[EXO] "FREAK BOY" มนุษย์จงอิน | KAIHUN FEAT.TAO

ตอนที่ 8 : Chapter 07 :: Your Scent (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    13 มี.ค. 58

’ cactus

 

 

 

Chapter 7

Your Scent

 



 

เซฮุนไม่ใช่เด็กเรียน แต่ไหนแต่ไรแล้วเขามักจะฟังผ่าน ๆ พอถึงเวลาใกล้สอบค่อยมานั่งทบทวนบทเรียนเอาทีหลัง แค่พอให้รู้สึกว่าตัวเองจะไม่โง่เวลาเจอข้อสอบ และตอนนี้ก็เช่นกัน โอเซฮุนยังคงยืนยันคำเดิมว่าเขาไม่ใช่เด็กเรียน เมื่อเขาเอาแต่มองหน้าครูสอนเปียโนแล้วฟังเสียงดนตรีที่บรรเลงไปเรื่อย ๆ

 

คิมจงอินเป็นเหมือนใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก เมื่อเวลาผู้ชายคนนี้ใช้เวลาอยู่กับเปียโน รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าก็เกิดขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ตอนนั้นเซฮุนได้แต่ถามตัวเองว่า จะต้องทำยังไง ถึงจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของรอยยิ้มผู้ชายคนนี้ได้นะ?

 

จงอินสอนให้เขาเริ่มจำตัวโน๊ตง่าย ๆ ก่อน ถ้าเป็นเรื่องความจำล่ะก็โอเซฮุนถนัดนักล่ะ เขาทำมันได้ดีเวลาเล่นเกมเนื้อเรื่องที่ต้องใช้สมอง และดูเหมือนว่าซอนแซงนิมจะพอใจอยู่ไม่น้อย

 

เซฮุนได้กินไข่ม้วนก่อนกลับบ้านอย่างที่คุณครูรับปากไว้ว่าจะทำให้กิน เขาได้มีโอกาสทักทายคุณพ่อของจงอินเมื่อท่านกลับมาถึง ซึ่งรอยยิ้มที่แสดงออกอย่างจริงใจนั้นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกว่าวันนี้ช่างเป็นวันที่ดีเหลือเกิน

 

เที่ยงคืนแล้ว ในเวลาแบบนี้เขาน่าจะลุกขึ้นไปเปิดคอมพ์แล้วเล่นเกม Horror ที่ค้างเอาไว้ เชื่อว่าถ้าเข้าไปในยูทูปคงได้เห็นคอมเมนท์จากแฟนคลับเป็นร้อย ๆ ที่กำลังรอพาร์ทต่อไป แต่เซฮุนกลับเลือกนอนอยู่บนเตียงเฉย ๆ แล้วปล่อยให้เพดานห้องเป็นที่ยึดสายตา

 

รู้สึกเหมือนมีเสียงเปียโนเล่นอยู่ข้างหูอยู่ตลอดเวลา บางทีเขาอาจจะเสียสติไปแล้วที่ปล่อยให้เรื่องราวของจงอินวิ่งเล่นอยู่ในหัวไม่หยุด แต่มันก็มีความสุขเกินกว่าจะหยุดคิดแล้วหันไปทำสิ่งอื่น

 

 

ทำไมถึงได้คิดถึงผู้ชายคนนั้นขนาดนี้นะ...

 

 

.

.

 

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คิมจงอินเอาแต่นึกถึงหน้าโอเซฮุน...

ทุกครั้งที่มองไปยังเปียโนหลังนั้น?

 

ขายาวหยุดยืนอยู่กลางห้องขณะที่มือทั้งสองข้างยังง่วนอยู่กับการผูกเน็กไท เป็นอีกครั้งที่เขาปล่อยให้ใครอีกคนเข้ามาในความคิด ซึ่งเขารู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่ เด็กหนุ่มผิวแทนนิ่งไปราว ๆ สามนาที กับการมองไปยังภาพตรงหน้า

 

 

ตรงนั้น ที่ที่เป็นความทรงจำส่วนหนึ่งระหว่างเขากับเซฮุน

 

 

มันก็สักพักหนึ่งแล้วที่เราใช้เวลาร่วมกันในวันสุดสัปดาห์ไปกับการเรียนเปียโน เซฮุนไม่ใช่คนซื่อบื้อ หมอนั่นเรียนรู้เร็วแถมยังไม่เซ้าซี้จนน่ารำคาญอีกด้วย แต่พอถึงวันจันทร์ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะกลับไปสู่สภาพเดิม เราทั้งคู่เป็นเหมือนคนรู้จักที่เพียงมองหน้ากันเวลาเดินสวนทาง โดยที่ไม่มีการยิ้มหรือกล่าวทักทายใด ๆ ในขณะที่หวงจื่อเทาเลือกที่จะทักทายแบบกวนประสาทตามประสา ยกตัวอย่างเช่นแอบจิ้มเอวเซฮุน ไปจนถึงยีหัว

 

จงอินเคยคิดว่าเซฮุนอาจจะสงสัยแล้วถามว่าเพราะอะไรเราถึงไม่คุยกันเวลาอยู่โรงเรียน? แต่มันก็แค่ความคิด เมื่อพอถึงวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ เซฮุนก็จะมาที่บ้านเขาพร้อมขนมหรือไม่ก็หนังสือการ์ตูนเล่มที่เพิ่งออกใหม่

 

หมอนั่นไม่เคยน้อยใจเลยด้วยซ้ำ ซึ่งมันก็คงเป็นอย่างนั้นสำหรับคนที่อยู่ในสถานะเพื่อน แต่เป็นเขาเองต่างหากที่คิดไปเองว่าอีกฝ่ายอาจจะเก็บไปคิดมาก

 

แต่เขาชอบความสัมพันธ์แบบนี้นะ เรียบง่ายไม่หวือหวา ค่อยเป็นค่อยไป แต่ทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน...คิมจงอินก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขารู้สึกดีมากแค่ไหนกับการมองสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย ที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม

 

ช่วงนี้มีแต่เรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น ยกตัวอย่างเช่นการที่พ่อถามว่าอยากได้รถสีอะไร ไปจนถึงเรื่องที่แบคฮยอนหลงผิดตอบตกลงคบกับไอ้ชานยอลแล้ว

 

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี แต่นั่นก็เป็นแค่สิ่งที่เขาคาดหวัง ในขณะที่ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นมันค่อนข้างน่าเป็นห่วง ซึ่งปัญหาหลัก ๆ มาจากตัวเพื่อนสนิท อย่างปาร์คชานยอล

 

เขาได้มีโอกาสนั่งคุยกับไอ้เทาเรื่องนี้ และเราก็มีความเห็นเดียวกันว่าไอ้ชานยอลยังมีมุมมองเด็กเกินไปกับเรื่องความรัก เราทั้งคู่รู้ดีว่าไอ้หมอนั่นมันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร มันก็แค่ถูกเลี้ยงมาอย่างโดดเดี่ยว ถูกเลี้ยงด้วยเงิน และโตมากับความเหงา พอมีความรักแล้วก็อยากให้แบคฮยอนช่วยเติมเต็ม ชนิดว่ากระอักความสุขได้เลยก็ยิ่งดี แต่ก็นั่นแหละ ถ้าหลงกันมาก ๆ เชื่อเถอะว่าไม่เกินสามเดือนก็คงเบื่อ

 

บอกตามตรงว่าคิมจงอินเซ็งหนังหน้าปาร์คชานยอลมากที่สุดก็ตอนที่มันเอาแต่นั่งถอนหายใจ เพราะแบคฮยอนทำตัวไม่ต่างจากเดิม

 

พูดก็พูดเถอะ คิมจงอินไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับความรัก ถ้าไม่นับตอนอนุบาล แฟนที่เคยคบอย่างจริงจังก็มีแค่ตอนม.ต้น ซึ่งนั่นก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ส่วนตอนม.ปลายปีหนึ่งกับปีสองก็ไม่ค่อยอยากนับเท่าไหร่ เรียกว่าผ่านเข้ามาในชีวิตให้ได้เห็นมุมมองความรักที่ต่างออกไปคงจะดีกว่า

 

แต่การที่คิมจงอินอยากเตือนเพื่อนสนิท ทุกอย่างล้วนออกมาจากความเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้ว่ามีบางเรื่องที่ตัวเขาเองก็อาจจะทำไม่ได้ แต่มันก็ยังดีกว่าถ้าได้แนะนำให้เพื่อนเห็นทางเลือกที่ดี มากกว่าตัดสินใจด้วยอารมณ์โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง

 

 

.

.

