คัดลอกลิงก์เเล้ว

กาลครั้งนั้น #UpJae -OS-

โดย meanjan

“ผมอดคิดของเรื่องราวของพี่ก่อนหน้านี้และหลังจากนี้ไม่ได้จริงๆ”

ยอดวิวรวม

249

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


249

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.ค. 59 / 19:09 น.
นิยาย Ť駹 #UpJae -OS-

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





I’d love to hold you close, tonight and always


I’d love to wake up next to you


ผมชอบที่ดึงคุณเข้ามาใกล้ชิด ในคืนนี้ และตลอดไป


ผมหลงรักที่จะตื่นนอนโดยมีคุณอยู่ข้าง


Pillow Talk - Zayn





? themybutter

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.ค. 59 / 19:09








               ร่างเล็กนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่บนเตียงขนาดคิงไซต์ภายในห้องสีขาวที่มีแค่เตียงนอนถูกประดับไว้สายฝนด้านนอกที่สาดผ่านกระจกทำให้ความหนาวเย็นยิ่งเพิ่มขึ้น แอร์คอนดิชั่นถูกเปิดจนด้วยความเย็นจนต้องกระชับผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมตัวเองไว้ 

               

              


                ดวงตาสวยกำลังสนิทกำลังถูกมองด้วยสายตาอีกคู่หนึ่งที่ดูแสนจะเย็นชาอีกคนที่นั่งมองคนที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงโดยไม่ทุกร้อนรอให้ตื่นขึ้นมาซะก่อน ของจริงมันหลังจากนี้ต่างหาก มือแกร่งกระตุกผ้าห่มผืนใหญ่ออกให้พ้นเตียงพอให้คนตัวบางรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง  ผิวเนียนที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางเริ่มขยับหาผ้าห่มเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย  อยู่ๆหน้าอกด้านซ้ายของจงออบกลับเต้นเหมือนกลองระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แค่อีกคนขยับตัวทำเอาเขาสั่นไปทั้งร่างซะแล้ว  ชีพจรกลับเต้นแรงกว่าทุกครั้ง..



                         รู้ตัวบ้างรึเปล่า.. ร่างกายของคุณมันเชิญชวนให้ผมไปสัมผัสทุกครั้งที่ผมเจอคุณ


มองตาผมบ้างสิ  จะได้รู้ว่ามีคุณอยู่ในนั้นตลอด..


จะนอนให้ถึงพรุ่งนี้เลยรึไง ยูยองแจ!” 


จงออบหยิบขวดน้ำที่ติดมือมาสาดใส่อีกคนที่ยังอยู่บนเตียงตอนนี้ ร่างเล็กสะดุ้งตื่น พยายามลืมตาที่หนักอึ้งให้มองสิ่งรอบข้างชัดๆ เมื่อคืนเขาจำได้แม่นว่าไปปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนสนิท อย่างจองแดฮยอน แต่ตอนนี้กลับมานอนอยู่ที่สถานที่เขาเองยังไม่คุ้นหน้าด้วยซ้ำ 


                    ยองแจยันตัวขึ้นบนเตียงมองคนตรงหน้าที่ยืนมองด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก คนตรงหน้าเอาแต่ขมวดคิ้วมองเหมือนว่าเขาไปทำอะไรผิด ใหญ่หลวงนัก อยู่ๆก็เกิดหาวขึ้นมาต่อหน้าอีกคนนั่นยิ่งทำให้มุนจงออบเดือดดาลเข้าไปอีก



ลุกไปผ่าฟืนได้แล้ว


ห๊า!!” 


          ยองแจถึงขึ้นเบิกตาโตเมื่อได้ยินประโยคสั้นๆ ที่แค่คิดก็เหงื่อตกแล้ว เขาจะทำได้ยังไง นั่นไม่ใช่งานที่คุณหนูอย่างเขาจะทำด้วยซ้ำ แล้วหมอนี่ใครกันถึงกล้ามาออกคำสั่งกับคุณหนูยูอย่างเขาได้


ฉันให้โอกาสนายพูดใหม่อีกที อ้อ..อีกอย่างนายเป็นใครถึงได้กล้ามาสั่งฉัน”         

                         

                 ยองแจคลานลงจากเตียงเพื่อจะหาอะไรแก้กระหายซะหน่อย ก็แน่ล่ะเมื่อคืนปาร์ตี้หนักไปหน่อยตอนนี้
รู้สึกมึนๆอยู่เลย  
ไม่ทันได้ก้าวลงจากเตียงแขนเล็กๆก็โดนมือแกร่งของจงออบกระชากลงมาอย่างรุนแรง จนร่างกายเซไปโดนร่างแกร่งเต็มๆ ไม่ไม่ได้ที่จะโมโหใส่



มันเจ็บนะ!” 


