย ไม่หวานเลี่ยนเกิน ชอบๆ^^
    #9
    0
  10. #8 wareeandsoul (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 04:50
    น่ารักมากค่ะะะะะะะ ดีมากกกกกกก แทยงดื้อแต่น่ารัก โอเคให้อภัยค่ะ >< ขอบคุณที่แต่งจอห์นยงนะคะ
    #8
    0
  11. #7 wareeandsoul (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 04:42
    เง้อ ขอบคุณนะคะ น่ารักมากกกกกก ฮือออ
    #7
    0
  12. #6 นานา
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 03:35
    ตลกที่ทุกคนตกใจที่ได้ยินเสียงพี่แทล พี่แค่เป็นคนพูดน้อย อย่าว่าพี่ 5555555555

    แมวดื้อขี้เขิลนี่น่าเอ็นดูจริง ๆ ถึงจะมีเด๋อด๋าบ้างแต่ดูแล้วใครบางคนก็พร้อมดูแลนะเออ

    ต่อไปห้ามพูดคำหยาบนะ ไม่งั้นโดนจุ๊บจนปากเปื่อยแน่ ><
    #6
    0
  13. วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 03:05
    ดื้อนักจับฟัดเลยค่ายองโฮ /ยืนโบกป้ายเชียร์
    รักเค้าก็ไม่พูดกันทั้งคู่ คนปากแข็ง เชอะ 
    น่ารักมากเลย ถ้ามีเรื่องต่อไปก็รออ่านอยู่นะคะ >.<
    #5
    0
  14. #4 tatsuke (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 02:07
    งื้ออออแมวดื้อมาก แต่ยองโฮก็ตามอยู่ดี เลี้ยงกันยังไงให้ดื้อขนาดนี้ แทยงง่าาา ดื้อแต่น่ารักจังเยย( '////')
    #4
    0
  15. #3 박 혜린 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:51
    ยองโฮแบบ... น่าโดนโกรธกว่านี้ในความคิดไปเองและไม่สนใจแมว #ทีมแมว นะรู้ยัง 55555
    #3
    0
  16. วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 19:25
    แทยงน่ารักง่า
    #2
    0
  17. วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 19:09
    โอ๊ยแทยงน่ารัก ขี้งอน ชอบอ่าาาา เรื่อยๆแต่ก็สนุกดีนะคะ
    #1
    0