Produce101 / Wannaone อ่อยเด็ก the series #ONGNIEL #NIELONG

ตอนที่ 15 : os 'My birthday gift'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ส.ค. 60


“ซองอู...”

“กินข้าวก่อน”

คังแดเนียลหรือที่พี่ๆน้องๆในวงเรียกว่าคุณคังเซ็นเตอร์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกดในลำคอ หลังจากใช้ตาเล็กเป็นขีดของตัวเองจ้องไปยังคนที่เพิ่งถูกเรียกชื่อที่ยืนกินขนมหัวเราะคิกคักอยู่กับน้องเล็กไลควานลินในห้องครัวแต่ว่าไม่ได้รับความสนใจ

แดเนียลยกจานข้าวสองจานมาวางไว้ที่โต๊ะญี่ปุ่นหน้าทีวีเพราะรู้ว่าคนแก่กว่าจะเจริญอาหารมากขึ้นถ้าได้ดูทีวีไปด้วยกินไปด้วย

“รู้แล้วๆ เรียกซะน่ากลัวเชียว ไม่เห็นจะขู่ควานลินบ้างเลย” องซองอูวางถุงขนมในมือลงและเดินออกจากห้องครัวมาที่ห้องนั่งเล่น ปัดเศษขนมในมือไปด้วย ปากก็บ่นไปด้วย ซึ่งก็ได้คำตอบกลับมาว่าเจ้าไลลินลินกินข้าวมื้อที่ห้าไปเรียบร้อยแล้ว อีกอย่างเด็กกำลังโตจะกินขนมตอนห้าทุ่มครึ่งแบบนี้ก็ไม่เป็นไรหรอกอีกไม่นานก็คงบวมเหมือนจีฮุนพี่ชายคนสนิทนั่นแหละ ทำเอาน้องเล็กเขวี้ยงค้อนวงโตมาให้และขู่ว่าจะไปฟ้องพี่จีฮุนว่าพี่แดเนียลว่าพี่ฮุนอ้วน ก่อนจะเก็บขนมเข้าตู้เย็นและเดินโวยวายเข้าห้องนอนใหญ่ไป

“หูยย ทำไมตักข้าวมาเยอะจัง กินคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ” หลังจากเหลือกันแค่สองคนในห้องนั่งเล่น ซองอูก็ครางประท้วงออกมาเบาๆเมื่อเห็นปริมาณอาหารในจานของตัวเอง ไม่ต้องเสียเวลาเดาว่าจานไหนเป็นของตนจานไหนของแดเนียลเพราะคุณเซ็นเตอร์ที่กำลังไดเอทเพื่อวีเชฟและกล้ามช๊อกโกแลต(ที่ไม่ต้องคอนทัวร์) ไม่กินอะไรนอกจากสลัดและอกไก่เท่านั้นจ่ะ

เพราะฉะนั้นจานที่มีข้าวพูนๆกับบุลโกกิและเครื่องเคียงอีกสองสามอย่างก็ต้องเป็นขององซองอูแบบไม่ต้องสงสัย

“บ่นทำไมสุดท้ายพี่ก็กินหมดอยู่ดีอ่ะ” แดเนียลค่อนข้างแปลกใจอยู่มากที่ซองอูทั้งกินขนมเก่งทั้งกินข้าวเยอะขนาดนี้แต่ทำไมถึงดูผอมลงทุกวันๆได้ก็ไม่รู้ นี่เขาคุมอาหารแทบตายออกกำลังกายเป็นบ้าเป็นหลังน้ำหนักยังลงมาแค่ไม่กี่ขีดเอง 

ซองอูยิ้มแผล่แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นข้างๆแดเนียลที่กำลังจดจ่ออยู่กับการกดรีโมททีวีเพื่อเลือกรายการที่จะดู สุดท้ายก็ไปจบที่ช่องเอ็มเนทที่กำลังฉายรีรัน produce101 เมื่อพอใจกับสิ่งที่ฉายอยู่บนทีวีแล้วทั้งสองก็เริ่มจัดการกับอาหารตรงหน้าและตั้งใจดูไปด้วย

“งูยยย ดูหน้านายตอนที่ตัวแทนโบอาบอกบทลงโทษสิ น่าสงสารจัง หมาน้อยๆน้ำตาจะไหลแล้วนั่น” ซองอูถึงกับหยุดเคี้ยวแล้วหันมาทำหน้างุ้ยๆส่งสายตาแห่งความสงสารอย่างสุดซึ้งมาให้แดเนียลเพราะนี่เป็นอีพีที่ประกาศว่าใครได้เพลงอะไรในรอบคอนเสปต์ ซึ่งตอนนั้นแดเนียลถูกลงโทษจากการใช้ SNS จึงไม่มีสิทธิ์ได้เพลงที่ตัวเองต้องการ

“ก็คนกำลังรู้สึกผิดจะให้ทำหน้าร่าเริงเบอร์ไหนล่ะ” แดเนียลไม่เถียงเพราะสีหน้าของเขามันดูหงอยมากจนน่าสงสารจริงๆนั่นแหละ

“แน่ใจหรอว่าแค่รู้สึกผิด ไม่ได้เสียใจที่จะไม่ได้อยู่กลุ่มประเมินกลุ่มเดียวกับพี่รึไง” หน้างุ้ยๆเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีหน้าขี้เล่นที่ซองอูชอบทำเป็นประจำเวลาเล่นหยอกล้อกัน

“ตลกละ ตอนนั้นยังไม่รู้เลยว่าใครได้เพลงอะไร” แดเนียลเผลอเหวี่ยงใส่คนพี่ไปโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเพราะคิดถึงเรื่องตอนนั้นแล้วหงุดหงิดตัวเอง หรือเพราะที่ซองอูพูดมันคือเรื่องจริงเพราะเขาก็หวังว่าจะได้อยู่กลุ่มประเมินกลุ่มเดียวกับซองอูไปตลอดแต่กลับโดนลงโทษทำให้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน หรือเพราะอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆไอ้หน้างุ้ยๆที่ล้อเลียนเขาก็น่าเหวี่ยงหมัดเข้าให้อยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะซองอูทำแล้วมันน่ารักดีล่ะก็นะ

