SF [YeRyeo] Love of Death 1 - SF [YeRyeo] Love of Death 1 นิยาย SF [YeRyeo] Love of Death 1 : Dek-D.com - Writer

    SF [YeRyeo] Love of Death 1

    โดย Kim MeenWook

    คนนึงเกิดมาเพื่อ ฆ่ า คนนึงเกิดมาเพื่อ รั ก แล้วความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร?

    ผู้เข้าชมรวม

    428

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    428

    ความคิดเห็น


    3

    คนติดตาม


    6
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  15 เม.ย. 58 / 00:31 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    สวัสดีค่ะรีดเดอร์ที่รักของไรเตอร์

    ช่วงนี้ตรงกับปิดเทอมของไรเตอร์เลยอยากจะมาลงSFให้อ่านกัน

    ขอบคุณทุกคนที่ยังแวะเข้ามานะค่ะ

    อาจไม่ได้มาบ่อยเหมือนไรเตอร์คนอื่น แต่เลือดเยเรียวยังไม่เปลี่ยนแปลงน้า ^^

    ลองอ่านแล้วก็ติชมกันได้ในคอมเม้นค่า

    เรื่องนี้คงไม่เกิน
    5ตอน จะพยายามให้เสร็จก่อนเปิดเทอมนะจ๊ะ


    รักรีดเดอร์ทุกคนเหมือนเดิม จุ้บ <3

                                                                                                                                                                                                                                                    KimMeenWook

    ด้วยรักและคิดถึง....YeRyeo

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      SF : Love of death 1

       

      เช้าวันอาทิตย์วันสุดสัปดาห์ที่ทุกคนต่างรอคอยช่างดูเป็นวันที่สดใสประกอบกับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังมาเยือน  ดอกซากุระสีชมพูอ่อนเบ่งบานสะพรั่งท่ามกลางผู้คนมากมายที่ออกมาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า ณ สวนสาธารณะใจกลางเมืองแห่งนี้  รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าผู้คนมากมายช่างเป็นภาพที่ดูแล้วมีความสุขกับผู้พบเห็นเหลือเกิน  ก้าวเล็กๆที่กำลังยกกล้องถ่ายรูปคู่ใจในมือกดชัตเตอร์ถ่ายรูปก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มกับภาพที่เห็น 

       

      มีความสุขจัง ร่างเล็กพูดกับตัวเองอย่างพอใจ  ก่อนจะเดินสำรวจมุมสวยๆเก็บภาพที่ประทับใจไปทั่วสวนสาธารณะ 

       

      สายๆแบบนี้ถ้าได้กาแฟอร่อยๆซักแก้วก็คงจะดีสินะ เจ้าของก้าวเล็กตัดสินใจเดินออกจากสถานที่แห่งความสุขไปยังซอยเล็กๆอีกฝากถนน  ร่างเล็กเดินมาหยุดหน้าร้านกาแฟร้านโปรดที่เมื่อมีเวลาว่างหรือวันหยุดเมื่อไหร่เขาต้องมานั่งจิบกาแฟและฟังเพลงผ่อนคลายอารมณ์ทุกที

       

      กริ๊งงง

       

                 

       

      เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเผยให้เห็นผู้มาเยือนที่เจ้าของร้านเห็นแล้วก็อดที่จะยิ้มในใจไม่ได้  เจ้าของร่างเล็กหน้าตาสดใสกับเสื้อเชิ้ตสีขาวลายยีราฟและกล้องถ่ายรูปที่ห้อยคออยู่ช่างเป็นภาพที่น่ามองซะจนไม่อาจละสายตาได้  เยซองไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าตัวเองเผลอมองไปนานเท่าไหร่จนตอนนี้คนที่โดนเขาแอบมองมายืนอยู่ตรงเคาท์เตอร์ซะแล้ว

       

      ขอลาเต้เย็นแก้วนึงฮะเสียงสดใสเอ่ยออกมาจากร่างเล็ก

       

      “….”

