นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

OS #ฟิคเด็กเลี้ยงวัว

โดย meanjan

ผมดูบ้านนอกสินะ คุณถึงได้ลืมกัน.. ไม่เป็นไรหรอกนะ ถึงอย่างไรผมก็ยังรอคุณอยู่ดี

ยอดวิวรวม

259

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


259

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ก.ค. 59 / 09:12 น.
นิยาย OS #Ԥ§

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






#DaeJae





ผมดูบ้านนอกสินะ คุณถึงได้ลืมกัน..

ไม่เป็นไรหรอกนะ ถึงอย่างไรผมก็ยังรอคุณอยู่ดี

 




I miss you but you seem just fine without me.

ผมคิดถึงคุณนะ  แต่คุณก็ดูสบายดีเมื่อไม่มีผม







t h e m e
? b l & w h ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ก.ค. 59 / 09:12







#ฟิคเด็กเลี้ยงวัว

[เพื่อความอรรถรส กรุณาฟังเพลงประกอบด้วยนะคะ]










                                   ความเย็นของลมหลังจากที่ฝนตกไปหมาดๆช่วยให้เกิดความสดชื่นไม่น้อย ไอดินที่กลิ่นหอมของหญ้าที่เหมือนเพิ่งถูกตัดจนเกลี้ยงชวนให้รู้สึกดีนัก ท้องฟ้าที่โปร่งใสประกอบกับนกกาบินสลับกันไปมาจนต้องเผลอแหงนมองจนได้ สองเท้าย่ำไปกับคันนาที่หญ้าโดนตัดจนเกลี้ยงด้วยระยะห่างเท่าๆกัน กระเป๋าถูกลากด้วยความทุลักทุเล เนื่องด้วยพื้นที่ไม่ได้ราบเรียบดังในกรุง ตั้งแต่ลงจากรถยนต์กระเป๋าใบโตตอนนี้ดูชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน แถมถูกเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน แขนอีกข้างอ้าออกไปเพื่อรับลมที่เข้ามากระทบใบหน้าหวาน






สดชื่นดีจริงๆ


.

.



.

.



ตุ๊บบบบ!!

               พูดไม่ทันได้หุบปากเท้าข้างซ้ายก็ดูเหมือนจะตกลงไปในหลุมที่ถูกขุดขึ้นจากชาวไร่นาที่มาหาขุดหอยขุดปู ยูยองแจเสียหลักหน้าคะมำลงพื้นหญ้าที่ถูกตัดใหม่ๆ ใบหน้าสวยก่อนหน้านี้ที่แลดูสดใสกลับมีรอยประดับประดาด้วยเศษใบหญ้าแห้งและเขียวสลับกันไป มันน่าโมโหนักที่กำลังจะรู้สึกดีกับธรรมชาติตรงหน้าแต่ก็ต้องโดนขัดขึ้นกับอะไรซักอย่างที่ดูเหมือนหลุมที่โดนขุดไว้ได้ไม่นาน



ใครมันบังอาจมาขุดหลุมตรงนี้กัน!!’



ฮ่าๆๆๆ ย่างกะบ่แนมทางน้อคุณหนู” 



               เสียงทุ้มหัวเราะดังขึ้นจากอีกฟากของทุ่งนาเขียวขจีที่ตอนนี้กำลังเติบโตขึ้นพร้อมเพรียงกันอย่างสวยงาม เด็กหนุ่มผิวสีแทนโผล่ขึ้นมาพร้อมกับหมวกงอบใบเก่าๆ ไอ้ใบหน้าที่กลั้นขำไว้ดูเหมือนคุณหนูคนนี้ไม่ขำด้วย ใบหน้าสวยตอนนี้ดูงอง้ำเริ่มขึ้นสีด้วยความอับอาย เสตามองไปที่มือของอีกคนจึงเห็นว่าถือจอบอยู่ด้วย ไม่ผิดแน่คนตรงหน้านี่แหละที่มาขุดหลุมไว้เป็นเหตุให้เขาตกลงไป ไม่น่าจะพ้นหมอนี่..





