พันธะ - PASSION INTO THE DARK Series

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

“ห่าอะไรวะ”

ประโยค กิริยากับท่าทางหยาบคายแสดงอารมณ์คนพูดได้ดีว่าอยู่โทนไหน ห้องทำงานที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำยิ่งทำให้คนซึ่งต้องเผชิญหน้าผู้มีอิทธิพลของจังหวัดและกำลังมูดดี้สุดๆ ขนลุก

ไม่รู้ว่าตอนนั้นเพราะหลงเสน่ห์เสียงหวานๆ หรือว่าสมองถูกแบคทีเรียกินไปจนหมดถึงได้รับอาสาทำงานนี้ งานที่เคยมโนไปเองว่ามันง่ายกลายเป็นไม่หมูเสียแล้ว

“สัญญาหย่ากับคำร้องจดทะเบียนการหย่าครับเสี่ยอ๋า”

“กูอ่านออก”

การกระชากเสียงด้วยโทนต่ำข่มขวัญคนที่ตั้งตนเป็นคนกลาง นี่ยังไม่นับหน้าตาเครียดๆ เหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่าอีก เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่พวกแหย แต่ไม่รู้ว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้สร้างความหวาดผวาให้กับตัวเองนัก นั่งประจันหน้าไม่ถึงสิบนาทีดูเหมือนยาวนานเป็นสิบปี จนเขาเริ่มถามตัวเองว่า

จะมีชีวิตรอดออกไปไหม

ส.อบจ. อิทธิพล วัชรเดชา หรือที่คนส่วนใหญ่เรียกสั้นๆ ว่า สจ.อ๋าหรือ เสี่ยอ๋าเบี่ยงเท้าออกด้านข้างของเก้าอี้ตัวใหญ่ เอนตัวไปด้านหลังนิดๆ ยกขาขึ้นไหว้ห้างปรับท่านั่งให้สบาย สายตาไล่ไปตามตัวอักษรที่ไอ้ทนายอยากอายุสั้นนำมาให้ไปทีละบรรทัด เขาเก่งเรื่องกฎหมายจนรู้ว่าเงื่อนไขที่ร่างขึ้นมาทั้งหมดนี้ ภรรยาที่เขานึกอยากฟาดให้ก้นขาวเนียนช้ำจนนั่งไม่ไหว เสียเปรียบทุกประตู

“คุณยาหยีให้ผมสอบถามด้วยว่า

เสี่ยของคนทั้งจังหวัดถอนสายตาจากกระดาษที่ถืออยู่และตวัดขึ้นมองอย่างไม่สบอารมณ์

“สนิทกับเมียกูมาก? ขนาดเรียกชื่อเล่นได้เลยหรือไง”

คนพูดกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ไม่แก้ตัว ไม่ตอบคำถาม เดินเรื่องตามหน้าที่ของตัวเองต่อไป แต่ก็ปรับการใช้สรรพนามเรียกผู้ว่าจ้างสาวหรืออีกนัยหนึ่ง ภรรยาของสจ.หนุ่มผู้นี้ด้วยชื่อจริง

“เสี่ยต้องการทำเรื่องหย่าในสำนักทะเบียนหรือต่างสำนักทะเบียนครับ ถ้าหากว่าต่างสำนักทะเบียน ทางคุณศศิร์ภัสสรจะได้เตรียมตัว .....”

