นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

OS ||| Everyday ||| (JaeYong)

โดย mesomeday

ขอบคุณที่อยู่ข้างๆพี่ ขอบคุณที่ไม่ไปไหน ขอบคุณที่โอบกอดพี่ด้วยความอบอุ่นเสมอ...

ยอดวิวรวม

1,206

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


1,206

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


36
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 มิ.ย. 59 / 14:38 น.
นิยาย OS ||| Everyday ||| (JaeYong)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
e

Everyday


JT



...





© GRAYSCALE

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 มิ.ย. 59 / 14:38




Everyday

...

 

 

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก

กริ๊งงงงงงงงง )))))

06.00 น.

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในยามเช้าตรู่

คนตัวเล็กบนเตียง ยกมือปัดป่ายสะเปะสะปะ ควานหาต้นเสียงที่ปลุกเขาจากฝันดีที่ผ่านมาเมื่อคืน

 

ปึบ! เขากดปิดเจ้านาฬิกาปลุกเครื่องนั้น ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น 

 


ฝันอีกแล้วสินะ 

 


ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง มีความสุขก็จริงแต่เศร้ายิ่งกว่าเมื่อรับรู้ได้ว่ามันเป็นเพียงแค่ 'ความฝัน'

คนบนเตียงพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะกระเด้งตัวลุกออกจากที่นอน คว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป 

เขาไม่ควรจมอยู่กับความฝันเหล่านั้นนานไปกว่านี้

 



เด็กหนุ่มตัวสูงนอนมองอากัปกิริยาของคนตัวเล็กยิ้มๆ 'ผมขอโทษนะ'

 

 



.........................

 

 

 

อีแทยงนักศึกษาระดับปริญาญาตรีปีที่ 4  เดินทอดไปตามเส้นทางยาวที่ปูด้วยอิฐบล็อกสีขาวสะอาด  ทว่าปกคลุมไปด้วยใบไม้สีส้ม ประสมด้วยดอกแปะก๊วยสีเหลืองสวย


ลมเย็นๆพัดผ่านกาย คนตัวเล็กหยุดยืนก่อนจะแหงนหน้าสูดอากาสบริสุทธิ์ กลิ่นดอกไม้ กลิ่นอากาศที่เขาชอบ

"ย๊า มีแรงทำรายงานต่อแล้ว!"ใบหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้ม 

 

"พี่แทยงของผมน่ารักเสมอเลย"คนที่เดินตามมาด้านหลังพูดกับตัวเอง ก่อนจะยิ้มกับความน่ารักของคนที่เดินอยู่ด้านหน้า

"อากาศเริ่มหนาวแล้ว ทำไมไม่ใส่โค้ทของผมกันนะ"คนตัวสูงส่ายหัวเมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เขาแอบเดินตามมา ทำท่าถูมือเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้น
 

 

อีแทยงเดินเลือกหนังสือตามชั้นวางในห้องสมุด ก่อนจะวางซ้อนๆกันบนแขน เลือกมาได้ทั้งหมดห้าเล่มด้วยกัน เขาต้องทำรายงานเล่มสุดท้ายนี้เพื่อจะได้เรียนจบ มือเรียวหยิบแว่นสายตาขอบสีดำหนามาใส่ ก่อนจะลงมือเขียนเนื้อหาเรื่องที่เขาจะเอามาทำรายงาน

 


คนตัวสูงที่เดินตามมา ทำเนียนมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ก่อนจะวางสองแขนราบบนโต๊ะ เกยคางแหงนหน้ามองอีกคน พาลทำให้นึกถึงเมื่อก่อน

 

 

....................Past...........................

