[Yaoi] Catch Up! รักนี้พิชิตใจนายโอเมก้า [Mpreg]

ตอนที่ 1 : บทนำ [ภาคกำเนิดรัก]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 435 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

บทนำ

 

 

 

            “โอ๊กกกก อึ้ก แค่ก แค่กๆ แฮก...แฮก...”

 

            ภายในโครงการคอนโดชื่อดังแห่งหนึ่งของเมืองไทย ในห้องขนาดหนึ่งห้องนอนบนชั้นหก ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมยาวปะบ่ากำลังใช้มือรวบเส้นผมสีน้ำตาลเข้มเอาไว้ด้วยมือเดียว อีกมือยันกับขอบโถสุขภัณฑ์สีขาวสะอาดตาเพื่อโก่งคออาเจียน เอาอาหารที่ยังย่อยไม่หมดเมื่อคืนออกมา แต่แม้จะเหลือเพียงน้ำย่อยขมๆ จนรู้สึกขยะแขยงในคอ เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดอาการคลื่นเหียนได้เลย

 

            อาการที่เกิดต่อเนื่องมาหลายนาที จนหยดเหงื่อผุดพรายรอบกรอบใบหน้าขาวซีดเซียว ปอยผมที่หลุดจากการรวบก็เปียกชุ่มเกาะตามขอบแก้ม แต่ชายหนุ่มก็ไม่มีเวลาปัดมันออกไป

 

            “อึ้ก โอ๊กกกก” เพราะเพียงแค่เขาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น อาการขยักขย้อนก็เกิดขึ้นอีกครั้ง จนโผไปกอดโถส้วมแน่น ปล่อยน้ำย่อยน้ำลายให้ไหลออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

 

            “เหี้ย...อะไรวะ...เนี่ย”

 

            พรีมพึมพำอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก ขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งทับขาอย่างสิ้นเรี่ยวแรง ไม่สนใจแล้วว่ากอดโถส้วมอยู่ ทั้งยังซบหน้าผากกับฝารองนั่ง

 

            เช้านี้เขาตื่นมาพร้อมกับอาการคลื่นไส้อย่างรุนแรง ปลุกให้คนที่เพิ่งนอนไปตอนตีสามครึ่ง ตื่นมาตอนตีห้าวิ่งเข้ามาสิงอยู่ในนี้ จากนั้นก็ขย้อนของเก่าออกมาอย่างหมดไส้หมดพุง

 

            “เป็นห่าอะไรวะ” ชายหนุ่มใช้หลังมือเช็ดคราบอาเจียนลวกๆ พลางเค้นสมองคิดว่าเมื่อวานกินอะไรเข้าไป

 

            เช้าก็กินโจ๊กสำเร็จรูปที่กินอยู่ทุกวัน กลางวันก็คลับแซนวิสกับกาแฟแก้วโปรด ส่วนตอนเย็นก็เป็นข้าวผัดฝีมือตัวเอง จนไม่น่าจะเป็นต้นเหตุของอาหารเป็นพิษได้เลย

 

            ใช่สิ อาการของเขาตอนนี้ถ้าไม่ใช่โรคกระเพาะก็ต้องอาหารเป็นพิษเท่านั้น

 

            “บ้าฉิบ” พรีมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วก็ต้องยกมือปิดปาก เพราะรู้สึกอยากขย้อนของเก่าอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองข้างก็ปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน

 

          โทรหาหมอนั่นดีมั้ย...

 

            “ไม่ ไม่ไอ้พรีม ป่วยแค่นี้ อย่าใจเสาะ” เสียงแหบพร่ายืนยันกับตัวเอง ส่ายหัวหนักๆ เพื่อไล่ความคิดใดๆ ก็ตามที่แวบเข้ามาในหัว

 

            พรีมไม่รู้ว่านั่งหลับตาพิงโถส้วมนานแค่ไหน แต่ก็คงพักใหญ่ๆ ก่อนที่จะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วพบว่าอาการคลื่นไส้มันจางลงไปบ้างแล้ว แม้ในปากจะยังรู้สึกขมๆ แปลกๆ แต่นั่นชายหนุ่มเหมารวมว่าเพราะอาเจียนยังเลอะเต็มปาก จนพยายามพยุงตัวขึ้นยืนช้าๆ

 

