[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 7 : Chapter 06 :: Your Voice

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    19 ก.พ. 58

’ cactus

 

 

Chapter 6

Your Voice

 

 

 

ภาพตรงหน้าคือสระว่ายน้ำตอนกลางคืนที่เปิดไฟอยู่แค่ไม่กี่จุด เซฮุนยืนนิ่งอยู่ข้างขอบสระ มองใครอีกคนที่กำลังว่ายท่าฟรีสไตล์อย่างตั้งใจไปจนถึงสุดฝั่ง ก่อนจะว่ายกลับมา

 

หวงจื่อเทาว่ายน้ำเร็วเป็นบ้า...

 

มาแล้วเหรอ?

 

เซฮุนมองคนที่เพิ่งขึ้นมาจากสระแล้วคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาเช็ดผม เด็กหนุ่มตัวผอมตอบคำถามนี้โดยการยักไหล่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เขา ซึ่งห่างประมาณหนึ่งช่วงแขน

 

จื่อเทาดูพอใจที่ตามเขามาถึงที่นี่ได้ เซฮุนไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไปเอาเบอร์เขามาจากไหน และมันคืออีกข้อสงสัยหนึ่งที่โอเซฮุนอยากรู้

 

นายเอาเบอร์ฉันมาจากไหน

 

ยืนดักรอฮันซอนฮวาอยู่หน้าห้องน้ำหญิง ทำหน้าดุ ๆ หน่อย หลังจากได้เบอร์นายมาแล้วก็โดนตุ๊ยท้องไปทีนึงพอได้ยินคำตอบคนตัวผอมก็ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นนิสัยดี แถมมีน้ำใจชวนไปนั่งกินข้าวอยู่หลายครั้ง แต่การมีน้ำใจโดยการเอาเบอร์เขาให้หมอนี่มันก็...

 

 

ให้ตายสิ...

 

 

นายไม่โอเคเหรอ

 

ถ้าตอบว่าไม่ ฉันจะกลับห้องซ้อมได้เลยหรือเปล่า?

 

ปฏิเสธ มาถึงที่นี่แล้วอยู่ด้วยกันก่อนจะเป็นไรไป จื่อเทากวนประสาทด้วยการแปะผ้าขนหนูที่ชื้นน้ำคลอรีนไว้บนหัวเขา

 

สองวันแล้วนะหวงจื่อเทา เมื่อวานก่อนหมอนี่ก็ไปลากเขาถึงห้องซ้อมแล้วบอกให้มานั่งกินข้าวเย็นเป็นเพื่อน แถมยังชวนคุยเรื่องบ้าบอคอแตกอีก

 

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่สาม คนตัวสูงยิ้มอย่างพอใจ เขาชอบเวลาเซฮุนขมวดคิ้ว อีกทั้งสายตาคู่นั้นที่กำลังบอกว่าหวงจื่อเทาน่ะโคตรน่ารำคาญ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้รังเกียจหรอก เขารู้

 

เซฮุนคิดว่าคนอย่างหวงจื่อเทาเป็นคนสติไม่ดี เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องตลกไปหมด แต่เขาหลุดขำออกมาแค่สองมุกเท่านั้นแหละ มุกแรกก็คือตอนที่หมอนี่บอกว่าเคยไปซื้อยาคุมให้เพื่อนผู้หญิงเพราะเธอไม่กล้าไปซื้อเอง พอคนขายยามองหน้า หวงจื่อเทาเลยโพล่งไปว่าหนูอยากลองกินเพราะเพื่อนบอกว่ามันทำให้นมใหญ่ได้ค่ะ แค่นั้นแหละ... โอเซฮุนก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

ส่วนเรื่องที่สองคือเรื่องเต้น ไม่รู้ว่าอะไรเป็นยังไง ทำไมบทสนทนาของเราถึงวกเข้ามาเรื่องนี้ได้ และถึงหวงจื่อเทาจะบ้าบอแต่ก็ฉลาดเอาเรื่อง ที่สามารถหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาคุยอย่างออกรส พอรู้ตัวอีกที เซฮุนก็เอาแต่หัวเราะ ตอนที่เห็นจื่อเทาลุกขึ้นเต้นคัฟเวอร์ให้ดู ซึ่งใด ๆ ล้วนเกิร์ลกรุ๊ปทั้งนั้น

 

แนวเพลงของเขาไปในทางเดียวกัน แบรนด์เสื้อผ้ากับรองเท้าก็ด้วย แต่พูดก็พูดเถอะ เซฮุนไม่กล้าที่จะชินกับการที่มีหวงจื่อเทาเข้ามาในชีวิตเลย

 

พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง

 

เหรอ ถามได้ไหมว่าไปไหน? จื่อเทาวางนาฬิกาจับเวลาไว้บนมืออีกคนก่อนจะสวมหมวกว่ายน้ำอีกครั้ง

 

