{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 444 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

          หน้าจอโทรทัศน์เครื่องใหญ่ฝังผนังกำลังรายงานข่าวการเมืองที่ดุเดือด นายกรัฐมนตรีปาร์คยองจุนกำลังเป็นที่จับตามองของสังคมว่าจะสามารถรักษาตำแหน่งได้อีกสมัยหรือไม่? ใบหน้าเรียบเฉยของเจ้าของห้องไม่บ่งบอกทุกอารมณ์ความรู้สึก เขาจ้องมองมันเหมือนกับทุกวันในช่วงนี้ ไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลกใหม่ ก็แค่การหาเสียงเพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะถึงเวลาที่ประชาชนต้องออกไปใช้สิทธิ์

 

ปีนี้ฉันจะหาตำแหน่งในพรรคให้น้องนั่ง แกก็ดูแลน้องด้วยแล้วกัน’

 

มุมปากกระตุกยิ้มนิดหน่อยเมื่อนึกถึงประโยคที่คนในจอทีวีเพิ่งจะพูดกับตนเมื่อเย็นวาน เมื่อก่อนไม่เคยเห็นพ่อพูดอะไรแบบนี้มาก่อน จนกระทั่งตอนนี้ที่เริ่มรู้แล้วว่าพ่อคงอยากหาที่ยืนในสังคมให้ลูกชายอีกคนที่ไม่ใช่เขา ลูกชายที่มีเลือดพ่อเหมือนกันครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งไม่ใช่...

คุณชานยอลอยากได้อะไรเพิ่มเติมมั้ยคะ?”

ไม่”

กระแสเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบสั้น ๆ สาวใช้ในบ้านที่เพิ่งจะเอาสูทตัวที่ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้มาแขวนให้เลยโค้งศีรษะลงต่ำก่อนจะเดินออกจากห้องไป ยี่สิบปีพอดีเห็นจะได้ที่รอยยิ้มบนใบหน้าของลูกชายคนโตของท่านนายกหายไปตั้งแต่สูญเสียแม่แท้ ๆ ปัจจุบันชานยอลมีแม้เลี้ยงคนใหม่ที่นั่งตำแหน่งภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพ่อและอาศัยอยู่ชายคาเดียวกันมายี่สิบปีแล้ว

ร่างกายสูงโปร่งกำยำลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากนั่งดูข่าวการหาเสียงของตนเองและพ่อจบ ตระกูลของเราได้นั่งเก้าอี้นายกมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ แน่นอนว่าไม่ได้ต่อกันแต่ก็ได้นั่งทั้งคุณปู่และคุณพ่อ เลยไม่แปลกที่อนาคตชานยอลจะถูกคาดหวังให้ได้นั่งทำงานบริหารประเทศในตำแหน่งเดียวกัน

สมาชิกพรรคการเมืองวัยสามสิบปียังหล่อเนี๊ยบดูดียิ่ง บารมีน่าเกรงขามไม่แพ้บิดา เผลอ ๆ ติดจะมากกว่าในบางเวลา ภรรยาคนแรกของยองจุนเป็นแม่ของชานยอล แต่เพราะเธอป่วย(?)จึงจากโลกนี้ไปเร็วกว่าที่ควร ไม่ได้อยู่ดูลูกชายเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แบบ(?)

มองจากระเบียงออกไปดูรอบ ๆ คฤหาสน์ขนาดใหญ่สีน้ำตาลครีมมุงหลังคาเขียวที่อาศัยมาตั้งแต่เด็กยังดูสวยจับใจเหมือนเดิม ระเบียงห้องของชานยอลสามารถเดินยาวมาข้างบ้านได้ด้วยเพราะอยู่ห้องมุม สระว่ายน้ำที่เมื่อก่อนเคยได้ใช้ส่องแสงระยิบตาสวยงามจากไฟที่อยู่ใต้สระ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าบ้านนี้ใช้เลี้ยงเขาแค่คนเดียว

ใบหูได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถก่อนเป็นอย่างแรก ก่อนหางตาจะเห็นรถตู้คันใหญ่ที่ภรรยาอีกคนของพ่อใช้อยู่เป็นประจำเคลื่อนเข้ามา เธอเด็กกว่าแม่เขาหลายปี และได้รับเชิญให้เขามาอยู่ที่บ้านนี้หลังจากแม่เขาเสียได้ไม่ถึงเดือน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงเป็นคนโปรด เพราะไม่กี่ปีต่อมาพ่อก็จดทะเบียนสมรสใหม่กับภรรยาคนที่สอง