“อูยย พี่องโดนน้องแดนงอนอีกแล้วหรอเนี่ย ง้อน้า” มือของซองอูที่จับตะเกียบเปลี่ยนเป็นวางมันลงเพื่อยื่นมาบีบแก้มของแดเนียลกึ่งแรงกึ่งเบาเพื่อหวังจะง้อ แต่ซองอูคงมันมือไปหน่อยก็เลยเผลอบีบแก้มนิ่มๆนั่นซะแรง ทำให้แดเนียลรีบคว้าข้อมือของซองอูให้ออกห่างจากหน้าของตัวเองเพราะกลัวแก้มจะหลุดติดมืออีกคนไป

“โอ๊ย เบาๆหน่อยสิไออ้วน ข้อมือจะหักมั้ยเนี่ย” แต่กลับกลายเป็นซองอูที่ร้องโอดโอยขึ้นมาเพราะโดนแดเนียลกำข้อมือซะแน่น ซองอูขยับข้อมือตัวเองไปมาหวังจะให้แดเนียลปล่อยมันออก แต่แดเนียลกลับดึงมันเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น

“นั่นสิจะหักมั้ยเนี่ย ทำไมมันเล็กอย่างงี้พี่ผอมลงอีกแล้วใช่มั้ย” หลังจากพินิจพิจารณาข้อมือขององซองอู แดเนียลก็ตัดสินได้อย่างรวดเร็วว่ามันเล็กลงจากเมื่ออาทิตย์ก่อน นั่นก็แปลว่าคนพี่ผอมลงอีกแล้ว

“มันก็เล็กอย่างงี้อยู่แล้วหน่า จะผอมได้ยังไงนายเล่นให้อาหารพี่อย่างกะให้อาหารหมู กินก็กินหมดจานตลอดจะเอาเวลาไหนไปผอมลงได้ล่ะห้ะ” 

“แล้วตอนที่ผมไม่อยู่พี่ได้กินข้าวรึป่าว”

“ก็... เอ่อ”

“เอ่ออะไร”

“ก็กินขนมกับควานลินจีฮุนอิ่มแล้ว ก็เลย เอ่อ...ไม่ได้กินข้าว” ซองอูยอมรับสารภาพแต่โดยดี ไม่อยากโกหกแดเนียลแต่ก็กลัวความผิดเลยตอบไปแบบตะกุกตะกัก

“นั่นไง กินอยู่นั่นแหละขนมไม่มีประโยชน์ ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลย ผอมจนจะปลิวอยู่แล้วเนี่ย” 

“โวยวายอีกละ แค่ไม่ได้กินข้าวไม่กี่มื้อจะปลิวได้ไง อย่าเว่อร์ดิ๊เนียล”

แดเนียลหรี่ตามองคนแก่กว่าอีกครั้ง กล้าพูดว่าตัวเองไม่ได้ผอมลง ไม่ได้รู้ตัวเลยรึไงว่าตัวเองตัวเล็กกว่าน้องๆในวงขนาดไหน ถ้าเทียบกับจีฮุนที่ตัวเตี้ยกว่าก็เห็นได้ชัดเลยว่าซองอูตัวบางกว่ามาก เสื้อผ้าแต่ละตัวที่ใส่ก็ดูหลวมไปหมดจนน่าหงุดหงิด ไม่รู้ว่าผอมเกินไปจนมันหลวมหรือเจ้าตัวตั้งใจใส่เสื้อผ้าโอเวอร์ไซส์เพื่ออำพรางความผอมของตัวเองกันแน่ แต่เสื้อผ้าโคร่งๆนั่นก็หลอกสายตาเขากับแฟนคลับไม่ได้หรอกว่าซองอูตัวบางจนจะเป็นกระดาษอยู่แล้วนั่น

แดเนียลปล่อยมือออกจากข้อมือของซองอูและแกล้งคว้าหมับเข้าที่เอวของอีกคนไว้ด้วยแขนข้างเดียวทำเอาคนเป็นพี่ร้องลั่น

“จะทำอะไร ปล่อยนะเว้ย”

“จะลองวัดเอวพี่ดูว่ากอดด้วยแขนข้างเดียวได้มั้ย”

“เดี๋ยวเอาตะเกียบจิ้มตา เลิกเล่นแล้วกินข้าวต่อได้แล้วถ้าพี่กินไม่หมดไม่ต้องมาบ่นเลยนะ” ซองอูยกตะเกียบขึ้นมาขู่เพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้แรงของแดเนียลได้ถ้าแดเนียลจะเล่นจริงๆ

แดเนียลจึงจำใจปล่อยมืออกจากเอวของคนเป็นพี่แล้วกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าและสิ่งที่ฉายอยู่บนทีวีอีกครั้ง แต่ถึงแม้จะโดนขู่ซะก่อนแต่แดเนียลก็ได้รู้ว่าแขนข้างเดียวของเขาสามารถกอดเอวของซองอูได้ทั้งเอวจริงๆด้วย

“โอ๊ะนี่มัน...” 

แดเนียลเงยหน้าขึ้นมาจากจานอาหารอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงจากทีวี

‘produce101 พั้นชิคิง~ซอนบัลจอน!’ ตอนที่พวกเขาเล่นเกมเพื่อหาเจ้าแห่งพลังหมัด

“เห้ย เปลี่ยนๆๆๆๆ” ซองอูพุ่งตัวเข้ามาเพื่อจะแย่งรีโมทจากมือแดเนียลไปเปลี่ยนช่องเพราะไม่อยากจะดูฉากนั้นซ้ำอีกรอบ แดเนียลไม่ยอมให้เปลี่ยนเลยเอารีโมทไปซุกไว้ใต้โซฟาด้านหลังของตัวเองทำให้ซองอูเผลอโถมตัวเข้าใส่แดเนียลทั้งตัว

“นั่นไงๆๆพี่ออกมาแล้ว” แดเนียลโวยวายเสียงดังชี้นิ้วไปทางทีวีแล้วฉวยโอกาสตอนที่ซองอูเผลอรวบตัวอีกคนมานั่งตรงหว่างขาแล้วใช้แขนของตัวเองล็อคไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปได้

“ฮะฮะ คนอะไรมั่นหน้าชะมัด”

          .