มีธุระ คำตอบนี้เป็นเหมือนเส้นสีแดงที่ขีดให้เด็กหนุ่มตัวสูงรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเว้นระยะห่างระหว่างเขาทั้งคู่ ซึ่งจื่อเทาก็ไม่ได้เป็นกังวลนัก

 

พูดตรง ๆ นะเซฮุน

 

คนตัวผอมมองอีกคนที่หันหน้าเข้าหาเขา ผิวสีกร้านแดดตอนที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ตามมัดกล้ามนั่นน่ะ ถ้าพวกสาว ๆ เห็นคงกรี๊ดกันให้สลบ

 

ยิ่งนายทำเหมือนไม่อยากคุยกับฉันเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากเข้าหานายมากเท่านั้น

 

หา? เซฮุนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ หมอนี่ยังสติดีอยู่ไหมถึงได้พูดออกมาได้หน้าตาเฉยแบบนี้

 

ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง แต่โอเซฮุนก็ไม่ได้ซื่อบื้อขนาดที่จะคิดว่าอีกฝ่ายเข้าหาแบบเพื่อนอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มก็ยังชั่งน้ำหนักให้มันอยู่ตรงกลาง ระหว่างเรื่องที่หวงจื่อเทาเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว และนี่คือวิธีเข้าหาเพื่อนในแบบของหมอนี่ และ...เขากำลังโดนจีบ

 

แต่ก็ไม่อยากคิดไปในทางอย่างหลัง จากที่ได้ยินมา หวงจื่อเทาก็คุยเล่นกับผู้หญิงเยอะแยะ อยู่ ๆ คงไม่นึกครึ้มหันมาเล่นผู้ชายด้วยกันหรอกมั้ง

 

อยู่คนเดียวไม่เหงาหรือไง ให้ฉันเข้าไปในโลกของนายไม่ได้เหรอ? เซฮุนเบี่ยงตัวหลบมือที่เอื้อมมายีหัวเขาอย่างกับเพื่อนเล่น

 

ต่อให้ฉันบอกว่าไม่ นายก็จะเข้ามาอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

 

อ่า นั่นสินะ จื่อเทาหัวเราะ

 

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาสนใจเซฮุนมากยิ่งขึ้น ก็เพราะว่าเจ้าตัวแสดงออกว่าเฉย ๆ แต่พอถูกกระตุ้นหน่อย กำแพงที่อีกฝ่ายเคยสร้างขึ้นมา หวงจื่อเทาก็ปีนข้ามมันไปได้ทุกครั้ง แม้ว่าหลังจากนั้นเซฮุนจะไล่เขาให้ปีนกลับไปทุกทีก็ตาม

 

เรื่องขี้ปากคนอื่นทำหูทวนลมไปบ้างก็ได้ จื่อเทาสวมแว่นว่ายน้ำ ก่อนจะเดินไปขึ้นบนแท่นแคร์คนที่อยู่กับนาย ไม่ใช่คนที่คิดไม่ดีกับนาย คนตัวสูงส่งยิ้มมาอีกครั้ง แน่นอนว่าเซฮุนมักจะเห็นรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าผู้ชายคนนั้นอยู่เสมอ

 

 

จื่อเทาพูดถูก แต่ถ้ามันทำง่ายอย่างที่ว่าก็ดีสิ

 

 

เซฮุนกดจับเวลาเมื่ออีกคนกระโดดลงไปในน้ำ นัยน์ตากลอกมองไปตามการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง หวงจื่อเทากลายเป็นใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก ผู้ชายคนนั้นเวลาว่ายน้ำดูจริงจังจนไม่อยากเชื่อว่าเป็นคน ๆ เดียวกันกับผู้ชายขี้เล่นที่ชอบทำให้เขาปวดหัว

 

ทันทีที่มือแกร่งแตะขอบสระ เซฮุนก็กดปุ่มหยุดเวลา จื่อเทาโกยอากาศเข้าปอดทางริมฝีปากก่อนจะถอดแว่นและหมวกว่ายน้ำไว้กับแท่นกระโดด มือแกร่งสางผมที่เปียกลู่ไปข้างหลังแล้วตรงมาทางนี้ เซฮุนได้กลิ่นคลอรีนตามตัวอีกฝ่ายเมื่อร่างกายของเขายืนชิดกัน

 

โว้ว เร็วกว่าเมื่อวานนี้ตั้งสามวิ นายไม่ได้กดก่อนฉันกระโดดลงน้ำหรอกใช่ไหม? จื่อเทามองนาฬิกาจับเวลาสลับกับใบหน้าคนข้าง ๆ

 

ไม่นะ ฉันกดตอนที่มือนายโดนผิวน้ำเลย

 

แน่?