เนื่องจากลูกชายที่เกิดจากเธออายุน้องกว่าชานยอลแค่สามปี พอโตขึ้นก็เลยรู้ว่าพ่อมีภรรยาคนนี้ควบกันมาตั้งแต่แม่ของชานยอลยังไม่เสีย เธอสามารถยืนในสังคมได้เพราะมีทะเบียนที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ลูกชายที่ยองจุนพาออกสังคมด้วยไม่ได้มาจากภรรยาคนนี้ แต่เป็นภรรยาคนแรกนั่นเป็นสิ่งที่ชานยอลยังพอใจ แต่ทว่าเย็นวานพ่อเพิ่งจะบอกว่าอยากดันน้องด้วย นั่นทำให้เขาหงุดหงิด

ประตูระเบียงปิดตัวเสียงดังปัง! ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครที่ทำเสียงดังขนาดนั้นเมื่อเธอเดินลงจากรถ ห้องด้านหน้าเป็นของลูกเลี้ยงที่ไม่ค่อยจะชอบเธอมากนัก นายอง ที่เพิ่งมาถึงเลยลอบถอนหายใจน้อย ๆ ก่อนจะเดินเข้าตัวบ้านไป จริง ๆ เธอน่าจะชินได้แล้วเพราะมันก็ยี่สิบกว่าปีมาแล้วที่ชานยอลปฏิบัติตัวต่อต้านกันเช่นนี้

 

 

 

 


 

 

 

 

ท้องฟ้ามืดเป็นการสิ้นสุดวันของใครบางคน แต่กับอีกคนช่วงหัวค่ำเป็นเวลาที่เปลือกตาเพิ่งจะเปิดออกเต็มดวง ร่างบางพลิกตัวกลิ้งไปมาหลังจากหลับไปยาวราวสิบชั่วโมง ช่วงวันหยุดเป็นเวลาพักผ่อน ดังนั้นก็ต้องใช้มันอย่างเต็มที่

คยองซู! ตื่นได้แล้วเรามีงานต้องทำนะ”

อื้อ~ ขออีกห้านาทีได้มั้ยรูบี้

ไม่ได้! ลุกเลย! ลุกเดี๋ยวนี้”

หากจะให้อธิบาย สิ่งมีชีวิตที่กำลังปลุกคนบนเตียงนั้นคือชาวบอนตัวเล็ก ๆ สูงสักเท่าฝ่ามือ ชาติพันธุ์บอนจะเกิดและอาศัยอยู่ต้นแม่น้ำ ที่ภูเขาสูงลึกเข้าไปในป่า ความสามารถพิเศษคือการสร้างกระสุน ‘ตกหลุมรัก’ รูปร่างคล้ายใบไม้ดอกไม้แล้วแต่จะหาพบเจอ มีแขนขาคล้ายมนุษย์ กระโปรงหรือกางเกงที่เห็นได้ทั่วไปตามแต่ละเพศ ไม่ใช่เครื่องแต่งกายแต่เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

จะเรียนไม่จบเพราะส่งโปรเจคไม่ทันนี่แหละนะ!”

นักศึกษาตัวน้อยจากมหาวิทยาลัยประจำเลิฟแลนด์ กำลังทำโปรเจคจบการศึกษาจากทุกศาสตร์ที่ได้เรียนมา คยองซูนอนไม่เป็นเวลาเพราะทำงานไม่เป็นเวลาสักเท่าไหร่ในช่วงนี้ เพราะอาจารย์เร่งงานมากเลยต้องขืนใจทำจนนอนเช้าอยู่บ่อย ๆ

เหลือแค่ลองปฏิบัติเอง ทฤษฎีก็เสร็จหมดแล้ว ว่าแต่รูบี้เถอะสร้างกระสุนได้แล้วเหรอ?”

กะ...ก็”

เราจะเรียนไม่จบเพราะรูบี้นี่แหละไม่ต้องพูดเลย”

คยองซูลุกขึ้นมาโวยวายใส่เพื่อนตัวน้อยก่อนจะล้มตัวกลับลงไปนอนตามเดิม ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่พิธีรับตัว พออายุครบห้าขวบชาวเลิฟแลนด์จะต้องเข้าป่าไปเลือกบอนเป็นของตัวเอง พูดอีกอย่างน่าจะเป็นบอนมากกว่าที่เลือก เพราะพวกเขาล่องหนได้ จะปรากฏตัวเฉพาะตอนที่อยากปรากฏตัวเท่านั้น ดังนั้นจึงเหมือนว่ารูบี้เป็นคนเลือกคยองซูเสียมากกว่าถึงได้ยอมปรากฏตัวต่อหน้า

เมื่อผ่านพิธีรับตัวบอนจะกลับมาอยู่บ้านกับคนที่เข้าไปรับ นั่นหมายถึงพวกเขาต้องห่างบ้านเกิดเพื่อเข้ามาอยู่ในเมืองใหญ่แทน ทั้งคู่เรียนโรงเรียนด้วยกันมาโดยตลอดจนกระทั่งตอนนี้ สองเผ่าพันธุ์เกิดขึ้นมาเพื่อกันละกันเพราะบอนสร้างกระสุนส่วนคิวปิดสร้างปืน

