นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic OS #Monster LoJae

โดย meanjan

ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ มันทำให้ใจผมสั่นรู้ไหม... ความรู้สึกใจเต้นแรงแบบนี้ ใครกันจะรับผิดชอบ..

ยอดวิวรวม

363

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


363

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ก.ค. 59 / 21:57 น.
นิยาย Fic OS #Monster LoJae

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



-Monster-

lojae


.


.



.


ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ มันทำให้ใจผมสั่นรู้ไหม...

ความรู้สึกใจเต้นแรงแบบนี้ ใครกันจะรับผิดชอบ..

หยุดทำท่าทางแบบนั้นเถอะครับ

มันมีแค่ผมที่รู้สึกไปคนเดียว

หัวใจผมสั่นอยู่แบบนั้นทั้งคืน ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ...

ผมจริงจังจังนะ


.

.









{ winter dark theme }

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ก.ค. 59 / 21:57
















               สองเท้าย่างกรายเข้าหอสมุดในเวลาที่คนอื่นๆ เริ่มกลับกันหมดแล้ว เขาเลือกเวลานี้เนื่องด้วยผู้คนไม่ พลุกพล่านนัก แถมยังเงียบกว่าในแบบที่เขาชอบอาจดูวังเวงซะหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหานักสำหรับร่างบาง หน้าหวานอย่างยูยองแจ ช่วงสามทุ่มที่นักศึกษาคนอื่นๆทยอยกลับบ้าน เขาเลือกที่จะเดินเข้ามหาลัยและมุ่ง หน้าสู่หอสมุดสถานที่ที่คุ้นเคย คนตัวเล็กเดินหาหมวดหนังสือจนแล้วจนรอดก็อยู่แถบลึกหน่อยของหอสมุดมหาลัย ยิ่งเดินเข้ามาความเงียบเริ่มปกคลุมมากขึ้น นิ้วเล็กไล่อ่านชื่อหนังสือที่ตัวเองต้องการจนแล้วจนรอดก็ ไปสะดุดตากับเล่มหนาที่อยู่เหนือศรีษะตัวเอง เล่มนั้นแน่ๆเขาจำสีของปกหนังสือได้ดี ตัวอักษรที่มีเอกลักษณ์แบบนั้นไม่ผิดแน่ 



.



.



.



.



                    แขนเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบแต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อแขนตัวเองดันสั้นเกินกว่าจะหยิบถึง  เท้าสองข้างยันกับพื้นพร้อมกับยืดสุดตัวเพื่อจะหยิบหนังสือที่เป็นเป้าหมายของตัวเอง แทบสะดุ้งเมื่อเอวบางถูกแขนแกร่งกอดไว้เกือบจะรอบเอวด้วยซ้ำ มืออีกข้างของคนข้างหลังเอื้อมไปหยิบหนังสือเล่มดังกล่าวได้อย่างง่ายดาย 


               กลิ่นน้ำหอมที่กำลังเป็นที่นิยมของวัยรุ่นผู้ชายผู้ช่วงนี้ ลอยมาแตะจมูกของเขา คนตัวเล็กดูตกใจไม่น้อยเมื่ออยู่ๆก็มีบุคคลที่ไม่คุ้นมากอดตัวเองไว้ ละความสนใจจากหนังสือหันมาประจันหน้ากับอีกคนที่ตอนนี้หยิบหนังสือลงมาเรียบร้อยแล้ว ศรีษะของร่างบางชนแทบเข้ากับคางของอีกคนซะด้วยซ้ำ เงยมองอีกคนด้วยระยะประชิด จึงได้เห็นหน้าชัดๆว่าเป็นใคร บรรณารักษ์ ของหอสมุดห้องนี้อย่าง ชเว จุนฮงนั่นเอง ใช่ว่าหันมาเจอแล้วจะปล่อยเอวบางนั่นซะทีเดียว กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ยูยองแจไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนแล้ว แดงเห่อไปหมดแถมนี่ยังเป็นห้องสมุดด้วยนะ







เมื่อผมหลับตาลงแววตานั้นก็มักจะปรากฏขึ้นมา


ยิ้มยิ้มที่สดใสราวกับแสงอาทิตย์นั่น เปล่งประกายราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน


ไหลรินเข้ามาในหัวใจผมจนล้นไปหมด


รอยยิ้มสดใสนั่นเพียงได้เห็นเป็นครั้งแรก ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณบอกให้ผมได้รู้เถอะนะ..