ไอ้บ้านนอก นายเองใช่มั้ยที่มาขุดหลุมไว้” 


มือเล็กปัดใบหน้าที่เลอะไปด้วยเศษดินออกพร้อมยันตัวลุกขึ้น



ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมเลยนะยองแจ



ป๊าดด เกิดมาจากท้องอิพ่ออิแม่ยังบ่เคยมีไผเอิ้นจั่งซี่เลย ดั๋ยๆ มาเบิ่งปากแหน่สิพอดีกับปากเฮาบ่


หมายความว่ายังไง


คั่นหากมันประกบกันสิพอดีบ่






ได้แต่มองแล้วเดินผ่านไป...ไม่รู้โต้ไดได้บอกให้ฟัง

ว่าใครคนหนึ่งชอบเธอจัง...แต่ภาพของฉันไม่น่ามอง








                   ยองแจถึงกับเดือดดาลเต็มอัตราถึงเขาจะพูดภาษาถิ่นของที่นี่ไม่เป็นแต่ก็พอเดาความหมายได้ว่าอีกคนพูดว่ายังไง เจอกันครั้งแรกนอกจากทำให้เขาเจ็บตัวไม่พอยังมาทำให้เจ็บใจกว่าเดิมอีก หัวเราะเยาะเขาไม่พอยังจะมาพูดจาหยาบคายอีก ไม่รู้ซะแล้วว่าคุณหนูยองแจคนนี้เป็นใคร นี่ถ้าคุณย่าไม่ขอให้เขากลับมาเยี่ยมบ้างคงไม่ต้องเจอกับคนบ้าตรงหน้าตอนนี้




ชักจะเกินไปแล้วนะ!! ถึงบ้านเมื่อไหร่ฉันจะไปฟ้องคุณย่าให้เอาเรื่องนายแน่



โอ้ยยย คือย่านแท้หนอ คนงามเอ้ย  ย่างจังซี่มื้ออื่นสิฮอดเฮือนบ่น้อ”  



แดฮยอนเผยรอยยิ้มให้อีกคนเห็นชัดๆ จะว่าไปหมอนี่ก็หน้าตาดีไม่น้อย จริงๆเขาเห็นคนตัวเล็กเดินชมวิวมาตั้งแต่ลงจากรถแล้ว ได้แต่นั่งมองความน่ารักของอีกคน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เจอหน้า ก็ยังขี้โวยวายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน



มันเรื่องของชั้น ระวังตัวไว้ให้ดีเหอะนาย!” 


พูดจบก็ปัดตูดถือกระเป๋าเตรียมจะเดินไปบ้านต่อแต่ก็แทบจะล้มลงอีกครั้งเมื่อขาเจ้ากรรมดูเหมือนจะแพลงพยายามกัดฟันอดทนเดินกะเผลกกลับบ้านไม่อยากร้องโวยวายให้อีกคนมาช่วย แดฮยอนเห็นท่าว่าไม่ปกติจึงเดินมาดูปล่อยวัวที่เลี้ยงไว้กินหญ้าแถวๆบริเวณนั้นไปก่อนค่อยกลับมาดูก็ได้ เพราะพื้นที่บริเวณนี้ใครๆก็รู้จักเขา





เป็นหยังบ่”           คุกเข่าลงจับข้อเท้าข้างที่เจ็บอีกคนอย่างเบามือ

โอ้ยย ไอ้บ้าเจ็บนะเว้ย”    ยองแจกัดริมฝีปากล่างอย่างเคยตัว พยายามกลั้นความเจ็บปวดไว้สุดท้ายก็ต้องหลุดออกมา เจอเรื่องบ้าๆยังไม่พอยังมาเจอกับคนบ้าๆอีก อยากจะหนีกลับเมืองกรุงให้พ้นๆ



ทำไมคุณย่าไม่ให้คนไปรับเขานะ นี่ต้องลำบากเข็นกระเป๋ามายังไม่พอขากลับมาแพลงอีกยองแจอยากจะร้องไห้