 

ใช่ ฉันจะโกหกนายทำไมล่ะ ทั้งคู่สบตากันอย่างหยั่งเชิง ก่อนที่จื่อเทาจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ตอนนั้นแหละเซฮุนถึงได้รู้ตัวว่าถูกแกล้งอีกแล้ว

 

ฉันชอบสีหน้านายเวลาพยายามแก้ตัวจัง

 

ฉันไม่ได้แก้ตัว ก็แค่พูดความจริง

 

ก็เหมือนกันนั่นแหละ ขออีกรอบนะ จื่อเทาขยิบตาแล้วเดินกลับไปที่แท่นกระโดดอีกครั้ง เซฮุนเบ้หน้าเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ยิ้มให้เขาอยู่ได้

 

แค่สามวินาที ดีใจจนยิ้มไม่หุบเลยหรือไง

 

ถ้านายพูดว่า แค่ งั้นฉันจะทำให้เร็วกว่ารอบเมื่อกี้ แต่มีข้อแม้ว่าถ้าฉันทำได้ วันอาทิตย์นี้ไปดูหนังกันนะ

 

ขอโทษนะ ฉันมีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับการที่นายทำเวลาได้ดีงั้นเหรอหวงจื่อเทา?

 

อันที่จริงก็ไม่ได้รังเกียจหมอนี่หรอกนะ ถ้าหวงจื่อเทาหัดพูดจาเหมือนคนปกติทั่วไป เขาก็คงไม่ตอบแบบขวานผ่าซากแบบนี้ทุกประโยคหรอก ทุกอย่างเป็นเพราะอีกฝ่ายทำตัวแปลก ๆ ทั้งนั้น

 

ไม่มีหรอก ฉันแค่อยากชวนนายไปดูหนัง

 

เหตุผลล่ะ

 

อยากดูกับนาย

 

เหตุผล? เซฮุนยังคงย้ำคำเดิม

 

จื่อเทานิ่งไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าเซฮุนฉลาดและเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี แต่เจ้าของใบหน้าเรียบเฉยแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เท่านั้น มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ โอเซฮุนควรโทษตัวเองที่ดันมีเสน่ห์กับเพศเดียวกัน

 

รู้อยู่แก่ใจแล้วยังจะถามอีก เดี๋ยวก็ทำให้เขินซะเลย

 

 

.

.

 

 

วันนี้วันเสาร์ ถ้าเป็นปกติเขาคงเลือกนอนฝังตัวอยู่กับฟูกนุ่ม ๆ ไปจนถึงเที่ยงมากกว่าการมายืนเครียดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าว่าจะใส่ชุดไหนไปบ้านจงอินดี

 

มันเป็นเรื่องที่ควรกังวลเหรอ เซฮุนได้แต่ถามตัวเองแบบนี้ เขากำลังจะสติแตกเพียงแค่หาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไร แค่คิดว่าไปเรียนเปียโนเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง นี่เครียดอย่างกับว่าจะไปบ้านแฟน ซึ่งมันไม่ใช่อย่างนั้นสักนิด

 

เสื้อผ้าในตู้ก็หลากสีหลากโทน หลังจากเสียเวลากับการฟุ้งซ่านไปราว ๆ สิบห้านาที เซฮุนก็ได้เสื้อยืดแขนยาวคอกลมลายทางมาหนึ่งตัว กับกางเกงยีนส์ขาดเข่าสีซีด เด็กหนุ่มยืนมองตัวเองในกระจก เซฮุนไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเวลาจดจ่ออยู่กับอะไรบางอย่าง คิ้วของเขาทั้งสองข้างจะขมวดเข้าหากัน

 

ขายาววิ่งลงบันไดลงมาข้างล่าง เขาเห็นว่าตอนนี้แม่กำลังนั่งอ่านนิตยสารในห้องนั่งเล่น ส่วนพ่อง่วนอยู่แท็บเล็ต ซึ่งคงไม่พ้นเรื่องตลาดหุ้น

 

แม่ครับ วันนี้ผมแต่งตัวเป็นยังไงบ้าง?

 

ก็หล่อดีนี่ลูก?

 

ไม่ใช่ครับ ผมหมายถึงว่าแบบนี้มันเวอร์ไปหรือเปล่า?

 

ตั้งแต่ขึ้นม.ปลายมา นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อรู้สึกว่าลูกไม่ได้แต่งตัวเหมือนคนจะไปเล่นคอนเสิร์ต คำพูดของพ่อเรียกเสียงหัวเราะจากแม่ได้ แต่สำหรับเซฮุนแล้ว เขารู้สึกเฟลอยู่นิด ๆ ที่ได้ยินอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ก็เข้าใจดีว่าเสื้อผ้าในตู้ของเขาเน้นไปทางแฟชั่นเสียส่วนใหญ่

 

ในสายตาผู้ใหญ่ มันโอเคแล้วใช่ไหมครับ?