 

 

"จองแจฮยอนมองอะไรเนี่ย?" คนตัวเล็กทำสีหน้าไม่พอใจ บิดปากงอน

"ก็ไม่เคยเห็นใสแว่น แปลกตาดี"

"ว่าฉันหน้าแปลกเหรอ?" ยิ่งบิดปากงอนเข้าไปอีก ใบหน้าเรียวกลับป่องขึ้น จ้องตาคนตัวสูงดุ

"เปล่านะ จะบอกว่าน่ารักต่างหาก"เจ้าเด็กหนุ่มรุ่นน้องรีบแก้ตัว ไม่ใช่สิ พูดความจริงต่างหาก ไม่ว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรก็น่ารักไปหมดนั่นแหละ จริงๆนะ

"อย่ามาพูดเลย เมื่อกี้ยังว่ากันอยู่เลย"คนอายุมากกว่า ถอดแว่นของตัวเองออก ก่อนจะเอามาสวมให้กับคนที่อยู่ตรงข้ามกัน

"ฮ่าๆๆๆ  ท่านอาจารย์จองแจฮยอน"อีแทยงหัวเราะร่วน เอามือกุมท้อง

"ย๊าา พี่แทยงอ่า ทำไมทำกับผมแบบนี้ ว่าผมหน้าแก่เหรอ?" คนตัวสูงลุกขึ้น ยื่นสองมือไปกุมใบหน้าที่กำลังหัวเราะของคนตัวเล็กกว่าไว้ เป็นรุ่นพี่เขาก็จริงแต่ตัวเล็กแล้วก็น่ารักมากด้วย แฟนผม...

"ฮ่าๆ ก็เหมือนจริงๆหนิ"แทยงยังไม่เลิกหัวเราะ ก็มันตลกนี่น่า ถึงแม้จะไม่ปฏิเสธว่าคนตรงหน้าหล่อมากก็เถอะ 

"แบร่" คนตัวเล็กแกล้งแลบลิ้นหลอก ทำเอาอีกคนระบายยิ้มออกมา อีแทยง ทำไมน่ารักแบบนี้นะ ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะได้เห็นอีแทยงในมุมนี้หรอกนะ มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น...



 

....................Past...........................


 

 

ทว่า ตอนนี้เรื่องแบบนั้นคงไม่มีอีกแล้ว  คนตัวสูงได้แต่ถอนหายใจออกมา ดวงตาเศร้าสร้อยตรึงอยู่บนใบหน้าหล่อ
 

 

"แทยง อยู่ที่นี่เอง"หนุ่มร่างสูงหุ่นนักกีฬาเดินเข้ามาหาคนตัวเล็ก

"รุ่นพี่มินโฮ"เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนทักทาย ก่อนจะนั่งลงข้างๆกัน

"ขอโทษที มาสายไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ รุ่นพี่เดินมามีสาวๆมองตามเพียบเลยนะ"เด็กหนุ่มแซว ก็มันจริงนี่น่า รุ่นพี่มินโฮเป็นคนดังอันดับต้นๆของมหาวิทยาลัยเลย สาวๆรุมล้อมกรี๊ดเต็มไปหมด

"อ่า ไม่จริงหรอก แต่ก็มีบางคนที่ไม่กรี๊ดพี่นี่หน่า"อีมินโฮยื่นหน้าเข้าไปหาแทยง แขนยาวโอบรอบสะโพกบางของอีกคน

 

 

เฮ้ย ทำแบบนี้ได้ไงกัน ไอ้บ้านี่ นั่นมันพี่แทยงของฉันนะโว้ย ต่อหน้าต่อตาฉันเชียวนะ !!

จองแจฮยอนได้แต่ทำท่าฮึดฮัด โมโหอยู่คนเดียว 

โอ้ย เจ็บใจจริงโว้ย ! อย่าให้มี 'โอกาส' บ้างนะ 

ทว่า เมื่อนึกขึ้นได้ เขาก็ได้แต่ก้มหน้าลง ยิ้มเศร้ากับตัวเอง 'โอกาส' บ้าบออะไรกันล่ะไอ้แจฮยอน

 

 

ไม่มีอีกแล้ว...


....


 

วันนี้แทยงนัดมินโฮมาช่วยเขาทำรายงาน มินโฮเก่งทั้งกีฬา ดนตรี และการเรียน เรียกได้ว่าเพอร์เฟ็คไปซะทุกอย่าง 

เขารู้จักกับแทยงมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว และรักมาตลอด ทว่าในตอนนั้น แทยงมีคนที่รักมากอยู่แล้ว เขาจึงต้องจำยอมเป็นแค่คนที่คอยมองดูอยู่ห่างๆ
ถึงตอนนี้จะไม่มีคนคอยขวางเขาอีกต่อไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้หัวใจของแทยงมาสักที



....

