นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ผมชอบคุณได้ป่ะล่ะ #UpJae [OS]

โดย meanjan

ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะฝน ที่ไหนได้เป็นเพราะคุณ

ยอดวิวรวม

235

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


235

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ก.ค. 59 / 09:21 น.
นิยาย ͺس #UpJae [OS]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


                                                                                 

'มันก็ตลกดี ที่ผมพยายามชนะคุณแทบตายสุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้คุณอยู่ดี'



         




                            

cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ก.ค. 59 / 09:21





  ชีสเบอร์เกอร์ชิ้นโตถูกเสิร์ฟพร้อมกับกาแฟร้อนแก้วเล็กกลิ่นหอมละมุนของกาแฟที่อบอวลไปทั้งร้าน  คาเฟ่ขนาดกลางแถบชานเมืองที่ผู้คนไม่พลุกพล่านนัก หยดน้ำที่เกาะพราวตามกระจกไหลลงมาไม่ขาดสาย สายฝนที่ตกลงมามันช่างเป็นวันที่แสนน่าเบื่อได้ขนาดนี้ จากที่นัดจุนฮงไว้ว่าจะไปซ้อมเต้นด้วยกัน เจ้าตัวกลับมาบอกว่าไปไม่ได้แล้ว  คงได้นั่งติดแหง็กอยู่ที่ร้านแห่งนี้ต่อไปในเมื่อกลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี




                              มุน จงออบกัดเบอร์เกอร์เข้าไปคำใหญ่ก่อนที่จะชำเลืองมองอีกคนที่นั่งถัดไปจากเขา เข้าร้านมาได้ซักพักแล้วก็ยังเห็นอีกคนนั่งอยู่ท่าเดิม พร้อมแก้วกาแฟที่อยู่ซ้ายยังไม่ได้ยกขึ้นมาดื่มเลยด้วยซ้ำ แก้มอิ่มทำปากขมุบขมิบเล็กน้อย คิ้วที่ผูกกันแทบจะเป็นโบว์ถูกย่นซะเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ จมูกที่ดูรั้นๆเหมาะกับใบหน้าเล็กนั่นมันอะไรกัน สุดท้ายก็เผลอมองซะนาน



ดูท่าเหมือนจะกลายเป็นกาแฟเย็นไปแล้วนะ


หื้ม..” 
     ยองแจหันมาตามเสียงของอีกคนที่ดูเหมือนจะคุยกับเขารึเปล่าก็ไม่แน่ใจ


กาแฟน่ะคุณ


อ่า..ลืมไปซะสนิทเลย อ่านอะไรเพลินไปหน่อย


ใบหน้าหวานยกกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย จึงเริ่มเก็บหนังสือลงกระเป๋าของตัวเอง 
ก่อนมองเวลาที่ข้อมือแล้วเริ่มบ่นกับตัวเอง


ผมต้องไปแล้ว ขอตัวนะครับ

ฝนยังตกอยู่เลยนะคุณ” จงออบเอ่ยขึ้นเมื่อยังเห็นว่าข้างนอกฝนยังโปรยลงมาไม่หยุดซักที ทั้งที่อีกคนไม่มีร่มด้วยซ้ำเห็นแบบนั้นเลยวิ่งตามไปขวางประตูไว้ไม่ลืมที่จะหยิบร่มที่ตัวเองติดมือออกมาด้วย


เดี๋ยวผมไปส่ง  คุณไม่มีร่มนี่

อ่า ผมว่าออกจะรบกวนคุณ..

ผมว่าง.. ไปกันเถอะ

เอาแบบนั้นหรอครับ” ยองแจก้มหน้าก่อนจะเดินนำอีกคนไปโดยที่มีอีกคนกางร่มไปให้

อยู่นี่ก็นั่งเปื่อยคนเดียว ออกไปกับคุณน่าสนุกกว่าเยอะ จริงมั้ย?” เอนร่มไปอีกข้างกันไว้เพื่อไม่ให้อีกคนเปียก แม้ว่าตัวเองจะชุ่มไปแล้วก็ตาม


.