 

จ้ะ ทำไมวันนี้ดูเครียด ๆ ล่ะ ปกติเราก็มั่นใจกับการแต่งตัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

 

ครับ แต่ผมไม่รู้ว่าวันนี้พ่อกับแม่จงอินอยู่บ้านหรือเปล่า ผมกลัวท่านจะมองว่าจงอินมีเพื่อนไม่ดีครับ

 

อะไรกัน ลูกของแม่ออกจะเหมือนไอดอล ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอก แม่ยิ้มพลางส่ายหน้าหน่าย ๆ ที่เห็นลูกชายคิดมากแบบนั้น

 

แต่การแต่งตัวเรียบร้อยมันก็ทำให้คนเป็นพ่อแม่วางใจนะคุณ เหมือนที่เราเห็นจงอินวันนั้น การแต่งตัวธรรมดาแต่ก็ดูสะอาด เห็นแล้วก็รู้ว่าไม่ใช่เด็กเกเรที่ไหน ดูเหมือนว่าคราวนี้พ่อจะเข้าข้างเขา เซฮุนรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แน่นอนว่าเขาคิดเหมือนกันกับพ่อ

 

คุณพูดถูกค่ะ ในสายตาฉัน เด็กคนนั้นนิสัยดีพอที่จะไว้ใจได้

 

มันดีแล้วล่ะ ตั้งใจเรียนนะ พ่อยิ้มแล้วหันไปสนใจกับแท็บเล็ตต่อ

 

 

.

.

 

 

วันนี้ท้องฟ้าเป็นใจ นับว่าเป็นการเริ่มต้นวันที่ดีเลยทีเดียว เซฮุนยิ้มให้กำลังใจตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ไปบ้านจงอิน แม้ว่าจะประหม่า แต่เขาจะพยายามทำตัวให้ชินกับผู้ชายคนนั้นให้ได้

 

ระหว่างยืนรอแท็กซี่สายตาก็พลันหันไปเห็นป้ายบิลบอร์ดโฆษณา นายแบบหนุ่มหุ่นดีสวมกางเกงในสีขาวตัวเดียวทำให้เขานึกถึงผู้ชายบ้า ๆ อย่างหวงจื่อเทา เซฮุนหลุดขำออกมาเพียงแค่ภาพสีหน้าเหวอ ๆ ของหมอนั่นลอยเข้ามาในหัว หลังจากที่เขาบอกว่าการว่ายน้ำจับเวลารอบสุดท้ายแย่กว่ารอบก่อนหน้านั้นไปถึงสองวินาที

 

จื่อเทาดูไม่เชื่อ แต่พอเขาทำหน้าจริงจังเข้าหน่อยหมอนั่นก็ไม่กล้าเถียง ยอมรับก็ได้ว่าเล่นตุกติกกดเวลาช้าไปสามวิ

 

จากที่เจอกันตั้งแต่วันแรกจนถึงเมื่อวานนี้ เซฮุนสามารถฟันธงว่าหวงจื่อเทาเป็นคนดีได้ใช่ไหม เขารู้สึกว่ามันค่อนข้างจะเป็นอย่างนั้น แม้ว่าหมอนั่นจะชอบกวนประสาท ชอบพูดเองเออเอง แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะจื่อเทาเป็นเพื่อนสนิทจงอินและชานยอล มันทำให้เขาคิดว่าจงอินต้องคบเพื่อนที่ดีอยู่แล้ว

 

 

แต่ชักจะเริ่มเขวก็ตอนที่นึกถึงหน้าปาร์คชานยอลนี่แหละ...

 

 

แท็กซี่จอดลงหน้าปากซอย เด็กหนุ่มจ่ายค่าโดยสารเสร็จเรียบร้อยก็ทอดสายตามองไปตามเนินถนนเบื้องหน้า ตามโลเคชั่นที่จงอินส่งมาทางข้อความแล้ว คิดว่าเดินเข้าไปอีกไม่ถึงร้อยเมตรก็คงถึง

 

เราไม่มีไลน์กัน ไม่มีคาทก ไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากเบอร์โทรศัพท์และข้อความ ในขณะที่เมื่อวานหวงจื่อเทาเอามือถือเขาไปแอด SNS ทุกอย่างเรียบร้อยเสร็จสรรพ

 

ขายาวหยุดยืนอยู่หน้าบ้านสองชั้นที่ไม่หรูแต่ดูมีสไตล์ บ้านเลขที่ตรง รูปถ่ายหน้าบ้านที่เคยส่งให้ทางข้อความก็ใช่ ปลายนิ้วเรียวยาวกดออดพลางกระแอมไอ เชื่อว่าตอนนี้คนที่อยู่ข้างในคงเห็นหน้าเขาผ่านกล้องแล้วว่าใครมา

 

ประตูด้านในเปิดออก เซฮุนกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่าจงอินอยู่ในชุดลำลองพร้อมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลที่สวมทับข้างนอก ไหนจะมือข้างขวาที่ถือตะหลิวไว้อีก

 

 

พ่อบ้านจัง...