 

 

เดี๋ยวฉันจ่าย

 

ไม่ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง มื้อเที่ยงนายก็ออกไปแล้วนะ

 

งั้นหารสอง

 

ถ้าจะหารก็ต้องหารตั้งแต่ค่าข้าว

 

อะไรกัน...งั้นเป่ายิ้งฉุบ ใครแพ้จ่าย โอเคไหม?

 

หวงจื่อเทา

 

โอเซฮุน

 

เด็กหนุ่มตัวสูงทั้งสองคนยืนต่อสู้กันทางสายตาอยู่หน้าโรงหนัง หากแต่เด็กหนุ่มชาวจีนกลับอมยิ้มอย่างหนึ่งสนุก เขาจำไม่ได้หรอกว่านี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เซฮุนถอนหายใจอัดหน้าเขา ถึงมันจะแปลกไปหน่อย แต่เขาชอบทำให้หมอนี่หงุดหงิดก่อน แล้วค่อยทำให้ยิ้มทีหลัง

 

ช่วงนี้จื่อเทามีความสุขกับชีวิตเหลือเกิน ไม่ว่าจะทำอะไรทุกอย่างก็ราบรื่นไปหมด รวมไปถึงการพูดคุยกับเซฮุนด้วย ที่ในทีแรกมันช่างดูยากเย็นจนอยากถอดใจไปหลายครั้ง แต่น้ำหยดใส่หิน หินมันยังกร่อนใช่ไหมล่ะ พักหลังนี้เซฮุนเริ่มเปิดใจคุยกับเขาบ่อยขึ้น ชวนคุยมากขึ้น ไม่รู้ว่าเจ้าตัวอารมณ์ดีมาจากไหน บางทีก็เอาแต่ยิ้ม แล้วก็ถามว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง

 

 

มันก็ดีหรอกนะที่เซฮุนชอบฟังเขาพูดถึงเพื่อนสนิทอีกสองคน

 

 

วันนี้เรามีนัดดูหนังกัน เซฮุนไม่ได้เอาแต่ถามหาเหตุผลเหมือนกับเมื่อก่อนอีกว่าทำไมต้องมาดูด้วยกัน ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละว่าเซฮุนเริ่มเปิดให้เขาเข้าไปในโลกบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่เจ้าตัวไม่โอเค ซึ่งก็คือเรื่องเงิน หมอนี่เอะอะจะหารสองอย่างเดียวเลย

 

เซฮุนไม่ใช่คนจีบง่าย ต่อให้เป็นผู้หญิงเขาก็คิดว่าคงจีบคนนี้ยาก เซฮุนไม่ได้โดดเด่นไปกว่าใครนอกจากเรื่องหน้าตา หลังจากสนิทกันมากขึ้น เขาถึงได้รู้ว่าหมอนี่ขี้เกรงใจ แล้วก็คิดมากพอสมควรเลยล่ะ

 

เพราะงั้นมุกหยอดคำหวานคงไม่ผ่าน วันนั้นเขาเห็นไอ้จงอินสั่งสอนไอ้ชานยอลเรื่องความรัก ก็เลยเก็บมาทบทวนดูว่าการคิดแบบนั้นมันก็เข้าท่าดี ความรักแบบผู้ใหญ่ งั้นเหรอ? ฮะ ๆ ...มันจะใช้กับโอเซฮุนได้หรือเปล่านะ?

 

นายว่าพระเอกจะตามไปฆ่าไอ้เด็กนั่นไหม... จื่อเทาเอนศีรษะเข้าหา และเซฮุนก็เอนศีรษะเล็กน้อยขณะที่ยังไม่ละสายตาจากจอใหญ่

 

ไม่รู้สิ...ฉันว่าไม่น่าจะยิงนะ แล้วนายล่ะว่าไง...

 

ยิงแน่ ๆ ถ้าชั่งน้ำหนักระหว่างความถูกต้องกับความสงสาร

 

เหรอ...

 

พนันกันไหมล่ะ?

 

เอาอีกแล้วนะ เซฮุนมองค้อนคนข้าง ๆ ที่เอะอะก็จ้องแต่จะพนันอย่างเดียวเลย หวงจื่อเทาชอบนักล่ะเรื่องความท้าทายเนี่ย

 

ใครแพ้ต้องจ่ายด้วย Assassin’s Creed Rouge” จื่อเทายิ้มเจ้าเล่ห์ เซฮุนแค่นหัวเราะแล้วหันไปมองจอ แน่นอนว่าเขาไม่เคยยอมแพ้อยู่แล้วถ้าเป็นเรื่องเกม

 

เอาแบบแพ็คเกจนะ

 

ได้ เท่าไหร่ล่ะ? จื่อเทาไม่ได้มีความกระสันอยากเล่นเกมนี้เลยด้วยซ้ำ ถ้าพูดถึงสายเกมเขาถนัดแนว MMORPG เสียมากกว่า อย่างเช่นพวก DotA2 ไปจนถึง StarCraft แต่เพราะไปแอบรู้มาว่าเซฮุนกำลังรอเกมนี้ที่กำลังจะออกจำหน่ายตอนปลายเดือน ก็เลยต้องหาของมากระตุ้นความสนใจกันหน่อย

 

หกหมื่นวอน

 

“Deal”

 

จื่อเทาแบมือออกก่อนที่เซฮุนจะทุบมือลงไปเบา ๆ เป็นการตกลง ทั้งสองคนหันเข้าหาจอหนังอีกครั้ง เขาเห็นว่าเวลาถึงฉากเครียดคิ้วของคนตัวผอมก็จะขมวดเข้าหากัน พอถึงฉากตลก เจ้าตัวก็จะหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ที่สุดแล้ว...เซฮุนก็เป็นฝ่ายชนะ

 

ก็แบบนี้ตลอดแหละนะ...เพราะถ้าเป็นโอเซฮุน หวงจื่อเทาก็ยอมแพ้แต่แรกแล้ว

 

 

.

.

 

 

กว่าจะดูหนังจบก็ทุ่มเศษ ๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้เราสองคนจะมาถึงร้านสเต็กแล้ว แต่บทสนทนาเกี่ยวกับหนังที่เพิ่งจบไปก็ยังคงไม่จบตาม จื่อเทารู้สึกดี เวลาเห็นเซฮุนเอาแต่พูดถึงฉากประทับใจในหนังสงครามจนลืมไปว่าก่อนหน้านี้เคยบ่นอยู่เนือง ๆ ว่าหิวน้ำ

 

ไม่พนันกับนายละ เล่นทีไรแพ้ทุกที

 

ก็จะได้รู้สักทีว่ากำลังเล่นกับใครอยู่ เซฮุนพูดทีเล่นทีจริง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างพอใจ และมันเป็นเรื่องห้ามไม่ได้ที่หวงจื่อเทาจะหัวเราะตามเพียงเพราะเห็นดวงตาคู่นั้นกำลังยิ้มจนเป็นสระอิ

 

ไว้มาดูมิสเตอร์เกรย์เป็นเพื่อนหน่อยดิ

 

“Fifty Shades Of Gray น่ะเหรอ?

 

ใช่ อยากดูก้นนางเอกน่ะ เรื่องของเรื่อง

 

ตอนแรกว่าจะถามว่าชอบหนังรักหรือไง แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว เซฮุนส่ายหน้าเอือม

 

นายก็อายุยี่สิบแล้วไม่ใช่เหรอ ไว้ไปกันนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่หันไปหายใจแรง ๆ ใส่

 

ถ้าทำอย่างนั้นมีต่อยแน่ คนตัวผอมทำท่ากำหมัดโชว์ พอเห็นอย่างนั้นจื่อเทาเลยแกล้งเอามือทาบแก้มตัวเองทั้งสองข้างพร้อมทำตาโต

 

น่ากลัวจังเลยค่า

 

เพี้ยน...

 

เด็กหนุ่มชาวจีนยิ้มขำ เซฮุนจะรู้ไหมนะว่าตอนเจ้าตัวหลุดยิ้มออกมาหลังจากแกล้งทำเป็นโหดมันน่ารักแค่ไหน

 

ไม่นานนักสเต็กก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ เซฮุนมองสลัดที่ถูกตกแต่งเป็นเครื่องเคียงแล้วก็เขี่ยมะเขือเทศออก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าจื่อเทาก็กำลังทำอย่างนั้น มันเป็นอีกเรื่องที่เขากับผู้ชายคนนี้มีอะไรเหมือนกัน คือการเกลียดมะเขือเทศ

 

 

RRRrrrrr!!!

 

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างมือดึงความสนใจจากเด็กหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังกินมื้อค่ำกันในคืนวันอาทิตย์ จื่อเทาไม่เสียเวลานานไปกว่านี้ เขากดรับสายในทันทีเมื่อเห็นชื่อเจ้าของเบอร์

 

ว่า

 

( พ่อไอ้ชานยอลขับรถชนเสาไฟฟ้าว่ะ )

 

อ้าว พูดจริงดิ แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน?

