คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF BTS] please, come back

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 พ.ค. 57 / 00:31


"ฟังกันก่อนดิจองกุก นี่"
"พอเหอะนาวี จะพูดอะไรอีกวะ รำคาญว่ะ"
"ทำไมพูดแบบนี้อ่ะจองกุก"
"ก็มันเรื่องจริงนิ นายมันแม่ง โคตรจะหน้ารำคาญวะ"
"จองกุก นั่นนายจะไปไหน?"
"ไปหาแฟนชั้นไง เบื่ออยู่กับนาย"
"ชั้นเป็นแฟนนายไม่ใช่หรอจองกุก"
"อดีตวะ กลับไปหาคนของนายได้แล้ววี อย่ามายุ่งกับชั้นเลย"
"ชั้นมีแค่นายจองกุก จะให้ชั้นไปหาใคร"
"คนที่นายไปนอนกับเค้ามาไงวี...."
"..."
"เยอะจนจำไม่ได้ไง? ว่านอนกับใครมาบ้าง" 
"ชั้น มะ"
"พอเหอะวะ ไปให้พ้นหน้าชั้นสักที เห็นหน้านายแล้ว ปวดท้องวะ หึ" 
 
 
 
Four months later
 
"พามากินนะ จะมนั่งจ้องทำไม?" พี่แรปม่อน เค้าเป็นพี่ชายแท้ๆของผมเอง พี่ม่อนเพิ่งจะกลับจากแคนาดาเพราะว่าเรียนจบแล้ว
 
"ก็มันไม่หิวนิ" ที่จริงคือกินไม่ลง
 
"แหล  ผ่านมาสีเดือนแล้วนะ ยังไม่ดีขึ้นอีกอ่อ" มันไม่ง่ายอย่างนั้นไง
 
"มันยาก ทำไม่ได้ ลืมไม่ได้เลยย" คำพูด ท่าทาง ของเค้าคนนั้น ผมลืมมันไม่ได้เลย
 
"เฮ้ออ ก็เข้าใจนะว่ามันยากที่จะลืม งั้นก็ไม่ต้องลืมสิ เก็บมันเอาไว้ให้ลึกที่สุด เอาแบบค้นเจอยากไรงี้"
 
เมื่อสี่เดือนก่อนไอวีน้องชายตัวแสบโทรมาหาผมกลางดึก เอาแต่ร้องไห้ พร่ำแค่ว่า ขอให้ไอจองกุกนั้นกลับมา โชคดีนะที่ตอนนั้นผมเรียนจบแล้ว เลยรีบกลับมาหามันที่เกาหลีนี่หละ เป็นห่วง
 
"พี่...รีบไปจากที่นี่เถอะนะ"วีดูจะรีบร้อนแปลกๆ จ้องใครบางคนด้วยแววตาที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน  อ่ะ ผมรู้หละ
 
"วี!! น้องวีใช่มั้ย เป็นไงบ้างไม่เจอกันนานเลย" คนมาใหม่ตัวขาวจั๊ว ปากแดงๆ ตาเรียวๆ ที่ผมคุ้นเคย นั่นเอ่ยทักวี
 
"อ่าา พี่ชูก้า สวัสดีฮะ ไม่ได้เจอกันนานเลย" แล้วทำไมพี่ถึงมากับจองกุกหละ ที่บอกว่าแฟนใหม่ คือพี่หรอ
 
"สบายดีจ้าา นี่วี คนนี้จองกุกแฟนพี่แล้วคนข้างๆวีนี่แฟนวีสินะ" แฟนพี่หรอ 
 
"ครับ ผมแรปม่อน เป็น 'แฟนของวีเอง'ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชูก้า จองกุก" ผมตอบคำถามของชูก้าแทนวีแล้วยักคิ้วแบบกวนๆให้ชูก้าทีนึงเป็นอันว่ารู้กัน   555 ไอวีตกจแทบตกเก้าอี้เลยยย
 
"แฟนน้องวี 'หล่อ'ดีนะ งั้นพี่ไปหละ ไม่กวนหละ ไว้เจอกันใหม่นาาา" พี่ชูก้าหันไปยิ้มให้พี่ม่อน เอะ พวกเขารู้จักกันหรอ
 
"ทำไมพี่ต้องบอกว่าวีเป็นแฟนพี่อ่ะ" ไม่เข้าใจ
 
"เฮ้ ชูก้าา" พี่ม่อน พี่จะตะโกนทำไมฟร่ะ 
 
"อะไรอ่ะ" พี่ชูก้าหันกลับมาแบบกวนๆ เหมือนพวกเขาจะมีอะไรสักอย่าง
 
"พรุ่งนี้ไปหา โอเค้" เห้ยเพิ่งรู้จักกันช่ะ??
 