     คนตัวเล็กตะคอกใส่เมื่อหน้าผากของตนเองไปชนเขากับไหล่อีกคนจนรู้สึกชา แขนเล็กที่ถูกดึงในตอนนี้พยายามสะบัดออกอย่างสุดแรงแต่ก็ไม่เป็นผล  มือของคนตรงหน้ากำแขนเขาแน่นจนรู้สึกว่ากระดูกของตัวเองอาจจะแตกคามือได้เลย



แค่นี้ไม่ตายหรอก


เรื่องนี้ต้องถึงหูพ่อฉันแน่” 


               กัดฟันกรอดอยากจะร้องไห้ออกมาหากแต่ทำแบบนั้นอีกคนจะรู้ว่าเขากลัว ยองแจคนนี้ไม่เคยกลัวใคร และไม่มีวันยอมให้มันจบแค่นี้แน่


ปากเก่งจังนะคุณหนู


ฉันเก่งทุกเรื่อง


ก็ดี ทำให้ได้อย่างที่ปากพูดล่ะ"

 

ทำกับดักไว้รอคุณ แต่ผมซะเองที่ตกหลุมพรางนั้น


               จงออบที่ทั้งดึงและกระชากร่างบางให้มายืนอยู่สวนหลังบ้านที่มีพืชพรรณน้อยใหญ่ขึ้นประดับประดาจนเหมือนจะดูรกแต่กลับถูกตกแต่งให้ชวนมอง  หยดน้ำยังเกาอยู่ตามใบไม้อยู่เลย ฝนคงจะหยุดตกไปเมื่อไม่นานนี้ ความชื้นจากไอฝนที่ทำรู้สึกเย็นจนหนาวขึ้นมาซะอย่างนั้น ยองแจเพิ่งรู้ว่าเขามาอยู่สถานที่ไม่คุ้นตาแบบนี้ได้อย่างไร เหมือนจะอยู่กลางป่าลึกซะด้วยซ้ำแต่กลับมีบ้านสีขาวหลังโตตั้งตระหง่านกลางป่าแบบนี้อยู่ด้วย คนตรงหน้าตอนนี้ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือใคร สายตาที่คาดเดาอะไรไม่ได้ซักอย่างแต่พอมองเข้าไปลึกๆกลับสั่นไหวอยู่ตลอด



ผ่าฟืนกองนั้นให้เสร็จก่อนเที่ยง ไม่เสร็จก็ไม่ต้องกินข้าว” 

               ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป ยองแจไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเดินตามอีกคนไปติดๆ

 

 

ฉันทำไม่เป็น..และไม่วันทำงานพรรคนั้น



ร่างบางพูดก่อนจะเดินแซงหน้าไปอีกทาง เพื่อหาทางกลับบ้านไวกว่าความคิดจงออบวางขาจนอีกคนสะดุดจุ้มปุ๊กไปกับพื้น ทั้งเสียหน้าและเจ็บใจไปตามๆกัน เวรกรรมอะไรกันเขาถึงได้มาเจอกับคนแบบนี้ ด้วยความที่เอาแขนลงก่อนตอนล้มทำให้ข้อศอกของแขนเล็กๆไถลไปกับพื้นดินจนแดงถลอกขึ้นมาเล็กน้อย น้ำตารื้นขึ้นมาแต่ต้องกลั้นเอาไว้




ที่ผ่านมาทุกคนต้องตามใจยูยองแจตลอด ไม่มีใครกล้าขัดใจ ไม่กล้าแตะต้องยูยองแจคนนี้ด้วยซ้ำ หมอนี่เป็นใคร ทำไมต้องมาทำร้ายเขาด้วย

.

.





แววตาของผมที่มองคุณตลอด นี่คุณไม่รับรู้บ้างเลยหรอ

          มันสั่นไหวแค่ไหนเวลาคุณแสดงความอ่อนแอออกมา

แค่คุณเอ่ยมันออกมา ผมก็แพ้แล้ว

          ‘กับเรื่องอื่นผมใจแข็งมากนะ แค่ทำไมเรื่องของคุณทำให้ใจผมอ่อนขึ้นมาทุกที





พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ!!”