ก็เดี๋ยวไปลองใหม่พร้อมกันไง นายจะให้เราไปคนเดียวหรือไง”

รูบี้เคลื่อนไหวได้ด้วยการลอยตัว นั่นคือความสามารถพิเศษ จะเดินหรือเหินอากาศก็ง่ายดายไม่ต้องพึ่งปีก คยองซูทำหน้ายับยุ่งก่อนจะยอมลุกนั่งเพราะเพื่อนตัวเล็กลอยหายออกไป แบบนี้โกรธกันอีกแน่เลย รีบลงจากเตียงมาในสภาพคอตกก่อนจะมายืนอยู่ตรงหน้าต่างคอนโดมิเนียมสูงที่พ่อแม่ซื้อให้ไว้

โกรธเหรอ?”

เปล่า”

ตอบเปล่าทีไรก็โกรธทุกที”

ก็นายปลุกยาก เราก็เหนื่อยสิต้องปลุกทุกวัน”

เพื่อนตัวเล็กของคยองซูเป็นผู้หญิง ส่วนใหญ่แล้วเธอจะเป็นคนที่คอยดูแลคยองซูมากกว่าที่คยองซูจะคอยดูแลเธอ แต่ต้องยอมรับว่าชอบอยู่กับคยองซูมาก ๆ เพื่อนเขาเป็นเพื่อนที่ดีและพึ่งพาได้ เธอคิดว่าเธอเลือกคนไม่ผิด

อย่าโกรธเลยนะ ต่อไปจะไม่ตื่นยากละ พวกเรารีบกินข้าวแล้วพาเธอไปสร้างกระสุนใหม่กัน~”

อยู่ดี ๆ ก็กลับมาร่าเริงได้ทันควัน ปกติแล้วคยองซูเป็นคนอารมณ์ดีและสนุกสนานร่าเริงอยู่เสมอ แต่ถ้าได้หลับเมื่อไหร่จะตื่นเต็มตาอีกทีได้ต้องใช้เวลานานทุกที!

 

 

 



 

เมื่อทานอาหารมื้อแรกของวันเสร็จคยองซูกับรูบี้ก็พากันออกมาข้างนอก แทบทุกคนจะมีบอนนั่งอยู่บนบ่าไปด้วย ไม่ใช่ว่าพวกเขาแยกกันไม่ได้ซึ่งมันได้ แต่คิวปิดทุกคนก็ควรจะมีบอนไปด้วยเผื่อว่าต้องการใช้กระสุน

สำหรับผู้ใหญ่แล้วแต่ละวันต้องเดินทางไปโลกมนุษย์เพื่อจะทำงาน แต่นักศึกษาน้อย ๆ แบบคยองซูและรูบี้ยังไม่เคยได้ไป แต่ปีนี้ปีที่หกในรั้วมหาวิทยาลัย พวกเขาจะถูกสอนวิธีการที่จะเดินทางไปยังโลกมนุษย์ถ้าอาจารย์ให้บัตรผ่าน

ไปที่สวนเดิมเนอะ ตรงนั้นบรรยากาศดี”

โอเค”

ทุก ๆ วันในช่วงนี้คยองซูต้องพารูบี้มาฝึกสร้างกระสุนอยู่ตลอด เพราะตัวเขาเองสร้างปืนเสร็จแล้ว แต่ยังไม่เคยทดลองใช้เพราะคู่หูยังสร้างกระสุนให้ไม่ได้ เพื่อนร่วมห้องบางคนของคยองซูยังสร้างปืนส่งอาจารย์ไม่สำเร็จ แต่บอนสร้างกระสุนสำเร็จแล้วก็มี แต่คู่เขาคือสลับกัน

อ่าวจิน มาฝึกเหมือนกันเหรอ?”

ใช่แล้วล่ะ แต่บอนของฉันยังสร้างกระสุนไม่ได้เลย”

แล้วนายสร้างปืนเสร็จแล้วเหรอ”

เสร็จแล้ว สงสัยพรุ่งนี้ต้องโดนอาจารย์บ่นอีกแน่เลยตอนส่งความคืบหน้า”

เอาหน่านายไม่ได้โดนบ่นทุกรอบสักหน่อย คู่เราสิโดนบ่นจนชินแล้ว สู้ ๆ”

คยองซูยื่นมือไปตบบ่าเพื่อนร่วมชั้นก่อนจะยิ้มให้จนตาโค้งหยี จริงที่ปีหกเป็นปีสุดท้ายของการเรียน แต่พี่ ๆ ปีเจ็ดปีแปดก็ยังเรียนกันอยู่เลย เพราะยังสร้างปืนและกระสุนไม่ได้ ดังนั้นไม่ต้องเครียด คยองซูจะคอยบอกตัวเองแบบนั้นเสมอ

รูบี้ เอาต้นไหน?”