 


 

เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายแก่ๆ
 

 

"แทยง ไม่หิวเหรอ?"หนุ่มรุ่นพี่ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นอีกคนเอาแต่คร่ำเคร่งกับการทำรายงานมานานแล้ว 
 

เด็กหนุ่มรีบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู "อ่า บ่ายสองแล้วเหรอเนี่ย?" เขาทำรายงานจนลืมเวลาไปเลย  เขานั่งตรงนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว
 

มินโฮหัวเราะอีกคนเบาๆ 
 

"ขอโทษนะครับ พี่คงหิวแล้ว เราไปหาอะไรทานกันเถอะครับ"แทยงรีบหันไปขอโทษมินโฮ ทั้งๆที่เราขอให้พี่เขามาช่วยแท้ๆกลับปล่อยให้อีกคนนั่งหิวซะได้ เด็กหนุ่มรู้สึกผิด

"โอเค เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"

"ผมเลี้ยงเองครับ ผมเป็นคนขอให้พี่มาช่วยนะ"เด็กหนุ่มรีบตอบกลับใบหน้าจริงจัง

"ฮ่าๆ ทำไมต้องจริงจังด้วย พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย อย่างเลี้ยงก็ได้เลย แต่พี่กินจุนะ"มินโฮบอก ก่อนจะยกมือมายีผมอีกคนเล่น แล้วพากันเดินออกไปจากห้องสมุด


 

 

 

เฮ้อ~ คนตัวสูงล้มตัวลงนอนบนพื้นสนามหญ้าที่ติดกับริมแม่น้ำในมหาวิทยาลัย

อยากคุย อยากกุมมือไว้ข้างกาย อยากโอบกอดไว้ในอ้อมแขน อยากฝังปลายจมูกไว้ที่แก้มหอม อยากจูบลงบนริมฝีปากบาง

เหมือนที่เคยทำ...

พี่แทยงครับ ผมคิดถึงพี่จัง...

 



...........................



 

 

"ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับพี่มินโฮ"

"ไม่เป็นไร พี่เต็มใจเสมอ" หนุ่มรุ่นพี่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ ก่อนจะโบกมือลาและขับรถออกไป


 

มินโฮมาส่งแทยงที่บ้าน

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าพี่มินโฮคิดอย่างไรกับเขา เขารู้สึกดีเสมอมาที่มีอีกคนคอยเป็นห่วง คอยอยู่ข้างๆ ทว่า ในหัวใจของเขามีอีกคนอยู่แล้ว ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้และตลอดไป



คนตัวเล็กวางหนังสือลงบนโต๊ะเขียนหนังสือพร้อมกับกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้าง ทิ้งตัวนอนลงนอน

คิดถึงเจ้าของหัวใจ

เด็กหนุ่มพลิกตัวมองไปยังปฏิทินที่วงกลมสีแดงๆไว้  '30 พฤศจิกายน'

 


 

....................Past........................

 


 

 

 '30 พฤศจิกายน' เมื่อ 8 ปีที่แล้ว


....


 

เด็กหนุ่มที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รีบวิ่งเขาห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะวิ่งลงจากชั้นบนของบ้านมาที่ห้องครัว จัดการทานอาหารเช้าตามปกติเหมือนๆทุกวัน 

ก่อนจะเดินออกจากบ้านอย่างร่าเริง 

 

ทว่า วันนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะผู้ชายตัวสูงที่ดูแล้วน่าจะอายุน้อยกว่าเขามายืนพิงอยู่ที่รั้วบ้านเขาอยู่น่ะสิ

คนตัวเล็กเอียงคอมอง เมื่อเห็นอีกคนไม่พูดอะไร ก็ทำได้แค่เดินผ่านหน้าไป


"เดี๋ยวสิครับ  ไปด้วยกันนะ"เสียงที่ดังตามมาจากด้านหลัง หยุดปลายเท้าของคนตัวเล็กไว้ ก่อนจะหันไปมองหน้าของคนตัวสูงกว่า

"เรารู้จักกันเหรอ?"อีแทยงถาม

 

คนตัวสูงมองหน้าคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะยกมือเกาหัวแกรกๆ "ผมชื่อจองแจฮยอนฮะ...."