 

( โรงพยาบาล )

 

อื้อหือ...นั่นมันยอมไปเองหรือว่ามีใครบังคับวะ?บอกตามตรงว่าเขาไม่ค่อยอยากเชื่อหูตัวเองนัก ว่าคนทิฐิสูงอย่างปาร์คชานยอลจะยอมเป็นฝ่ายไปหาพ่อก่อน

 

( มันไปเอง ตอนโทรหากูนี่เสียงอย่างสั่น )

 

แล้วเอาไง จะไปหามันที่โรงพยาบาลไหมล่ะ

 

( มันบอกว่าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน กูแค่โทรมาบอกมึงเฉย ๆ )

 

อ่าฮะ เอางั้นก็ได้

 

( อืม...ดูหนังเสร็จแล้วดิ? )

 

เออ เพิ่งจบเมื่อกี้

 

( แล้วนี่ทำไรอยู่วะ )

 

กินข้าวกับเซฮุนอยู่ คุยไหม? เจ้าของชื่อชะงักมือ จากที่แอบตั้งใจฟังอยู่เงียบ ๆ ก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่ออีกฝ่ายกำลังยิ้มขณะมองเขา โอเค ๆ งั้นเจอกันพรุ่งนี้

 

คนตัวสูงวางสายไปแล้ว คำถามแรกในหัวเซฮุนตอนนี้คือทำไมถึงรู้สึกหงอยหลังจากที่จื่อเทาถามจงอินว่าอยากคุยกับเขาไหม แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็ออกมาเป็นการวางสาย ไม่อยากคุยหรือว่าเป็นอะไรกันแน่นะ...

 

.

.

 

 

เช้าวันนี้จงอินไม่ได้ตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก แต่เขาตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ดัง เด็กหนุ่มคว้าสมาร์ทโฟนมากดรับทั้งที่ยังไม่ลืมตา เขาไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าใครโทรมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง

 

อือ

 

( กูเอง ตื่นมาคุยหน่อย )

 

เออ ฟังอยู่

 

( วันนี้กูไม่ไปเรียนนะ ฝากดูไอ้บ้านนอกที )

 

อ่าฮะ พ่อมึงเป็นไงบ้างล่ะ จงอินดีดตัวลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังไม่ลืมตา เพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็หันไปดูนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

 

( หลับยาวตั้งแต่เมื่อวาน นี่กูออกมาคุยข้างนอก )

 

แล้วแบคฮยอนล่ะ

 

( นอนอยู่บนโซฟา )

 

อืม ถ้ายังไงเดี๋ยววันนี้กูย้ายไปนั่งแทนมึงแล้วกัน

 

( ขอบใจ )

 

มึงโอเคนะ?ที่ถามแบบนี้เพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทกำลังรู้สึกไม่ดี ชานยอลนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาได้ยินเสียงถอนหายใจที่ลอดเข้ามาในสาย ตอนนั้นจงอินถึงได้ตื่นอย่างเต็มตา

 

( กูเพิ่งได้คุยกับลู่หาน...กูหมายถึงคุยอย่างจริงจังน่ะ )

 

อืม เล่ามา

 

( มันมีอะไรหลายอย่างที่ทำให้กูสับสน กูรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้าเลยว่ะ จะพูดยังไงดี ตอนนี้กูรู้สึกแย่กับตัวเองตรงที่พอมองย้อนกลับไปแล้วกูแม่งทำอะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้ )

 

จงอินไม่ได้ขานตอบกลับไป เขาเพียงแค่ปล่อยให้ชานยอลระบายความในใจออกมาเท่านั้น

 

( เรื่องที่เคยคิดว่ากูเป็นฝ่ายถูก แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้น )

 

อืม

 

( กูจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้าพ่อไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้ กูจะต้องรู้สึกยังไง )

 

จงอินนั่งอยู่กับขอบเตียง พลางทอดสายตาไปยังห้องกว้างที่เป็นสีเทาเมื่อแสงจากดวงจันทร์จางหายไป และกลายเป็นแสงของดวงอาทิตย์เข้ามาแทนที่

 

( กูยังไม่มีโอกาสได้คุยกับพ่อดี ๆ เลยด้วยซ้ำ )

 

...

 

( ถ้าพ่อเป็นอะไรขึ้นมา กูคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต )

 

แต่ตอนนี้พ่อมึงยังไม่เป็นอะไรนะ

 

( ... )

 

โอกาสมีให้สำหรับคนสำนึกผิดเสมอชานยอล

 

( ... )

 

ตอนนี้มึงรู้แล้วว่าอะไรผิดอะไรถูก เรื่องที่เคยเกิดขึ้นก็ให้มันเป็นบทเรียนเถอะ ส่วนปัจจุบันกับอนาคตก็อยู่ที่ตัวมึงแล้วว่าจะให้มันออกมาเป็นยังไง

 

( ... )

 

คิดให้ดีนะชานยอล พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิตหรอก ไม่ใช่วันนี้ก็วันข้างหน้า แต่ที่สำคัญคือเราจะปฏิบัติยังไงในตอนที่เขายังอยู่กับเรา จงอินเดินไปเปิดหน้าต่างออกก่อนจะนั่งลงรับลมเย็นยามเช้าตรู่ถ้ามัวแต่โกรธกัน มึงก็จะเสียเวลาวันนึงไปเปล่า ๆ ว่ะเพื่อน

 

จงอินไม่ได้พูดอะไรอีก เขาไม่ควรสาดความคิดตัวเองใส่เพื่อนมากไปกว่านี้ในขณะที่ชานยอลกำลังใจไม่ดี เขารู้ว่าจังหวะไหนควรพูด และจังหวะไหนควรหยุดให้อีกฝ่ายคิดตาม

 

( กูควรกลับไปอยู่บ้านใช่ไหม? )

 

ถ้ามึงรักพ่อก็กลับไปอยู่เถอะ แต่ถ้ามึงอยากอยู่กับแฟนมากกว่าก็ลองคิดดูอีกที

 

( ... )

 

ตอนนี้มึงกับแบคฮยอนยังใหม่ กูรู้ว่ามึงเป็นห่วงแฟน แต่มึงอย่าลืมว่าคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคือคนที่ให้มึงเกิดมา มึงขาดแบคฮยอนมึงก็อยู่ได้ แต่ถ้าพ่อมึงเป็นอะไรไปเมื่อไหร่ มึงจะกลับมาโทษตัวเองทีหลังหรือเปล่า

 

( กูเข้าใจ กูก็ไม่ได้หลับหูหลับตาเห่อแฟนขนาดนั้น ใจนึงกูก็อยากกลับบ้าน แต่ตอนนี้กูกับพ่อยังเข้าหน้ากันไม่ติดเลย ไหนจะเรื่องไอ้บ้านนอกอีก ถ้ากูย้ายออก มันจะอยู่ยังไงวะ )

 

แต่มึงไม่ได้เลิกกันนะ มึงแค่อยู่บ้านคนละหลัง คู่ทั้งเกินครึ่งโลกเขาก็ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องอยู่ด้วยกันได้ มึงกับแบคฮยอนนัดเจอกันข้างนอกได้ ที่โรงเรียนก็นั่งข้างกัน อีกอย่าง...มึงไม่ใช่เม็ดเลือดขาวของแบคฮยอนนะเพื่อน ห่าง ๆ กันบ้างก็คงไม่เป็นไรหรอก

 

( ... )

 

ถ้ามึงเป็นห่วงแบคฮยอน วันนี้กูจะช่วยพูดให้ ส่วนมึง...ไปจัดการเรื่องตัวเองซะนะเพื่อน

 

( มันจะไม่มีอะไรแย่ลงไปกว่านี้ใช่ไหมวะ... )

 

มันอยู่ที่ตัวมึงว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง แต่ในฐานะเพื่อนสนิท...กูเชื่อว่ามึงทำได้

 

 

 

50%

 

  

 

ถ้ากูไม่ไป กูจะกลายเป็นเพื่อนเหี้ยป่ะวะ?จื่อเทาเหวี่ยงกระเป๋าเป้ไปข้างหลังแล้วหันมามองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แบคฮยอน เขารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ กับการที่ต้องไปซ้อมว่ายน้ำแต่ไม่ไปอยู่กับเพื่อนเวลาที่มันทุกข์ใจ

 