            อาการพื้นเอียงก่อนหน้านี้หายไปแล้ว จนลากสังขารไปยังหน้าอ่างล้างหน้า ไม่ลังเลเลยที่จะเปิดน้ำ แล้วกวักกลั้วปาก ตามมาด้วยสาดน้ำเย็นให้ทั่วใบหน้าที่เปียกชุ่มโชก

 

            เอี้ยด

 

            มือขาวเอื้อมไปปิดก็อกน้ำจนแน่นสนิท ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเงาสะท้อนในกระจก

 

            “ซีดยังกับผี”

 

            ภาพที่เขาเห็นคือผู้ชายที่สูงกว่ามาตรฐานชายไทยนิดหน่อย ใบหน้าซีดขาวเหมือนคนเป็นโรค คิ้วเข้มเหนือดวงตาที่ปลายเฉียงขึ้นนิด จมูกไม่โด่งมาก แต่ก็เข้ากับรูปหน้ายาว หากแต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคงเป็นเรือนผมที่ไว้ยาวปะบ่าจนไม่น่าจะเข้ากับหน้าที่การงาน และบัดนี้มันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ทั้งที่ปกติมักจะเป็นระเบียบอยู่เสมอ

 

            ติ๊ง...ติ๊ง...

 

            หยดน้ำไหลจากปลายคางลงกระทบกับขอบอ่าง จนพรีมยกมือปาดมันลวกๆ อย่างนึกรำคาญ แต่รำคาญมากที่สุดคงเป็นอาการขื่นๆ ขมๆ ในคอที่ไม่หายสักที จนคว้าแปรงสีฟันมาแปรงฟัน แต่แม้จะหายเข้าไปอาบน้ำอาบท่า อาการเหล่านั้นก็ยังคงอยู่อยู่ดี

 

...........................................

 

            “อ้าวพี่พรีม วันนี้เข้ามาทำอะไรอะ”

 

            “เคลียร์เอกสาร”

 

            “เหนื่อยแย่ วันหยุดทั้งทีต้องเข้ามาทำงาน”

 

            “นี่พูดถึงตัวเองอยู่ใช่มั้ย”

 

            “รู้ทัน! ช่ายยยย หนูกำลังสงสารตัวเองอยู่”

 

            ตอนแรกพรีมตั้งใจจะแวะไปโรงพยาบาล แต่เพราะรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เขาเลยล้มเลิกความคิดตามประสาอาการไม่กำเริบก็อย่าให้ถึงมือหมอ แล้วตรงเข้าบริษัทมาจัดการเอกสารตามที่ตั้งใจเอาไว้ตอนแรก แวะทักทายกับรุ่นน้องที่กำลังทำหน้าตูมอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ประจำตำแหน่ง ก่อนที่จะทิ้งตัวที่โต๊ะทำงานตัวเอง

 

            “ออม แล้วผลสำรวจตลาดอยู่ไหน” พอมาถึงก็ถามเรื่องงาน ให้อีกฝ่ายทำหน้าฉงน

 

            “อ้าว หนูส่งไปแล้วนี่ เดี๋ยวนะ เอ อยู่ไหนเนี่ย” ชายหนุ่มมองรุ่นน้องจอมโก๊ะที่หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่สภาพโต๊ะทำงานนี่รกชนิดผู้ชายยังเอือม แล้วสาวเจ้าก็ทำการ มุด เข้าไปในกองเอกสาร

 

            “อ้อ อยู่นี่ๆ เจอแล้วพี่” พรีมส่ายหน้า แล้วรับเอกสารจากรุ่นน้องที่ยิ้มเผล่

 

            “ขอบใจ แต่ทีหลังหัดจัดโต๊ะทำงานบ้างนะ”

 

            “จัดทำไม เดี๋ยวหนูก็ทำรกเหมือนเดิม” คนฟังหัวเราะอย่างขบขันกึ่งระอา จากนั้นก็กวาดสายตามองเอกสารอย่างรวดเร็ว เพราะเขาต้องทำสรุปและร่างแผนงานให้เบื้องบนเห็นในการประชุมครั้งหน้า

 

            สำหรับหน้าที่การงานของพรีมนั้นก็มีชื่อสวยๆ ว่าการตลาดต่างประเทศ ซึ่งก็ทำมานับตั้งแต่เรียนจบ  สิริรวมก็หกปีเข้าไปแล้ว แม้จะมีช่วงที่ยุ่งจนหัวหมุน แต่นับรวมแล้วเขาก็มีชีวิตที่สงบสุขดี กระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน

 

            หมับ

 

            พอคิดแล้วมือก็กำแฟ้มแน่น

 

            “พี่พรีมเป็นอะไร ทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคน”

 

            “ให้พี่ฆ่าออมก่อนดีมั้ย”

 

            “อื้อหือ น่ากลัว ทำงานต่อดีกว่า” หญิงสาวทำหน้ามุ่ย ก่อนที่เดินกลับไปโต๊ะตัวเอง ให้เขากลับมาสนใจงานที่คั่งค้างต่อได้ พลางปัดไล่เรื่องในหัวให้ปลิวกระเด็นไปไกลที่สุด แต่ไม่วายที่พรีมจะยกมือจับเข้าที่ต้นคอซึ่งรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา บีบมันแน่นขึ้นอีกนิด แล้วคลายมือลง

 

            “ทำงานไอ้พรีม ทำงาน” ร่างขาวย้ำอีกครั้ง แล้วตั้งสมาธิกับงานจนเหมือนทุกครั้งที่ทำให้เขาลืมเวลา

 

            ติ๊ง

 

            กระทั่งโทรศัพท์ส่งเสียงเบาๆ ให้ดึงมันขึ้นมาดู แต่เพียงเห็นชื่อบนหน้าจอ เขาก็คว่ำหน้ามันทิ้งตามเดิม

 

            “อี๊ เปรี้ยว!

 

            “ทำเสียงอะไรวะออม”

 

            “อื้อหือ เปรี้ยวบรรลัยเลยอะ” พรีมละความสนใจจากโทรศัพท์มือถือ มองไปยังรุ่นน้องสองคนที่กำลังคุยกันอยู่ แล้วพบว่าเขาหันไปทำงานแป๊บเดียว เจ้ารุ่นน้องตัวดีมันเอามะม่วงขึ้นมากินซะแล้ว

 

            “นี่พกมะม่วงมาทำงานเลยหรือวะ”

 

            “เปล่าพี่พรีม ซื้อมาตอนลงไปกินข้าวเมื่อกี้ อ้ะ อย่ามองงั้นสิ หนูชวนพี่พรีมแล้วนะ แต่พี่พรีมไม่หันเองอะ ใช่มั้ยพี่ไอย์” หญิงสาวหันไปหารุ่นน้องอีกคนที่พยักหน้ารับ

 

            “เห็นพี่พรีมมีสมาธิเลยไม่อยากรบกวนครับ” คนพูดว่าพลางส่งยิ้มกว้างมาให้ แต่พรีมไม่ตอบ สายตามองไปยังมะม่วงในมือรุ่นน้องอีกคน จนอีกฝ่ายหน้าเจื่อน

 

            พรีมรู้ว่าเพื่อนร่วมงานอายุอ่อนกว่าคนนี้สนใจเขา แต่เขาไม่เคยตอบรับความรู้สึกนั้น ไม่สิ เขาไม่มีสิทธิ์ตอบรับใครนับตั้งแต่สิบสองปีก่อนแล้ว

 

            ความคิดของคนที่ยกมือแตะหลังคอตัวเองอย่างเผลอตัว

 

            “พี่พรีมเอามั้ย”

 

            “โห กินไม่ได้แล้วโยนงี้เลย พี่พรีมไม่ชอบของเปรี้ยวโว้ย...”

 

            “เอาสิ” พรีมไม่สนใจสายตาของอีกสองคนที่มองมา เพราะเขารู้สึกแปลกๆ ในปากอีกครั้ง น้ำลายสอทันทีที่เห็นมะม่วงสีเขียวในถุงพลาสติกใส จนเดินไปหยิบเอาเข้าปาก

 

            “เปรี้ยวใช่มั้ยพี่”

 

            “ก็อร่อยดีนะ”

 

            “ไหนๆ ขอลองหน่อย” ไอย์หันไปคว้ามะม่วงอย่างไม่ขออนุญาตเจ้าของถุง แล้วกัดไปคำ

 

            “เฮ้ย ปรี๊ดเลยว่ะ กินเข้าไปได้ไงเนี่ย” คนฟังขมวดคิ้วมุ่น เพราะไม่ยักกะรู้สึกเปรี้ยวตรงไหน จนกัดอีกคำ แล้วส่งมะม่วงชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

 