 

"ฉันรู้  แต่ว่าเราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ทำไมฉันจะต้องเดินไปโรงเรียนกับนายด้วย" คนอายุมากกว่าถามต่อ ใครๆก็รู้จักจองแจฮยอนทั้งนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวสักหน่อย ไอ้ที่เขาต้องการอยากรู้มันไม่ใช่ชื่อของคนตรงหน้านี่หน่า
 

คนตัวเล็กหันหลังกลับ ก่อนจะย่ำปลายเท้าเดินออกมา
 

"ผมชอบพี่น่ะ"เสียงเดิมที่หยุดปลายเท้าของอีแทยงไว้อีกครั้ง คนตัวเล็กยิ้มกว้าง พูดออกมาสักทีนะ

อีแทยงหันกลับไปเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มรุ่นน้อง "ว่าอะไรนะ?" 

"อ่า พี่แทยง อย่าแกล้งผมสิฮะ เราก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" ใช่สิ ถึงแม้ไม่เคยบอก ถึงแม้ไม่เคยแสดงออกมากมายให้ใครรู้เลยแม้แต่น้อย แต่เขาสองคนรู้...


คนตรงหน้าที่เอาแต่แอบมองตามเขาอยู่ตลอด พอเขามองกลับไปก็ทำเป็นหลบตา ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นซะงั้น

คนตัวสูงที่บังเอิญเจอบนรถไฟทั้งขาไปและขากลับทุกวัน ไม่ว่าวันไหนจะเลิกเรียนเร็วกว่าปกติ หรือช้ากว่าปกติก็ยังเจอ

คนตรงหน้าที่เล่นบาสเก็ตบอลเก่งระดับตัวแทนประเทศ แต่มาลงเรียนเต้นกับเขาด้วย ถึงแม้จะเต้นไม่ได้เรื่องเอาซะเลยก็ตาม

ในวันที่ฝนตกและเขาลืมพกร่มมา ก็ยังอุตส่าห์แอบมีร่มมาแขวนไว้ที่เก้าอี้นักเรียนของเขา

และอีกหลายอย่าง สารพัดสิ่งที่จะบรรยายถึงการกระทำของผู้ชายคนนี้ ที่พยายามแอบทำแบบไม่ให้เขารู้ 

ทว่า อีแทยงคนนี้ ฉลาดกว่าที่คิดนะ
 

 

"ก็แล้วทำไมถึงมาบอกวันนี้ล่ะ?"คนตัวเล็กหันไปถามเด็กหนุ่มที่ก้าวขึ้นมาเดินอยู่ข้างๆเขาแล้ว

"ก็กลัวมีคนแย่งไปหนิ"

"หืมมม? แย่ง? นั่นมันหมายความว่าฉันเป็นแฟนนายแล้วสิ แต่นี่ยังเลยนะ"แทยงแกล้งตวัดตามอง 

"จะไม่ยอมเป็นแฟนผมเหรอ?"จองแจฮยอนก้าวเท้ายาวมาดักหน้าคนตัวเล็กไว้ อีแทยงที่ไม่ทันระวังก็ชนเข้ากับคนตรงหน้าเต็มๆ

"โอ้ย ทำอะไรของนายเนี่ย!" คนตัวเล็กคลำหน้าผากตัวเองปรอยๆ 

"อ่ะ ขอโทษครับ"คนตัวสูงก้มหน้าลงดูที่หน้าผากของอีกคน ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบอย่างเป็นห่วง ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้สักหน่อย ไอ้แจฮยอนเอ้ย จะจีบพี่เขาแล้วมาทำให้เขาเจ็บตัวแบบนี้ มันใช่เหรอว่ะ?
 

 

"อ่ะ!"คนตัวสูงอุทาน เมื่ออยู่ดีๆคนตัวเล็กกว่าก็ซบหน้าลงที่หน้าอกกว้างของเขา  

คนตัวสูงหยุดการกระทำทุกสิ่งอย่างโดยอัตโนมัติ ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ โดนพี่แทยงทำร้ายซะแล้ว


.

.

.