ไม่หรอก พ่อมันยังนอนโรงพยาบาลอีกหลายวัน ไว้มึงไปพรุ่งนี้ดิ เดี๋ยวกูจะไม่ไป จะได้ผลัดกันเหี้ย จื่อเทาเลิกคิ้วขึ้นแล้วสบถด่าแบบไม่มีเสียงหลังจากที่ได้ยินจงอินพูดอย่างหน้าตาย พอเขาจริงจังทีไรไอ้เวรนี่เป็นต้องเบรกทุกทีสิน่า

 

ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว จงอินรู้สึกเหมือนว่าท้องฟ้าสีส้มเป็นตัวดูดรอยยิ้มออกจากใบหน้าแบคฮยอนยังไงอย่างนั้น ตอนนี้คนตัวเล็กดูเฉากว่าตอนช่วงเช้าเสียอีก แม้ว่าก่อนหน้านี้จะยิ้มและหัวเราะตอนอยู่กับเพื่อน ๆ แก๊งคนแคระ หรือแม้แต่ตอนโดนหนึ่งในแก๊งนางฟ้าหยอด แต่มันก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น แบคฮยอนก็กลับเข้าสู่สภาพเดิม

 

งั้นกูไปแล้วนะ ฝากบีบตูดมันด้วย

 

เออ ไอ้คนหน้าง่วงพยักหน้า ก่อนที่เขาจะออกมาจากห้องและปล่อยให้พ่อศิราณีคนดีปลอบเด็กบ้านนอกผู้คิดมากไปพลาง ๆ นี่ถ้าเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน หวงจื่อเทาก็คงกลัวเรื่องชอบแฟนเพื่อนเกิดขึ้นในสถานการณ์แบบนี้ แต่ไอ้จงอินมันก็แสนดีเกินกว่าจะคิดได้ลง

 

เด็กหนุ่มนักกีฬาว่ายน้ำกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงบันได พอการแข่งขันใกล้มาถึงเมื่อไหร่อะดรรีนาลีนก็สูบฉีดจนไม่อยากเสียเวลาซ้อมไปสักนาทีเดียว เขาเป็นพวกกระหายการแข่งขันและชัยชนะ แต่พอมีเรื่องไอ้ชานยอลเข้ามา เลยทำให้ใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่

 

เทา!”

 

เจ้าของชื่อหยุดฝีเท้าแล้วหันไปตามต้นเสียง เซฮุนอยู่ตรงม้านั่งไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก เขาเห็นว่ากระเป๋าเป้นั้นวางอยู่ข้างตัวอีกฝ่าย ภาพที่เห็นมันเป็นเรื่องแปลกตาอยู่ไม่น้อย ปกติเขาจะเห็นเซฮุนเดินตัวเปล่ามากกว่าถ้าเจ้าตัวจะอยู่ซ้อมเต้นต่อ

 

ไปซ้อมว่ายน้ำเหรอ

 

ใช่ แล้วนายล่ะทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ซ้อมเต้นเหรอ?

 

คงไม่แล้วล่ะ ฉันว่าจะกลับบ้านแล้ว เซฮุนสะพายกระเป๋าแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวสูงกว่า พร้อมกับชูกระดาษเอสี่ที่ซ้อนกันอยู่ราว ๆ หกเจ็ดแผ่นขึ้นมา พอโดนโบ้ยบทละครมาให้ อารมณ์อยากซ้อมเต้นก็หายไปเลย

 

หือ บทละคร? จื่อเทาเลิกคิ้วแล้วเอากระดาษจากมืออีกคนมาดู อ่านไปได้แค่สี่บรรทัดเด็กตัวสูงก็ยิ้มขำ

 

ตลกใช่ไหมล่ะ

 

แหงล่ะ นี่จะได้เล่นเป็นพระเอกเลยเหรอ งานอะไร?

 

มันเป็นกิจกรรมเกี่ยวกับเรื่องการเข้าคณะนิเทศศาสตร์อีกสองอาทิตย์ข้างหน้านี้น่ะ ห้องนายสบายเลยสิไม่ต้องทำอะไร เซฮุนถอนหายใจ ก็พอจะได้ยินมาบ้างว่าห้องของหมอนี่โดนตัดหางปล่อยวัดแล้ว เพราะอาจารย์ขี้เกียจจะคาดหวังความประทับใจจากห้องไม่เต็มบาท ซึ่งถ้ามีการแสดงคงไปทางบ้าบอคอแตกมากกว่าจริงจัง

 

ตอนที่ถูกพวกผู้หญิงยัดเยียดบทเจ้าชายให้เขาแทบจะลมจับแล้ว มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าโอเซฮุนได้รับบทเป็นองค์รักษ์ที่ยืนอยู่เฉย ๆ หน้าวัง แล้วปล่อยให้คนอื่นรับบทเป็นเจ้าชายแทน ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็มั่นใจมากว่าจะทำได้ดี

 

แต่ก็นั่นแหละ บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่ากำลังถูกแกล้ง เพราะโอเซฮุนรู้ตัวดีว่าเขาเป็นพวกแสดงออกทางสีหน้าและอารมณ์ไม่เก่ง ถ้าขึ้นไปเต้นจะไม่ว่าอะไรเลย เขาไม่ใช่พวกตื่นเวทีอยู่แล้ว แต่การขึ้นไปพูด ๆ แสดงความรักกับนางเอกนี่มันสุดจะทนจริง ๆ ท่อนไม้แข็งทื่อคือสิ่งที่โอเซฮุนจะเป็นเมื่ออยู่ต่อหน้าฮันซอนฮวาซึ่งได้รับบทเป็นเจ้าหญิง

 

เอาน่า ฉันเชื่อว่านายทำได้อยู่แล้ว

 

ความเชื่อกับความจริงมันต่างกันนะ บอกตามตรงว่าฉันไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าจะทำได้ มันต่างกับตอนเต้น

 

ไม่ลองไม่รู้นี่... จื่อเทามองยิ้ม เขารู้ว่าเซฮุนกำลังเป็นกังวล แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมั่นใจว่าคนตรงหน้าจะต้องทำได้

 

เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่นายเป็นไงบ้าง เห็นเมื่อตอนกลางวันเห็นไปกินข้าวกันสองคน ปาร์คชานยอลไม่มาเรียนใช่ไหม

 

เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งในบทสนทนาเมื่อวานตอนกินมื้อค่ำหลังดูหนังจบ เซฮุนจำได้ว่าตอนนั้นจื่อเทาพูดถึงปาร์คชานยอลว่ายังไงบ้าง ดูเหมือนว่าในทั้งสามคนผู้ชายคนนั้นจะน่าเป็นห่วงที่สุด

 

มันอยู่เฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลน่ะ จื่อเทาถอนหายใจ พอวกกลับมาให้คิดเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกผิด แต่เขาสัญญาเลยว่าพรุ่งนี้จะไปเยี่ยมพ่อมันให้ได้ แล้วค่อยกลับมาซ้อมว่ายน้ำต่อจนถึงดึก ๆ

 

ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เครียดเรื่องแข่งเหรอ

 

เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เด็กหนุ่มชาวจีนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วมองคนตรงหน้าฉันแค่รู้สึกว่าเป็นเพื่อนที่ไม่เอาไหน

 

ไหงงั้น? เซฮุนเลิกคิ้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบคำถามในทันที

 

พอไอ้ชานยอลมีปัญหาฉันก็ได้แต่นั่งเงียบ แล้วปล่อยให้ไอ้จงอินเป็นคนจัดการทุกอย่าง จะว่ายังไงดีล่ะ ฉันกับไอ้ชานยอลค่อนข้างที่จะไว้ใจไอ้จงอินมากกว่าจะเชื่อความคิดตัวเอง เหมือนกับว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้นเพียงแค่มันพูดออกมาจื่อเทานิ่งไปครู่หนึ่งพลางยักไหล่ ฉันก็เลยปล่อยให้มันพูดทุกครั้งโดยไม่คิดจะออกความเห็นอะไรเลย เพราะงั้นตอนนี้ฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเพื่อนแย่ ๆ คนนึงที่พวกมันจะมีหรือไม่มีก็ได้

 

ถ้าฉันเป็นปาร์คชานยอล ฉันจะโกรธถ้าได้ยินนายพูดแบบนี้นะเซฮุนยิ้มพลางถอนหายใจเบา ๆฉันไม่ค่อยมีเพื่อน ก็เลยไม่รู้ว่าการเป็นเพื่อนที่ดีจะต้องทำยังไง แต่การที่ปาร์คชานยอลยังมีนาย มีจงอินที่ยังเป็นห่วงแบบนี้ มันก็น่าอุ่นใจกว่าอยู่คนเดียวเยอะเลย

 

...