ผมอยากอยู่กับคุณ ฉะนั้นคุณยังกลับไม่ได้


          คำพูดเมื่อกี้ยิ่งทำให้ยองแจเถียงไม่ออก เหมือนเขาเคยรู้จักคนๆนี้ ความรู้สึกหนึ่งทำให้เขารู้สึกถึงคนๆหนึ่ง บางความรู้สึกก็จะผุดขึ้นมาว่ามันไม่ใช่ เขาอยากจะลืมความรู้สึกเก่าๆเหล่านั้นไปด้วยซ้ำ จงออบเดินไปหยิบขวานเล่มใหญ่มาวางไว้ที่กองฟืนจำนวนหนึ่ง  ยองแจไม่เคยทำงานพวกนี้ เขาไม่เคยผ่าฟืน.. ไม่เคยทำงานอะไรทั้งนั้นนอกจากปาร์ตี้กับเพื่อนๆ แล้วดูตอนนี้สิ





          ฟืนกองโตกองอยู่ตรงหน้าแล้ว แขนเล็กเดินไปหยิบขวานขึ้นมาเพื่อจะฝ่าฟืนแต่แรงอันน้อยนิดทำให้หัวขวานติดอยู่กับฟืนท่อนใหญ่ ยิ่งตอกลงไปเรื่อยๆก็เหมือนจะไม่เป็นผล สายฝนรินลงมาอีกครั้งฝ่ามือที่เริ่มแดงจนปาดเข้าที่ใบหน้าเพื่อเช็ดหยดน้ำที่เกาใบหน้าทำให้แก้มใสเปรอเปื้อนกว่าเดิมมือน้อยเหมือนจะบวมแดงยิ่งทำให้จงออบโมโหตัวเอง เมื่อก่อนยองแจจะอ้อนวอนทันทีเมื่อโดนสั่งในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ แต่ดูตอนนี้สิคนตัวเล็กกลับไม่เอ่ยปากอ้อนวอนเขาสักนิด 

                   อยากกระชากร่างเล็กนั่นมากอดไว้ให้จมลงไปในอก ข้อมือที่ขาวเนียนก่อนหน้านี้ที่โดนเขาบีบยังแดงไม่หาย เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เจ้าตัวใส่ตั้งแต่เมื่อคืนเปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อและดินโคลนที่หกล้ม  แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่สามารถกลบความน่าถะนุถนอมของคนตรงหน้าไว้ได้ โลกหยุดหมุนทุกครั้งเวลามองไปหาคุณ รู้ตัวบ้างรึเปล่ายูยองแจ คุณหนูของผม..




พี่รู้ไหม พี่เป็นรอยยิ้มของผมนะ


ผมไม่ชอบเลยเวลาที่พี่ไม่สนใจผม


กลายเป็นคนเย็นชา เพราะโดนพี่ทำร้ายหัวใจ


                   ถึงอย่างนั้นมันก็สั่นทุกทีเวลาเจอพี่ยิ้มให้


     



ดื้อแบบนี้ ก็มีแค่ผมแหละที่ทนคุณได้” 


                    บุหรี่มวนเล็กถูกจุดและสูบเพื่อคลายความเครียดให้กับตนเอง  เขาไม่ใช่คนติดบุหรี่อะไรมากนัก แต่พอคนตรงหน้าทำอะไรก็ดูเหมือนขัดตาไปหมดอารมณ์คงประมานใจแข็งกว่านี้หน่อยเถอะมุน จงออบ อย่าให้คนตรงหน้ามาทำอะไรที่กวนใจอีกเลย แค่ตอนนี้ใจก็สั่นไหวตลอดอยู่แล้ว


นายมันปีศาจ..


ก็เหมาะกับนางมารแบบคุณไม่ใช่หรอ


ฉันหิวแล้วนะ ขอกินอะไรก่อนไม่ได้รึไง!!!”           ยองแจตะโกนออกมาอย่างเหลืออด



นั่นคือคำขอร้องของคุณสินะ


ฉันพูดได้ดีสุดแล้ว ไม่พอใจก็เรื่องของนาย” 

                         เขวี้ยงฟืนและขวานออกและนั่งประท้วงที่พื้นอย่างไม่ใส่ใจอะไรแล้วตอนนี้ สายฝนก็ยังตกลงมาไม่ขาดสายดูท่าจะเริ่มตกหนักด้วยซ้ำ คนที่ยืนอยู่ในร่มพยายามไม่แยแสกับคนตรงหน้าทั้งที่ในใจร้อนร่มแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้วเมื่อเห็นอีกคนตากฝน มิหนำซ้ำเสื้อที่เปียกปอนลู่ไปกับแผ่นเนื้ออีกคน ยิ่งทำให้จงออบแทบจะคลั่งตาย



เชิญนั่งรับความสดชื่นของสายฝนต่อได้เลยครับคุณหนู





“….”