 

 

หัวเราะอะไร

 

อ่า...ขอโทษนะถ้าฉันไม่มีคำตอบให้

 

เจ้าของบ้านพยายามทำหน้านิ่งในขณะที่ผู้มาใหม่เอาแต่หัวเราะยิ้มตาหยีอยู่ข้างนอก จงอินก้มลงมองสารร่างตัวเองแล้วก็นึกอายอยู่ในใจ เขาลืมไปเลยว่าตอนนี้อยู่ในสภาพที่ไม่ควรมีใครเห็น

 

เซฮุนเม้มปากพลางกลอกตาไปมา จากสายตาดุ ๆ แต่ไม่ได้ดูใจร้ายของผู้ชายคนนั้นเป็นสัญญาณเตือนให้เขาหยุดหัวเราะ จงอินถอนหายใจหน่าย ๆ เมื่ออีกฝ่ายกวนประสาทเขาโดยการโค้งหัว

 

อรุณสวัสดิ์ครับซอนแซงนิม เซฮุนอมยิ้ม มีไม่กี่ครั้งหรอกที่เขารู้สึกว่าเอาชนะจงอินได้ และสีหน้าเรียบเฉยที่กำลังดุเขาผ่านทางสายตานั่นแหละที่เป็นคำตอบ

 

เชิญข้างในครับคุณนักเรียน

 

 

.

.

 

 

ไม่ใช่แค่ในห้องครัวที่ถูกตกแต่งอย่างมีสไตล์ ทุกส่วนของบ้านที่เซฮุนมองเห็น ทำให้รู้ว่าพ่อของจงอินใส่ใจกับการตกแต่งมากแค่ไหน

 

เด็กหนุ่มตัวผอมกวาดสายตาไปรอบ ๆ ขณะที่อีกคนกำลังตั้งใจเขย่ากระทะอย่างชำนาญ มองจากมุมนี้แล้วก็ยิ่งมีเสน่ห์ เซฮุนไม่แน่ใจว่าเขาชอบคนทำกับข้าวเก่งอยู่แล้ว หรือเป็นเพราะว่าจงอินทำอะไรก็ดูดีในสายตาเขาไปหมดกันแน่

 

มีอะไรที่นายทำไม่เป็นบ้างไหม?

 

มี

 

ยกตัวอย่างมาหน่อยสิ เซฮุนมองอีกคนที่แตะปลายนิ้วนางลงกับทัพพีเพื่อชิมรสชาติมื้อเช้าที่ตั้งใจเตรียมเอาไว้

 

เล่นเกมไง ทั้งคู่หันมาสบตากัน และเซฮุนรู้สึกพอใจกับคำตอบ นี่เป็นอีกเรื่องที่เขารู้สึกว่าชนะจงอิน มันเป็นเรื่องที่ฉันไม่ถนัด ถามว่าเล่นได้ไหมมันก็ได้ คือฉันเป็นพวกเล่นยังไงก็แพ้น่ะ

 

นายเล่นเกมอะไรล่ะ

 

“CS:GO” (Counter Strike : Global Offensive)

 

โดนยิงหัวแตกประจำเลยล่ะสิ

 

ฉันไม่แน่ใจว่าตัวละครของฉันมันหัวโตจนตกเป็นเป้าง่าย หรือเป็นเพราะฝั่งตรงข้ามใช้ไรเฟิลเก่งกันแน่ แต่เอาเป็นว่าเรื่องนี้ฉันขอบาย จงอินส่ายหน้าหน่าย ๆ

 

พอได้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ก็มีมุมที่ทำไม่ได้ มันก็กลายเป็นเรื่องน่ารักขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

ทำไมวันนี้แต่งตัวเหมือนคนอยู่บ้าน

 

เห? เซฮุนเลิกคิ้วพลางก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง มันแปลกเหรอ?

 

เปล่า จากรูปในอินสตาแกรม ฉันไม่ค่อยเห็นนายแต่งตัวแบบนี้

 

อ๋อคือ เซฮุนรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่คอ จากที่เคยคุยเรื่องเกมได้ลื่นปรื้ดหัวแตก ตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังพยายามคิดหาคำตอบที่ฟังแล้วไม่ทำให้บรรยากาศแย่ลงอยู่

 

มันไม่แย่หรอก ทำไมถึงทำหน้าเหมือนหมดความมั่นใจขนาดนั้น

 

ยังไงดีล่ะ เซฮุนยิ้มเจื่อน ก่อนจะกัดริมฝีปากบนขณะใช้ความคิด ฉันคิดว่าชุดนี้มันธรรมดาที่สุดแล้ว ไม่อยากแต่งตัวเวอร์ ๆ มา เดี๋ยวนายจะหาว่าฉันเตรียมตัวจะไปเล่นคอนเสิร์ต

 

คิดมากขนาดนั้นเลยหรือไง จงอินไม่ได้หันมามองเขา ตอนนี้สายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องอยู่กับอาหารในกระทะ

 

ก็นิดนึง มันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้นายเคยมองว่าฉันเป็นพวกวัลลาบีไม่ใช่เหรอ

 

ใช่ แต่พอความคิดเปลี่ยนไปแล้ว มันคงยากที่จะกลับไปคิดแบบนั้นอีก จงอินเทอาหารลงบนจานเซรามิกส์สีขาว ก่อนจะหันมาสบตากันด้วยสายตาเรียบเฉย เป็นตัวของตัวเองก็ดีอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เรื่องนิสัยแย่ ๆ ที่ควรแก้ไข ก็อย่าเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใคร

 

...