 

นายดูอย่างฉันสิ อยู่คนเดียวตลอด เวลาอยากถามความเห็นใครก็ได้แต่มองตัวเองในกระจก ไม่ก็นั่งคิดเรื่องนั้นซ้ำ ๆ จนกว่าจะหาคำตอบให้กับตัวเองได้ มีบ้างที่ออกมาดีและไม่ดี แต่ทุกครั้งที่ออกมาแย่ ฉันจะรู้สึกโหยหาการมีเพื่อนทุกครั้ง

 

...

 

สองคนนั้นไม่คิดอย่างนั้นหรอก เชื่อสิ

 

ไม่มีรอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มชาวจีน เขาเพียงแค่สบตากับอีกฝ่ายที่กำลังพยายามพูดปลอบใจ แต่ไหนแต่ไรหวงจื่อเทาไม่ใช่คนอ่อนแอ ไม่ว่าจะในสายตาคนอื่นหรือแม้แต่มุมมองที่มีต่อตัวเอง แน่นอนว่าเขาเป็นคนเข้มแข็ง แต่พอถูกพูดจี้จุดอ่อน เขาเลยรู้สึกหวิวในใจอยู่ไม่น้อย 

 

ว่าลึก ๆ แล้วหวงจื่อเทาก็มีเรื่องที่อ่อนไหวเหมือนกัน

 

การที่นายมีซ้อม มันไม่ได้หมายความว่านายไม่เป็นห่วงเขาไม่ใช่เหรอ

 

ไม่รู้สิ ถ้าฉันเป็นมัน ฉันก็อยากให้เพื่อนไปอยู่ข้าง ๆ เวลารู้สึกไม่ดี จื่อเทาถอนหายใจอีกครั้ง

 

แล้วจงอินล่ะ เขาได้ไปเยี่ยมพ่อของปาร์คชานยอลหรือเปล่า?

 

ไปสิ แต่ตอนนี้มันคุยกับแบคฮยอนอยู่ อีกสักพักก็คงไปโรงพยาบาล พูดจบก็หันไปทางอาคารเรียนที่เพิ่งวิ่งลงมา

 

งั้นก็ไม่ต้องคิดมากแล้ว เพราะชานยอลจะไม่ได้อยู่คนเดียว เซฮุนยิ้มแล้วตบบ่าคนตรงหน้าเบา ๆ ดูทำหน้าเข้าสิ แบบนี้ไม่สมกับเป็นนายเลย

 

แล้วแบบไหนถึงจะสมเป็นฉันล่ะ บ้าบอคอแตกไม่นึกถึงใจคนอื่นงั้นเหรอ

 

เปล่า บ้าบอคอแตกเพราะนึกถึงใจคนอื่นต่างหาก พูดจบทั้งคู่ก็เงียบไปราว ๆ สามวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

ขอบใจนะ พอได้คุยกับนายแล้วสบายใจขึ้นเยอะ ถ้าฉันไปทำหน้าแบบนี้ใส่ไอ้สองตัวนั่นคงโดนแซวยันชาติหน้าแหง ๆ

 

งั้นนายก็ไม่ควรทำหน้าแบบนี้บ่อย ๆ เพราะฉันจะกลายเป็นอีกคนที่จะล้อนาย จื่อเทาไม่ได้พูดอะไรอีก เด็กหนุ่มเพียงแค่ยิ้มขำแล้วปล่อยให้คนตรงหน้าปลอบใจในแบบของตัวเอง มันทำให้เขารู้สึกชอบเซฮุนมากขึ้นอีกแล้ว ไปซ้อมว่ายน้ำเถอะ ฉันจะกลับไปตั้งใจซ้อมบทแล้ว

 

โอเค งั้นกลับดี ๆ ล่ะจื่อเทาแท็กมือกับอีกคน เซฮุนถอนหายใจแรง ๆ เมื่อคนตัวสูงกว่ายังมีอารมณ์นึกอยากจะยีหัวเขาก่อนเดินไปจากตรงนี้

 

 

หมอนี่ซึมได้ไม่ถึงห้านาทีจริง ๆ

 

 

เด็กหนุ่มตัวผอมกระชับกระเป๋าเป้แล้วเดินออกมานอกโรงเรียน วันนี้เขาไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นการซ้อมบทละครบ้า ๆ นี่เพื่อที่จะไม่ต้องขายหน้าถ้าเกิดว่าวันแสดงเขาทำมันออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร

 

เซฮุนไม่ใช่คนเก่งเรื่องการแสดงออก เขาอยากจะตะโกนบอกเพื่อนร่วมห้องแบบนี้ แต่มันคงไม่ได้ผลสำหรับเด็กสาวจำนวนมากที่คิดว่า ไอดอลของฉันทำอะไรก็ดีไปหมดอยู่แล้ว เพราะในขณะเดียวกัน คนที่ไม่ชอบเขาก็จ้องจะจับผิดอยู่ตลอด

 

ขายาวหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ ป้ายรถเมล์ สายตามองปึกกระดาษในมือแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง พอเห็นความทุกข์ในใจของตัวเองแล้วก็อยากจะหัวเราะจริง ๆ เรื่องตัวเองยังเอาไม่รอด ยังมีหน้าไปปลอบใจคนอื่นอีกนะโอเซฮุน...สุดยอดแห่งความบ้าบอ

 

เสียงรถเมล์ขับเทียบจอดเรียกความสนใจจากเด็กหนุ่มที่ยืนรอแท็กซี่อยู่ เซฮุนหันไปทางขวาแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าคิมจงอินกำลังเดินขึ้นไปบนรถเมล์ตามหลังเด็กนักเรียนคนอื่น ๆ

 

เหมือนกับเรื่องที่เคยวุ่นวายอยู่ในหัวก่อนหน้านี้ได้หายไปในพริบตา เด็กหนุ่มก้มหน้าลงแล้วถามตัวเองว่าควรจะทำยังไงกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น กับการที่เขาอยากวิ่งตามจงอินไปอย่างไร้เหตุผล แต่พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่ารถเมล์กำลังจะออกตัวแล้ว

 

ผู้ชายคนนั้นไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ แม้ว่าจะมีเด็กผู้หญิงหลายคนบนนั้นที่แอบหันไปหัวเราะคิกคักกันตอนเห็นว่าสายตาของเขาไม่ยอมละออกห่างจากรถเมล์ เซฮุนหยุดหาเหตุผลให้สมอง แล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามความรู้สึก ขายาววิ่งไปหยุดอยู่ข้างฟุตปาธแล้วโบกมือเรียกแท็กซี่ ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในทันที

 

รบกวนตามรถเมล์คันนั้นไปทีครับ!”

 

 

.

.

 

 

แท็กซี่จอดทิ้งระยะห่างจากรถเมล์คันนั้นอยู่พอสมควร เซฮุนก้มหน้าลงควักกระเป๋าเงินจ่ายคนขับหลังจากเห็นว่าจงอินเดินลงมาแล้ว เด็กหนุ่มเปิดประตูรถลงมา เขาเห็นว่ามีผู้หญิงและคนแก่ลงป้ายนั้นอีกสองสามคน แต่จงอินไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

 

...เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย

 

เซฮุนสบถกับตัวเองแล้วเดินไปยังป้ายรถเมล์อย่างไม่เร่งรีบ บอกตามตรงว่าจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ถึงจุดหมายการนั่งแท็กซี่ตามมาถึงที่นี่ ให้ตายเถอะ...แค่เห็นคิมจงอิน ปฏิกิริยาของเขาก็เป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอ

 

หันซ้ายหันขวาแล้วก็พบเพียงความว่างเปล่า คุณป้ากับผู้หญิงที่เพิ่งเดินลงมาเมื่อครู่นี้ก็เดินเข้าโรงพยาบาลไปแล้วด้วย เซฮุนถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยของวัน เขาได้แต่ถามตัวเองว่าถ้าเจอจงอินแล้วจะทำยังไงต่อ และก็ได้คำตอบว่าไม่รู้

 

เชือกรองเท้าหลุดน่ะ

 

อ่ะ...ขอบคุณครับ เด็กหนุ่มยิ้มแล้วก้มลงเพื่อจะผูกเชือกรองเท้า แต่ก็ต้องค้างอยู่ในท่านั้นเมื่อเห็นว่าจงอินยืนพิงอยู่กับป้ายโฆษณา ซึ่งห่างกันแค่สามช่วงแขน

 

 

พระเจ้าช่วย...

 

 

ถ้าฉันเป็นไอดอล คงคิดว่าตอนนี้กำลังถูกซาแซงติดตามอยู่

 

...

 

ผูกเชือกรองเท้าก่อนสิ จงอินเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วปล่อยให้เขาก้มหน้าผูกเชือกรองเท้าอย่างขมขื่น เพียงแค่ครู่เดียวก็เสร็จ

 

คือ... เซฮุนกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เขาควรจะพูดอะไรงั้นเหรอ ไม่ ไม่รู้เลย ขนาดตามมาทำไมยังไม่รู้ คงไม่ต้องถามว่าจะต้องแก้ตัวยังไงนายรู้เหรอ?