พี่จุนฮง..



ว่าไง มาซะดึกเลยนะครับ” 


คนตัวสูงกว่ายิ้มให้เช่นทุกครั้งแต่ดูเหมือนครั้งนี้จะต่างกันก็ตรงที่ไม่ปล่อยให้มืออีกข้างว่างเปล่า



ปล่อยเลยนะครับ!” 

                         ยองแจพยายามแกะมืออีกคนให้พ้นจากพันธนาการแต่ก็ไร้ผลมือแกร่งกระชับแน่นกว่าเดิมจนยองแจต้องฟาดมือเข้าไปที่ไหล่เต็มแรง


ชู่ววว..



พี่ก็ปล่อยผมก่อนสิ



นี่มันห้องสมุดนะ ช่วยเงียบเสียงหน่อยยูยองแจ” 

                    จุนฮงกระซิบเข้าที่ใบหู อีกนิดเดียวเท่านั้นที่ปากของจุนฮงแทบจะแตะเข้ากับใบหูของคนน้อง ยองแจหลับตาลงเมื่ออีกคนเลื่อนใบหน้ามาจ้องอีกคนไว้ ไม่ใช่สายตาคาดโทษแต่อย่างใด นี่มันแกล้งกันชัดๆ มุมปากของคนพี่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้แกล้งคนตรงหน้า 



                    ยองแจน่ารักจนเขาอยากแกล้งทุกครั้งที่ได้เจอกัน เปลือกตากลมหลับตาแน่นขึ้นเมื่อจุนฮงกระชับอ้อมแขนเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนกำลังรดรินอยู่ข้างพวงแก้มอิ่ม



ทั้งที่พี่รู้ว่านี่ห้องสมุดแต่ก็ยังไม่หยุดแกล้งผมซักที..


มันสนุกมากรึไงที่ทำให้ผมใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เจอพี่เนี่ย


ไม่ตลกเลยนะครับ...





เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นช้าๆเมื่อรู้สึกว่าเอวของตัวเองได้เป็นอิสระแล้ว แต่ก็ต้องแปลกใจที่คนตรงหน้าก่อนนี้ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิม นั่นไงขายาวที่เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ไปได้ไกลแล้ว จุนฮงยกหนังสือขึ้นเหนือหัวแล้วยิ้มให้ยองแจอย่างคุ้นเคย อยากได้ก็ตามมาเอาสิยองแจ





                         ไม่ได้หนังสือเล่มที่ตามหากลับหออีกตามเคย จุนฮงหยิบไปด้วยเขาเลยเลือกที่จะไม่ตามไปเอาขืนตามไปก็คนโดนแกล้งอีกตามเคย ร่างบางเก็บกระเป๋าของตัวเองเสร็จเป็นเวลาพอดีที่จุนฮงหมดเวรในการเป็นบรรณารักษ์เดินมาเจอรุ่นน้องอย่างยองแจกำลังจะเดินกลับบ้านเช่นทุกวัน ท้องฟ้าที่ดูครึ้มตั้งแต่ตอนเย็นเย็นตอนนี้เริ่มมีลมเย็นๆเข้ามาปะทะใบหน้าซะแล้ว ดูท่าคืนนี้ฝนคงตกเห็นพยากรณ์อากาศประกาศให้รีบกลับบ้านหาไม่ได้พกร่มออกไปด้วย ถ้าวันก่อนๆเขาเลือกที่จะเดินตามยองแจห่างๆ จนคิดว่าตัวเองกลายเป็นพวกโรคจิตรึยังนะ 



                    มันแค่อยากเห็นคนตรงหน้ากลับบ้านอย่างปลอดภัย แต่วันนี้อดใจไม่ไหวแล้วจริงๆ จุนฮงเดินเข้าไปจากด้านหลังของคนตัวเล็กแล้วกอดล็อคคออีกคนไว้ทันที คนที่โดนกอดหันควับมามองค้อนทันที