ต้นนู้นละกัน”

เมื่อเลือกจุดจอดในสวนสาธารณะได้คยองซูก็นั่งลงกางหนังสืออ่าน เพื่อรอเพื่อนรักฝึกสร้างผลงานของตัวเองอย่างทุก ๆ วัน เลิฟแลนด์เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับไหล ผู้คนใช้เวลาแตกต่างกันออกไป เลือกเวลาการทำงานเองได้เมื่อโตขึ้นแล้ว เพราะการตกหลุมรักเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ไฟส่องสว่างถูกติดตั้งอยู่ทั่วสวน หลายคนมานั่งเล่น หลายคนพาบอนออกมาสร้างกระสุนเก็บไว้ใช้ แม้จริง ๆ บอนที่เก่งแล้วจะสร้างกระสุนที่ไหนก็ได้ แต่ถ้าได้บรรยากาศดี ๆ ตามที่บอนแต่ละคนชอบจะทำออกมาได้ดี ตามที่อาจารย์บอก ซึ่งรูบี้ของเขาชอบที่นี่ ดังนั้นเราเลยฝึกอยู่ที่นี่ตลอด

ฮ้า...”

เหนื่อยก็พักก่อน กินน้ำมั้ย”

อื้อ”

คยองซูเทน้ำใส่ฝาขวดแล้วส่งให้เพื่อนตัวเล็กที่พยายามสร้างกระสุนด้วยสองมืออย่างเอาเป็นเอาตาย จนตอนนี้เม็ดเหงื่อชุ่มหน้าของรูบี้เต็มไปหมด เธอยกฝาขวดน้ำกระดกดื่มจนมันครอบหน้าเพราะเหนื่อยมาก คิดว่าทำตามที่อาจารย์สอนแล้วทั้งหมดแต่ทำไมการสร้างกระสุนลูกแรกมันถึงยากนัก!

ถ้าเราสร้างไม่ได้ล่ะคยองซู”

เธอต้องทำได้สิ ครั้งแรกก็ยากแบบนี้แหละ นี่ถ้าเธอสร้างกระสุนเสร็จ ก็ต้องมาลุ้นอีกว่าปืนเราจะใช้ได้มั้ย”

ยากจัง”

เมื่อพักเหนื่อยกันจนเพียงพอแล้ว รูบี้ก็ลอยหายขึ้นไปบนกิ่งไม้อีกรอบ เธอทำสมาธิอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มพลิกมือไปมาตรงหน้าเป็นทรงกลม คล้ายปั้นลมปั้นอากาศวินาทีนั้นเองที่ลมวิ่งกอดไปรอบตัว พลังงานบางอย่างกำลังก่อตัวอยู่ตรงกลางระหว่างมือทั้งสองข้าง แสงสีส้มอ่อนเริ่มรวมตัวเรียกรอยยิ้มแรกของรูบี้ได้ในทันที และเมื่อสติเริ่มสั่นไม่เสถียร พลังงานดังกล่าวก็หายไป

สีส้มเหรอ? กระสุนของฉันสีส้มเหรอ!!! กรี๊ดดดดด!!!”

รูบี้?!!!”

สีส้มมมมมมม!!!!”

เธอเป็นอะไร?!!!”

คยองซูรีบเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนตัวน้อยที่กำลังกระโดดกระเต้นอยู่บนกิ่งไม้ ฟังจากตรงนี้แล้วได้ยินไม่ชัดเลย เขาไม่สามารถฟังได้เป็นคำเลยตะโกนถามความเป็นไป

ไม่มีอะไร นายรอเราแป๊บนึงนะเดี๋ยวเราลงไป”

รูบี้พยายามเก็บความรู้สึกตื่นเต้นนี้เอาไว้อย่างสุดความสามารถ เธอดีใจมากที่ได้รู้ว่ากระสุนของตัวเองเป็นสีอะไร บอนจะสร้างกระสุนออกมาได้คนละสี และนั่นเป็นครั้งแรกที่รูบี้ได้รู้ว่ากระสุนของเธอนับแต่นี้จะเป็นสีส้ม ตั้งแต่ฝึกมาไม่เคยได้รู้สึกและเห็นอะไรแบบเมื่อครู่นี้เลย ตอนนี้พลังใจของรูบี้จึงถูกเติมจนเต็มหลอด

เธอเริ่มต้นสร้างมันอีกครั้งอย่างตั้งใจ และรอบนี้เธอมั่นใจว่าจะไม่ตกใจสีของลูกกระสุนอีกเพราะเธอเคยเห็นมันไปแล้ว ดังนั้นไม่ต้องลุ้นสีอีก ลุ้นแค่ว่ารอบนี้จะสร้างกระจกใสครอบแสงสีส้มนั้นได้หรือเปล่าแค่อย่างเดียว

“...!!!”