ใจความสำคัญส่วนท้ายประโยคที่ว่า ให้เสี่ยเป็นคนเลือกว่าจะยื่นก่อนหรือยื่นหลัง ยังไม่ทันได้เปล่งออกมา ผู้มีอิทธิพลสมชื่อก็คำรามลั่นด้วยคำตอบแสนง่าย สั้น แต่ได้ใจความ

“กูไม่หย่า”

“ทำไมล่ะครับ ข้อเสนอของคุณศศิร์ภัสสรน่าสนใจมาก เสี่ยไม่ต้องเสียเงินสักบาท แค่เสียเวลาเซ็นชื่อในเอกสาร ให้ผมไปติดต่อนายทะเบียน ก็ถือว่าเป็นอิสระต่อกัน”

“นรก” อิทธิพลคำรามต่ำอีกรอบจ้องหน้าคนพูดเขม็ง “มึงหุบปาก”

“ผมเป็นตัวแทนของคุณศศิร์ภัสสร และผมต้องการทำหน้าที่ของผมให้เสร็จ”

“กลับไปซะ นั่นคือหน้าที่ของมึง”

“ลองคิดดูดีๆ นะครับเสี่ย”

“จะเดินออกไปอย่างมีลมหายใจ หรือจะให้ลูกน้องกูแบกศพมึงออกไป?

“อย่าขู่กันเลยครับ”

เพราะไม่ได้เป็นคนในพื้นที่ทนายหนุ่มหน้าใสนี่เลยไม่รู้กิตติศัพท์ด้านมืดอันร้ายกาจของอิทธิพล

“ผิดน้อยกว่านี้ กูก็สั่งเก็บมาแล้ว ลองดูไหม”

อิทธิพลพูดจริง ทำจริง เพราะหากว่ามันไม่หยุดพล่ามแล้วออกไปให้พ้นหน้า เขาก็คิดจะทำให้ทนายของภรรยาไม่สามารถพูดได้อีกเลยชั่วกาล

“เสกข์” เจ้าของห้องเปล่งเสียงเรียกใครอีกคนเข้ามา

เจ้าของชื่อเสกข์มีหน้าตาไร้อารมณ์เหมือนเจ้านาย มีรัศมีความตายเปล่งรอบตัวน้อยกว่าอิทธิพลนิดหน่อย ทนายจากเมืองหลวงเริ่มประเมินสถานการณ์ความปลอดภัยของตนเองเมื่อลูกน้องของอิทธิพลเข้ามาตามคำสั่ง ใช้สมองทบทวนไม่นาน แขกต่างถิ่นก็คิดว่า มันจะเป็นการดีกว่าถ้าเขาจะทำตามที่อิทธิพลบอก

“ฝากเสี่ยคิดทบทวนอีกที ตอนนี้ผมขอตัวก่อน”

อิทธิพลไม่เคยคิดอยากได้อิสระ และไม่เคยมีความคิดจะมอบมันให้กับภรรยาที่เมื่อคืนเพิ่งครางชื่อเขาด้วยความสุขสมอย่างอิ่มเอม นี่มันหยามกันชัดๆ

“เดี๋ยว”

สจ.คนดังเรียกไว้ ตัวแทนของศศิร์ภัสสรชะงักเท้า หันกลับมาฟังอย่างสงบเสงี่ยม

“มึงไปบอกเมียกูด้วย ต่อให้ศาลสั่งกูก็ไม่หย่า รอกูตาย ยาหยีถึงจะได้มีอิสระสมใจ”

เสกข์ที่รู้หน้าที่ว่าถูกเรียกมาเพื่อส่งแขกของเจ้านายส่ายหน้าน้อยๆ คนอย่างอิทธิพลน่ะเหรอจะนั่งรอให้คนกลางบ้าบอนี่ไปสื่อสารกับเมียตัวเอง

“อ่า ได้ครับ”

พ้นหลังชายที่รับคำอย่างว่าง่าย อิทธิพลก็สบถลั่น เขาไม่ปล่อยให้เมียติดต่อกับไอ้นี่อีกเป็นแน่ ตั้งใจเลยว่าเขานี่แหละจะเป็นคนไปลากภรรยากลับบ้านด้วยตัวเอง แล้วตอกย้ำความเป็นสามีซ้ำๆ จนกว่าศศิร์ภัสสรจะจำได้ขึ้นใจ ว่าร่างกายเธอเป็นของใครและไอ้หน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาซ้ำรอย!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น