“อู้วๆๆ วิ่งแล้ว”

          .

“896 ผมแค่ยืนต่อยเฉยๆยังได้มากกว่าพี่เลย”

          .    

“ภูมิใจมากหรอเวลาเห็นคนหัวเราะ โอ๊ยย”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลังจากที่ซองอูนั่งเฉยๆปล่อยให้แดเนียลพูดแซวตัวเองจนฉากมั่นหน้าในรายการของเขาผ่านไปซองอูก็เอื้อมมือของตัวเองอ้อมไปด้านหลังแล้วจิกผมของแดเนียลขึ้นมาหนึ่งกำเป็นการลงโทษ

“ไม่เห็นต้องเขินแรงขนาดนี้เลย พี่ชอบไม่ใช่หรอเวลาเห็นคนหัวเราะเพราะพี่อ่ะ”

“ก็ไม่ได้เขิน แต่มาดูอีกรอบมันก็น่าอายป่ะวะ แล้วนี่ยังจะมาหัวเราะเยาะอีก” ซองอูออกแรงดึงที่มืออีกเล็กน้อยให้แดเนียลร้องโอดโอยเล่นๆ

“โอ๊ยๆ ปล่อยได้แล้วน่า ไม่หัวเราะแล้ว มันเจ็บนะซองอูยา” แดเนียลเลิกหัวเราะและเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนแทน

“งั้นก็ปล่อยเอวก่อน"

“ไม่...โอ๊ย” ซองอูกระตุกมือแรงขึ้นอีกเมื่อแดเนียลไม่ยอมทำตามที่ตัวเองบอก

แดเนียลเลยจับมือซองอูที่กำผมของตัวเองอยู่เพื่อป้องกันไม่ให้ซองอูดึงมันได้อีก แล้วก้มหน้าลงไปเกยคางไว้บนใหล่ของคนที่อยู่ด้านหน้า พ่นลมหายใจใกล้ๆคอ ซองอูพยายามขยับตัวหนีแต่แดเนียลออกแรงกอดรัดที่เอวไว้แน่น อาศัยจังหวะที่ซองอูอ่อนลงแล้วกระตุกมือที่จิกอยู่บนผมออกอย่างง่ายดาย

“เนี่ยพี่แรงน้อยชะมัดเลย แค่นี้ก็ยอมแล้ว”

“ไอ้นี่...” ที่ปล่อยมือออกมันใช่เพราะแรงน้อยที่ไหนกันล่ะ

“ตัวก็เล็กแค่นี้อย่าไปท้าตีท้าต่อยกับใครอีกล่ะ ต่อยกับเครื่องก็ไม่ต้อง แขนจะหักเอา” แดเนียลพูดทั้งๆที่ยังเกยคางอยู่กับใหล่ แขนก็ยังคงพันรอบเอวของซองอูอยู่อย่างนั้น

“กินข้าวเยอะๆ ออกกำลังกายบ้างจะได้มีแรง”

“896 ก็ไม่ใช่น้อยเหอะ แค่คนอื่นมันแรงเยอะกว่า”

“ยังจะมาพูด ในรายการผมเห็นนะว่าแค่ฝาปากกาพี่ยังเปิดไม่ออกเลย” 



          "บ่นเป็นพ่อเลยนะ จะปล่อยได้ยัง วันนี้จะกินข้าวเสร็จมั้ยล่ะง่วงก็ง่วงเนี่ย" 



          "นั่งกินตรงนี้แหละเผื่อพี่เขี่ยหัวหอมทิ้ง ผมต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แล้วพี่จำไว้เลยนะ ถ้าผอมลงกว่านี้อีกโดนลงโทษแน่" แดเนียลจัดการเลื่อนจานข้าวของซองอูมาไว้ฝั่งที่ทั้งสองคนนั่งอยู่แล้วบังคับให้ซองอูกินข้าวทั้งๆที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง



          "เล่นอะไรเนี่ย แล้วนายจะกินยังไงล่ะห้ะ"



          "ซองอูก็ป้อนสิ เหลืออีกนิดเดียวเองจะหมดแล้วเนี่ย"



          "เร็วเข้า ง่วงนอนไม่ใช่หรอ อ้า..."



ซองอูหยิบส้อมขึ้นมาจิ้มผักในจานสลัดของแดเนียล ขยับตัวหันข้างเพื่อที่จะส่งอาหารเข้าปากคนด้านหลังได้ง่ายๆ ที่ยอมทำเพราะขี้เกียจเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงหรอกนะ ส่วนแดเนียลก็นั่งยิ้มพอใจรออีกคนป้อนหน้าตามีความสุข



          "คังแดเนียล! ฮยองหาว่าผมอ้ว-"



บรรยากาศที่เกือบจะเป็นสีชมพูภายในห้องนั่งเล่นถูกทำลายลงด้วยเสียงโวยวายของเจ้าพัคจีฮุน หรือบางครั้งก็ถูกเรียกว่าพัควิ้งค์ พัคชอจัง พัคกู่กุ๊ก่าก๊า พัคไส้กรอกชมพู หรือจะพัคอะไรก็แล้วแต่ เสียงนั้นทำให้แดเนียลที่กำลังอ้าปากรออาหารคำสุดท้ายต้องอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นเพราะซองอูที่ถือส้อมอยู่ชะงักไป



ทันทีที่เจ้าของฉายาพัควิ้งเห็นภาพของคนสองคนนั่งกอดกันกระหนุงกระหนิงอยู่ตรงหน้าก็รีบหันไปเอามือปิดตามักเน่ควานลินที่เดินตามออกมาทันที



          "ทำไรกันอ่ะ" 