 

มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ฉันหันไปเห็นนายตอนกำลังวิ่งไปขึ้นแท็กซี่พอดี

 

 

อยาก ตาย

 

 

นั่นคือสิ่งเดียวที่รู้สึกในตอนนี้ ยิ่งตอนจงอินยิ้มขำกับท่าทางของเขาก็ยิ่งแล้วใหญ่ แหงล่ะ มันเป็นเรื่องตลกจะตายกับการที่โอเซฮุนแอบตามมาถึงที่นี่ เขาไม่อยากจินตนาการต่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรให้ต้องอับอายอีก

 

คือฉัน...

 

ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากให้นายสำลักความอึดอัดออกมา เพราะงั้นลืม ๆ ไปเถอะ ฉันไม่ได้อยากรู้ถึงขนาดนั้น แต่ถ้าจะกลับบ้าน...นายต้องข้ามถนนไปขึ้นแท็กซี่จากฝั่งนั้น แต่ถ้ายังไม่อยากกลับ โรงพยาบาลกังนัมซีเวียแรนซ์ก็กว้างมากพอที่จะให้นายเดินเล่น

 

ผู้ชายผิวสีแทนเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินนำไปข้างหน้า ก่อนที่ขายาวจะหยุดฝีเท้าแล้วหันมายิ้มให้เขาที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

 

แล้วหลังจากนั้นค่อยไปกินข้าวด้วยกันก่อนกลับ ว่าไงล่ะคุณนักเรียน?

 

เซฮุนพยายามผ่อนลมหายใจให้เป็นจังหวะ ถ้าประโยคเมื่อครู่ไม่มาพร้อมกับรอยยิ้ม เขาสาบานได้เลยว่าจะตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มตัวผอมเพียงแค่พยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปขนาบข้างอีกคน กระชับกระเป๋าเป้...แล้วปล่อยให้ความเงียบเดินไปพร้อม ๆ กับเราทั้งคู่

 

 

.

.

 

 

เซฮุนเลือกจะนั่งอยู่หน้าห้องคนไข้พิเศษมากกว่าการเข้าไปนั่งฟังเพื่อนสนิทเขาคุยกัน นั่งไปสักพักก็เห็นผู้ชายหน้าหวานคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับเด็กอีกคน เขาลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วโค้งหัวให้เล็กน้อย เซฮุนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แต่จากการแต่งตัวแล้วคงไม่ใช่เด็กมัธยมปลายแน่ ๆ การทำความเคารพไปก่อนมันเป็นเรื่องที่ดี

 

จงอินหายเข้าไปในนั้นเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เซฮุนไม่ได้เบื่อที่จะรอ มันไม่ใช่ธุระของจงอินที่จะรีบออกมาเพราะรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ และถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็คงจะรู้สึกแย่ เพราะแทนที่จงอินจะได้ใช้เวลาคุยกับเพื่อนนาน ๆ แต่กลับต้องมาพะวงว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครให้บังคับมา แต่ที่สุดแล้ว จงอินก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น

 

 

แหงล่ะ...สำหรับคิมจงอินแล้ว เพื่อนต้องมาก่อนเสมอ

 

 

เซฮุนให้เพลงในมือถือและหูฟังนั่งเป็นเพื่อน มันช่วยได้เสมอถ้าต้องฆ่าเวลากับการรออะไรสักอย่าง ไม่นานนักประตูห้องคนไข้ก็เปิดออก ชานยอลเดินออกมาส่งจงอินข้างนอกแล้วพยักหน้าอย่างรู้กัน ตอนนั้นเซฮุนถึงได้มีโอกาสทักทายผู้ชายคนนั้นบ้าง เขาเห็นว่าชานยอลดูหงอย ๆ ซึ่งก็คงไม่แปลก เมื่อพ่อกำลังเจ็บ คงไม่มีลูกคนไหนหัวเราะเอิ้กอ้ากเหมือนคนบ้าได้อย่างที่เคยเป็นแน่ ๆ

 

เราเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยกัน ระหว่างทางก็พูดถึงเรื่องอาการพ่อของปาร์คชานยอลและเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นจะย้ายกลับไปอยู่บ้าน อะไรหลายอย่างที่ทำให้เซฮุนรู้ว่าผู้ชายคนนี้ใส่ใจกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าเป็นเรื่องของเพื่อนสนิท ยกตัวอย่างเช่นการเลือกเวลามาหาเพื่อน เพราะถ้าเป็นช่วงห้าโมงมันจะชนกับพี่น้องของปาร์คชานยอล ซึ่งจงอินไม่อยากขัดจังหวะ

 

ทั้งคู่ไม่ได้เสียเวลาไปกับการเลือกร้านอาหาร เราเลือกกินเมนูเดียวกันง่าย ๆ เพราะจะได้ไม่เสียเวลาสั่งและเวลารอ

 

เด็กตัวผอมมองอีกคนที่แบ่งเนื้อมาให้เขาและคีบมะเขือเทศไปกินเอง เซฮุนได้แต่บอกกับตัวเองว่าสักวันหนึ่งจะกินของที่ผู้ชายคนนี้ไม่ชอบบ้าง เผื่อว่าจงอินจะรู้สึกดีเหมือนที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้

 

บทพูดไม่เยอะเท่าไหร่นะ รู้สึกว่าจะเน้นการแสดงออกทางสีหน้ามากกว่า

 

ตอนนี้เราสองคนนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ตามลำพังหลังจากจัดการมื้อค่ำจนอิ่มแล้ว สายตาของจงอินจับจ้องอยู่กับบทละครตัวปัญหาอย่างจริงจัง ตอนแรกก็แค่เล่าให้ฟังว่าจะได้เล่นละครเวทีนะ แต่ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะสนด้วยว่าเขามีบทพูดอะไรบ้าง

 

ทำเลอะได้ไหม?

 

จะถุยน้ำลายใส่ก็ยังได้เลย เซฮุนไม่รู้ว่าประโยคนี้มันตลก จนกระทั่งเห็นว่าจงอินหลุดขำออกมาอย่างเก็บไม่อยู่นั่นแหละ เขาก็เลยนั่งนิ่ง ๆ พลางเกาแก้มแก้เขิน

 

เพราะไม่อยากให้ขายหน้าหรอกนะ จงอินเอากระเป๋าเป้มาวางไว้บนตักแล้วรูดซิปออก ก่อนจะเอาปากกาเน้นข้อความออกมาสองแท่ง เขาไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นถ้าไอ้กระดาษเฮงซวยนี่จะเลอะเพราะถูกไฮไลท์ข้อความสีเขียวคือซีนที่นายต้องแสดงสีหน้าว่าคิดถึงนางเอกมากแค่ไหน ส่วนสีฟ้าคือซีนที่นายต้องแสดงออกถึงความกระวนกระวาย กับการที่นางเอกหายตัวไป

 

นายก็รู้ว่าฉันทำเป็นอยู่หน้าเดียว เซฮุนมองอีกคนเนือย ๆ ซึ่งจงอินเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอาปากกาเน้นข้อความเคาะหัวเขาเบา ๆ

 

เดาผิดแล้ว ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น

 

...

 

เซฮุนมองมือแกร่งที่กำลังละเลงสีลงบนกระดาษสีขาว มีบางครั้งที่มือนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาชอบเวลาจงอินจริงจัง ชอบคิ้วหนาที่กำลังขมวดเข้าหากัน อีกทั้งใบหน้าเรียบเฉย ทุกอย่างล้วนแต่เป็นเสน่ห์ของผู้ชายคนนี้

 

ได้ท่องมาบ้างแล้วหรือยัง

 

ก็พอจำได้บ้างนิดหน่อย แต่ยังไม่แม่นนะ

 

“งั้นลองว่ามา

 

หา?

 

พูดตามบท แล้วก็ทำหน้าให้เข้ากับประโยคด้วย จงอินวางปากกาลงแล้วหันหน้าเข้าหาคนตัวผอมเล็กน้อยเป็นเชิงกดดัน เซฮุนนั่งนิ่ง เขากลอกตาไปมาพลางยิ้มเจื่อน ขนาดให้คุยด้วยเฉย ๆ ยังต้องรวบรวมความกล้า นี่จะให้เล่นละคร...