       

      คุณฮะ คุณฮะร่างเล็กสะกิดคนตรงหน้าที่เอาแต่เหม่อจนไม่ได้ยินสิ่งที่ตัวเองพูด

       

      คะครับ โกโก้ร้อนที่นึงใช่มั้ยครับ เยซองเหมือนถูกปลุกจากความฝันหลุดทำท่าทีเก้ๆกังๆ  จนคนตรงหน้าอดยิ้มไม่ได้

       

      ลาเต้เย็นฮะร่างเล็กพูดทวนอีกครั้ง

       

      ครับ ซักครู่นะครับเยซองพูดจบหันไปจัดการกับเครื่องทำกาแฟเครื่องโตตรงหน้า  ใช้เวลาไม่นานลาเต้เย็นสุดอร่อยของร่างเล็กก็เสร็จ 

       

      ขอบคุณฮะ ร่างเล็กรับแก้วเครื่องดื่มเดินไปนั่งมุประจำที่เขามานั่งทุกครั้งเวลามาทีนี้  ร้านกาแฟสีขาวสะอาดตาตกแต่งภายในเรียบหรู  กลิ่นกาแฟหอมๆโชยมาบวกกับเสียงเพลงบัลลาดที่เปิดคลอตลอดทั้งวันช่างผ่อนคลายจริงๆกล้องถ่ายรูปถูกหยิบขึ้นมาใช้งานทันที  ร่างสูงเจ้าของร้านแอบมองด้วยสายตาอ่อนโยนกับพฤติกรรมน่ารักๆของร่างเล็ก  ทุกครั้งที่เขาเจอคนๆนี้ความสุขจะก่อตัวขึ้นในใจโดยที่เขาไม่รู้ตัว

       

                  ************************************************************************

       

      แต่ร้านกาแฟนี้มันก็เป็นแค่เพียงฉากบังหน้าบดบังเบื้องหลังอันดำมืดของคิม จงอุนคนนี้  ชีวิตของเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อความสุขแต่เขาเกิดมาเพื่อความตาย  ลูกชายคนเดียวของแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้ตำแหน่งที่เขาไม่เคยคิดที่จะอยากได้มันมาครอบครอง  ชีวิตที่ถูกบังคับมาตั้งแต่เด็กเขาถูกสั่งสอนมาเพื่อทำลายความสุขและฆ่าเท่านั้น 

       

      ตื๊ดด ตื๊ดดด

                 

                  เสียงโทรศัพท์เครื่องสวยดังขึ้นชื่อที่ปรากฏตรงหน้าจอโทรศัพท์มักจะนำมาซึ่งความตายเสมอ

       

      สวัสดีครับพ่อ ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านครับเยซองรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแววตาเปลี่ยนไปเป็นจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

       

      ตอนเที่ยงแกเข้ามาหาพ่อที่บ้านหน่อย พ่อมีงานจะให้แกทำปลายสายตอบกลับมาทำให้คนที่ฟังต้องลอบถอนหายใจ  เพราะเขารู้ดีว่าคำว่างานของพ่อเขาหมายถึงอะไร

       

      ครับเยซองจัดการเก็บโทรศัพท์เครื่องสวยหันกลับมามองยังมุมเดิมแต่ปรากฏว่าร่างเล็กได้หายไปแล้ว ได้เวลาที่เยซองต้องกลับสู่โลกความเป็นจริง สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าตอนนี้มันก็เป็นแค่ละคร  เยซองเดินออกทางหลังร้านถอยรถสปอร์ตคันหรูขับออกจากร้านด้วยความรวดเร็ว  เขาใช้เวลาบนท้องถนนไม่นานรถก็แล่นมาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่ที่เขาอาศัยมาตั้งแต่เด็กและเพิ่งย้ายออกไปซื้อคอนโดเป็นของตัวเอง

       