.

.

.

.

.




เอียงร่มไปฝั่งคุณหน่อยสิ ดูเปียกหมดละนั่น” จับร่มให้เอียงไปอีกทางกลัวว่าคนที่เดินกางมาให้จะไม่สบายเอา แต่โดนขืนไว้ด้วยแรงที่มากกว่า

ผมไม่มีธุระต้องทำต่อนี่ เปียกก็ไม่หนักหนาอะไร” ไหวไหล่ด้วยความไม่ทุกร้อนใดๆทั้งสิ้น

เกิดไม่สบายมาจะทำไง

คุณก็รับผิดชอบไง  พูดออกมาหน้าตาเฉยและเรียบนิ่งมากนี่พูดจริงหรือล้อเล่นขำๆ กันแน่ ยองแจหันมองอีกคนด้วยตาที่ไม่เข้าใจนัก ไม่คิดจะอธิบายสิ่งที่ตัวเองพูดไปบ้างรึไงนะ

ติดใจอะไรกับหน้าผมรึเปล่าคุณ

เปล่าซะหน่อย..



'


'



ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าคุณตอนนี้หรอก  รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เรียบนิ่งตั้งแต่เช้า ตอนนี้กลับมีความสดใจเล็กๆเกิดขึ้นตั้งแต่เดินออกจากร้าน หรือตั้งแต่เจอใบหน้าหวานฉ่ำตรงหน้ากันแน่ด้วยซ้ำ 

ปกติมุน จงออบไม่ออกไปไหนง่าย ๆ  หากว่าไม่จำเป็นจริง ๆ คงไม่เห็นเขาย่างกรายออกจากผ้าห่มบนเตียง แต่ตอนนี้สิคนข้างกายทำให้เขาเลือกที่จะเดินออกมาตาม พร้อมกับเปียกโชกไปทั่วทั้งตัว มันยังไงกันนะ

ผมไม่ค่อยเชื่อในรักแรกพบหรอกนะ จนได้มาเจอคุณ

แล้วคุณล่ะ เชื่อบ้างมั้ย





                             



                               เกิดความเงียบขึ้นท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ตอนนี้  ยูยองแจที่ตอนนี้เดินก้มไม่ทางข้างหน้าด้วยซ้ำเจ้าตัวคงกลัวว่าอีกคนจะเห็นว่าตอนนี้พวงแก้มที่แดงจนลามไปถึงต้นคออยู่แล้ว


หนาวรึเปล่าครับคุณ หูคุณแดงด้วยล่ะ

ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้มันยังไงกันนะ ใจสั่นจนแทบออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าฤทธิ์กาแฟหรือเพราะคนที่กางร่มให้กันแน่






ผมคิดถูกใช่มั้ยที่ให้คุณไปส่งเนี่ย


ไม่รู้สิครับ แต่ผมคงเสียดายมากแน่ๆหากไม่ได้มาเดินกางร่มข้างๆคุณแบบนี้” รอยยิ้มถูกส่งให้กันอีกครั้ง ความเย็นจากลมฝนปะทะกับร่างกายแต่ทำไมดูเหมือนตอนนี้หัวใจกลับอบอุ่นขึ้นมา


บางทีหากฝนตกไปตลอดทั้งวันได้ก็คงไม่เลวเลยล่ะ คุณว่างั้นมั้ย จงออบเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นยองแจเงียบไป จะให้พูดอะไรต่อได้ล่ะก็อีกคนเล่นทำใจสั่นแบบนี้


คนอื่นไม่อยากให้ตกเลย คุณนี่ยังไงกัน


'

.

.

.