 

กินข้าวกันเถอะ

 

เวลาอยู่ด้วยกัน จงอินไม่ใช่คนที่จะยิ้มกว้างหรือระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ผู้ชายคนนี้เพียงแค่ยิ้มน้อย ๆ แต่ก็ให้ความรู้สึกใส่ใจ และตอนนี้ก็เช่นกัน ราวกับจงอินรู้ว่าตอนนี้เขากำลังไม่มั่นใจในตัวเอง ถึงได้ดึงตัวเขากลับมายืนในจุด ๆ เดิมได้

 

 

ว่าแต่...จงอินเคยเข้าไปดูอินสตาแกรมของเขาด้วยเหรอ?

 

 

.

.

 

 
 

เราเลือกที่จะกินมื้อเช้ากันในห้องนั่งเล่น แทนที่จะเป็นโต๊ะอาหารสำหรับหกที่นั่ง เซฮุนยังคงใช้วิธีกวาดสายตาไปรอบ ๆ เพื่อยึดสายตา มากกว่าการก้มหน้ากินอย่างจริงจังเพราะยังเคอะเขินอยู่

 

บนโซฟาตัวนุ่ม เราสองคนนั่งข้าง ๆ กันและปล่อยให้ความเงียบโรยตัว มันทำให้เกิดคำถามในหัวว่าผู้ชายคนนี้ชอบนั่งกินข้าวเงียบ ๆ หรือเป็นเพราะไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเขากันแน่

 

ที่บ้านนายซีเรียสเรื่องคุยบนโต๊ะอาหารหรือเปล่า

 

ไม่ ขอแค่ข้าวไม่กระเด็นออกมาจนน่าเกลียดก็พอแล้ว

 

งั้นฉันถามอะไรอย่างนึงได้ไหม? ถามจบคนตัวผอมก็อมช้อนไว้ในปาก ขณะที่สายตากำลังชำเลืองมองคนข้าง ๆ

 

ฉันมั่นใจว่ามันมีมากกว่าหนึ่ง

 

แล้วจะตอบหรือเปล่าล่ะ

 

อยู่ที่ว่าฉันพอใจคำถามของนายมากแค่ไหน เซฮุนได้แต่หรี่ตามองคาดโทษผู้ชายเข้าใจยากที่พูดเล่นลิ้นกับเขาอยู่ได้

 

ทำไมเราไม่แลกไลน์กันล่ะ เป็นอีกครั้งที่เซฮุนคิดว่าถ้าอยากรู้ก็ควรถาม แทนที่จะมานั่งคิดเอาเองว่าเพราะอะไร

 

ก่อนตอบคำถามนี้ฉันขอถามนายก่อนว่า ระหว่างได้ยินเสียงกับการเดาความรู้สึกคู่สนทนาผ่านตัวหนังสือ อะไรดีกว่ากัน

 

 

จบ...เซฮุนคิดว่าเขาพอจะได้คำตอบแล้ว

 

 

ก็...

 

สมมติฉันพิมพ์ถามนายไปว่า ดูสนิทกับไอ้เทาดีนะ? นายอาจจะเข้าใจผิดว่าฉันกำลังไม่พอใจก็ได้ ซึ่งบางทีถ้าเป็นการออกเสียง มันอาจจะจบอยู่แค่ความอยากรู้อยากเห็น จงอินพูดถูก แต่ทำไมต้องยกเรื่องหวงจื่อเทาขึ้นมาพูดด้วยล่ะ

 

ถ้าฉันตอบไปว่า ก็สนิท มันก็คงดูห้วนไปสินะ

 

ใช่ และฉันไม่ชอบคนพูดห้วน ๆ การได้ยินเสียงทำให้รู้ว่าคนที่อยู่ปลายสายกำลังรู้สึกยังไง เต็มใจตอบคำถามนั้นไหม เบื่อที่จะคุยแล้วหรือเปล่า อย่างน้อยถ้าผ่านการออกเสียง ฉันก็ยังได้รู้ว่าอีกฝ่ายตอบแบบขอไปที หรือตั้งใจตอบให้หายสงสัย

 

ไม่ยักรู้ว่านายเป็นคนคิดมากขนาดนี้

 

ถ้าคิดว่าเป็นคนเรื่องมากมันก็ได้ แต่ถ้าคิดว่าอยากได้ยินเสียงมากกว่าคุยกันผ่านตัวหนังสือ นั่นคือคำตอบ

 

...