      คุณท่านรออยู่ที่ห้องทำงานครับบอดี้การ์ดในชุดสีดำเดินมาหาเยซองทันทีที่ก้าวลงจากรถ  ร่างสูงเดินขึ้นบันไดมาหยุดหน้าห้องสุดทางเดินก่อนตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปรับคำสั่งจากผู้เป็นพ่อ

       

      มาแล้วหรอจงอุน นั่งก่อนสิผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ

       

      ขอบคุณครับ

       

      พ่อจะไม่อ้อมค้อมละนะ  พ่ออยากให้แกไปจัดการกับคนๆนี้พูดจบซองสีน้ำตาลก็ถูกยื่นให้กับเยซอง  เยซองรับซองมาเปิดดูเอกสารด้านในเมื่อเห็นรูปที่อยู่ในมือก็รู้ได้ทันทีว่างานนี้มันไม่ง่ายเลย

      นี่มันท่านประธานาธิบดียองฮวา

       

      ใช่ พ่อไว้ใจแกถึงได้วางใจให้แกทำงานสำคัญครั้งนี้

       

      ทำไมต้องเป็นประธานาธิบดีคนนี้ครับ

       

      เพราะว่ามันไงละที่ทำให้ลุงของแกต้องตาย  พ่อจะไม่ยอมให้ลุงของแกตายฟรีหรอกนะ ตราบใดที่มันยังไม่ตายพ่อจะตามทำลายมันทุกวิถีทางผู้เป็นพ่อพูดออกมาด้วยความโกรธแค้น

      อำนาจที่มันได้มาล้วนได้มาจากการแย่งชิงจากลุงของแก คนที่ทรยศแม้กระทั่งเพื่อนรักอย่างมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำมาเฟียใหญ่กล่าวขึ้นอีกครั้ง เยซองรับคำสั่งเก็บเอกสารเข้าซองเดินออกมาขับรถกลับไปยังคอนโดของตัวเอง

                 

      ตั้งแต่เขาโตมาก็โดนผู้เป็นพ่อสั่งสอนให้รู้จักแต่ความโกรธแค้นและความเกลียดชัง  เยซองถูกส่งไปโรงเรียนที่ฝึกเขาเพื่อรับหน้าที่สืบทอดตระกูลมาเฟียตั้งแต่เด็ก จนลุงของเยซองที่กำลังจะขึ้นเป็นประธานาธิบดีถูกลอบสังหาร  พ่อของเยซองจึงขึ้นมารับตำแหน่งแทนพร้อมแบกความแค้นมาตลอดเวลา20ปี

       

                  ภายใต้คฤหาสน์หลังโตเสียงพูดคุยดังเจื้อยแจ้วเล็ดลอดออกมาจากห้องรับประทานอาหาร  ชายสูงวัยนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะหันมาคุยกับลูกชายสุดที่รักด้วยรอยยิ้ม  ท่ามกลางบอดี้การ์ดและแม่บ้านที่ยืนอยู่ในห้องอาหาร

       

      วันนี้เป็นไงบ้างรยออุคของพ่อ  ได้เจอสุดหล่อในดวงใจรึเปล่าผู้เป็นพ่อเอ่ยถามด้วยความเอ็นดู

       

      คิคิ เจอฮะวันนี้เขาน่ารักมากเลยฮะ รยออุคพูดจบรับรู้ได้ถึงความร้อนที่จับไปทั่วไปหน้าของเขาทันที

       

      พ่อก็เห็นเราบอกว่าน่ารักทุกวันแหละ พ่อชักอยากเจอหนุ่มหล่อนี้ซะแล้วสิ

       

      ถึงแม้พ่อของรยออุคจะมีตำแหน่งทางการเมืองที่ใหญ่โตเป็นถึงประธานาธิบดีแต่ท่านก็ไม่เคยต่อว่าหรือขัดขวางในความสุขของลูก  ด้วยความที่รยออุคเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็กจึงต้องอยู่กับพี่เลี้ยงผู้หญิงมาตลอดเขาก็เข้าใจในความอ่อนโยนในตัวลูกชาย 