คั่นย่างบ่ดั้ย กะขึ้นหลังมา


ไม่มีทาง! สกปรก


อยากให้งัวควยซนลงคันแทนากะยางเอาเด้อ” 


                    พูดจบเตรียมจะลุกขึ้นเดินหนีแกล้งอีกคน กลับมีความรู้สึกหนักอึ้งที่กลางหลังแขนเล็กโอบกอดรอบคอไว้แน่น กลิ่นหอมอ่อนๆลอยตามกระแสลมมาติดจมูก แก้มอิ่มที่อยู่ห่างจากจมูกแค่ไม่กี่เซนต์หันไปคงได้สูดกลิ่นหอมๆนั่นอีกครั้งเป็นแน่



เมื่อไหร่จะลุกไปล่ะ ฉันปวดขาจะตายอยู่แล้วเนี่ย


กระเป๋าไว้นี่ก่อน เดี๋ยวเอิ้นหมู่มาเอาให้”           


               แขนแกร่งกระชับท่อนขาเล็กไว้แล้วลุกเดินตามคันนาพาอีกคนกลับบ้าน ร่างบางรู้สึกแปลกใจไม่น้อยเขาคุ้นกับแผ่นหลังนี้เหลือเกินเหมือนครั้งหนึ่งเคยแบกเขาวิ่งเล่นไปด้วยกัน คนที่แบกเขาอยู่ตอนนี้ไม่ได้มีกลิ่นสาปเหงื่อคนทำงานหนักอย่างที่คิด กลับกันหากแต่ว่ากลิ่นตัวอีกคนมันชวนให้รู้สึกดี กลิ่นตัวของผู้ชายที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี หน้าอกข้างซ้ายถูกกระตุ้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ส่ายหัวปัดความคิดในหัวที่ตอนนี้กำลังตีกันวุ่นไปหมด




เดินไปได้พักใหญ่ก็ถึงบ้านของคุณย่า ยองแจไม่ได้บอกทางอีกคนซะด้วยซ้ำแต่ไหงมาถูกซะได้ แน่ล่ะคุณย่าเป็นที่รู้เคารพของคนแถวนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะรู้จัก บริเวณบ้านเปลี่ยนไปเล็กน้อยต้นไม้ลดลงไป ตอนเขาเด็กๆจำได้ว่าต้นไม้ค่อนข้างเยอะทำให้รู้สึกร่มรื่นไม่น้อย ตอนนี้ลานหน้าบ้านดูกว้างออกไปซะหน่อย แต่ก็ยังรู้สึกดีเช่นเดิม




วางฉันลงได้แล้ว” 


คนตัวเล็กที่อยู่บนหลังของจองแดฮยอนยังปากดีไม่เลิก คำแรกที่ควรพูดคือ ขอบคุณไม่ใช่หรอ มันน่าแกล้งให้เจ็บตัวอีกซักรอบเป็นไง




เอาซั่นติ


ก็ใช่น่ะสิ หลังนายมันสกปรกไม่รู้ไปมุดอะไรมาบ้าง” 



ผลักไหล่คนแบกไปทีนึง ก่อนที่แดฮยอนจะปล่อยแขนตัวเองจนสะโพกร่างบางหล่นไปที่พื้นได้ยินเสียงดังอุ๊ก เวรกรรมของคุณหนูคนเก่งอีกแล้วที่ต้องมาเจอแต่เรื่องเจ็บตัว นี่มันปีชงของเขารึยังไงกัน


อุ๊กกก!!

ไอ้บ้านี่! วางฉันดีๆไม่เป็นรึไงห๊า!” หน้าแดงขึ้นสีอีกตามเคยความโกรธและน้อยใจผุดขึ้นมา ไม่เคยไปทำอะไรให้ด้วยซ้ำแต่ทำไมยังชอบมาทำร้ายเขาอยู่เรื่อย หน้าเล็กเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไปข้างนึงก่อนจะใช้มือปาดออกอย่างรวดเร็วกลัวอีกคนจะเห็น แต่ไม่ทันแดฮยอนเห็นแล้ว..