มันทำให้ผมได้อยู่ใกล้คุณ  ได้เดินข้างๆคุณ คงเป็นแบบนั้น
ไปแบบนี้ไปตลอดก็คงจะดี.. ” ยองแจเอ่ยขึ้นมาเบาๆแต่เสียงฝนที่ตกอยู่ตอนนี้กลบคำพูดไปเสียจนจงออบไม่ได้สิ่งที่เอ่ยไป

คุณว่าไงนะครับ? เมื่อกี้ผมฟังไม่ชัด

อ่า.. ผมบอกว่าใกล้จะถึงร้านแล้วน่ะครับ ข้างหน้านี้เอง

                                   หันมาส่งยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าสดใสที่สุดแล้ว  เขาอยากให้ถึงร้านช้ากว่านี้ถ้าเป็นได้อุตส่าเดินให้ช้าแล้ว แต่ยังไงก็ต้องไปธุระก่อนอยู่ดีประโยคที่ว่า เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ’ พอได้เจอแล้วก็ไม่อยากจาก



ร้านดอกไม้ข้างหน้านี้หรอครับ” มุนจงออบโอบไหล่อีกคนไว้ที่ในยามที่กระแสลมพัดแรงเข้ามากระทบร่างกาย กลัวว่าคุณจะเปียก สองร่างย่ำเท้าไปหน้าร้านดอกไม้ที่อีกคนต้องทำธุระ

ขอบคุณมากนะครับ ยองแจโค้งให้เล็กน้อยก่อนที่เดินเข้าไปในร้านแล้วหันกลับมาก็ยังเห็นอีกคนยืนอยู่ที่เดิม จึงเดินกลับมาจงออบอีกครั้ง

ผมขอรู้ชื่อคุณได้มั้ย


มุน จงออบครับคุณหนูยู


คุณรู้จักชื่อผม?


ผมเห็นมันถูกเขียนไว้ที่แก้วกาแฟน่ะครับ ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองอย่างอาย ๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบอ่านอะไรแต่มันก็อดสนใจคนตรงหน้าไม่ได้จริงๆ เหลือบไปเจอกาแฟที่คนหน้าหวานสั่งและมีชื่อเขียนไว้ว่า

Mr. Yoo นั่นถึงกับทำให้เขาอยากรู้จักอีกคนขึ้นไปอีก  ไหนๆก็ว่างแล้ว 


คุณเปียกหมดแล้ว รีบกลับเถอะนะครับ อ..เอ่อ ผมไม่ได้จะไล่นะแต่ว่า..

เดินเปียกฝนซักวันก็คงจะคุ้มหากได้รู้จักคุณขึ้นมาทีละนิด  ทำธุระต่อเถอะครับ  ผมอยากรอคุณอยู่ตรงนี้ 

                         จงออบเสยผมข้างหน้าที่ชื้นจากไอน้ำฝนขึ้นเผยให้เห็นโครงหน้าที่ชัดเจน อกข้างซ้ายของยูยองแจกลับเต้นเหมือนโดนกลองสักร้อยใบถูกตีพร้อมกัน หากไม่มีเสียงฝนกลบเสียงภายในใจเขาคงได้ยินไปทั่วทั้งร้านแล้ว



งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ

มองตามอีกคนเข้าไปในร้านแล้วมีแค่เขาที่ยืนอยู่ทั้งที่ฝนยังตกลงมา ก็ยังสงสัยว่าทำไมเราไม่เข้าไปข้างในด้วย คิดดังนั้นก็เปิดประตูเดินตามอีกคนเข้าไป ทำให้ยองแจต้องหันมาคุยกับเขาอีกรอบ

.

.



.

.

ไหนบอกจะรออยู่ข้างนอก?