       

      ภายนอกคฤหาสน์หลังใหญ่รถสปอร์ตคันหรูจอดเทียบอยู่ในมุมมืดของถนน  ร่างสูงเจ้าของรถมองเข้าไปภายในอย่างพินิจพิจารณาแววตาจริงจังจนหน้ากลัวถูกส่งออกมาภายใต้แว่นกันแดดสีดำ  ภาพในอดีตอันแสนเจ็บปวดเหมือนถูกนำมาฉายซ้ำอีกครั้งวนไปวนมาในสมองเพราะคนๆนี้ทำให้เขาต้องสูญเสียลุงไป

       

      ฉันจะชดใช้ทุกอย่างด้วยมือฉันเองเยซองพูดกับตัวเองด้วยความแค้นก่อนจะสตาร์ทรถและขับออกไป

       

                  กลิ่นไอของทะเลพัดพาความเศร้าให้จางหายรยออุควางดอกไม้ลงหน้าหลุมศพของมารดาผู้เป็นที่รักที่จากเขาไปตั้งแต่เขายังเด็ก  รยออุคมักจะมาหาแม่เสมอเมื่อเขามีเวลาว่างการใช้เวลาอยู่เงียบๆบริเวณริมทะเลกับแม่แบบนี้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นมากกว่าการที่ต้องอยู่กับบอดี้การ์ดนับร้อยในคฤหาสน์หลังนั้น 

       

      แม่ฮะวันนี้ผมมีอะไรจะบอกฮะ ผมคิดว่าผมกำลังรักใครซักคนเข้าแล้วแหละ ผมควรจะทำไงดีฮะ เด็กหนุ่มนั่งพูดกับป้ายชื่อหน้าหลุมศพรอยยิ้มสดใสเผยขึ้นบนใบหน้าหวานนั้น

       

      ผมควรจะไปบอกเขาให้รู้ใช่มั้ยฮะ  ตลกจัง คิคิ

       

      แม่ต้องช่วยผมด้วยนะฮะ ผมรักและคิดถึงแม่ที่สุดเลยฮะรยออุคพูดจบก้มคำนับหลุมศพและเดินออกมาด้วยแววตาอิ่มเอมใจก่อนจะขับรถออกมา  ถนนข้างทางเปลี่ยนจากทิวทัศน์ริมทะเลเป็นตึกสูงใหญ่มากมาย  ค่ำคืนในกรุงโซลนี่มันช่างสวยงามจริงๆนานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ออกมาขับรถเล่นตอนกลางคืนแบบ  ร่างเล็กขับรถชมเมืองจนลืมไปว่าตอนนี้รถบนถนนนั้นมีจำนวนมากเท่าไหร่

       

      เอี๊ยดดด!!

       

      โอ๊ยยย ผลจากการเหยียบเบรกกะทันหันทำให้หัวของรยออุคโขกเข้ากับพวงมาลัยอย่างจัง  ร่างเล็กสะบัดหัวพยายามไล่ความเจ็บปวด

       

      ก๊อก ๆ

                  เสียงดังขึ้นจากกระจกรถชายหนุ่มภายใต้แว่นตาดำกำลังยืนจ้องมองร่างเล็กที่นั่งสะบัดหัวอยู่ในรถ  รยออุคลดกระจกลงก่อนจะปรับสายตาให้ดีขึ้นภาพรยออุคที่เห็นตรงหน้าทำเอาคนที่ยืนมองตกใจอยู่ไม่น้อย

       

      ตัวเล็กเป็นอะไรรึเปล่าเยซองพยายามเคาะกระจกให้คนในรถรู้สึกตัว

       

      มะไม่เป็นไรครับ รยออุคเงยหน้าจากพวงมาลัยก่อนจะเปิดปลดล็อคและเปิดประตูรถคันสวยออก

       