          "กินข้าว พัคจีฮุนเดี๋ยวนี้นายเรียกพี่ว่าคังแดเนียลเฉยๆได้หรอ" แดเนียลจับมือซองอูที่ถือส้อมค้างไว้ไม่ให้หนีไปไหนแล้วหันไปพูดกับน้อง



          "พี่จีซองบอกว่าอย่าทำอะไรโจ่งแจ้งไงเด็กเยอะแยะ" จีฮุนบ่ายเบี่ยงความผิดของตัวเองโดยการกล่าวอ้างไปถึงผู้อาวุโสของวงที่ตอนนี้คงหลับไปแล้ว ก็เพราะว่าคังแดเนียลกับองซองอูชอบถึงเนื้อถึงตัวกระหนุงกระหนิงกันตลอดเวลาถึงแม้ว่าจะถูกดูดเข้าหากันโดยอัตโนมัติเฉพาะตอนที่ไม่มีกล้องจับอยู่ก็เถอะ แต่เยาวชนตัวน้อยๆอย่างเขา อูจิน จินยอง แดฮวี และไลลินลินก็ไม่ควรจะต้องมาเห็นเพื่อเอาไปเป็นเยี่ยงอย่างป่ะวะ พี่จีซองเลยต้องคอยปรามฮยองสองคนนี้อยู่บ่อยครั้ง



          "ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วเป็นเด็กเป็นเล็กป่านนี้ทำไมยังไม่นอนกันอีกห้ะ นอนดึกมากๆอ้วนนะรู้ป่าว เตี้ยด้วย พาน้องกลับเข้าไปนอนเลย" แดเนียลหน้าตายไล่น้องน้อยที่ตัวไม่น้อยทั้งสองให้กลับไปนอน ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงมาก เพื่อที่จะได้มีเวลาอ้อนคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้นั่งตากลมเงียบๆดูเขาทะเลาะกับเด็กๆนานขึ้น



          "พี่แดเนียล ว่าน้องอีกละนะ จะมีเรื่องหรอ" มีเหรอที่เลือดนักสู้อย่างพัคจีฮุนจะยอมจบง่ายๆ



          "กล้าสู้กับพี่หรอจีฮุน" แต่ถ้าจะให้จีฮุนสู้กับฮยองตัวเท่าหมีอย่างแดเนียลล่ะก็...



          "ดูแลซองอูฮยองให้ดีเหอะเดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน ไปควานลินเข้าห้อง" จีฮุนถือคติกำจัดจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ ในเมื่อองซองอูคือจุดอ่อนของคังแดเนียล จีฮุนก็จะจัดการฮยองตัวกระดาษแถมยังแรงน้อยคนนี้แทนถ้าแดเนียลเผลอ ว่าจบก็ดันศรีษะน้องเล็กของวงที่โดนปิดตาไว้อยู่เข้าห้องของตัวเองไป



          "อ้าว พี่เกี่ยวไรอ่ะ" ซองอูละสายตาจากน้องทั้งสองที่หายเข้าไปหลังประตูห้องนอนใหญ่แล้วหันกลับมาจ้องแดเนียลตาปริบๆ ที่เขานั่งสงบปากสงบคำอยู่ตั้งนานเพราะกลัวว่าถ้าเผลอพูดอะไรออกมาจะไปกวนประสาทจีฮุนจนน้องมันได้มาท้าต่อยกับตัวเองอีกเลยปล่อยให้แดเนียลต่อปากต่อคำกับน้องแทน แต่ไหงตอนจบเหมือนจะกลายเป็นเขาที่ต้องรับหน้าที่ซวยไปได้



น่ารัก..  แดเนียลซุกหน้าเข้ากับใหล่ของคนเป็นพี่แล้วส่ายหัวไปมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีเหมือนทุกทีเวลาเจออะไรที่ชอบใจ ก็องซองอูทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว ตาแป๋วๆกับริมฝีปากบนยื่นๆนั่น เหมือนแมวชะมัด แดเนียลไม่ยอมให้พวกไส้กรอกมารังแกแมวน้อยของเขาหรอกนะพูดเลย



          "ช่วงนี้พี่อย่าไปยุ่งกับพวกไส้กรอกนะ ถ้ามันทำอะไรพี่บอกผมเลยนะ เดี๋ยวผมจะไปจัดการให้" ว่าแล้วก็กอดแมวของตัวเองแน่นขึ้นไปอีกเหมือนว่ามันจะช่วยให้ซองอูปลอดภัยได้



ซองอูเห็นท่าทางไม่ปกติของแดเนียลก็ได้แต่ขำ จะมากลัวอะไรกับน้องในวง เด็กๆมันก็เล่นไปตามประสานั่นแหละ




          "ไร้สาระ น้องมันไม่ทำอะไรหรอกน่า"



          .



          .



          .



          "มาทำไม" /พัคจีฮุน(หัวหน้าแก๊งไส้กรอกชมพู)



เคร้ง!



          "ทำไมพวกนายชอบทำเสียงดังกันจังห้ะ" /องซองอู(เหยื่อ)



          "จัดการเลยมั้ย" /พัคอูจิน(หน่วยปฎิบัติการแก๊งไส้กรอกชมพู)



ผลั่ก!



โครม!



ฟิ้ว!



องซองอูไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนหนึ่งในสองแฝดพัคผลักจนเซ ไม่พอยังโดนอีกคนผลักกลับ หลังจากนั้นก็โดนเหวี่ยงไปมาจนมึนไปหมด ไม่มีเวลาจะให้เขาอ้าปากร้องขอชีวิตด้วยซ้ำ



          "พี่ซองอูรับนี่ไป" /คิมแจฮวาน(ผู้บังคับบัญชาแก๊งไส้กรอกชมพู)ที่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังนั่งมองซักพักแล้วตะโกนเรียกจากเตียงชั้นสองและโยนผ้าห่มลงมาให้ซองอู ไม่รู้ว่ามันจะช่วยเขาหรือรวมหัวกันกับแก๊งไส้กรอกนี่กันแน่ ซึ่งน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะผ้าห่มที่มันเหวี่ยงลงมาคลุมตัวเขาพอดิบพอดี ทำให้ซองอูเสียหลักโดนผลักลงไปกองกับพื้นและเจ้าสองแฝดก็ตามมารุมกระทืบแบบไม่มีการออมมือ



          "หยุดก่อนจีฮุน ดูดิ๊ใกล้ตายยัง" /พัคอูจิน



          "ผมเตือนพี่แดเนียลแล้วนะว่าให้ดูแลพี่ดีๆ" /พัคจีฮุน กระชากผ้าห่มที่คลุมตัวซองอูออกแล้วยืนเท้าเอวพูดด้วยความสะใจที่เห็นพี่ชายคนสนิทของคังแดเนียลนอนตัวงออยู่บนพื้น ฮยองคนนี้ช่างไร้น้ำยาซะเหลือเกิน



          "คราวนี้ผมชนะ"



          .



          .



          .



          "ฮยองไม่เห็นบอกผมเลยว่าโดนเด็กแก๊งนี้รังแกอ่ะ ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไปจัดการให้" คังแดเนียลลุกขึ้นโวยวายเป็นวรรคเป็นเวรตอนที่พวกเขาเหล่าฮยองมานั่งรวมตัวกันดูรายการวอนนาวันโกย้อนหลังแล้วดันมีฉากนี้โผล่มาในตอนแรก ซองอูก็ไม่คิดหรอกนะว่ารายการจะตัดเอาภาพความรุนแรงในครอบครัว(?)มาฉายน่ะ เพราะหลังจากที่โดนรุมกระทืบก็ไม่ได้บอกแดเนียลเพราะเขาก็ไม่ได้เสียเลือดเสียเนื้อจริงๆซักหน่อย แล้วอีกอย่างถ้าแดเนียลรู้ก็จะสติแตกอย่างนี้ไง



          "ก็แค่เล่นกันเองอย่าจริงจังดิ๊เนียล แล้วพวกนั้นก็ไม่ได้ทำพี่ฝ่ายเดียว นี่ก็สู้กลับเหมือนกันนะเว้ย" ถึงแม้หลังจากซองอูลุกขึ้นมาตอบโต้จะโดนกระทำหนักกว่าเดิมก็เถอะแต่เขาก็ถือว่าได้สู้แล้ว แดเนียลจะไม่สามารถพูดอย่างเต็มปากว่าเขาอ่อนแอปวกเปียกได้



          "ไม่ต้องมาขำเลยแจฮวาน ไม่ห้ามน้องแล้วยังจะส่งเสริมอีกนะ พี่ซองอูตัวเล็กแค่นี้ยังปล่อยให้พวกเด็กบ้าพลังแกล้งอยู่ได้ ทำไมไม่ช่วยกันปกป้องห้ะ" คนโวยวายเกินเบอร์หันไปแหวใส่เพื่อนที่นั่งหัวเราะเสียงแหลมกับท่าทางตลกๆของเพื่อนอยู่ที่พื้น



          "ทำไมต้องปกป้องวะ นี่เห็นพี่เป็นอะไรเนี่ย" ซองอูไม่เข้าใจนิดหน่อยว่าแดเนียลมันจะมาโวยวายให้คนอื่นมาปกป้องเขาทำไม เขาโตกว่ามันนะเว้ย



          "เป็นแมว" แจฮวานที่เห็นแดเนียลไม่ยอมตอบเลยอาสาตอบแทน ท่าทางมีความสุขที่ได้เห็นพี่ซองอูทำหน้าขู่ฟ่อๆ หน้าแบบที่แดเนียลเพื่อนรักชอบมาเพ้อให้ฟังว่าน่ารักเหมือนลูกแมวนั่นล่ะ เนียลมันกำชับว่าอย่าไปบอกพี่ซองอูเชียวนะว่ามันเรียกพี่เขาอย่างนี้เพราะพี่ซองอูน่ะไม่ชอบแมวและก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองเหมือนแมวด้วย



          "อุ๊ปส์ ไปเคลียร์กันเองเนอะ" คิมแจฮวานยกมือปิดปากแล้วส่งเสียงน่าหมั่นไส้ออกมา



          "อ่ะๆ เข้าไปเคลียร์กันสองคนในห้องนะ พี่จะดูทีวี" พี่จีซองลีดเดอร์ของวงโบกมือไล่แดเนียลที่ยืนหลบตาซองอูที่จ้องมาแบบที่ถ้าเป็นในการ์ตูนจะมีเอฟเฟกต์ฟ้าผ่าเปรี๊ยๆออกมาจากดวงตาให้เข้าไปในห้องเพราะรบกวนการดูทีวีของพี่แก



          "ไม่เอาไม่ไป มินฮยอนช่วยด้วย" แดเนียลคว้าแขนของซองอูที่นั่งอยู่ชนโซฟาข้างๆมินฮยอนหวังจะให้ลุกไปด้วยกันแต่ซองอูคว้าแขนคนข้างๆไว้แน่บ่งบอกว่าจะไม่ยอมไปกับแดเนียลแน่ๆ



          "ไม่ลุกผมอุ้ม"


นอกจากจะไม่ฟังที่แดเนียลพูดแล้วซองอูยังจะท้าทายอำนาจโดยการปล่อยมือออกจากแขนมินฮยอนแล้วเปลี่ยนไปกอดเอวไว้แน่นแถมยังซุกหน้าลงไประหว่างหลังของอีกฝ่ายกับโซฟา ฮวังมินฮยอนเหมือนเห็นไฟลุกออกมาจากดวงตาของน้องชายตัวโตก็รีบแกะแขนของซองอูที่เกาะเอวเขาอยู่แล้วผลักออกให้ห่างจากตัวทันที



          "ทำไมดื้ออย่างงี้เนี่ยฮยองอา" แดเนียลสอดแขนทั้งสองข้างของตัวเองเข้าที่เอวของซองอูแล้วยกตัวอีกคนขึ้นจากโซฟาอย่างง่ายดาย ที่หมายคือห้องนอนของพวกเขาที่อยู่ใกล้เพียงไม่กี่ก้าวแถมยังเปิดประตูทิ้งไว้ แต่เพราะว่าซองอูดิ้นและสะบัดแขนขาไปมาทำให้การหิ้วแมวเข้าห้องทุลักทุเลนิดหน่อย



          "อย่าเสียงดังล่ะเด็กๆหลับกันหมดแล้ว"



ปัง!