อีกแล้วนะ เมื่อไหร่พี่จะหยุดแกล้งผมซะที!” อดไม่ได้ที่จะตะคอกใส่คนพี่



จนกว่าเราจะมีแฟนล่ะมั้ง



งั้นพี่ก็อยู่ห่างๆ ผมสิ คนอื่นจะได้กล้าเข้าหาผมบ้างยองแจดันมืออีกคนให้พ้นมือ แต่ก็เหมือนเดิมทุกครั้งคนน้องก็เอาชนะจุนฮงไม่ได้ซะที




ได้ไง นี่ยองแจของพี่นะ



ก็เป็นซะแบบนี้ เลยไม่มีใครอยากคบกับผม



ดีนะ ยองแจจะได้อยู่กับพี่ไงยีหัวอีกคนอย่างเอ็นดู



สนุกนักรึไงที่ทำให้ผมเป็นบ้าอยู่คนเดียว ใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้พี่ เลิกแกล้งผมซะทีเถอะ!!” ในทุกวันจะได้เห็นรอยยิ้มของคนน้องแต่วันนี้แก้มใสกลับมีหยดน้ำตาไหลออกมา สายตาคู่สวยที่ส่งมายิ้มมาให้เขาทุกครั้งกลับดูเศร้าจนทำให้เขาทำตัวไม่ถูก











ยองแจ.. พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น 




ไม่ทันแล้ว คนตัวเล็กโกรธจนวิ่งกลับบ้านไปแล้ว ผมจะทำยังไงล่ะที่นี้นอกจากวิ่งตามอีกคนไป ปล่อยให้เข้าใจแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้แล้วล่ะ สามวันก่อนเห็นคนน้องคุยกับคนอื่นหัวใจผมยังแทบบ้า ขืนปล่อยให้มีแฟนขึ้นมาจริงๆผมไม่สติแตกไปเลยรึไง สองเท้าผมมาหยุดหน้าร้านสะดวกซื้อหน้าหอพักของยองแจ ย่ามเท้าเข้าไปเพื่อหาเครื่องดื่มเพื่อดับกระหาย เห็นตัวเล็กแบบนั้นแต่ก็วิ่งเร็วใช่ย่อย 




               ซื้อเบียร์มาสองกระป๋องแล้วกรอกเข้าปากตัวเองแล้วโยนเข้าถังขยะและเริ่มเปิดกระป๋องถัดมา กระดกขึ้นดื่มและเดินเข้าไปในหอพักพร้อมเดินไปเคาะแทบทุกห้องของอาคารเพื่อตามหายองแจ รู้จักหอพักก็จริงแต่ไม่รู้จริงๆว่าอีกคนอยู่ห้องไหนกันแน่ บ้างก็ตกใจที่อีกคนโผล่มาซะดึกดื่นสุดท้ายก็ได้แค่กล่าวขอโทษแล้วบอกไปว่าเคาะห้องผิด สุดท้ายก็มาเจอห้องที่เคาะหลายครั้งแต่เจ้าของห้องกลับไม่ออกมาซะที 




               จุนฮงยืนรอได้พักใหญ่เจ้าของห้องตัวดีก็ยอมเปิดห้องออกมาเห็นได้ชัดว่าคงไปแอบร้องไห้มา ไม่เรียกว่าแอบสิเพราะก่อนหน้านี้จุนฮงก็เห็นว่าน้องร้องไห้อยู่ ตาสวยเบิกขึ้นเมื่อเห็นคนพี่มายืนอยู่หน้าห้องแขนเล็กดันประตูเพื่อจะปิดแต่ก็แพ้เช่นทุกครั้งเมื่อจุนฮงใช้แขนดันตัวเองเข้าไปในห้องภายในเวลาไม่กี่วินาที





ออกไปเลยนะ



หิวครับ ขอพี่กินอะไรก่อน



นี่พี่กินเหล้ามาหรอยองแจเอ่ยขึ้นเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากอีกคน



เบียร์น่ะ แค่นิดหน่อย ว่าแต่ก่อนหน้านี้หมายความว่าไงครับดันประตูปิดไว้แล้วยันแขนตัวเองไว้ข้างกายของคนตัวเล็กพร้อมจ้องไปที่ใบหน้าเล็ก ที่ยังมีน้ำตารื้นอยู่เล็กน้อย อดใจไม่ไหวที่จะต้องใช้นิ้วปาดไปที่หางตาที่น้ำตาใส
เปื้อนอยู่




ลืมมันไปซะเถอะครับ




ตะคอกใส่พี่ขนาดนั้น ใครจะลืมลงกันหื้มใบหน้าขาวใสของจุนฮงเขยิบเข้าไปใกล้อีกคนมากขึ้น อีกแค่ไม่กี่เซนต์จมูกของเขาแทบจะชนกับน้องแล้ว ลมหายใจที่รดออกมาได้กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นน้ำหอมของจุนฮงยิ่งทำให้แก้มยองแจขึ้นสีด้วยความเขินอาย หัวใจที่อกข้างซ้ายระรัวดังจนขนาดที่กลัวอีกคนจะได้ยินเสียงนั้น ปากเล็กกัดลงที่ริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างเคยตัว 



                    จุนฮงยิ้มอย่างอ่อนโยนปากที่ดูนุ่มนิ่มนั่นยิ่งทำให้หัวใจเขาเต้นโครมครามหนักกว่าเดิม ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันอย่างแผ่วเบา คนน้องค่อยๆปิดเปลือกตาลงค่อยๆรับสัมผัสที่จุนฮงส่งไปให้ ปากอิ่มถูกเติมเต็มจากที่อ่อนโยนก็ค่อยรุกล้ำไปทีละนิดก่อนที่ร่างบางแทบจะทรงตัวไม่อยู่จนพี่ต้องประคองเอวไว้ ลิ้นเล็กโดนกวัดไกวจากพี่จนหายใจติดขัด จุนฮงผละตัวเองแล้วมองยองแจที่ตอนนี้ก้มหน้าหายใจหอบอยู่ตรงหน้า  


                    นิ้วเรียวยาวเชยคางน้องขึ้นพร้อมประกบปากเข้าหากันอีกครั้ง รสชาดของแอลกอฮอล์จากปากของจุนฮงยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของน้องไม่จางหาย  มือเล็กที่ตอนแรกสะเปะสะปะตอนนี้กลับวางอยู่บนไหล่กำเสื้อเชิ้ตสีขาวของพี่จนยับยู่ยี่ไปหมด



.

.

.




 I just wanna love you

I just wanna kissing you



.

.

..




ใบหน้าหวานที่ซุกเข้ากับอกแกร่งยิ่งอยากทำไม่ดีกับน้อง แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปก่อนหน้านี้ยิ่งทำให้ร่างกายสูบฉีดเลือดได้เร็วยิ่งขึ้น ถ้าดื่มไปมากกว่านี้คนน้องที่อยู่ในอ้อมก่อนคงช้ำไปหมดแล้ว แต่เขาไม่อยากให้น้องต้องเจ็บตัว ใบหน้าคมโลมเลียใบหูเล็กที่ตอนนี้แดงเห่อ ยองแจกระตุกด้วยความเสียววาบว่าลมหายใจถูกพ่นมายังซอกคอขาวพรมจูบย้ำจนน้องต้องส่งเสียงครางอื้ออึงไปทั่วห้องนอน  กี่ครั้งก็ยังน่าแกล้ง.. มือหนาไล้เข้าไปในชายเสื้อของน้องลูบคลำอย่างเบามือบีบเข้าที่เอวอย่างอ่อนโยนให้จนน้องส่งเสียงปลุกความกระสันของจุนฮงขึ้น  




อยากรังแก...