ครืด ๆ .. ครื้นน!!

                         เสียงฟ้าร้องดังขึ้นไม่ทันตั้งตัว ยองแจถึงร้องไห้ออกมาอย่างเสียไม่ได้เขาไม่ได้ลุกไปไหนเพียงแต่นั่งกอดเข้าไว้เหมือนจะปกป้องตัวเองไว้จากเสียงนั้น จงออบแทบจะลืมที่ยองแจกลัวเสียงฟ้าร้อง เวลาพายุพัดเข้ามาแรงๆ อีกคนจะต้องหาเพื่อนมาอยู่ด้วยหรือต้องเปิดเพลงกลบเสียงนั่น สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ต้องพ่ายอยู่ร่ำไป วิ่งเข้ากอดอีกคนไว้แนบกาย  ผมแพ้พี่อีกแล้วนะ รู้มั้ย อยากชนะพี่สักครั้งคงไม่มีวันนั้นหรอก จับหน้าอีกคนให้ซุกหน้ากับอกแกร่ง จงออบพรมจูบหน้าผากเพื่อปลอบโยนไม่ให้ตื่นตกใจมากกว่านี้ กี่ครั้งที่เลือกทำตามหัวใจมากกว่าสมอง ไม่อยากทนกับความรู้สึกแบบนี้




ผมขอโทษนะครับพี่ยองแจ..




จ...จงออบ



ผมเปลี่ยนไปจนพี่จำผมไม่ได้สินะ หรือไม่เคยจำตั้งแต่แรก



นี่นายจริงๆ ทิ้งฉันไว้แบบนี้ได้ยังไง ฮึก..ฮืออ” 


ร่างบางที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่มากระทบใช้กำปั้นน้อยๆที่แดงไปหมดทุบอีกคนอย่างไม่ใยดี เนิ่นนานที่คนตรงหน้าทิ้งเขาไว้แล้วหนีไปแล้วอยู่ๆกลับมาทำร้ายเขาแบบนี้อย่างนั้นหรอ




ผม.. คิดว่าพี่ไม่อยากเจอหน้าผมแล้ว






##############################################################################




โตขึ้นเราแต่งงานกันนะพี่ยองแจ



เด็กน้อยตาตี่ข้างบ้านของยองแจบอกขณะที่เล่นอยู่กับเพื่อนๆอีกหลายคน ทุกคนหัวเราะเยาะกับคำพูดของเขา ยองแจที่ตอนนั้นทั้งดีใจและอายเพื่อนๆ ทำให้เลือกคำพูดที่ดูทำร้ายอีกคน คนอื่นๆดุขำขันแต่จงออบไม่ เขารักพี่ยองแจ



ใครจะแต่งกับคนหน้าตาอย่างนายกัน ตลกสิ้นดี




          จากวันนั้นเขาก็ไม่ได้เจอหน้าจงออบเลย นั่นเป็นสิ่งที่เขารู้สึกผิดมาตลอด อยากเอ่ยขอโทษสักครั้ง ขอเจอหน้าอีกครั้งแต่อีกคนกลับหายไปจากเขาแล้ว จนถึงวันนี้ก็ผ่านมา 15 ปีแล้ว ยองแจที่ไม่กล้าเปิดใจใครให้ใครเลยตั้งแต่เด็กผู้ชายคนนั้นหลบหน้าเขา ทุกวันเด็กผู้ชายคนนั้นจะมาปลุกเขาไปเรียนทุกเช้า ไม่ชินเอาเสียเลยที่อยู่ๆก็หายไป พอไปหาที่บ้านก็รู้ว่าจงออบไปเรียนที่เมืองนอกซะแล้ว 3 ปีเต็มที่รู้สึกหดหู่กับความรู้สึกที่ขวนขวายหาอีกคน อาจจะเด็กพอที่ยังไม่รู้จักความรักแต่ไม่โง่พอที่จะรู้หัวใจตัวเองต้องการสิ่งไหน



          ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถอธิบายให้ใครฟังได้ เก็บความอัดอั้นตันใจมาตลอด อยากเอ่ยโทษสักพันครั้งที่พูดออกไปแบบนั้น  ขังตัวเองอยู่กับโลกที่ไม่มีอีกคน มันน้อยไปด้วยซ้ำที่มุน จงออบลงโทษเขาแบบนี้ มันน้อยเกินไปกับสิ่งที่ตัวเองทำร้ายหัวใจของเด็กผู้ชายที่ทั้งหัวใจมีให้เขา ตั้งแต่วันนั้นจวบจนวันนี้..