            “ขออีกชิ้นสิ”

 

            “เอาไปเลยก็ได้พี่พรีม เปรี้ยวขนาดนี้ก็ไม่ไหวล่ะ ทำเอาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง” พรีมไม่สนใจท่าทางแหยงๆ ของออมที่มองมะม่วงด้วยท่าทางเหมือนเจอของแสลง เพราะเขาเอ่ยขอบคุณแล้วคว้าถุงเดินกลับโต๊ะตัวเอง ยอมรับล่ะว่าไม่ชอบกินอะไรเปรี้ยวๆ แต่พอเอาเข้าปากแล้วอาการขมๆ ในคอมันก็หายวับไปอย่างน่าประหลาดนี่นะ

 

          อร่อยดีออก

 

            “นี่ถ้าหนูไม่รู้ว่าพี่พรีมเป็นอัลฟ่านะ หนูต้องนึกว่าพี่พรีมท้องแล้วแน่ๆ”

 

            กึก

 

            คนฟังชะงักมือ หันไปสบตาคนทักที่ดูเหมือนจะพูดไปเรื่อย แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบ ไม่แก้ความเข้าใจผิดของอีกฝ่าย

 

            “อัลฟ่าก็ท้องได้หรือเปล่า ต้องบอกว่าเพราะรู้ว่าพี่พรีมไม่มีแฟนต่างหากล่ะออม”

 

            “เอ๊ะ พี่ไอย์ก็แย้งหนูจัง พี่เป็นแบคทีเรียในท้องพี่พรีมหรือไง ถึงรู้ว่าพี่พรีมไม่มีแฟนน่ะ”

 

            พรีมไม่สนใจรุ่นน้องทั้งสองที่เถียงกันต่อ แค่หมุนเก้าอี้กลับเข้าหาจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาที่เข้มขึ้น

 

            ในโลกปัจจุบันนี้ ไม่ได้มีแค่เพศหญิงหรือเพศชายเท่านั้น แต่แบ่งออกเป็นสามเพศคืออัลฟ่า (α) เบต้า (β) และ โอเมก้า (Ω) และอย่างที่ใครๆ รู้ดีว่าอัลฟ่าคือเพศที่สูงส่งกว่าเพศไหนๆ เพศที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถทั้งหน้าที่การงาน หน้าตา รวมทั้งการสืบพันธุ์ ขณะที่เบต้าว่ากันง่ายๆ คือคนธรรมดาที่มีประชากรเยอะที่สุดในโลก และสุดท้าย...โอเมก้า

 

            ในครั้งอดีต โอเมก้าถูกมองว่าเป็นเพศที่เกิดมาเพื่ออ้าขาให้ทุกคนและอยู่เพื่อการขยายเผ่าพันธุ์เท่านั้น พรีมจึงนึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เขาเกิดมาในยุคนี้ ยุคที่ถูกแก้ความเข้าใจผิดแล้วว่าโอเมก้าไม่ได้ไร้ความสามารถ โอเมก้าเป็นเพศที่ไม่ต่างจากเพศอื่นๆ โอเมก้าทำงานเก่งได้ เรียนเก่งได้ มีความสามารถได้ และมีกฎหมายที่รองรับสิทธิของโอเมก้าอย่างเท่าเทียม

 

            และใช่ พรีมเป็นโอเมก้า

 

            แม้ทุกวันนี้จะยังขจัดความคิดว่าอัลฟ่าเป็นพวกชนชั้นที่สูงส่งไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่มีการเหยียดเพศโอเมก้าอีกต่อไป แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะป่าวประกาศว่าตัวเองเป็นอะไร

 

            ส่วนท้อง...ไม่มีทาง

 

            พรีมก้มลงมองมะม่วงในมืออีกครั้ง แล้วเอามันเข้าปาก พยายามปัดไล่ความจริงที่ว่ามือของเขากำลังสั่น และต้นคอที่มีรอยบางอย่าง...ร้อนผ่าวจนน่ากลัว

 

......................................