 

"ฮ่าๆๆ แจฮยอน หัวใจนายเต้นดังอะไรแบบนี้เนี่ย"แทยงผละออกจากร่างของอีกคนที่ยืนแข็งราวกับก้อนหิน ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะรื่น  แจฮยอนท่าจะเป็นเอามาก เขาได้ยินเสียงหัวใจของเด็กหนุ่มตรงหน้าเต้นเสียงดังอย่างกับเสียงกลองชุดเลยหล่ะ

 

"แจฮยอน.....เฮ้ยย เป็นอะไรไป"เมือเห็นอีกคนยืนนิ่ง อีแทยงก็หยุดหัวเราะ ก่อนจะเข้าไปเขย่าตัว "สติหลุดไปแล้วเหรอ"

"พี่แทยงอ่า ใจร้าย"คนตัวสูงมองหน้าอีกคน ก่อนจะร้องเสียงแผ่ว พร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อ

 "ขี้แกล้งนะพี่อ่ะ"



 

....................Past........................


 

 

คนตัวเล็กนอนยิ้ม เมื่อได้นึกถึงอดีตที่เขาไม่เคยลืมเลือน

 

อีแทยงหยัดกายขึ้นนั่ง ก่อนจะเปิดลิ้นชักหัวเตียง มือเรียวหยิบกล่องเหล็กสีขาวสะอาด มีลวดลายชิงช้าสวรรค์ที่เขาชอบตกแต่งอยู่ ก่อนจะเปิดออก หยิบรูปถ่ายหลายใบในนั้นออกมา 

รูปที่ทำให้เขายิ้มออกมากว้างกว่าเดิม ไม่ใช่แค่รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า ทว่า ยังรอยยิ้มในหัวใจของเขาด้วย
 

 

"คิดถึงนายจัง จองแจฮยอน"เด็กหนุ่มวาดนิ้วไปยังรูปที่เขาถ่ายคู่กัน 

"คนอะไร ถ่ายรูปหน้าตาน่าเกลียดเป็นบ้าเลย" คนตัวเล็กพึมพำบ่นอยู่คนเดียว แล้วยิ้มออกมา
 

 

จองแจฮยอน  ผู้ชายสุดเพอร์เฟ็คในสายตาของใครหลายๆคน เด็กฉลาดที่เก่งไปซะทุกอย่าง อย่างนั้นเหรอ?

ใช่ซะที่ไหนกัน ก็แค่ภาพลักษณ์หลอกลวงของเขาเท่านั้นแหละ คนคนนั้นก็แค่ "เด็กโง่ของอีแทยง" เท่านั้นแหละ

 

 


....................Past........................
 

 

 

"จองแจฮยอน ถ่ายรูปกัน"คนตัวเล็กที่รักในการถ่ายรูปเซลก้าอย่างที่สุด ผิดกับอีกคนที่หน้าหล่อราวกับรูปปั้นแต่ไม่ชอบถ่ายรูปตัวเอง ทว่าเมื่อแทยงขอ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ

 

คนตัวสูงเอนตัวชิดกับรุ่นพี่ที่ตัวเล็กกว่า แทยงชูสองนิ้ว ก่อนจะกดถ่าย

 

"ย๊าา จองแจฮยอนอ่ะ ทำไมไม่ทำมือแบบนี้" คนตัวเล็กยกมือของอีกคนขึ้นมา ก่อนจะสอนทำท่าชูสองนิ้ว "แล้วก็ยิ้มให้เป็นธรรมชาติด้วย" อีแทยงตั้งท่าถ่ายรูปอีกครั้ง ทว่าเมื่อมองภาพที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือ คนข้างๆเขาทำท่ายิงฟันทำไม? เขาบอกให้ยิ้มไม่ใช่เหรอ?

 

"แจฮยอนอ่ะ นั่นเขาเรียกว่ายิ้มเหรอ?"คนตัวเล็กกว่าว่าเสียงงอน 

"ก็ผมเขินอ่ะ"คนตัวโตตอบ ทำเอาอีกคนพ่นลมหายใจออกมา แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ "ถ้านายยิ้มสวย รูปออกมาถูกใจฉัน ฉันจะให้นายหอมแก้ม" เด็กหนุ่มรุ่นน้องถึงกับตาโตเมื่อได้ยินข้อต่อรองนั้น 

 

ยิ้ม ยิ้ม ไอ้แจฮยอนยิ้มสวยๆสิว่ะ เสียงคนตัวสูงที่พร่ำบอกตัวเองในใจ

 