 

คือ

 

จะสามทุ่มแล้ว จงอินมองนาฬิกาข้อมือแล้วหันมายิ้มให้เขา ก็ดีแหละ กดดันด้วยรอยยิ้มแบบนี้เนี่ย -_-

 

โธ่...เดี๋ยวไปท่องที่บ้านก็ได้นี่ นายเองก็ไฮไลท์ให้แล้ว ไม่มีปัญหาหรอก

 

มีแน่ เพราะถ้าซ้อมคนเดียวนายจะไม่เข้าใจความรู้สึกนั้น และถ้าให้ไปซ้อมกับฮันซอนฮวาก็ไม่รู้ว่ายัยนั่นจะอินมากน้อยแค่ไหน เพราะวัน ๆ ก็เอาแต่เกาะติดแบคฮยอน

 

 

เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย...นี่แหละความเศร้าของโอเซฮุน...

 

 

...

 

...

 

เด็กหนุ่มทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างหยั่งเชิง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะเลี่ยงไปคุยเรื่องอื่นได้เมื่ออีกฝ่ายกำลังมองมาอย่างคาดหวังชนิดว่าถ้าไม่พูดก็อย่าหวังเลยว่าจะได้กลับบ้านง่าย ๆ

 

เซฮุนเลียริมฝีปากก่อนจะหายใจเข้าปอดลึก ๆ เอาเถอะ บทสั้น ๆ ง่าย ๆ ที่ผ่านตาตอนนั้นน่ะเขาจำได้ แค่เล่นมันให้จบ ๆ อย่างมากก็แค่โดนบ่นว่าห่วยแตก ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายเท่าไหร่

 

ข้าคิดถึงเจ้า

 

...

 

เกือบครึ่งนาทีเลยที่เราทั้งคู่ปล่อยให้เสียงรถขับผ่านไปมาโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก จงอินยังไม่ได้ตัดสินว่ามันห่วยหรือว่าผ่านพอใช้ได้ ผู้ชายคนนี้เพียงแค่สบตากับเขา ก่อนจะจงใจถอนหายใจแรง ๆ ใส่

 

นี่มันต้นไม้พูดได้ชัด ๆ

 

อะไรกัน ก็บอกแล้วไงว่าฉันเล่นไม่ได้ ขอเวลากลับไปท่องก่อนไม่ได้เหรอ

 

เฟล! เฟล! เฟลสุด ๆ กับการที่จงอินแสดงออกทางคำพูดและสีหน้าแบบนี้ มันยิ่งกว่าตบหน้ากันอีก มันแย่กว่าที่เขาคาดไว้เป็นไหน ๆ โอเค...ถึงตอนแรกจะทำใจไว้แล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่น่าจะหักหาญน้ำใจกันขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ โอเซฮุนอยากร้องไห้

 

นายทำให้ฉันหมดความมั่นใจ

 

แล้วไง? นี่แค่ฉันคนเดียวนะ วันงานยังมีคนอีกเป็นร้อยที่จะมองนายด้วยสายตาแบบนี้ หรืออาจจะแย่กว่าด้วยซ้ำ บางคนอาจจะหัวเราะนายแล้วบอกว่า ดูนั่นสิ โอเซฮุนสุดหล่อของสาว ๆ มีดีแค่หน้าตา แต่เล่นละครห่วยแตกอย่าบอกใคร ถ้าเกิดว่านายยังทำได้ไม่ดีพอ

 

จริงด้วย...นี่แค่จงอินคนเดียวเขายังรู้สึกแย่ ไม่อยากจะจินตนาการตอนยืนอยู่ต่อหน้าคนเป็นร้อย ๆ เลย ซึ่งมันต่างจากตอนเต้นโชว์อย่างสิ้นเชิง เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาถนัดและมั่นใจว่าจะต้องทำออกมาได้ดี

 

เพราะงั้นต้องพยายามให้มากกว่านี้นะ จงอินเบาเสียงลง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าหงอย ซึ่งเซฮุนก็พยักหน้าช้า ๆ เป็นคำตอบ

 

แต่ฉันไม่มีเพื่อนให้ซ้อมด้วย จงอินก็พูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องง่าย เพราะถ้าเขาไม่ซ้อมคนเดียวแล้วจะให้ไปซ้อมกับใครที่ไหนอีก

 

ถึงจะสนิทกับฮันซอนฮวาในระดับนึง แต่ก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายบอกว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังติดบยอนแบคฮยอน คงขี้เกียจหาเวลามาซ้อมด้วย เพราะยัยนั่นก็เล่นละครเก่งอยู่แล้ว ไม่รู้จะซ้อมกับเขาไปทำไม

 

พรุ่งนี้ถ้าเรียนเสริมเสร็จแล้วจะไปหาที่ห้องซ้อม

 

...

 

ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ก็ให้ดูสีหน้าตัวเองในกระจกไปพลาง ๆ ก่อน จินตนาการว่าตัวเองเป็นเจ้าชายที่รักเจ้าหญิงคนหนึ่งมาก นายกำลังโหยหาเธอ เข้าใจที่พูดไหม?

 

เซฮุนพยักหน้า เขากำลังดีใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ทั้งที่ไม่ได้ร้องขอ เด็กหนุ่มรู้สึกอยากขอบคุณตัวเองที่เอาเรื่องบทละครมาคุยแก้เก้อระหว่างรอรถ จนตอนนี้มันกลายเป็นประเด็นให้เราได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น

 

ถ้ายิ้มตอนนี้จะเป็นไรไหมนะ จงอินจะมองว่าเขาดีใจจนเวอร์เกินจริงหรือเปล่า ขนาดตัวเขาเองยังรู้สึกว่ามันเวอร์เลย

 

 

กดเร่งเวลาให้ไปถึงสองทุ่มวันพรุ่งนี้เลยได้ไหม

เซฮุนอยากให้ถึงตอนนั้นไว ๆ แล้ว

 

 

 

.

.

 

 

 

พอกลับมาถึงบ้านสิ่งแรกที่เซฮุนทำคือการอาบน้ำ วันนี้เขาไม่ได้เสียเวลาไปกับการรับความเย็นจากฝักบัวนานเท่าที่เคย เพราะยังมีไอ้บทละครเจ้าปัญหานอนรออยู่บนเตียง เด็กหนุ่มเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะ ลากเก้าอี้ออกมาแล้วหยัดตัวลง

 

แต่ก่อนจะทุ่มเทเวลาให้กับบทละครก็ต้องเคลียร์การบ้านของพรุ่งนี้ให้เสร็จก่อน การอยู่ตัวคนเดียวมันก็น่าเศร้าตรงที่ไม่สามารถไปลอกเพื่อนที่โรงเรียนได้ แต่มันก็ไม่แย่นัก อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการกระตุ้นความรู้ในสมองอันน้อยนิด

 

ตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้ว เซฮุนบิดขี้เกียจเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงแล้วควานหาบทละครมาดู ก่อนอื่นเขาควรจำบทให้ได้ก่อนว่าต้องพูดอะไรบ้าง ส่วนเรื่องปรับสีหน้าค่อยให้จงอินช่วยอีกที

 

 

พอถึงตอนนั้นจะเขินมากแค่ไหนนะ...

 

 

กริ๊ง!

 

เสียงสมาร์ทโฟนดึงความสนใจจากคนที่กำลังตั้งใจท่องบทให้หันไปมอง ถ้าเป็นเสียงข้อความในแอพแชทต่าง ๆ เซฮุนคงปล่อยมันไว้อยู่อย่างนั้นแล้วค่อยไปตอบตอนจะเข้านอน เพราะมีแค่ไม่กี่คนหรอกที่จะทักมา นอกจากแก๊งนางฟ้าหรือหวงจื่อเทาที่มักจะส่งสติ๊กเกอร์มากวน

 

แต่ที่ได้ยินคือเสียงข้อความเข้า และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะส่งมา เซฮุนวางบทละครลงแล้วคว้าสมาร์ทโฟนมากดดู ทันทีที่เห็นข้อความก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

คุณได้รับข้อความจาก...

ซอนแซงนิม

[ https://www.youtube.com/watch?v=1ULJJ_RLbes ]

 

 

กดเข้าไปในลิงค์แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ระหว่างรอไม่ถึงสองวินาทีก็ลิงค์ไปที่แอพยูทูป

 

ความสงสัยก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้นเมื่อความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่ แม้ว่าจะไม่เห็นหน้าคนเล่น แม้ว่าจะเห็นเพียงแค่เปียโนและเรียวนิ้วยาวที่จรดลงบนคีย์อย่างชำนาญ เซฮุนก็รู้ได้ในทันทีว่าคนเล่นเพลงนี้คือใคร

 

เขาไม่สามารถหุบยิ้มได้ อีกทั้งหัวใจที่กำลังพองโตเพราะสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้ แค่จงอินบอกว่าจะมาช่วยพรุ่งนี้เขาก็ดีใจแล้ว และก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้มากกว่านั้นอีก แต่พอได้ฟังเสียงเปียโนที่ทำให้นึกถึงเจ้าชายและเจ้าหญิง อีกทั้งคลิปที่เพิ่งถูกอัพในวันนี้ มันทำให้เขา...