รอบนี้แสงสีส้มก่อตัวขึ้นในฝ่ามืออีกครั้ง เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสร้างมันให้ได้อย่างสมบูรณ์ รูบี้กัดฟันแน่นเมื่อเริ่มเห็นกระจกใสก่อตัวคลุมแสงสีส้มของเธอเอาไว้ แรงที่มีกำลังลดน้อยถอยลงเรื่อย ๆ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้และสุดท้าย...

ป๊อก!”

โอ้ย!”

เจ้ากระสุนเม็ดแรกล่วงจากต้นไม้ลงไปตกใส่ศีรษะของคนที่อยู่ข้างล่าง แม้จะเป็นเม็ดเล็ก ๆ แต่ด้วยความสูงที่ร่วงลงมาก็พอจะทำให้คยองซูเจ็บจนยกมือลูบหัวตัวเองได้ แน่นอนว่ารูบี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคยองซู แต่ไม่มีแรงพอจะรั้งกระสุนไว้ในครอบครองได้อีกต่อไปแล้ว

“...?!!”

นี่มัน...รูบี้!!!”

คยองซูเอียงคอมองสิ่งที่ตกลงมาใส่หัวของตัวเองบนพื้นหญ้า ก่อนจะหวีดร้องออกมาจนสุดเสียงเมื่อเห็นว่ามันเป็นกระสุนตกหลุมรักแบบที่บอนของอาจารย์เคยสร้างให้ดู เจ้าของกระสุนตัวน้อยรีบลงมายังจุดเกิดเหตุ

รูบี้ เม็ดสีส้มนี่ของเธอเหรอ?”

อื้อ~”

เก่งที่สุดเลยยยย!!!”

คยองซูหยิบกระสุนเม็ดเล็กมาวางไว้บนมือของตัวเองก่อนจะตะโกนดีใจยกใหญ่ ในที่สุดหลังจากที่ลองสร้างมาเป็นเดือนเพื่อนของเขาก็ทำได้สักที คยองซูยิ้มจนเห็นฟันเกือบจะครบทุกซี่เพราะดีใจที่ได้เห็นแสงสีส้มข้างใน สีที่คู่เราได้คือสีส้มนี่เอง สวยที่สุดเลย...

พรุ่งนี้จะไม่โดนอาจารย์ดุแล้วนะ”

แล้วเราจะได้เข้าคลาสเดินทางสักที เย้!”

คยองซูดีใจเกินกว่ารู้บี้ไปมาก เพื่อนตัวน้อยต้องยิ้มตามเมื่อเห็นกิริยายกแขนโบกไปในอากาศ พรุ่งนี้เราจะพากระสุนและปืนไปให้อาจารย์ตรวจ และถ้าผ่านคงจะได้ลองเดินทางไปเหยียบโลกมนุษย์ที่อยากเห็นสักที

 

 

 

 

 

 

 

สองเพื่อนไม่มีใครนอนหลับจนข้ามมาวันใหม่ พลังงานยังเหลืออยู่เยอะเพราะดีใจและตื่นเต้นมากสุด ๆ คยองซูกับรูบี้ได้ใบผ่านเพื่อมานั่งอยู่ที่คลาสเรียนวิธีการไปยังโลกมนุษย์ นี่จะเป็นครั้งแรกของเราที่จะได้ทดสอบว่าปืนกับกระสุนทำงานได้หรือเปล่า

วิชานี้ไม่มีอะไรยากเลย แค่คิดว่าจะไป และคิดว่าจะกลับ”

ปกติแล้วคิวปิดกับบอนจะเรียนแยกกันเพราะศาสตร์ของเรามันคนละอย่าง เราจะเจอกันตอนส่งงานกับวิชานี้เท่านั้น คยองซูตั้งใจฟังอาจารย์ผู้สอนที่ในมือถือดอกไม้ชนิดสวยชนิดหนึ่งเอาไว้อย่างตั้งอกตั้งใจ

อย่างที่รู้ว่าทั่วเมืองเรามีกุหลาบอยู่เกือบทุกจุด นั่นเป็นทางที่เราจะผ่านไปยังโลกมนุษย์ง่าย ๆ แต่ที่ยากคือที่นู่นไม่ได้มีกุหลาบอยู่ทุกจุดแบบบ้านเรา นักศึกษาจำเป็นจะต้องเดินหาสักหน่อย”

แล้วเวลาเราไปที่โลกมนุษย์ เราก็จะไปอยู่ในจุดที่มีกุหลาบเหมือนกันเหรอครับ?”คยองซูยกมือขออนุญาตสอบถาม และเมื่ออาจารย์ประจำวิชาอนุญาตเขาก็ถามคำถามที่อยากรู้ออกไปในทันที

ใช่จ้ะ จุดที่เราไปถึงจะมีกุหลาบอยู่อย่างแน่นอน ดังนั้นเมื่อเสร็จภารกิจการกลับมาที่จุดเริ่มต้นก็คงไม่ยากเกินไปใช่มั้ยจ๊ะ?”