เขาแกล้งแรงไปจริงๆด้วย อดสงสารไม่ได้เห็นน้ำตาของอีกคนเมื่อไหร่หัวใจที่แข็งกระด้างกลับอ่อนขึ้นมาทุกที  



แพ้อีกตามเคย...




มาถึงแล้วหรอยัยหนูคุณย่าของยองแจเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากข้างนอก เห็นร่างบางนั่งอยู่ที่พื้นกลับกันขณะที่แดฮยอนที่ชวยประคองยองแจให้ลุกขึ้นได้แล้ว




คุณย่าหมอนี่เขา...


ขอบใจมากที่พายองแจมาส่ง เข้ามาในบ้านก่อนสิแดฮยอน


แดฮยอน.. 


ยองแจดูแปลกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินชื่อที่คุณย่าเรียกคนตรงหน้าที่คอยแกล้งเขาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก พี่ชายข้างบ้านเมื่อตอนเด็กๆเคยเล่นด้วยกัน ก่อนที่เขาจะย้ายไปอยู่ที่โซล กี่ปีแล้วนะที่ไม่เจอกัน แต่ทำไมเขาไม่เหมือนตอนเด็กๆเลยซักนิด เมื่อก่อนเป็นพี่ชายที่คอยปกป้องยองแจมาตลอด ตอนนี้ทำไม...



บ่เป็นหยังดอกขับ ผมสิไปเบิ่งงัวนำ”      แดฮยอนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะโค้งแล้วเดินกลับไปทางที่ตัวเองได้เดินมาส่ง
ยองแจก่อนหน้านี้


ความรู้สึกของยองแจตอนนี้คืออยากเดินไปกอดแดฮยอนไว้ให้หายคิดถึง แต่ความรู้สึกผิดต่อแดฮยอนก็มีมากเช่นกัน ขาเจ้ากรรมที่ทำเอาเขาเดินไม่ได้นี่อีก



เจ้างั่งยองแจ... ร้องเรียกพี่เขาไว้สิ เหมือนตอนเด็กๆที่เคยงอแงให้พี่เขาตามใจไง...


มันจุกอกเต็มไปหมด


พี่แดฮยอนอย่าลืมยองแจนะครับ




เดี๋ยวยองแจก็กลับมาเล่นกับพี่แดฮยอนอีก



ยองแจชอบพี่แดฮยอนที่สุด..



กลายเป็นเขาเองที่แทบลืมไปซะทุกอย่าง



ขอโทษ...




หัวใจพี่เปลี่ยนไปรึยังนะ แดฮยอน



กว่าขาของยองแจจะหายก็ปาไปหลายวัน แดฮยอนมาที่บ้านของคุณย่าบ้างแต่พอยองแจจะออกไปเจออีกคนก็กลับไปซะก่อน ถ้าขาไม่เจ็บป่านนี้คงได้วิ่งแจ้นไปตามง้อตั้งแต่วันแรกแล้ว ดีหน่อยที่วันนี้ขาหายดีจนเดินได้คล่องแล้ว พอดีกับที่คุณย่าบอกให้เขาข้าวกล่องไปให้แดฮยอนด้วย โอกาสนี้แหละจะได้คุยกับอีกคนให้รู้เรื่องซะที 




เดินลัดทุ่งไปทันทีเมื่อออกจากบ้านแล้วเห็นแดฮยอนจากท้องทุ่งไกลๆ ไม่ผิดแน่ นั่นไงพี่แดฮยอนของเขากำลังตัดหญ้าให้วัวอยู่ ท่าท่างเท่ๆแบบนั้นเป็นใครไม่ได้หรอก เดินเข้าไปใกล้หน่อยจึงเห็นว่าแดฮยอนคุยธุระกับผู้ชายอีกคน