 

เอาอีกแล้ว... เหมือนกับทุกทีที่อีกฝ่ายรู้ว่าจังหวะไหนควรหันหน้ามาสบตากันราวกับเจตนาให้ใจสั่น เซฮุนใจเต้นแรงเพราะสายตาของจงอินครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อพูดมาถึงขนาดนี้ เขาจะขอคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะ ว่าจงอินอยากได้ยินเสียงเขามากกว่าการคุยกันผ่านตัวหนังสือ

 

ส่วนข้อความมันเก็บไว้ได้ จงอินไม่ได้เอาแต่สนใจมื้อเช้าเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว เซฮุนค้างอยู่ในท่าถือช้อน โดยที่ไม่รู้เลยว่าเผลอตักมะเขือเทศที่เกลียดสุดชีวิตขึ้นมา ข้อความทำให้คนเราคิดก่อนกดส่ง มันบ่งบอกถึงความใส่ใจ

 

...

 

จงอินก้มลงมางับมะเขือเทศในช้อนของเขาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง เซฮุนได้แต่คิดว่าวันนี้เขาอาจจะพูดมากเกินไป คิมจงอินถึงได้งัดวิธีนี้ออกมาเพื่อทำให้ปากของเขาสงบลง และมันก็ได้ผลเหมือนกับทุกครั้ง

 

สำหรับฉัน...หวงจื่อเทาคือเพื่อนใหม่

 

เซฮุนคิดว่าอาการประหม่าจะหายไปแล้วหลังจากเริ่มหัวเราะในบทสนทนาของเราสองคนได้ แต่เขาคิดผิด พอเป็นเรื่องที่มีผลกับความรู้สึกที่มีต่อจงอิน อาการแบบนี้ก็กลับมาทุกที

 

เขาเป็นคนบ้าบอ...แต่ก็นิสัยดี เซฮุนเลียริมฝีปากก่อนจะหันไปสบตากับคนข้าง ๆ อีกครั้ง

 

ไม่รู้ว่าจงอินอยากได้คำตอบไปทำไม แค่ถามเฉย ๆ หรือว่าที่จริงแล้วไม่ชอบให้เขาไปยุ่งกับใคร ถึงได้มีคำถามแบบนี้เกิดขึ้น

 

ฉัน...จะได้ห้าคะแนนจากนายไหม เซฮุนพยายามไม่หลบสายตา แม้ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงเพราะแววตาคู่นั้นที่ไม่ยอมละห่างไปไหน

 

คำตอบแย่กว่าที่คิด ฉันให้ได้แค่สามคะแนน ส่วนจิตพิสัยอด จงอินยิ้มก่อนจะลุกขึ้นเดินไปพร้อมจานเซรามิกส์

 

ขายาวหยุดยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน ก่อนจะหันกลับไปหาคนตัวผอมที่ยังคงมองมายังเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ใช่... สายตาของโอเซฮุนเป็นอย่างนั้นเสมอ และเขาก็ชอบที่จะเป็นคำตอบนั้น

 
 

เขาอยากให้เซฮุนตอบว่า ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับหวงจื่อเทา แต่ดูเหมือนคิมจงอินจะคิดเยอะเกินไปหน่อย เพราะบางทีไอ้เทากับเซฮุนอาจจะเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ ก็ได้

 
 

ตามมาสิ ฉันจะพานายไปทำความรู้จักกับโลกของฉัน

 

เซฮุนยิ้มก่อนจะพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มตัวผอมเดินตามหลังอีกคนไปจนถึงห้องครัว จงอินรับจานไปกวาดเศษขยะลงถังแล้วล้างจานในทันที เขาเพียงแค่ยืนมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า อยากรู้จังว่าโลกของจงอินจะเป็นยังไง

 
 

 

และโลกใบนั้นพร้อมที่จะเปิดรับเขาเข้าไปหรือเปล่านะ?

 

 

 

TBC

 
 

ทีมใครครับ ตอนนี้ทีมใคร อยากให้ทีมพี่เทาสู้ เพราะทีมซอนแซงนิมชักจะเอาใหญ่แล้ว!