ใช่ครับ/ใช่ค่ะ”

งั้นเชิญคู่แรกเลย คยองซูกับรูบี้”

เมื่อฟังจบนักศึกษาขานรับกันอย่างพร้อมเพรียง วิชานี้ไม่ใช่ศาสตร์ที่ยากจนต้องเรียนกันนานขนาดนั้น เพราะหลักการมันไม่เยอะ อีกนิดถ้าเชี่ยวโลกมนุษย์แล้วก็จะเริ่มเลือกสถานที่ลงได้เอง หลักง่าย ๆ อีกข้อมีแค่ต้องลงไปแบบไม่ให้คนอื่นตกใจ คยองซูและคู่หูเดินลงมาจนถึงเวทีใหญ่หน้าชั้นเรียน

จับดอกกุหลาบไว้ ทีนี้ตั้งใจฟังนะตอนลงไปถึงสิบวินาทีแรกจะยังไม่มีใครเห็นเรา ดังนั้นต้องรีบหาที่หลบก่อน แล้วถึงค่อย ๆ ออกมา อย่าให้ใครตกใจ ส่วนรูบี้...อาจารย์ไม่ต้องบอกเนอะ”

ค่า~”

เพราะรูบี้มีความสามารถพิเศษดังนั้นผู้สอนจึงไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ แต่นักศึกษาคยองซูนี่สิ ครั้งแรกไม่รู้จะไปลงตรงไหน และจะซ่อนทันเวลาหรือเปล่า มีบ้างที่มีคนซ่อนไม่ทัน แต่มันน้อยมากเพราะส่วนใหญ่ทำได้ดีกันหมด

เอาล่ะ ตอนนี้หลับตาแล้วตั้งสมาธิคิดว่าจะไป แล้วก็ไปได้เลย”

เปลือกตาสีนวลปิดซ่อนดวงตากลมโต ชุดออกทำงานของเทพเจ้าแห่งความรักจะแตกต่างกันออกไปแล้วแต่สไตล์ ในวันนี้คยองซูมีซองปืนหนังคาดอกอยู่ใต้สูทสีเทาอ่อนเต็มยศ

พึ่บ!”

วู้วววววววว~”

เสียงเพื่อนร่วมชั้นเรียนโหร้องอย่างพออกพอใจเมื่อคยองซูทำสำเร็จเลยตั้งแต่ครั้งแรก กลีบกุหลาบแดงปลิวตกลงพื้นตรงตำแหน่งที่คิวปิดตัวน้อยเพิ่งจะเคยยืนซึ่งตอนนี้ไม่มีแล้ว อาจารย์ประจำวิชาอมยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหันไปใส่คะแนนลงในช่องว่างของนักศึกษาที่เพิ่งหายตัวไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แรงลมเบา ๆ ปัดปลิวยอดไม้ให้ไหวโยก ร่างบางจรดปลายเท้าลงเหยียบต้นหญ้าอ่อน คยองซูค่อย ๆ ลืมตาดูสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และเมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้เลยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ยังไม่แน่ใจว่าที่ ๆ ยืนอยู่เป็นที่ไหนบนโลกมนุษย์ มันเงียบจนได้ยินแค่เสียงลมและเสียงใบไม้ที่ปลิวกระทบกัน

เรามาถึงแล้วเหรอ?”

อื้อ คิดว่าใช่นะ”

คยองซูตอบรูบี้ไปเสียงเบา สองข้างทางเป็นกำแพงอิฐแดงที่มีต้นกุหลาบเลื้อยอยู่จนเกือบเต็มมันดูเก่าใช้ได้ กุหลาบสีขาวดอกใหญ่สวยงามสมบูรณ์ทุกดอก ดูก็รู้ว่าพวกมันถูกดูแลจะเอาใจใส่เป็นอย่างดี คยองซูประหม่าน้อย ๆ เพราะนี้เป็นการมาโลกมนุษย์ครั้งแรก

มีอาคารอยู่ตรงนั้นด้วย”

คยองซูเริ่มออกเดินเมื่อรูบี้ชี้ไปที่อาคารหลังสีขาวที่มีต้นกุหลาบเลื้อยอยู่เช่นกัน ที่ตรงไปทางนั้นเพราะคยองซูต้องการหาใครสักคนให้เจอ จะได้เริ่มทดสอบกระสุนและปืนของตัวเองสักที แต่ในระหว่างทางนั้นบริเวณซ้ายมือดันมีใครสักคนกำลังยืนอยู่

“...!!!”