บ่เป็นหยังดอกขับ วันก่อนผมกลบให้เบิ่ดล่ะแดฮยอนบอกลุงบังเรื่องที่แกมาขุดปูไว้แล้วลืมกลบดินให้อยู่ดังเดิม บังเอิญเมียแกโทรมาให้รีบกลับเลยไม่ทันได้กลบดินไว้ทำให้ยองแจเดินมาตกหลุมนั้น เขาที่กำลังเอาดินถมคันดินที่พังลงมาจากพายุที่ตกหนักตั้งแต่เมื่อคืน บังเอิญเห็นยองแจเดินมาก็จำได้ นั่งมองซะเพลินเห็นอีกทีก็ตกหลุมไปแล้ว

ลุงไปดูควยล่ะเด้อ ก่อนมันซิกินข้าวหมู่อื่น


"โอ้ยยย เข่าตายเบิ่ดแล่วคุณนายเอ้ย" แดฮยอนเอ่ยขึ้นและยงกุกหันไปมองอีกคนที่ตรงดิ่งเดินลัดทุ่งนาของตัวเองมาหาแดฮยอนอย่างกับจะรีบไปไล่ควายที่กำลังกินป่าพริกยังไงอย่างนั้น

ยงกุกบอกลาแล้วเดินไปทำธุระของตนเองก่อนที่ยองแจจะเดินมาหาแดฮยอนที่ตัดหญ้าต่อ แสร้งทำไม่เห็นคนตัวเล็กที่ตรงดิ่งมาหา  ดูท่าทางอ้อนแอ้นนั่นสิมันน่าจับตีก้นซะให้เข็ด




ฉันเอาข้าวมาให้ พักแล้วมากินข้าวก่อนสิ


บ่อยาก ตัดหญ่าให้งัวอยู่ ตาบ่มืนติ(กรุณาอ่านให้เป็นภาษาอีสานค่ะ 555555)


ยอมรับว่าปากแข็งไม่น้อยเลยล่ะผมน่ะ ใจจริงอยากจะกระโจนไปให้อีกคนป้อนด้วยซ้ำ แต่ฟอร์มไว้ก่อนครับเดี๋ยวคนดื้อตรงหน้าจะได้ใจ แต่หน้าง้ำงอนั่นทำให้ผมใจสั่นอีกตามเคย



พี่แดฮยอน ยองแจยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลยนะ ว่าจะมากินข้าวกับพี่ทำไมใจร้ายกับยองแจนักนะนั่นไง..
แดฮยอนโดนเล่นซะแล้วครับ โดนลูกอ้อนที่ไรเป็นต้องระทวยทุกที ผมนี่แทบจะคลานไปหาน้องยองแจคนงามเลยครับ มือไม้สั่นไปหมดทุกที หัวใจตอนนี้สั่งการสมองให้รีบไปรับห่อข้าวอีกคนซะแล้ว แต่เดี๋ยวก่อน..ใจเย็นๆไว้แดฮยอน เขาทิ้งแกไปเมืองกรุงนานขนาดนี้  ไม่ง่ายไปหน่อยหรอ



ถ่าสำนี่บ่ได้เลยติ คั่นอ้ายถ่าเจ้าหลายปียังถ่าได้ บ่เคยลืมเจ้าเลย




“……”




ยังรอเขามาตลอดเลยหรอ อยู่ๆพวงแก้มก็แดงขึ้นมาซะดื้อๆ ไม่ใช่ความโมโหเดือดดาลเหมือนทุกครั้ง แต่ตอนนี้รู้สึกดีจนตื่นตันใจไปหมด ไม่เคยลืมยองแจเลยซักครั้งรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกยังแคร์เขามาตลอด




แดฮยอนหันหลังให้อีกคนแล้วลงมือตัดหญ้าต่อ ไม่กล้าแม้จะสบตาด้วยซ้ำกลัวจะใจอ่อนไปซะก่อน อยู่ๆมือเล็กก็สอบเข้ามาระหว่างเอวทั้งสองข้างกอดเขาไว้แน่น หน้าเล็กซุกไว้ที่กลางหลังพร้อมส่ายไปมาอ้อนคนที่เป็นพี่




.

.

.