#เป็นเซฮุนนี่มันดีเหลือเกิน #ความรักก็เช่นกัล

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6767 pppppp008 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 07:47
    ทีมจงอินฮับ
    #6,767
    0
  2. #6766 pppppp008 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 07:47
    ทีมจงอินฮับ
    #6,766
    0
  3. #6765 pppppp008 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 07:47
    ทีมจงอินฮับ
    #6,765
    0
  4. #6764 pppppp008 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 07:47
    ทีมจงอินฮับ
    #6,764
    0
  5. #6733 mayrin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 04:40
    ซอนแซงนิมทำไมชอบทำให้ใจสั่น จะทนไม่ไหวแล้วนะ เขินจริงจังประหนึ่งตัวเองเป็นเซฮุน
    #6,733
    0
  6. #6721 kkkup (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 18:28
    โลกจะเหวี่ยงให้คนที่ดีต่อใจมาพร้อมกันเสมอ ฮือ
    #6,721
    0
  7. #6684 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 09:28
    .โบกป้ายไฟ ทีมจงอินน
    #6,684
    0
  8. #6642 Linseyyy13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:40
    เป็นเซฮุนนี่ลำบากใจจัง
    แต่ความรู้สึกเอนเอียงมาทางจงอินตั้งแต่แรกแล้วนี่นา 
    สู้ๆนะซอนแซงนิม
    #ทีมจงอิน
    #6,642
    0
  9. #6579 Miniminzz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 17:49
    ทั้งจงอินกับเทาทำเอาเราเขิน
    คือถ้าจะทำตัวแบบนี้ไม่สงสารน้องฮุนบ้างหรอคะ?
    เวลาต้องเลือกมันทำใจยากนะ
    ยกป้ายเชียร์ทั้งคู่คะ ถึงจะไคฮุน แต่เทาฮุนมันช่างดึงดูดเหลือเกิน
    #6,579
    0
  10. #6531 sapphire- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 19:50
    สติลทีมจงอิน
    #6,531
    0
  11. #6495 NTTD_3001 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 14:53
    อห.จงอินน ใช่ย่อยนะเนี่ยยยย
    #6,495
    0
  12. #6468 Kannika Tankam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 20:39
    ถึงเชียร์พี่เทาแค่ไหนก็สู้ไม่ได้ละมั้ง คุณซอนแซงนิมเค้าได้ใจนักเรียนไปตั้งแต่วันแรกละเนอะ
    #6,468
    0
  13. #6465 gguitar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 19:47
    ตามชื่อเรื่องก็ทีมจงอิน แต่ตอนนี้ทีมจื่อเทา อยากโอ๋ ไปอ่านมนุษย์มินซอกมาน้ำตารื้นเลยค่ะ ????
    #6,465
    0
  14. #6448 sss.doofa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 20:29
    ทีมไคสิจ๊ะ ชื่อเรื่องก็บอกอยู่แล้ว 5555555
    #6,448
    0
  15. วันที่ 10 เมษายน 2559 / 23:03
    #ทีมพี่เทานะ แต่คงเลือกไม่ได้ ชื่อเรื่องบอกไว้แล้ว อิอิ
    #6,444
    0
  16. วันที่ 10 เมษายน 2559 / 23:01
    #ทีมพี่เทา จ้า 555
    #6,443
    0
  17. #6430 chaaimmeme (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 18:50
    ชอบเทาอะ นางรุกแรง จงอินหึงใช่มั้ยล่าาาาา
    #6,430
    0
  18. #6074 Nicha naja (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 21:53
    #นอนอ่อยเทา^-^
    #6,074
    0
  19. #6068 Fern'z Exo TaoHun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 07:38
    ง่อวววววว ชอบพี่เทาอ่าา และก็ชอบจงอินด้วย เอามาฟิวชั่นกันนี่ = สามี เลย เซฮุนนนนน เราขอออ
    #6,068
    0
  20. #6046 chaiki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 10:43
    ฮือออพี่เทาก็อย่าอ่อยยยสิ ดูจากชื่อเรื่องเดาก่อนว่าพี่เทาคือฝ่ายเจ็บ แงงงง55555555



    ปกติเป็นเทาฮุนชิปเปอร์แหละ แต่งานนี้ไคฮุนเขินกว่า 555555

    พี่เทามาเป็นของหนูก็ด้ายยยย
    #6,046
    0
  21. #5830 pitchafon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 15:24
    จงอินเป็นคนคิดหน้าคิดหลังมากอ่ะ อยู่ด้วยแล้วเหมือนจะตามไม่ทัน 
    แต่เชื่อเหอะว่าอยากอยู่กับคนที่คิดอะไรทุกอย่างเยอะๆแบบนี้ ดูใส่ใจดี 55
    #5,830
    0
  22. #5816 Reset_Secret (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 01:12
    ดูจากชื่อเรื่องแล้วไม่น่าเลือกทีมได้555555
    #5,816
    0
  23. #5815 Yuha*_guzz, (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 01:11
    เชียร์พี่ไคคขาดใจจจ พี่เทา กลับบ้านไปก่อนน
    #5,815
    0
  24. #5503 EELand (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 14:08
    ทีมพิเทา ชอบผู้ชายแบบนั้น กระโดกกระดาก เฮฮา และ....กวนตีน.....
    #5,503
    0
  25. #5316 Nefrit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:57
    นึกถาพจงอินทำอาหารแล้วฟินอ่ะบอกเลย
    #5,316
    0