คยองซูรีบถอยเท้ากลับมาหลับที่หลังกำแพงเหมือนเดิม ก่อนจะค่อย ๆ โผล่หน้าออกไปดูช้า ๆ ตอนนี้บนลาดไหล่บอนของเขาได้หายตัวไปแล้วเพื่อพรางตัว ชายร่างสูงโปร่งกำลังยืนมองแท่นอะไรสักอย่างอยู่ จากตรงนี้คยองซูไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ ได้ แต่เขาไม่สนใจแล้ว แค่เป็นมนุษย์ก็โอเค!

ขอกระสุนหน่อยสิ”

เอ่ยปากขอกระสุนจากเพื่อนตัวเล็กจิ๋ว และยัดมันลงในแม็กปืนอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เมื่อโผล่หน้าออกไปดูอีกรอบชายคนเมื่อครู่ก็หายไปแล้ว หัวใจดวงน้อยดีดกระทบแผ่นอกตึงตัง ไม่ได้ตกใจที่เป้าหมายหายแต่เขากลัวว่าจะเจอเป้าหมายแทนแล้วในตอนนี้ คยองซูรู้ตัวว่าต้องเปลี่ยนเป้าเพราะอะไรบางอย่างมันบอกว่าต้องหนี แต่...

อ๊ะ!!!”

ปึก!!!”

“...!!!”

กำลังหันมองด้านหลัง แต่พอหันกลับมาก็ถูกรวบมือขึ้นเหนือศีรษะแล้วดันกระแทกกำแพงอาคารสีขาวไปอย่างแรง ตอนนี้เองที่รู้แล้วว่าลางสังหรณ์ของตัวเองยังใช้การได้ดี เพียงแต่เขาหนีไม่ทันก็เท่านั้น แม้จะถูกเตือนแล้วว่าจะถูกเข้าใจผิดได้หากมนุษย์เห็นเราถือปืนยืนอยู่ใกล้ ๆ เพราะบนโลกมันคืออาวุธ แต่ก็พลาดจนได้!

คุณเป็นใคร?”

ระ...เราอธิบายได้นะ”

ผมถามว่าคุณเป็นใคร!!!”

“...!!!”

เสียงตวาดจากบุคคลตรงหน้าดังมากเสียจนใจตกลงไปอยู่ตาตุ่ม ที่เรียนเรื่องมนุษย์มารู้ดีว่ามีหลายประเภทแต่เขาดันโชคร้ายเจอแบบดุเลยเหรอ อาจารย์บอกว่าเราชาวคิวปิดไม่มีใครคุยกับมนุษย์ถ้าไม่จำเป็น เพราะเรามายิงกระสุนตกหลุมรักเพื่อทำงานก็เท่านั้น ไม่มีอะไรต้องเจรจา แต่ตอนนี้มันไม่มีในบทเรียนเลยเขาจะต้องตอบไปว่าอย่างไร

คะ...คือ”

ตกลงจะไม่ตอบใช่มั้ย?”

ลูกชายคนโตของนายกรัฐมนตรีเริ่มโมโห มือหนาข้างที่ว่างล้วงหยิบอะไรบางอย่างจากหลังบั้นเอว เขาใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงคนจะมาทำร้ายอยู่ตลอด เพราะมีมิตรก็ต้องมีศัตรู ซึ่งเขากับพ่อก็มีศัตรูเยอะพอสมควรเสียด้วย

ปืนเราไม่ได้มีไว้ฆ่าคุณ”

อ๋อเหรอ? งั้นก็ดีเพราะปืนผมฆ่าคุณได้แน่!”

“...!!!”

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อโลหะเย็นแนบลงข้างเอว ดวงตาสีดำสนิทของคนตรงหน้าอ่านค่าไม่ออกเลยว่ารู้สึกอย่างไร แต่น้ำเสียงและการกระทำพอจะบอกได้ว่ากำลังโกรธจัด

 

 

 

ทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ เขามาเพื่อทำให้มนุษย์มีความรักไม่ใช่เหรอ...




#ฉีกโชคชะตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 444 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2670 milkiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 05:16
    แงงง น้องกัวววว
    #2,670
    0
  2. #2663 เอมิลี่ ครุคริ 555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 00:01
    อ่านรอบสองแล้วแม่ งื้อออออ
    #2,663
    0
  3. #2641 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 19:20
    เพิ่งมาอ่านนนนนท ชอบมากกก
    #2,641
    0
  4. #2509 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:27
    พบกันครั้งแรกทำไมเป็นงี้ล่ะะะ
    #2,509
    0
  5. #2499 Luvcs (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 18:10

    ลุ้นมากๆค่ะ

    #2,499
    0
  6. #2078 Gz177 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:49
    พี่ชานจะโหดตั้งแต่แรกแบบนี้เลยอ่อ???😄
    #2,078
    0
  7. #1248 PCY231 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 10:32
    ฟังน้องก่อนพี่ชานยอลลล
    #1,248
    0
  8. #1145 C Griffin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 15:55
    ไม่เคยอ่านแบบนี้เลยค่ะ สนุก น่าติดตามมาก
    #1,145
    0
  9. #735 TiNa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:43
    น้องซูลูกกกกก ทำไมมันเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะคะ
    #735
    0
  10. #617 Surawatari Komiko (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 09:30
    ชานยอลลล ฟังน้องก๊อนนน นี่ก็ดุจังเลย
    #617
    0
  11. #610 Namikao_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:00
    กำลังหาฟิคแฟนตาซีอ่านอยู่เลยค่ะ มาเจอเรื่องนี้ น่ารักก
    #610
    0
  12. #444 Misslove_P (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 06:00
    น้องโดนเข้าแล้วล่ะ ยัยคิวปิดน่ารักดัาไปเจอกับบุคคลดุร้ายซะงั้นนน
    #444
    0
  13. #430 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:37
    น่่ารักมากๆเลยค่ะแงง โอ้ยย ชานยอลอย่าทำน้อง
    #430
    0
  14. #406 #1day1fiction (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:12
    เจอกันครังแรกพี่ก็เอาปืนจ่อซะแล้วว ฮื้ออ ชอบมากเลยค่ะ กลิ่นความน่ารักของคยองซูมันลอยมาเต็มๆ แง้
    #406
    0
  15. #371 Mysweet_Dyo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 04:31
    พี่ชานยอลคะใจเย๊นนนนนน เจอกันครั้งแรกก็เอาปืนมาขู่น้องซะแร้วววว แต่คยองซูกับรูบี้น่ารักน่าเอ็นดูมากเลย
    #371
    0
  16. #344 kksssp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:46
    น้องเก่งมากเลยนะเนี่ย แต่หนูช้ากว่าตาพี่อ่า ชานยอลอย่าทำอะไรน้องนะ!!!!!
    #344
    0
  17. #290 friend121256 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:19
    ชอบแนวนี้จัง สู้ๆนะคะไรท์ ✌🏻✌🏻
    #290
    0
  18. #217 lookkaew_11 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 00:47
    ตามมาอ่านเรื่องใหม่แล้วค่ะ
    เป็นฟิคใสใสใช่มั้ยคะ อยากอ่านอะไรที่อ่านแล้วอารมณ์ดี
    แล้วน้องก็ดูน่ารักสดใสมากกก
    ติดตรงที่พระเอกดูจากดาร์ค(?)
    พี่คะ อย่าทำน้อง น้องมาดีค่า แงงงง
    #217
    0
  19. #213 xkjdndnccn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 10:17
    ชานยอลใจเย็นๆชานยอล
    #213
    0
  20. #183 nook_ny (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:21
    แปลกกมากกกกเเต่น้องงงงลูกเจออเลยยย
    #183
    0
  21. #162 TaxChanis (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:26
    พล็อตเเปลกใหม่ดีค่ะส่วนตัวชอบเเนวเเฟนตาซีมากๆ หวังว่าคุณพระเอกจะใจเย็นลงอีกสักหน่อย
    #162
    0
  22. #134 orange_minie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 22:25
    ใจเย็นๆนะคะคุณชานยอลลล ปืนน้องไม่ได้มีไว้ทำร้ายใครจริงๆนะคะ ฮืออออ อย่าดุน้องนะคะ แต่แบบว่าเค้าเจอกันแล้วอะ ถึงจะไม่ได้แรกพบที่ดี แต่ต่อๆไปมันต้องดีขึ้นเนาะๆ รูบี้เนาะ ^^ // ไรท์เตอร์สู้ๆนะค้าาา จะคอยติดตามและเป็นกำลังใจให้น้าา
    #134
    0
  23. #119 6112ROOM (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:43
    พล๊อตน่าสนใจมากเลยค่ะ
    น้องน่ารักมากเลย พี่ชานต้องใจเย็นๆนะคะ
    #119
    0
  24. #114 Pink_Peach (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:11
    ชอบบบบบบบบบบบบบ
    #114
    0
  25. #74 Btemdi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:32
    มาเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #74
    0