พัง... ความพยายามในการกลั้นความใจแข็งไว้กลับละเอียดย่อยยับเพราะแค่อ้อมกอดเดียวเท่านั้น หัวใจที่พยายามขืนไว้กลับกระดอนไปหาอีกคนซะแล้ว ความขี้อ้อนของยองแจมันสำเร็จเสมอเวลาทำกับเขา 


ยองแจหิวข้าวแล้ว พี่แดฮยอนไปกินข้าวกับยองแจนะ...


ผมนี่วางเครื่องตัดหญ้าแทบไม่ทันเลยครับพี่น้อง วัวที่ว่ารักยังน้อยว่าคนร่างบางคนนี้ซะอีก พอๆ หญ้าเญ่ออะไรไม่ตัดแล้ว จะกินข้าว หิว!!


เบิ่ดคำสิเว่า ป่ะๆ ไปกินข้าวกันเถาะแดฮยอนทิ้งเครื่องตัดหญ้าไว้แบบนั้น ไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากใบหน้าหวานตรงหน้า ขนาดน้ำเปล่าที่ว่าจืดเมื่อดื่มทุกครั้ง พอวันนี้กลับหวานชื่นใจอย่างกับมีใครเอาน้ำเชื่อมมาเติมอย่างนั้นแหละ






รักแรกเป็นความรักที่น่าจดจำเสมอ

ไม่ว่าอดีตมันจะเจ็บปวดยังไง แต่รักแรกของเราก็ยังสวยงามสำหรับผมเสมอ..

 

 










Happy Ending

 

 

 





#ตั้ลล๊ากกกกก 555555555555555

#ฟิคเรื่องนี้มีพล็อตไว้นานแล้ว แต่ยังไม่กล้าแต่งซะที ;-;

#เรานึกถึงคู่แด้แจ้ทันที จริงๆนึกถึงหน้าแดฮยอนคนแรกอ่ะ ขำจนท้องแข็ง 555555555

#ขอบคุณทุกคนจริงๆนะคะที่หลงเข้ามาอ่านกัน เยิฟฟ <3

 



ผลงานอื่นๆ ของ meanjan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 08:21
    น่ารักๆ อ่านแล้วสดชื่น?
    นึกภาพอีตาแด้เวลาเว่าออกเลย 555
    #6
    0
  2. #5 tbgugu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 00:45
    ลุงบังนี่เองที่ชิบทำหลุม 5555
    #5
    0
  3. #4 fatymi
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 06:26
    มันน่ารักอ้ะะะะ เขินเฟร่ยยย นี่อ่านแดฮยอนพูดไม่รู้เรื่องแต่พอเดาได้ ตลกกกก ทำเป็นใจแข็ง แต่โดนอ้อนหนักๆ นี่มีความเกรี้ยวกราด เลิกตัดหญ้า หิวข้าว! ขำ55555555555555
    #4
    0
  4. วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 23:06
    งือออออออออ น่าาร๊ากกกกก ไรท์เตอร์คนบ้านเดียวกานนน
    อ่านเข้าใจทะลุปลุโปร่ง ขำก็ขำ เขินก็เขิน แงงงง พี่แดฮยอนผู้มั่นคงในความรักของเค้าาา 
    นุ้งแจเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยตอนรู้ว่านั่นคือพี่ดอนคนโก้ พี่ชายข้างบ้านในวัยเด็ก 
    ชอบมากเลยค่าาาา  รอติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ
    #3
    1
    • #3-1 meanjan
      5 กรกฎาคม 2559 / 09:15
      เขียนไปก็ขำไปเหมือนกัน 55555555555
      #3-1
  5. #2 Chanzaa
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:18
    น่ารักจังเลยอะ มีอิกมั้ยแบบนี้ ขอขอ
    #2
    0
  6. วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:57
    งือน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

    ไหนๆ ก็เป็น sf แล้ว มีพาร์ทต่อเถอะค่ะ อยากอ่าน งอแง
    #1
    1
    • #1-1 meanjan
      5 กรกฎาคม 2559 / 09:14
      แงงงง เราเข้าใจผิดระหว่าง os กะ sf อ่ะ ;_;
      ฝากติดตามด้วยนะคะ
      #1-1