"จะถ่ายล่ะนะ หนึ่ง สอง สาม!" ฟอด~~

"พิ.....พี่....แทยง"คนตัวสูงนั่งนิ่งตัวแข็งทื่ออีกแล้ว  "หว้าา แจฮยอนตาโตทำไมเนี่ย ไม่เห็นยิ้มเลย อดหอมแก้มฉันเลยนะ" คนตัวเล็กหันไปมองอีกคนก่อนจะหัวเราะออกมา
 


สิ่งที่จองแจฮยอนคนนี้ตั้งใจจะยิ้มให้สวยที่สุดตั้งแต่ที่เขาเกิดมามลายหายสิ้น เมื่อคนข้างๆหันมาหอมแก้มเขาซะงั้น

ฮือๆ โดนพี่แทยงแกล้งอีกแล้ว ใช่สิผมมัน "จองแจฮยอนเด็กโง่ของพี่แทยงนี่!”

 

"ทำแบบนี้อย่าคิดว่าจะรอดนะ"คนตัวสูงหันไปดึงอีกคนเข้ามา ก่อนจะฝังปลายจมูกโด่งลงไปบนแก้มเนียน

"อื้ออ แจฮยอนอ่าาา"

 

 

....................Past........................

 

 

 

"ผมก็คิดถึงพี่นะครับ พี่แทยงที่รักของผม"คนตัวสูงระบายยิ้มเศร้า มือใหญ่ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มที่เคยคุ้นมือ

 

 

 

 '30 พฤษจิกายน'



 

เช้าที่แสนสดใส เด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาแต่เช้าโดยไม่ต้องรอให้นาฬิกาปลุกคู่ใจทำงานเลยด้วยซ้ำ

แทยงเปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบโค้ทสีดำตัวหนาออกมาวางไว้บนเตียง 

อาบน้ำ ทานอาหารเช้า เตรียมของจนเสร็จเรียบร้อย หยิบโค้ทสีดำที่วางไว้  ก่อนจะยกขึ้นมาฝังปลายจมูกลงไปสูดกลิ่นกายของเจ้าของ และยิ้มออกมา
 

วันนี้เขาจะใส่ตัวนี้


 


ขาเรียวยาวเดินทอดไปตามเส้นทางเดิม โดยที่มีคนตัวสูงเดินตามหลังเหมือนเดิม

"ขอบคุณนะ"คนตัวสูงพูดเบาๆ ขอบคุณที่ใส่โค้ทของเขา



 

ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปในร้านดอกไม้เล็กๆที่ตั้งอยู่ริมทาง ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตามา 

คนตัวเล็กหยุดยืนหน้าร้าน ก้มลงสูดกลิ่นหอมของดอกไม้ช่อนั้น "แจฮยอนต้องชอบแน่ๆ"  ก่อนจะเดินต่อไป...

 

ร่างสูงที่ยืนรออยู่ด้านหน้าร้าน มองอีกคนยิ้มๆ "แน่อยู่แล้ว ของที่พี่แทยงให้ผม ทุกอย่างผมชอบหมด" 

 

 

ขาเรียวของคนตัวเล็กก้าวขึ้นรถเมถ์เพื่อจะพาเขาไปยังจุดหมาย



.



.



.



.



.



.

 



2 ชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเขาก็มาถึงที่นี่

 

 

ผืนหญ้าสีเขียวที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
อีแทยงยืนมอง สูดลมหายใจอีกครั้งก่อนจะก้าวขาเดินไปหาคนที่ได้ชื่อว่า "เจ้าของหัวใจ" ของเขา



 

เด็กหนุ่มเดินผ่านป้ายหินอ่อนที่ปักอยู่พื้นดินอันแล้วอันเล่า
ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่ป้ายป้ายหนึ่งที่แสนคุ้นเคย
สลักชื่ออย่างสวยงาม 



 

 


'จองแจฮยอน'

 

 

"แจฮยอน พี่มาหาเราแล้วนะ"

 

 

“คิดถึงพี่อยู่ใช่ไหม....”


 

 

....................Past........................