แค่นี้ก็คิดถึงแย่อยู่แล้ว การที่ผมอยากเห็นหน้าคุณบ่อยๆนี่มันหมายความว่าไงหรอครับ




คุณจะบอกอะไรกันแน่เนี่ย





ผมชอบคุณได้ป่ะล่ะ





คอยเดินกางร่มให้ผมตลอดทางมาขนาดนี้ ถ้าไม่บอกว่าชอบ ผมก็นึกว่าคุณจีบแม่ผมซะอีก ยองแจยิ้มขำให้กับความตลกร้ายของคนตรงหน้า จะให้ตอบยังไงดี แล้วถ้าผมชอบคุณบ้างจะได้ไหม’ แบบนั้นคงไม่ไหวต่อให้ประทับใจกับคนตรงหน้ามากแค่ไหน ก็คงกระดากปากที่จะเอ่ยไปตรงๆ


ก็อยากเดินข้างๆนี่ครับ


มัวแต่คุยกับคุณ ธุระของผมคงไม่เสร็จง่ายแน่


อย่ามัวคิดถึงผมจนคุยธุระไม่รู้เรื่องล่ะ คุณหนู” จงออบพูดไล่หลังตามอีกคนที่เดินไปแล้ว ดูท่าจะได้ยินแต่แกล้งไม่สนใจ จงออบเดินดูดอกไม้ภายในร้าน ความเย็นชื้นของฝนที่ตกอยู่ข้างนอกกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก  

          


                              ที่คิดว่าวันนี้คงเป็นวันที่แสนน่าเบื่ออีกวันตอนนี้คงไม่ใช่แล้วจงออบหยิบดอกเดซี่ขึ้นมาแล้วนึกถึงใครบางคนในตอนนี้ เกสรสีเหลืองที่ดูสดใสเหมือนกับเจ้าของรอยยิ้มเมื่อตอนเช้าทำให้อยากมองแก้มนิ่มนั่นทั้งวัน กลีบดอกไม้สีขาวที่ชวนให้หลงใหลเวลาเผลอสบตา พอได้เห็นคุณผมก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะคนอื่นไม่น่าสนใจแต่คุณหยุดการกระทำทุกอย่างของผมไว้ เหมือนโดนสะกดด้วยดวงตาสวยคู่นั้น


                                   ผมต้องมนต์อะไรอยู่รึเปล่า แต่อย่าคลายมนต์นั้นเลยนะผมยอมหากเป็นคุณ


ดอกไม้นั่นเหมาะกับคุณดีนะ..” เสียงใสเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง จงออบหันไปเจอกับแก้มนิ่มที่ตอนนี้คล้ายจะทำธุระของตัวเองเสร็จแล้ว


ผมว่ามันเหมาะกับคุณมากกว่า บริสุทธิ์และน่าค้นหา..


คุณเป็นผู้ชายแบบไหนกัน ชอบหยอดคำเลี่ยนๆได้ตลอดเวลาเนี่ย



ผู้ชายที่อยากเดินไปส่งคุณในทุกๆวันครับ




แววตาที่ดูจริงจังนั่นถึงกับทำให้ยองแจไปต่อไม่ถูก ไม่ใช่ว่าเขาอึดอัดที่จะปฏิเสธหรือตกลงความรู้สึกคงคล้ายๆฟ้าฝ่าตอนกลางวันทั้งที่ไม่มีฟ้าครึ้มหรือฝนตกด้วยซ้ำ  หากแต่เป็นเรื่องดีหัวใจตอนนี้ที่ระส่ำไปหมดพวงแก้มที่สีขึ้นระเรื่อตอนนี้คงกลายเป็นลูกเชอร์รี่ต้มสุกไปแล้ว

.

.





.

.

...

..

วันนี้ก็ฝากด้วยนะ ช่วยเดินกางร่มไปส่งผมที่บ้านหน่อยได้มั้ยครับคุณ

ยินดีจะอยู่ตามใจคุณทั้งชีวิตก็ยังได้เลยครับคุณหนู

แค่อยู่กวนใจให้ผมคิดถึงตลอดก็พอแล้วล่ะ

 

.

.....

..

.