ที่บอกไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ใครมาใกล้.. รู้รึเปล่าจุนฮงกระซิบข้างแก้มอีกคน ลิ้นสากเลียเข้าที่ใบหูน้อง ขบเม้มด้วยความหมั่นเขี้ยวมือแกร่งก็ทำหน้าที่ได้ดี ลากมือไปตรงนั้นตรงนี้ให้คนน้องกระตุกที ครางไม่เป็นศัพท์บ้าง




อื้อ..  ร รู้แล้วครับ




รู้ว่ายังไงครับ..กระซิบข้างแก้มอีกครั้ง ใช้มือที่ว่างบีบเจ้าเม็ดเล็กที่อยู่ประดับหน้าอกอย่างอ่อนโยนแต่คนน้องกลับรู้สึกว่ากำลังโดนแกล้งให้เฉลยความรู้สึกต้องการออกมาอย่างไงอย่างนั้น






อ่า พี่จุนฮง อย่า..แกล้งผมสิ





พี่รักยองแจมาตลอด สิ่งนี้ที่ไม่เคยบอกพูดจบริมฝีปากต่างก็ประกบเข้าหากันอย่างรู้งาน ยองแจกอดเอวคนพี่สองมือจุนฮงที่ปลดกระดุมน้องออกอย่างใจร้อน แทบจะอยากฉีกเสื้อแทนซะด้วยซ้ำปากเข้มเลื่อนลงมาหยุดตรงหน้าอกน้องเงยมองอีกคนที่หายใจแรงแล้งก็อดไม่ได้ที่จะประทับรอยจูบไว้แล้วครอบครองยอดอกสีหวานเสียงปากที่ดูดดุนถูกกลบด้วยฝนที่ตกอยู่ภายนอกหน้าต่างตอนนี้ 



ฝนที่ทำให้เปียกชุ่มจนรู้สึกหนาวม่ได้ทำให้สองร่างรู้สึกแบบนั้นเลยซักนิด ร่างสูงค่อยๆแยกขาน้องออกจากกันกางเกงที่ถูกถอดออกไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ตอนนี้ปลิวไปอยู่ปลายเตียงเรียบร้อยแล้ว ร่างกายของทั้งคู่ที่เปลือยเปล่ากำลังจะถูกเติมเต็ม นิ้วเรียวค่อยๆขยับเข้าช่องทางสีหวานช้าๆ พร้อมกันนั้นร่างกายที่ตอบสนองของร่างบางก็กระตุกเสียววาบไปทั่วท้องน้อย อดไม่ได้ที่จะใช้มือที่ว่างอีกข้างบีบที่แก้มก้นของน้องด้วยความหมั่นเขี้ยว เมื่อทั้งสองพร้อมจุนฮงค่อยๆรุกล้ำน้องเข้าไปอย่างช้าๆ เนิบๆ ต่างจากหน้าอกข้างซ้ายที่แทบจะล้นปริออกมาด้านนอก  ผนังด้านในที่นุ่มนิ่มกลับตอดรัดความเป็นชายของพี่แทบขาดใจ..






อย่ามองใคร.. นอกจากผมเลยนะ พี่จุนฮง



อื้มม..บรรณารักษ์หนุ่มประกบจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า อยากย้ำเตือนให้รู้จะไม่ไปไหน สงครามบนเตียงนอนที่ไม่รู้ว่าจะจบตอนไหน เฝ้าคร่ำครวญถึงความต้องการของกันและกัน จุนฮงที่เคยกดย้ำได้ตรงจุดกระสันของน้องทำเอาร่างบางใต้ร่างถึงกับข่วนหลังระบายความอัดอั้นไว้จนพี่เกิดรอยแดง แต่ก็ใช่ว่าจะถือโทษโกรธอะไร กลับยิ่งทำให้พอใจหนักขึ้น





พี่จุนฮง อ๊า~”แค่อีกอึดใจเดียวพี่ที่คอยตอกย้ำลงไปถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อยองแจครางเป็นชื่อเขา แค่นี้ก็สุขใจมากแล้วที่ได้ใกล้ยองแจขนาดนี้ จากนี้ไปคงไม่เสียดายอะไรอีกต่อไปแล้ว


 

แขนข้างซ้ายของจุนฮงถูกหนุนด้วยศรีษะทุยๆที่ตอนนี้ผมไม่เป็นทรงกำลังใช้แขนของเขาแทนหมอนในห้อง  จุนฮงจูบหน้าผากของน้องอีกครั้ง ก่อนจะละตัวเองออกจากร่างกายของอีกคนและจากไป








พี่ขอโทษนะยองแจ






.