      ให้ผมช่วยนะเยซองจัดการเปิดประตูอุ้มร่างเล็กออกมาจากรถคนที่ถูกอุ้มหน้าเหวอเล็กน้อยก่อนที่จะเปลี่ยนสีเป็นสีชมพูอ่อนๆ  ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นสีดำช่างทำให้เขาดูดีขึ้นมาทันตา  รยออุคไม่คิดเลยคนที่จะมาช่วยเขาคือคนที่เขาแอบชอบมาตลอด  ร่างเล็กแอบลอบมองคนที่อุ้มเขาตลอดจนเยซองรู้สึกได้เลยนึกสนุกอยากแกล้งขึ้นมา  เยซองค่อยๆวางรยออุคลงบนเก้าอี้บริเวณฟุตบาทก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้รยออุคจนหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ  หน้าที่แดงแจ๋ก้มหน้าหนีนั้นทำให้เยซองพอใจในผลงานอย่างยิ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีชัย

       

      เดี๋ยวผมจัดการให้นะ เยซองพูดจบเดินออกไปกดโทรศัพท์เพื่อให้ลูกน้องมาเคลียร์สถานการณ์  ไม่นานเหตุการณ์ก็ดีขึ้นรถของรยออุคถูกยกไปซ่อมที่อู่ภายใต้เสียงโวยวายของร่างเล็กที่จะเป็นคนจัดการเอง

       

      ผมจัดการเองได้จริงๆนะฮะ

       

      เราเลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ว่าแต่เจ็บมากรึเปล่าเยซองถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ก่อนจะจิ้มลงบนหน้าผากโนๆของคนที่นั่งตาแป๋วอยู่

       

      อะโอ๊ย!! เจ็บนะร่างเล็กโวยวายออกมาเรียกเสียงหัวเราะให้เยซองได้เป็นอย่างดี

       

      หึหึ มาเดี๋ยวพาไปหาหมอ

                 

                  หลังจากพารยออุคไปหาหมอที่คลินิกใกล้ๆก็อาสาจะพาร่างเล็กไปส่งที่บ้านรยออุคก็จำนนเพราะรถเสียและเวลาก็ดึกมากถ้ากลับเองมีหวังโดนคุณพ่อดุทั้งคืนแน่เลย  จะว่าไปคนๆนี้ก็อ่อนโยนกว่าที่เขาคิดนะเนี่ย

       

      ผมยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลยฮะคุณ….”

       

      เยซอง

       

      ฮะ..ผมชื่อรยออุคฮะ ขอบคุณมากนะฮะคุณเยซอง ว่าแต่เมื่อกี้ตอนที่ผมอยู่ในรถคุณเรียกผมว่าอะไรนะรยออุคเอ่ยถามขึ้น

       

      ปะป่าวนิ สงสัยหัวกระแทกแล้วหูฟาดแน่ๆนาย อีกอย่างเรียกเยซองเฉยๆก็ได้ไม่ต้องเรียกคุณหรอกเยซองแก้ตัวที่เผลอหลุดเรียกสรรพนามที่ตัวเองแอบใช้เรียกรยออุคออกไป

       

      สงสัยคงจะหูฟาดไปจริงๆด้วย

       

      ว่าแต่บ้านนายหลังไหนเนี่ยเยซองเอ่ยถามหลังจากขับรถเข้ามาในหมู่บ้านได้ซักพัก

       

      อ๋อ.. ข้างหน้านี้ไงฮะมือเล็กๆชี้ไปยังบ้านหลังโตที่อยู่ถัดไปอีกสองหลัง 

       

      บ้านนี้หลังนี้มัน….

      ********************************************************************
      จบไปหนึ่งตอนเป็นไงบ้างเอ่ย
      ปกติจะเขียนแนวดราม่าตามฟิลเพลง
      เรื่องนี้แหวกแนวหน่อยมาโหดๆ55555
      คอมเม้นต์ให้ชื่นใจหน่อยนะคนดี 

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×