"เกรงใจแฟนผมด้วยสิคร้าบบ คุณแรปม่อน" พี่ชูก้าตอบแบบน่าสงสัย แล้วเดินไปซบไหล่ของจองกุก  จุก
 
"อะไรกันพี่ วีงงอ่ะ"
 
"เออน่าา"
 
หลังจากที่เจอกับจองกุกเมื่อตอนกลางวัน มันทำให้ผมนอนไม่หลับ ผมอยากกอดจองกุก อยากจับมือเหมือน

เมื่อก่อน แต่ก็ทำไม่ได้   
จองกุกเกลียดผมแล้ว ทั้งๆที่ผมยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย  จองกุกแค่เข้าใจผมผิด จอง

กุกไม่รู้ ไม่รู้ว่าผมไม่ได้มีอะไรกับพี่เจโฮป    
พี่เค้าเป็นแค่ญาติของผม คืนนั้นพี่เจโฮปมาหาผมที่บ้านแล้วแค่

นอนห้องเดียวกับผมเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ มันก็แค่นอนเฉยๆ   
แต่จองกุกไม่รู้ จองกุกไม่ได้คิดแค่นั้น เค้าคิด

ว่าผมนอกใจเค้า ทั้งๆที่ผมรักแค่เค้าคนเดียว...
 
 
ผมถูกปลุกให้ลุกจากเตียงตั้งแต่เช้า เพราะพี่ม่อนจะไปบ้านพี่ชูก้า
"พี่รู้ว่าบ้านพี่ชูก้าอยู่ไหนหรอ" เพิ่งเจอกันแท้ๆ
 
"รู้มากกว่านั้นอีกน่าาา"
 
"อะไรๆๆ บอกมานะ"
 
"เหอะนาา ไปอาบน้ำไป๊ จะได้รีบไปกัน"
 
"หวังว่าจะไม่เจอจองกุกนะ วีคงทำใจไม่ได้"
 
"เออ ไปเหอะ"
 
 
"มาถูกนี่คุณแรปม่อนน" พวกผมยืนอยู่หน้าบ้านพี่ชูก้าครับ พี่ม่อนมาถูกได้ไง 
 
"ทำไมจะไม่ถูกหละ" พี่ม่อน
 
"นั้นสิเนอะ ฮิฮิ เข้าบ้านกันเหอะ"
 
บ้านของพี่ชูก้าดูสะอาดมากๆ ตามผนังมีแต่รูปของพี่ชูก้ากับ จองกุก
"ตามสบายนะ เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้" ผมกับพี่ม่อนนั่งรอพี่ชูก้าที่โซฟา
 
"ใครมาหรอ?" จองกุก ลงมาจากชั้นบนของบ้านพี่ชูก้า
 
"วีเดี๋ยวพี่มานะ" พี่ม่อนเดินตามพี่ชูก้าไป  ทำไม?
 
"ยังไม่ตายหรอ วี" นี่คือคำทักทายของนายหรอจองกุก
 
"...."
 
"นั้นผู้ชายคนใหม่ของนายหรอ คนที่เท่าไหร่หละวี" อีกครั้งที่คำพูดแบบนี้ถูกส่งออกมาที่ผม จากปากของจองกุก
 
"อะไรทำให้นายเป็นแบบนี้นะจองกุก" ผมอยากลองพูดแรงๆใส่ดูบ้าง แต่ผมก็ทำได้แค่นี้ ผมไม่กล้า พูดแค่นั้นผมก็เดินหนีออกมา  ดีนะที่บ้านของพี่ชูก้ามีรถเมล์ผ่าน ผมจะได้กลับ
 
"จะหนีกันทำไม" แล้วนายจะเดินตามมาทำไม
 
"จองกุก แค่ครั้งนี้ นายฟังชั้นหน่อยได้มั้ย?" ให้ผมได้พูดความจริงออกไปบ้าง
 
"อะไร"
 
"ชั้นกับพี่เจโฮปไม่ได้มีอะไรกัน"
 