.


.


.



          "ฮยองนั่งลงมาเลย เกร็งนานๆไม่ดีหรอกนะ"



          "ไม่เอา เดี๋ยวเจ็บ"



          "ไม่เจ็บหรอก องฮยองตัวเบาจะตาย ผมรับได้"



          "แค่ยันไว้ก็ได้มั้ง กลัวอ่ะ"



          "ทับลงมาเลย ผมไหว"







          "สองคนนั้นจะเถียงกันอีกนานมั้ยครับ ผมหนักแล้วนะ" เสียงเรียกจากเด็กแสบพัคจีฮุนที่ยื่นหน้ามาจากด้านหลังของมินฮยอนเมื่อเขาตั้งท่ารอตั้งนานแล้วแต่เพลงยังไม่ขึ้นซักที่เพราะฮยองสองคนข้างหน้ามัวแต่เถียงกันเรื่องจะนั่งไม่นั่ง



          "ซองอูฮยองก็นั่งไปเหอะ ดูดิมินฮยอนฮยองตัวใหญ่จะตายยังกล้านั่งทับพวกผมเลย" อีแดฮวีส่งเสียงมาเป็นลูกคู่จนโดนมินฮยอนโวยวายเข้าให้



ตอนนี้พวกเขากำลังซ้อมท่าเต้นเพลง Energetic เพื่อเตรียมขึ้นเวทีโปรโมท เพลงนี้มีท่าที่ทุกคนประกอปกันเป็นเปียโนซึ่งซองอูจะต้องนั่งบนตัวของแดเนียล ตอนซ้อมก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร แต่พอจะซ้อมขึ้นเวทีจริงองซองอูกลับไม่ยอมนั่งทับแดเนียลซะนี่



สุดท้ายเมื่อโดนเสียงก่นด่าจากคนอื่นๆซองอูก็เลยยอมนั่งไปบนหลังของแดเนียลถึงได้ฤกษ์เริ่มซ้อมกันอย่างจริงจัง









          "ฮยอง"



          "..."



          "ฮยอง"



          "มีอะไรก็พูดมาสิ"



หลังจากที่ซ้อมรอบสุดท้ายกันเสร็จแล้วแดเนียลก็เดินมาประกบซองอูไม่ห่าง สะกิดยิกๆเพื่อเรียกความสนใจจากคนพี่



          "ตัวเบามากเลยนะ"



          "บ้าน่า นายอ่ะคิดมาก"



          "ไม่ต้องมาหลบตา ที่ไม่ยอมนั่งทับลงมาก็เพราะอย่างนี้ใช่มั้ย"



แดเนียลจับคางของซองอูให้หันมามองหน้ากัน ในดวงตาของแดเนียลไม่มีแววล้อเล่นอยู่ในนั้น เขาเป็นห่วงซองอู เป็นห่วงมากเกินไป เพราะซองอูผ่ายผอมและอ่อนแอลงทุกวันจากการซ้อมอย่างหนัก เป็นที่รู้กันว่าองซองอูคือผู้ชายเพอร์เฟกต์แต่เบื้องหลังความเพอร์เฟกต์ที่ทุกคนเห็นคือการซ้อม ซ้อม ซ้อม และก็ซ้อม เพราะซองอูรู้ว่าทุกอย่างที่ตนมีไม่ได้ได้มาเพราะพรสวรรค์แต่เป็นเพราะความพากเพียรของตัวเขาเอง องซองอูคนที่ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนก็จะยังคงยิ้มกว้างแล้วบอกว่าพี่สบายมาก แถมยังเผื่อแผ่รอยยิ้มนั้นให้คนอื่นๆเสมอ แต่ความอ่อนล้าที่ปิดไม่มิดในรอยยิ้มนั้น ไม่เคยหลุดรอดสายตาของคังแดเนียล


ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่โดนแก๊งไส้กรอกชมพูรุมผลัก ที่ซองอูยอมให้น้องแกล้งไม่ใช่ว่าสู้ไม่ทัน แต่ไม่มีแรงจะสู้เลยเถอะ แล้วยังจะตอนที่เล่นเกมในรายการวีคลี่ไอดอล ไถๆอยู่ก็หมดแรงไปซะดื้อๆอย่างนั้น เวลาเต้นก็เต้นแรงซะจนตัวเซ อ่อนแอหมดเรี่ยวหมดแรงขนาดนี้จะไม่ให้แดเนียลเป็นห่วงได้ยังไงกันล่ะ



          "ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าผอมลงจะโดนลงโทษ"



          "..."



          "คืนนี้หลังกลับจากถ่ายรายการผมจะพาพี่ออกไปข้างนอก แล้วพี่ต้องเป็นคนไปขอพี่จีซอง"



          "อ้าว  ทำไมพี่ต้องไปขออ่ะ นายเป็นคนจะพาไปเองนี่"



          "ลงโทษพี่ไงครับ"



          .



          .



          .