 

 

"จองแจฮยอน ไหนบอกว่าจะเลิกแข่งรถแล้วไง!"คนตัวเล็กตวาดใส่ปลายสาย

"พี่แทยงฮะ ผมขออีกครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย ผมสัญญานะ"คนทางปลายสายร้องขอ ทว่า ไม่ใช่ครั้งแรกที่จองแจฮยอนพูดแบบนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน

"ถ้านายแข่งรถวันนี้ นายไม่ต้องมาเจอฉันอีก"อีแทยงยื่นคำขาด ก่อนจะกดตัดสายทันที

 

 

"พี่แทยง..."ร่างสูงพึมพำชื่ออีกคน ก่อนจะคร่อมมอเตอร์ไซค์คันโปรด "ขออีกแค่ครั้งเดียว" บิดคันเร่งสุดไมล์

 

 

 


ปัง!
 

 

ทันทีที่เสียงปืนดัง แจฮยอนออกรถ และแข่งกับคู่แข่งขันอีกคนที่ท้ากัน

ผลปรากฏว่าเขาชนะ และได้รับเงินรางวัล

คนตัวสูงยิ้มกว้าง

"ครั้งสุดท้าย"

 

 


tu ~~ tu ~~~ 

เสียงโทรศัพท์ดังเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่อีแทยงไม่ได้สนใจมัน เขากำลังโกรธ และโกรธมากๆด้วย

ก็ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่เราคบกันไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมอีกคนถึงทำตามคำขอร้องของเขาไม่ได้

 

 

ปึง !  ปึง! 

เสียงเคาะประตูดังลั่น ทำให้เขาต้องลุกไปเปิดอย่างแปลกใจ
 

 

"โดยองมีอะไร ร้องไห้ทำไม?"เด็กหนุ่มตกใจ เมื่อเห็นรุ่นน้องคนสนิทร้องไห้ท่าทางไม่มีสติ

"ไอ้แจฮยอน ฮือออ "

"แจฮยอน! แจฮยอนทำไม?!!"เด็กหนุ่มเขย่าตัวรุ่นน้องที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างหน้าเขา

"มอเตอร์ไซค์แหกโค้งตกข้างทาง"โดยองบอกปนเสียงสะอื้น ทว่า อีกคน ร่วงลงบนพื้นทันที "จองแจฮยอน"
 

 


โดยองรีบพาแทยงมาที่โรงพยาบาล

 

ทว่า

 

ไม่ทันเสียแล้ว แจฮยอนไม่หายใจแล้ว 



เมื่อทั้งสองคนไปถึงก็เห็นเพียงร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวของโรงพยาบาล  น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย คนตัวเล็กสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ

มือเรียวเปิดผ้าที่คลุมหน้าของคนตัวสูงออก "แจฮยอน ฮืออ กลับมานะ กลับมา" อีแทยงกอดร่างแน่นิ่งของอีกคนแน่น


ไม่ทันได้เอ่ยลากันเลยสักคำ

 

 

"พี่แทยงครับ........"เสียงเรียกทำให้ร่างโปร่งต้องหันไป  เขาจ้องมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่เพื่อนของแจฮยอนยื่นให้ ก่อนจะเปิดมันออก

แหวนทองคำขาวสองวงที่สลักตัวย่อชื่อของทั้งสองคนไว้ JT
 

เด็กหนุ่มถึงกับปล่อยโฮ แจฮยอนไม่ได้ลืม 

"แจฮยอนมันไปแข่งรถ เอาเงินมาซื้อแหวนนี่หล่ะ" เพื่อนของแจฮยอนบอก ก่อนจะบีบไหล่ของแทยงเพื่อปลอบใจ

แจฮยอนนำเงินรางวัลที่เขาแข่งรถชนะ ไปซื้อแหวนคู่ที่แทยงเคยบอกว่าอยากได้
ก่อนจะรีบนำมาให้อีกคน เพราะกลัวว่าจะเลยวันที่ 30 พฤศจิกายนไป
ทว่า รถก็เสียหลักพุ่งลงข้างทางไปเสียก่อน
ไม่ทันได้เจอกับเจ้าของแหวนที่เขาต้องการจะให้

'ผมขอโทษครับ'



 

 

....................Past........................