########################################################################################



อย่าไปไหนอีกเลยนะจงออบ



รักพี่นะ ยองแจ ผมรักพี่มาตลอด


งั้นก็อย่าไปไหนที่ไกลจากสายตาฉันนะ


สองร่างกอดตระกองกันไว้แนบกาย เนิ่นนานกว่าจะค้นพบว่าหัวใจต้องการสิ่งใด อีกคนพยายามเข้าหาเพื่อแก้แค้นกับสิ่งที่ต้องการ กลับพ่ายให้กับความน่ารักของคนตรงหน้าอยู่เสมอ



ฝ่ามือแกร่งจับใบหน้าสวยหวานไว้อย่างอ่อนโยน นิ้วมือที่ค่อยๆเกลี่ยหยดน้ำฝนไหลรินมาพร้อมกับน้ำตาที่โหยหากันอย่างแผ่วเบา ประคองหน้าอีคนด้วยฝ่ามือขึ้นมาทาบทับริมฝีปากอีกคนอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากที่แตะกันท่ามกลางสายฝนตอนนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นรื้นขึ้นมาทันที 



ทุกอย่างเป็นเพราะคุณ..


ผมจะไม่โทษตัวเอง..


คุณที่ทำให้ผมอ่อนแออยู่เสมอเวลาเผลอสบตา..


ผมอดคิดของเรื่องราวของพี่ก่อนหน้านี้และหลังจากนี้ไม่ได้จริงๆ







END








 


#upjae ที่เอื่อยๆเฉื่อยๆตามสไตล์เรา 5555555555

#โดยส่วนตัวชอบบรยากาศตอนฝนตกค่ะ เลยชอบเล่าเรื่องตอนฝนกำลังตก ^^

#ขอบคุณทุกคนจริงๆที่เข้ามาอ่านนะคะ

#เราแค่อยากเล่าเรื่องที่เราอยากสื่อ -///-



ผลงานอื่นๆ ของ meanjan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 oynit
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 08:39
    ชอบบรรยากาศมากเลย ว่าแต่คุณหนูยูมาอยู่ที่นี่ได้ไง หนูแจลุคนี้อะใช่เลย ออบด้วยเป็นอีกคู่ที่ชอบแต่งบ่อยๆนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #5
    0
  2. #4 IM BE YOO (@lux-lucifer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:38
    ออบแจจจจจ โอ้ยๆ งานแรร์ที่เดี๋ยวนี้กำลังมาแรง ฟินนะ ออบก็นิ่งเหมาะกับลุคแบบนี้ดี ;)
    #4
    0
  3. #3 tbgugu (@moonammoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 00:43
    ออบสายโหดดดดดดด
    #3
    0
  4. วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 10:10
    ฮือออออ ดีงามมมมมม ไป ไปรักกันไกลๆ (ಥ﹏ಥ)
    สนใจมีภาคต่อมั้ยคะ ლ(ಠ益ಠლ)
    #2
    1
    • 2 กรกฎาคม 2559 / 19:14
      คงยากค่ะ เราแต่งฟิคยา;แล้วชอบดอง แงงงง ;-; ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เราเพิ่มบางฉากให้นิดนึงด้วย ._.
      #2-1
  5. วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 04:26
    ฮือออ แพพพพพ้

    แพ้ให้กับความพ่ายแพ้นี้ ชอบออบแจไม้ไหวแล้วว

    พี่ยองแจช่างใจร้ายกับน้องจงออบแบบนั้นได้ไงกัน

    จริงๆเรื่องนี้ควรยาวกว่านี้นะ (เรียกร้อง) อารมณ์จะมาเต็มกว่านี้อ่า

    แต่ชอบภาษาของไรท์อยู่ดี สู้ต่อไปค่า เผื่อมีกำลังใจแต่งเรื่องยาวสักเรื่อง เราจะรีบติดตามเลย
    #1
    1
    • 2 กรกฎาคม 2559 / 19:12
      เมื่อคืนแต่งเสร็จก็อัพเลยค่ะ เราก็รู้สึกว่าสั้นๆ ไป เพราะเราตันด้วยแหละค่ะ ;-; เรามาเพิ่มให้นิดหน่อยนะคะ เราเป็นคนแต่งฟิคยาวไม่ค่อยได้อ่า มันตัน 5555555555555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ จุ๊บบ
      #1-1