          "ยิ้มอะไร ไม่ใช่คนโดนพี่จีซองบ่นก็หัวเราะไปดิ"



หลังจากถ่ายรายการเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มที่พวกเขากลับมาถึงหอพัก ยังไม่ทันที่จะได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซองอูก็โดนแดเนียลรบเร้าให้ไปขออนุญาตลีดเดอร์ของวงตามที่ตกลงกันไว้ ซึ่งไม่ผิดจากที่แดเนียลคาด คนไปขอโดนบ่นซะจนหูชาที่บังอาจอยากจะออกไปข้างนอกเวลานี้ทั้งๆที่พรุ่งนี้มีงานเช้า แต่หลังจากบ่นออมม่าของวงก็เป็นคนไปขอกุญแจรถจากทีมงานมาให้พวกเขาเพื่อที่จะได้ไม่มีใครเห็นและจะได้รีบไปรีบกลับ ตอนนี้ทั้งซองอูและแดเนียลก็อยู่บนรถที่กำลังมุ่งหน้าไปร้านอาหารตามที่อยู่ในจีพีเอสที่แดเนียลเป็นคนกด โดยมีคนขับรถเป็นองซองอู



          "ผมมีความสุขไง"



          "มีความสุขที่เห็นพี่โดนบ่นน่ะนะ"



          "มีความสุขเพราะว่าฮยองตามใจผมต่างหาก" ตุ๊กตาหน้ารถในคืนนี้นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองสารถีของตัวเองที่ตีหน้านิ่งขับรถเหมือนจะไม่สนใจอะไรนอกจากถนนด้านหน้า 



          "ความจริงฮยองก็อยากออกมาเดทกันสองคนอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ" อะไรจะยอมให้ลงโทษง่ายขนาดนี้ถ้าตัวเองไม่ได้อยากออกมาด้วยล่ะจริงมั้ย



ซองอูไม่ตอบอะไรเพียงขับรถไปและฮัมเพลงโปรดของตัวเองที่แดเนียลเป็นคนเปิด จนกระทั่งมาถึงร้านอาหารตามแผนที่ในจีพีเอส ความจริงซองอูก็รู้ตั้งนานแล้วล่ะว่าต้องเป็นร้านนี้เพราะเส้นทางที่เขาขับตามแผนที่มามันเหมือนเส้นทางที่เข้าเคยมากับแดเนียลเป็นประจำเลยน่ะสิ



ลงจากรถก็มีพนักงานเดินนำขึ้นไปยังชั้นสามของร้าน ซองอูค่อนข้างแปลกใจที่ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าๆแต่กลับไม่มีใครนั่งอยู่บนชั้นนี้เลยทั้งๆที่ปกติแล้วชั้นสามจะเต็มตลอดจนเขาต้องยอมไปนั่งชั้นอื่นแท้ๆ มีเพียงเขากับแดเนียลและอาหารบนโต๊ะริมระเบียงที่จัดเรียงไว้อย่างสวยงาม



แดเนียลเลื่อนเก้าอี้ออกและผายมือเป็นเชิงให้ซองอูเข้าไปนั่งก่อนแล้วตัวเองก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม



          "นายจองไว้หรอแดเนียล"



          "มะ ไม่..."



          "กะจะเซอร์ไพรซ์วันเกิดใช่มั้ย"



          "พูดทำไมเนี่ยฮยองอาา"



          "ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ"



แดเนียลทำหน้ายู่ที่อยู่ๆก็โดนจับได้ว่าตั้งใจจะมาเซอร์ไพรซ์วันเกิดให้ซองอู นี่เขาวางแผนมาเป็นอาทิตย์เลยนะ ร้านนี้ใช่ว่าจองง่ายซะเมื่อไหร่ ทำไมซองอูจะต้องมาดักทางเขาขนาดนี้ด้วย



          "ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฮยองบอกมาเลยว่าอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิด" แดเนียลชะโงกหน้าไปถามคนที่พอได้นั่งปุ๊ปก็ไม่สนใจอะไรนอกจากพิซซ่าที่อยู่ตรงหน้า จะว่าแดเนียลเป็นบ้าก็ว่าเถอะ แค่เห็นซองอูได้กินอาหารอย่างมีความสุขแดเนียลก็พลอยสุขใจไปด้วย ดูตาวาวๆตอนเห็นของโปรดนั่นสิใครไม่หลงก็บ้าแล่ว



          "อืม... อยากได้พิซซ่าเอ็กซ์ตรีมขอบชีสอีกถาด"

          .


          "ไก่ทอดกับเบียร์"

          .


          "เบคอนดับเบิ้ลชีสเบอเกอร์"

          .


          "ทงคัตสึชีส"

          .


          "การ์ลิคฟราย"

          .


          "บิงซูขาเขียวบราวนี่"

          .


          "คาราเมลมัคคิอาโต้เพิ่มหวานเพิ่มวิป" 

          .


          "พุดดิ้งช็อคโกแลคสตาร์บัค"

          .


          "วาฟเฟิล-"



          "เดี๋ยวๆพี่ ใจคอจะเอาแต่ของกินรึไง"



          "เอ้า ก็กินเยอะให้อ้วนๆ นายจะได้ไม่บ่นพี่ไง" ซองอูพูดพลางยังพิซซ่าเข้าปากแล้วก็อมยิ้มทั้งๆที่มีพิซซ่าตุงอยู่ในปาก หน้าตาอย่างนี้แดเนียลคิดว่าคนพี่กำลังกวนเขาอยู่แน่ๆ



          "งั้นพี่รอแปปนึง เดี๋ยวมา" พูดจบแดเนียลก็ลุกขึ้นเดินไปทางประตูแล้วก็หายไป ถ้าให้ซองอูเดาก็ไม่น่ายาก คงจะเตรียมอะไรไว้แน่นอน



เพลงบรรเลงดับลงเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำๆของใครบางคนที่เดินถือเค้กเข้ามาพร้อมกับร้องเพลง happy birthday ซองอูรับรู้ถึงท่าทางขัดเขินของแดเนียลที่ส่งผ่านเสียงออกมาเลยลุกจากเก้าอี้และช่วยร้องเพลงวันเกิดพร้อมกับตบมือเปาะแปะไปด้วย เมื่อจบเพลงซองอูก็อธิษฐานและเป่าเทียนตามสเตป



          "ที่พี่ขอมาอ่ะไม่มีซักอย่างเลย มีแต่เค้กช็อกโกแลตเนี่ย" แดเนียลถือเค้กด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างยกขึ้นมาเกาจมูกด้วยความเขิน



          "ขอบคุณนะแดเนียล" ซองอูยกถาดเค้กจากบนมือแดเนียลมาวางไว้บนโต๊ะและทำในสิ่งที่แดเนียลอยากจะยกมือขึ้นมากุมใจตัวเอง



ซองอูกอดแดเนียลหลวมๆแทนการขอบคุณ ใช่กอด แค่กอด แต่ที่แดเนียลตื่นเต้นจนกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่จนมุมปากยกขึ้นเผยให้เห็นฟันกระต่ายสองซีกด้านหน้าเพราะปกติซองอูไม่เคยทำท่าทางเหมือนกำลังอ้อนแบบนี้ แดเนียลค่อยๆยกแขนตัวเองที่คิดว่าเกร็งไปแล้วขึ้นโอบรอบเอวบางคนเจ้าของวันเกิด



          "ของขวัญวันเกิดยังไม่หมดนะครับ"



          "ยังมีอีกหรอ เยอะเกินไปแล้วมั้งแดน..."



เสียงของซองอูถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากของแดเนียลที่กดลงมา เนิ่นนาน นุ่มนวล และลึกซึ้ง ซองอูหลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้สึกดีๆจากจูบนี้

แดเนียลถอนจูบออกจากริมฝีปากเปลี่ยนไปกดจูบลงบนหน้าผากของซองอูแทนและโยกตัวไปมาเหมือนกำลังกล่อมเด็ก



          "ของกินที่พี่บอกว่าอยากกินอ่ะ เดี๋ยวผมจะพาไปกินให้หมดเลย พี่อยากไปไหนผมก็จะพาไป ผมยกตัวเองให้เป็นของขวัญวันเกิดพี่เลยอ่ะ"



          "เอ่อะ แดน" ซองอูแทบจะยันตัวเองออกจากอ้อมกอดของแดเนียลหลังจากได้ยินประโยคสุดท้าย



          "ดีใจล่ะสิ ได้แล้วก็อย่าทิ้งนะ...ทำไมทำหน้าแบบนั้นอ่ะ ไม่ชอบหรอ"



ซองอูอยากจะขำ คนอะไรยกตัวเองให้เป็นของขวัญวันเกิดคนอื่น แต่เห็นหน้าตาจริงจังจนน่าเอ็นดูนั่นก็ทำเอาฎิเสธไม่ลงว่า



          "ชอบของขวัญวันเกิดมากๆเลย"




--------------------------------



อ่ะลั่น เนื่องจากคุณองของเราผอมมาก ผอมเกินไป ผอมจนอยากจะชวนไปกินสามชั้นย่าง

และ#HAPPY_ONGday จ้า 

ตอนนี้ยาวมาก อ่านให้จบเด้อ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

383 ความคิดเห็น

  1. #270 babybluemelon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 18:43
    ละมุนละไมตั้งแต่บรรทัดแรกยันบรรทัดสุดท้ายเลยค่ะ ชอบที่สัมผัสได้ถึงความเป็นรักของคุณแดนที่มีต่อคุณองได้ทั้งเรื่องเลย แต่นี่ชอบที่สุดคือตอนที่องไม่ยอมนั่งบนหลังแดน แล้วสุดท้ายคือคนน้องมาคาดคั้นเอาทีหลังว่าที่ไม่กล้านั่งเพราะกลัวรู้นำ้หนักงี้ นี่แบบใจบางไม่ไหวแร้วค่ะ มันน่าร้าาาากกกกก~ ชอบคุณแดนโหมดแฟนเด็กขร้เป็นห่วงแบบนี้มากเลยค่ะ
    #270
    0
  2. #269 celeg (@celeg) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 07:26
    โอ้ยยย กรี๊ดดดดด ชอบความสัมพันธ์ของคุณสองคนในเรื่องมากเลยค่ะ แอบเป็นห่วงคุณองเรื่องกินจริงๆนะคะ โชคดีที่คุณแดนเป็นสายแ-กเลยช่วยขุนพี่แกได้อยู่ ชอบตอนเซอไพร้ส์วันเกิดตอนท้ายมาก อินมากกก นึกภาพตามออกเป็นฉากๆเลย โคตรจะองเนียลแบบ ถ้าเหตุการณ์มันเกิดขึ้นจริงก็ไม่แปลกใจอ่ะค่ะฮือออ ขอบคุณคนเขียนนะคะ สื่อความสัมพันธ์ของสองคนนี้ออกมาได้เรียลมากเลยค่ะ
    #269
    0
  3. #268 witchchild (@witchchild) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:24
    น่าร้ากกกกกก แต่คุณองก็ผอมจริงจัง คังแดนขุนอิพี่เยอะๆ น้า
    #268
    0
  4. #267 lovetuan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 20:52
    น่ารักมากกกกก
    #267
    0
  5. #260 lvsj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 19:13
    น่ารักมากกกกกกกกก คุณแดนพาคุณองไปขุนเยอะๆเลยนะ <3
    #260
    0
  6. #259 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 19:06
    งื้ออออออออ แบบบอยากถามจริงๆว่าคุณแดนให้อะไรคุณองเป็นของขวัญวันเกิดอะะะะะ
    #259
    0
  7. #258 ketty1414 (@ketty1414) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 08:14
    น่ารักมากทั้งเนียลทั้งองเลย อ่านแล้วฟีลกู๊ด ยิ้มรับวันเกิดซองอูเลยค่ะ????????????
    #258
    0
  8. #257 Jenny Jinny (@janejongin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 08:08
    กระหนุงกะหนิงกันม๊ากกเวลาอยู่ด้วยกัน5555 จนจีฮุนต้ิงปิดตาควานลิน ฮื่อ ชอบของขวัญวันเกิดมากเลยใช่มั้ยล่ะซองอูยา
    #257
    0
  9. #256 HOWSWEETBJIN (@bhwanikon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 06:58
    คือแบบบบดีอ่ะ เหม็นฟามรักนิดๆ
    #256
    0
  10. #252 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 08:12
    มีความเจ้าเลห์ค่ะคุณแดนนนนนน-/////- ช่วยให้คุณองลืมมินฮยอนไวๆนะคะ ดูท่าคุณองจะเเจออะไรมาเยอะะะะะฮืออออออTT
    #252
    0