"เหอะ" นายจะเดินหนีชั้นอีกแล้ว ผมรีบคว้ามือของจองกุกเอาไว้ แต่เค้าคงรังเกียจผมมากสินะถึงได้ผลักผมออกมาแบบนั้น  มันเจ็บไปถึงใจชั้นเลยหละ
 
ปึ๊กก โครมมม เสียงเนื้อกระทบเหล็กดังลั่นถนน ทำให้คนในบ้านสองคนรีบวิ่งออกมาดู
"วี!!!!!!!!!" เสียงของจองกุกที่ตะโกนเรียกชื่อผม ทำไมหรอ อยากจะถามออกไปแต่ร่างกายผมมันไม่มีความรู้สึกเลยนี่สิ
 
"วี บ้าจริงง ชูก้าโทรเรียกรถพยาบาลที" แรปม่อนสั่งพี่ชูก้าแล้วเข้ามาผลักผมออกจากตัวของวีที่เต็มไปด้วยเลือดและแผลหน้ากลัวๆ
 
 
 
Jungkook's Part
 
ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วตั้งแต่วันที่ผมทำให้วีโดนรถชน  พี่ชูก้าที่จริงแล้วเป็นพี่ชายต่างแม่ของผมเองครับ และยังมีเรื่องที่พี่แรปม่อนเป็นแค่พี่ชายของวีแล้วก็เป็นแฟนของพี่ชูก้าอีก

พี่เจโฮปก็เป็นแค่ญาติของวี  ผมเข้าใจผิดไปเอง ถ้าวันนั้นผมฟังวีบ้าง มันก็คงไม่เป็นแบบนี้

ทั้งพี่แรปม่อนพี่เจโฮปพี่ชูก้า
แล้วก็พี่หมอจินพี่เป็นหมอเจ้าของไข้ของวีและยังเป็นพี่ชายคน

โตของวี ไม่มีใครโทษหรือโกรธผมเลยพวกเค้า
ยังปลอบใจผมอีก ผมยิ่งรู้สึกแย่ เกลียดตัว

เองที่ไม่มีเหตุผล  เกลียดตัวเองที่ทำให้วีต้องเจ็บปวดครั้งแล้วครั้ง
เล่า ผมมันเป็นคนที่แย่
จริงๆ
 
 
"ไหนพี่บอกว่าวีจะฟื้นแล้วไง นี่มันตั้งอาทิตย์นึงแล้วนะ"พี่ม่อนพูดกับพี่จินที่เข้ามาเช็คอาการของวี
 
"ฟังนะม่อน ร่างกายของวีตอนนี้แทบจะปกติหมดทุกอย่าง ตอนนี้วีก็แค่หลับ" พี่หมอจิน
 
"แล้วทำไมวียังไม่ฟื้นหละครับพี่จิน"พี่ชูก้าที่ยืนจับมือของพี่แรปม่อนเอาไว้แน่น
 
"ถ้าทางจิตวิทยา ที่วียังไม่ตื่นเพราะกำลังหลีกหนีอะไรสักอย่าง พยายามปิดกั้นตัวเองและ

ไม่ยอมตื่นขึ้นมา เป็นสภาวะที่เหมือนว่าอยากจะจมอยู่กับ
ความฝันเท่านั้นหละ เคสแบบนี้มี

บ่อย โดยเฉพาะคนที่โดนทำร้ายร่างกายหรือจิตใจอย่างรุนแรง บางคนตื่นขึ้นมาแล้วจำ

อะไรไม่ได้เลย ทั้งทีไม่มี
อะไรกระทบกระเทือนกับสมอง เพราะคนไข้อยากหนีความจริงที่

เจ็บปวดไงหละ" หนีความจริง กลัวที่จะตื่นขึ้นมา ไม่อยากตื่น เพราะผมสินะ
 
 
 
ตอนนี้ในห้องมีแค่ผมกับวีที่นอนหลับสนิทมาเกือบสามเดือนแค่สองคนเท่านั้น พี่ชูก้าพาพี่

แรปม่อนไปพักเพราะอดนอนมาหลายคืน ส่วนพี่เจโฮปก็ไปรับพี่จีมิน
แฟนของเค้ามาเยี่ยมวี

ผมเลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้ๆกับเตียงของวี

 
"วันนี้อากาศดีมากเลยนะวี ท้องฟ้าก็สวยมากเลยด้วย"ชั้นนอยากให้นายเห็นมันนะวี
 
"..."
 