 

 

คนตัวเล็กยกมือเรียวขึ้นมา ลูบลงบนตัวอักษร J ที่สลักไว้บนแหวนที่เขาใส่ติดตัวตลอดเวลา

 "จะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

 

เด็กหนุ่มที่กลายเป็นเพียงแค่สิ่งที่มองไม่เห็นมองภาพของคนรัก ก่อนจะยกแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองขึ้นมา แหวนที่พี่แทยงสวมให้เขา 

"ขอบคุณที่ไม่เคยลืมผม ขอบคุณที่ยังมาหาเสมอ ขอบคุณที่ยังสวมแหวนไว้ตลอด
ถ้าผมรู้ว่าเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันมันสั้นถึงเพียงนี้ ผมจะบอกรักพี่ตั้งแต่วันแรกที่ผมตกหลุมรักพี่เลย"


ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขารู้เสมอว่าแจฮยอนยังอยู่ข้างๆเขา
ถึงแม้จะมองไม่เห็นก็ไม่เป็นไร แค่ยังสัมผัสถึงความอบอุ่นได้ก็พอแล้ว
ขอบคุณที่ปลุกเขาขึ้นมา  จากอีแทยงที่เหมือนจะตายไปแล้วทั้งๆที่ยังหายใจอยู่
ให้กลับมาเป็นอีแทยงคนนี้ที่ร่าเริงอีกครั้ง

หลังจากที่แจฮยอนตาย แทยงก็แทบจะกลายเป็นคนละคน 
ไม่มีรอยยิ้ม ไม่พูดไม่จา เอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียว
ทว่า คืนหนึ่งเขาฝันถึงจองแจฮยอน บอกให้เขาลุกขึ้นสู้
ให้กลับมายิ้ม และเป็นอีแทยงที่ร่าเริง
เขาจึงกลับมา...เพื่อจองแจฮยอน

 

หยดน้ำใสร่วงลงมาจากดวงตาของคนทั้งคู่

วงแขนกว้างโอบกอดอีกคนไว้แน่น


 

"ขอบคุณที่อยู่ข้างๆพี่ ขอบคุณที่ไม่ไปไหน ขอบคุณที่โอบกอดพี่ด้วยความอบอุ่นเสมอ" 

ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่ผมสัมผัสได้ ความอบอุ่นของแจฮยอนที่ไม่เหมือนใคร

อ้อมกอดของคนโง่ที่ยังไม่ยอมไปไหน 



"ขอบคุณ"






The End...



///////////////////


Talk : ฝากฟิคแจยงอีกหนึ่งเรื่องค่ะ 

อันนี้แปลงมาจากฟิคเก่าของเราเองค่ะ กำลังวาดพล็อตเรื่องยาวอยู่น้า

ฝากติดตามด้วยค่ะ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านค่ะ <3



 

 

 


 
 

 

(c) Chess theme

ผลงานอื่นๆ ของ mesomeday

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 เมษายน 2562 / 13:34
    เศร้าอ่ะ ขนาดเดาได้แล้วก็ยังเศร้าอยู่ดี
    #7
    0
  2. #6 ambipur (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 06:26
    เพิ่งได้มาอ่าน โอ้โห เศร้าสุด
    ตอนแรกนึกว่าแค่เลิกกัน ที่ไหนได้หมูแจทิ้งพี่แมวไปซะโน่น
    ไรท์เขียนภาษาสวยอ่ะ เราเลยอิน น้ำตาคลอไปอี๊กกกก คิดว่าตัวเองเป็นแทยง(?)
    #6
    0
  3. วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 23:19
    น้ำตามาเลยค่ะ T^T รู้สึกจิตตก ดราม่าอะไรเบอร์นี้
    #5
    0
  4. วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:26
    ฮืออ น้ำตาไหลอ่ะ ฮือ ;____;
    #4
    0
  5. #3 14217
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:17
    แจฮยอนอ่าาา ทำไมทิ้งแทยงไว้คนเดียว

    ฮรือออ
    #3
    0
  6. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 10:51
    น้ำตาไหลไม่หยุดเลยตอนที่รู้ว่าจองแจตายแล้ว

    ซึ้งมากเลยค่ะ หยุดน้ำตาไม่ได้ ฮือออออ
    #2
    0
  7. #1 Binine_98 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 09:23
    ฮือออออ
    #1
    0