.




..



จะได้อยู่กับเขาก็ต่อเมื่อไม่มีสัมพันธ์อันเกินเลยกับมนุษย์

หากทำเกินกว่านั้น ร่างกายของเจ้าจักต้องสลายหายไปตลอดกาล

เจ้าห้ามจับต้องมนุษย์คนใด ยกเว้นคนที่คนที่เจ้าต้องการแต่มีข้อแม้ว่าอย่าเกินเลย

ตีสามของอีกวัน จะไม่สามารถกลับมาได้อีก

คนที่มองเห็นเจ้าได้ คือคนที่เจ้าอยากให้เห็นเท่านั้น

เจ้าเป็นแค่ภูติ ถ้าให้ดี อย่ามีความรัก..

เพื่อตัวเจ้าเอง

 

 

 












The End

 

 

 






#เหมือนเอาค้อนมาทุบตัวเองเลยค่ะ ;-;

#อยากตบหน้าตัวเองแรงๆสักสิบที T__T

#อย่าแบนเราเลยนะคะ ._.

#ขอบคุณทุกคนที่หลังเข้ามาอ่านกันนะคะ <3




ผลงานอื่นๆ ของ meanjan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:01
    เช้ดดดดดดดดดดดด best sf everอ่ะไรต์! ชอบมาก โฮ งานดีสุด ฉากเรทก็สวย แถมจบได้แบบ.. โอ้โห ชอบบบบบ
    #6
    0
  2. #5 tbgugu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 00:33
    พี่จุนโฮงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง พี่เป็นภูตหรอออออออ พี่จะทำอย่างนี้ไม่ได้ เหมือนเดินๆอยู่แล้วตกหลุม
    #5
    0
  3. #4 IM BE YOO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 18:11
    เหมือนกำลังจะล่องลอยในวิมาน กำลังฟินอยุ่ดีๆ สุดตกลงมาอย่างแรง !!!! อิจู ก็รุ้ว่าแจน่าฟัดขนาดไหน แต่อย่างน้อยๆ แกควรจะบอกความจริงน้องมันก่อนนะเว้ย ยุๆแกหายไปแบบนี้ไม่คิดบ้างรึไงว่าน้องมันจะทรมานขนาดไหน!!!! (ชอบนะให้จูแก่กว่า ไม่รุดิชอบ)
    #4
    0
  4. #3 nat-99
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 00:48
    ชอบพี่จุนฮงกับน้องยองแจอ่าา ดูเหมือนยองแจถูกถนุถนอมยกกำลังสองไปเลย >__< โอ้ยย ตามหาน้องจนเจอ ฟิน~ สรุปพี่จุนฮงเป็นภูติ มีแค่ยองแจที่เห็น คนอื่นเลยไม่กล้ามายุ่งด้วยน่ะสิ กลับมารับผิดชอบเลยย
    #3
    0
  5. #2 Chocomint
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 07:45
    กำลังฟินอยู่ดีๆ ทำไมจบแบบนี้ ฮือออออ

    ชอบเวลาเรียกยองแจว่า"น้อง" จังเลยค่ะ ดูอบอุ่น ละมุนละไมดีค่ะ

    แต่เสียใจง่าาา ใหุ้นฮงกลับมาไม่ได้เหรอคะ ฮือออออ
    #2
    0
  6. #1 YJ*brainboxxxx-all pretty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 03:29
    0.0!!!? ช็อคโลกกกกกก นี่มันอะไรกานนนน ก็ว่าทำไมแฮปปี้เร็วจัง สุดท้ายแล้วเป็นงี้ไม่ได้หมายความว่าจุนฮงจะหายไปหรอ หรือว่ายองแจจะยังมองเห็น เอ้ะแต่คงไม่เห็นสิ ถ้างั้นยองแจต้องเสียใจมากแน่ๆ คิดว่าตัวเองจะสมหวังสุดท้ายจุนฮงหายไปถึงไม่ตั้งใจแต่ยองแจไม่รู้ก็เหมือนฟันแล้วทิ้งอยู่ดีอ่ะ คนเลววว สงสารยองแจจจ
    #1
    0