"วันก่อนชั้นไปซื้อจักรยานคันใหม่หละ ชั้นจะเป็นคนขี่ส่วนนายก็ซ้อนมัน แล้วเราจะไปขี่จักรยานเล่นที่แม่น้ำฮันกันนะ นายบ่นว่าอยากไปนี่หน่าา"
 
"..." 
 
"หรือว่านายอยากไปที่ไหนอีกมั้ย ชั้นจะพาไปทุกที่เลยย" ตอบชั้นบ้างได้มั้ย
 
"..."
 
"ขอแค่นายตื่นขึ้นมา..."
 
"..."
 
"มือนายเย็นมากเลยวี  มันเย็นจนชั้นใจหาย" เกือบสามเดือนแล้วที่ผมต้องนั่งคุยกับวี โดยที่มีแค่ผมเป็นฝ่ายพูดเพียงคนเดียว
 
"ชั้นรู้ความจริงหมดแล้วนะ เรื่องที่ชั้นเข้าใจผิด นายยังโกรธชั้นอยู่มั้ยวี" ลุกขึ้นมาตอบว่าโกรธสิวี  
 
"นายจะตบชั้นก็ได้ จะไล่ชั้นเหมือนที่ชั้นเคยทำกับนายก็ได้ จะเกลียดชั้นก็ได้นะวี " ของแค่นายตื่นขึ้นมา..
 
"ชั้นอยากให้นายได้ยินมันนะวี มันอาจจะสายไป แต่ชั้นก็อยากจะพูดมัน วี..ชั้นขอโทษ"
 
"ขอโทษที่พูดจาร้ายๆใส่นาย ขอโทษที่ทำให้นายร้องไห้ เสียใจ และขอโทษที่ทำให้นายเป็นแบบนี้ ชั้นขอโทษ นะ ฮึกก วี"
 
"นายได้ยินชั้นใช่มั้ยวี ตื่นขึ้นมาเถอะ ได้โปรด ตื่น มาฟังคำขอโทษของชั้นหน่อยวี.."
 
"นายทรมานแบบนี้ใช่มั้ยตอนที่ชั้นทิ้งนายไป ตอนนี้ชั้นรู้สึกแล้วนะ ว่านายต้องเจ็บปวดแค่ไหน ฮึก! ชั้นนี่มันแย่เนอะ แย่จริงๆชั้นมันเลว ฮะ เลวที่สุด!!"
 
"..."
"ชั้นรักนายนะวี รัก รัก รัก รัก รัก รักแค่นาย รักแค่นายคนเดียวนะวี ฮืออ ได้โปรด วี ได้โปรดลืมตาขึ้นมาสักที!!!"
 
"ได้โปรดด พระเจ้า นี่คือบทลงโทษที่ท่านประทานให้ลูกใช่มั้ย!! ได้โปรดเถอะ ให้ลูกตายก็ได้ แค่ให้วีตื่น จะให้ลูกเป็นยังไงก็ยอม...ฮึกก"
 
"ตื่นขึ้นมาสักทีสิวี ชั้นรอนายอยู่นะ ชั้นอยู่ตรงนี้ วี ขอร้อง ตื่น ฮึกก!! ตื่นมาด่าชั้นสักคำ นะ วี......"
 
"นายไม่ต้องยกโทษให้ชั้นก็ได้นะ ขอเพี่ยงแค่นายตื่นขึ้นมา เพียงแค่ให้นายฟื้น แค่นั้น ชั้นยอมแล้ววี ยอมนาย               ทุกอย่างเลยแค่ให้นายฟื้นขึ้นมา....."










ไม่รู้ทำไมช่วงนี้อยากแต่งแต่เรื่องสั้นๆเศร้าๆ อยากอ่านเมนโดนทำร้ายย/โดนตบ
ฝากกันด้วยนาเรื่องนี้ อ่านแล้วเม้นด้วยเด้ออออ 
แต่งจบถามตัวเอง ทำไม่ให้จบแบบนี้วะไอซูกัสสสสสสสสสสส!!!!!!!!!!!!!

ผลงานอื่นๆ ของ mayujee

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Maamaporr
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 22:37
    ฮืออออQAQ
    #4
    0
  2. วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 23:01
    เเต่งต่อเถอะค่าาาา ~ จบเเบบนี้ไม่ดีเลย TT
    #3
    0
  3. วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 00:03
    แต่งต่อเถอะ
    อย่าให้จบแบบนี้
    #2
    0
  4. #1 walovev123 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 15:04
    จบละหรอ >^< อยากมีต่อ
    #1
    0