 

 
 

ชอบจงอินจนไม่รู้จะชอบยังไงแล้ว...

 

 
 

ชื่อคลิป ‘ONLY FOR YOU’

 

 
 

 

TBC

 

 
 

โอ๊ยจื่อคะ ช่วงนี้มีซ้อมหนัก เขาจะไปช่วยกันซ้อมบทละครแล้วนะ

ตอนนี้ทีมใครคะแนนนำ ตอบ

 

 
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,767 ความคิดเห็น

  1. #6757 ohchalin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 03:01
    ทำไมชั้นต้องมาเขินตอนตี3ด้วย
    #6,757
    0
  2. #6752 noonownowwy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:34
    จื่อเทาผู้ชายกวนๆคนนี้อันที่จริงหัวใจก็บอบบางมากเลยนะเนี่ย เอ็นดูจัง🥺 เป็นผู้ชายอ่อนไหวแหละ แต่ก็อย่างที่ว่า กวนมาก ชอบเขาก็เอาแต่แหย่เขาอยู่ได้อะเนอะ แต่ถึงอย่างนั้นแล้วจื่อเทาก็มีรสนิยมในด้านต่างๆคล้ายเซฮุนเยอะอยู่เหมือนกันนะ ไม่ว่าจะอาหาร หรือแนวหนัง หรือจะแนวเพลงที่ชอบเพลงเต้นเหมือนกัน แต่ถึงยังไง เซฮุนก็คงมองจื่อเทาเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งนั่นแหละ เพราะเทาแสดงออกตั้งแต่แรกว่าอยากเป็นเพื่อนกันเซฮุนอะ ถ้าเซฮุนจะขีดเส้นไว้ให้แค่นี้ก็คงไม่แปลก🥺

    ในขณะที่จงอิน คนที่ชอบทำให้โอเซฮุนหัวใจเต้นแรง เข้ามาในชีวิตเขาโดยที่ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากเป็นเพื่อน แถมยังชอบพูดกำกวมขวนเขินอีก เนี่ย จะชอบขนาดนี้ก็ไม่แปลกมั้ยอะ ฮืออออออออออ เขินโว้ยยยยยยยยย
    #6,752
    0
  3. #6746 KrisWu เฮียอู๋สุดหล่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 14:58
    ทีมจืาอเทา
    #6,746
    0
  4. #6734 mayrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 05:18
    จงอินก็ยังคงทำให้ใจสั่นได้อยู่ดี เซฮุนกับเทามันดีมากเลยนะ รู้สึกว่าเข้ากันได้ดี เซฮุนสบายใจที่จะอยู่กับเทา แต่กับจงอินมันลึกซึ้งกว่าเพราะมันมีกับหัวใจ ความสัมพันธ์แบบเพื่อนน่ะมันกว้างแต่ไม่ลึก เราถึงผ่อนคลาย ไม่คิดให้มากมาย ทำตัวตามสบายได้ง่าย แต่ความสัมพันธ์แบบคนรักมันแคบกว่าแต่ลึกซึ้งกว่า ทำให้บางครั้งก็มีระยะห่าง แต่ค.ห่างมันถูกแทนที่ด้วยค.ลึกซึ้งนั่นไปแล้ว เซฮุนคิดกับเทาเป็นเพื่อน และรักจงอินแบบคนรักจริงๆนั่นแหละ งานน้ำตาต้องมาใช่มั้ย กลัววว
    #6,734
    0
  5. #6699 hunmasita123 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 08:15
    เราสงสัยเรื่องอายุอ่ะ อายุ 20 แล้วทำไมยังเรียนมัธยมอยู่ หรือเราเข้าใจผิด
    #6,699
    0
  6. #6677 nashsha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 23:35
    ความรู้สึกของเซฮุนค่อนข้างชัดเจนนะ ว่าชอบจงอิน แต่กับจงอินนี่ถ้าเทียบกับจื่อเทาเราว่าเทาชัดเจนกว่า ตรงกว่า ไม่รู้ทำไมอยากให้จงอินแสดงออกมากกว่านี้อะ
    #6,677
    0
  7. #6643 Linseyyy13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:21
    จงอินนำมาเห็นๆ

    ก็ความรู้สึกเซฮุนชัดเจนซะขนาดนี้
    #6,643
    0
  8. #6580 Miniminzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 18:12
    เชียร์ให้ตายยังไงพี่เทาก็เป็นได้แค่พระรอง ฮืออออ
    น้องฮุนคือเทใจไปที่จงอินเต็มๆเลย ความคีบหน้าของไคฮุนนี่นำโด่ง ส่วนพี่เทา ...... พยายามต่อไปนะคะ
    #6,580
    0
  9. #6532 sapphire- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 21:57
    กรี้สสสสสสทำไมเซฮุนน่ารักกกก
    #6,532
    0
  10. #6512 LuvJongin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 17:22
    จงอินคืออดี
    #6,512
    0
  11. #6469 Kannika Tankam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 21:03
    ซอนแซงนิมเค้ารุ้วิธีที่จะทำให้นักเรียนรุ้สึกดีจังนะ แค่นี้ก็หลงไม่รุ้จะหลงไงละเนี้ย
    #6,469
    0
  12. #6271 z0mbiexp2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:30
    เทาก้อได้อยู่นะ 555
    #6,271
    0
  13. #6049 chaiki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 15:28
    โอยย พาร์ทเทาฮุนก็เป็นเทาฮุนแบบที่ชอบเป๊ะๆเลย

    ส่วนไคฮุนก็เขินจนยิ้มเหมือนคนบ้าคนมองทั้งบีทีเอสแหล่ว5555
    #6,049
    0
  14. #5831 pitchafon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 16:08
    ก็ยังเชียร์จงอินอยู่ดีอ่ะ 55555555
    #5,831
    0
  15. #5818 Reset_Secret (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 01:40
    'ฟหกด่าสว' มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ค่ะ
    #5,818
    0
  16. #5817 Yuha*_guzz, (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 01:23
    งืออออ จงอิน นายมันแบบ โครตชอบเลย
    ชอบลุคนี้มาก
    #5,817
    0
  17. #4880 Kim-kibom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 15:07
    คนละแบบอ่ะ..เชียร์ไม่ถูกเลย
    #4,880
    0
  18. #4551 ป๊อปปูเลอร์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 18:17
    สองจิตสองใจ ไม่รู้จะเชียร์ทีมไหนดี จงอินก็ดี๊ดี จื่อเทาก็ดีอีก เป็นเซฮุนนี่มันดีขนาดนี้นี่เอง
    #4,551
    0
  19. #4382 magicianlittle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 08:12
    ทีมจงอินนน
    #4,382
    0
  20. #4018 Giraffec (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 17:10
    เขินนนน ชอบชื่อคลิป only for you >\<
    #4,018
    0
  21. #3988 action (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 01:48
    Only for you อ๊ากกกกกกกกกกกกก ทำไมชั้นเขินฟ่ะ พรรอ้กะแเอแหไบววีหถ😰😄😄
    #3,988
    0
  22. #3987 action (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 01:48
    Only for you อ๊ากกกกกกกกกกกกก ทำไมชั้นเขินฟ่ะ พรรอ้กะแเอแหไบววีหถ😰😄😄
    #3,987
    0
  23. #3887 snowtears (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 00:04
    อูยยย ไคฮุนหวานหยดมดตอมหึ่ง คือจงอินชอบเซฮุนและเซฮุนก็ชอบจงอิน แต่จงอินดันเป็นคนที่รักเพือนมาก... อูย...



    แล้วหวงจื่อเทาก็ยิ่งหลงเซฮุนหัวปักหัวปำเข้าไปทุกที ในขณะที่โอเซฮุนก็รู้สึกผ่อนคลายกับหวงจื่อเทามากขึ้นเรื่อยๆ และจื่อเทาก็ดันเป็นพวกชอบการแข่งขัน ชอบความท้าทาย



    อูย...
    #3,887
    0
  24. #3751 เซฮุนแลบลิ้นครัช (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 17:53
    จงอินโรอมนนนนติกกกก มากๆ โอ้ย แบบชอบอ่ะ อธิบายไม่ถูกเยยยย
    #3,751
    0
  25. #3728 PupeeMeeya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 20:53
    ทีมซอนแซงนิมค่ะ

    โอ้ย!ผู้ชายอะไรจะอบอุ่นได้ขนาดนั้น

    อยากจิสิงร่างอิฮุนมาก ><
    #3,728
    0