สองร่างเดินออกจากร้านขายดอกไม้ด้วยกัน  โดยที่มือยองแจมีดอกเดซี่ติดมือกลับไปจงออบที่เดินกางร่มให้ตลอดทางตั้งแต่มายันกลับจากนี้คงได้เดินไปไหนด้วยกัน หยดน้ำฝนที่เปียกรองเท้าอยู่ตอนนี้คงยังไม่ชุ่มฉ่ำเท่ากับหัวใจสองดวงที่ค่อยๆก่อความรู้สึกเล็กๆ ขึ้นด้วยกัน



ดูท่าเหมือนผมกำลังจะเป็นหวัด” จงออบเอ่ยขึ้นทันทีท่าทางของเขาตอนนี้ดูเหมือนคนที่สบายดีๆ มากๆ แต่อยู่ๆก็เอ่ยบอกว่าตัวเองกำลังจะไม่สบาย ยูยองแจรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่ออีกคนเอ่ยแบบนั้น เขาคงเป็นสาเหตุให้อีกคนป่วยจนได้



กลับไปคงต้องรีบอาบน้ำทานยานะครับ ต้องทำตัวให้อุ่นด้วย


ผมคิดว่าน่าจะไม่สบายเพราะคุณมากกว่า 

ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ ทำเอาคุณแย่ไปด้วย




ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะฝน ที่ไหนได้เป็นเพราะคุณ....






 

#upjae #ผมชอบคุณได้ป่ะล่ะ

#หาอ่านยากนัก แต่งเองเลยละกันค่า 5555555555

#ออบแจเรื่องที่สี่แล้ว ดีกับใจ <3

#เรือน้อยๆของเรายังไปต่อได้อยู่นะคะ อะเฮื้อออ -///-


ผลงานอื่นๆ ของ meanjan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Jaymadhat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 21:57
    ฟินมากเลย จงออบน่ารักสุดๆ
    #8
    0
  2. #7 viva_kanun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:57
    น่ารักมากเลยค่า เป็นการจีบแบบตรงไปตรงมาที่น่ารักมาก
    #7
    0
  3. #6 tbgugu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 00:39
    ดีจังงงงงงงงงงง
    #6
    0
  4. #5 MNbaby (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 21:56
    โอ๊ยยย นี่เจอกันวันแรกจริงๆใช่มั้ย ออบนี่ก็หยอดซะ แจก็หวงตัวหน่อยสิ 555555
    #5
    0
  5. วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 01:52
    หืมมมมมม ><

    มีความอ่อย มีความหยอดตลอดเวลาเลยผู้ชายอะไร๊ ฮืออ ช๊อบบบบ

    #4
    0
  6. #3 jasdowx
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 00:16
    น่ารักอะไรแบบนี้ล่ะพวกคู๊ณณณณณณ
    จงออบเขารุกหนักมากเลยฮะแม่ T_T
    นี่เป็นยองแจก็ไม่ทนแล้ว ให้แม่มาขอเลยนะ
    เง้ออ น่ารักจังเลยค่ะ
    ขอออบแจหรือออลแจอีกนะคะ <3
    #3
    0
  7. วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 23:04
    ชอบอ่า จ๊อบรุกเจี๊ยบหนักมาก หยอดทุกคำเลยถ้าเป็นเจี๊ยบนี้แจกเบอร์ไปแล้ว ??? แล้วถ้าเป็นจ๊อบไม่แปลกใจเลยถ้าอยากให้ฝนตกทั้งวันก็เจี๊ยบน่ารักขนาดนี้ จ๊อบๆถ้านกเจี๊ยบมาจีบเราแบบนี้ก็ได้นะ เรายอม อร๊ายยยยย~
    #2
    0
  8. วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 22:35
    ละมุนมากค่ะ แล้วอ่านตอนที่ฝนตกพอดี นี่อยากจะวิ่งออกไปนอกบ้านหาคนกางร่มให้เลยอ่ะ ><
    #1
    0