 

          ไม่มีทางน่าไอ้พรีม ไม่มีทางหรอก ก็ใช้ถุงยางทุกครั้ง

 

            เวลานี้ ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในร้านขายยาแห่งหนึ่ง ดวงตาจ้องมองไปยังกล่องที่เรียงอยู่บนชั้นมากว่านาที จนรู้ดีว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของหลายๆ คน แต่เขากำลังร้อนใจ แม้ภายนอกจะไม่แสดงออกก็ตาม พลางปลอบใจตัวเองว่าไม่มีทางหรอก เขาจะท้องได้ยังไง ในเมื่อเขาป้องกันทุกครั้ง

 

            แม้ว่าโอเมก้าจะมีโอกาสท้องร้อยเปอร์เซ็นต์ในช่วงฮีท ยิ่งกับอัลฟ่าที่ฮีทไม่ต่างกันด้วยแล้ว...แต่เขาป้องกันทุกครั้งนะ

 

            ที่อ้วกก็เพราะอาหารเป็นพิษ

 

            ที่กินของเปรี้ยวก็เพราะหิว

 

            เห็นมั้ยว่าไม่มีอะไรน่าสงสัยไปในทางนั้นเลยสักนิด

 

            หมับ

 

            “คิดเงินด้วยครับ”

 

          ให้ตาย แล้วกูจะคว้าไอ้กล่องบ้านี่มาทำไมวะ!

 

            พรีมคว้ากล่องที่ตรวจครรภ์ตรงไปเคาน์เตอร์จ่ายเงิน พยายามทำหน้านิ่ง ทั้งที่หัวใจสั่นเป็นเจ้าเข้าเพียงแค่คิดว่าข้อสันนิษฐานของรุ่นน้องอาจจะมีความเป็นไปได้

 

            “เอ่อ คุณลูกค้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

 

            “ไม่...ไม่ครับ” พนักงานรุ่นป้าส่งยิ้มให้เหมือนให้กำลังใจ พลางเหลือบมองของในถุงพลาสติกที่ส่งมาให้ ซึ่งชายหนุ่มก็รีบคว้ามาพร้อมเงินทอน แล้วก้าวยาวๆ ออกจากร้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

 

            ครืด ครืด

 

            โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเพราะเขาปิดเสียงตั้งแต่เที่ยง ซึ่งพรีมยังคงไม่สนใจมัน นอกจากโบกแท็กซี่เพื่อตรงกลับบ้าน และทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในคอนโดได้ ชายหนุ่มก็แทบจะวิ่งขึ้นห้องด้วยหัวใจที่สั่นจนน่ากลัว เหงื่อเปียกชุ่มรอบกรอบหน้าด้วยเหตุผลที่แตกต่างจากเมื่อเช้า

 

            กลัว...ใช่ ความรู้สึกนี้คือความกลัว

 

            ตุบ

 

            “ไม่หรอกไอ้พรีม ไม่หรอก แค่อาหารเป็นพิษ แค่โรคกระเพาะ แค่อยากกินอะไรเปรี้ยวๆ แค่นี้ไม่ได้บอกว่ามึงจะท้องสักหน่อย” เขารู้ตั้งแต่เรียนสุขศึกษาตอนม.ต้นแล้วว่าโอเมก้า แม้แต่เพศชายก็ท้องได้ เขารู้อยู่แล้วว่าแม้ปัจจุบันโอเมก้าจะถูกทำให้มีสิทธิทัดเทียมเพศอื่นๆ แต่มันปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าเพศนี้เกิดมาเพื่อการสืบพันธุ์ ไม่อย่างนั้นโอเมก้าจะมีช่วงฮีทที่ปล่อยฟีโรโมนล่อการผสมพันธุ์ไปทำไม

 

            แม้เขาจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับการถูกไล่ปล้ำ หรือปล่อยฟีโรโมนเรียกตัวผู้คนอื่น แต่เมื่อฮีท เขาเองก็เรียกร้องอยากได้ส่วนนั้นของ ผู้ชายคนนั้น ให้สอดใส่เข้ามาตัวเช่นกัน

 

            “ถ้าไม่ย้ายมาที่นี่ก็ดี”

 

            คอนโดในเมืองไทยมีตั้งเยอะตั้งแยะ แต่เขากลับเลือกที่จะซื้อห้องเล็กๆ ภายในคอนโดแห่งนี้ จนต้องเจอกับ โชคชะตา ที่พยายามหนีมาถึงสิบสองปีเต็ม

 

            “ไม่หรอกไอ้พรีม คิดมากเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เลือกจะไม่สนใจของที่ซื้อมา แต่เพียงก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ต้องหันกลับมามองถุงถลาสติกที่นอนนิ่งอีกครั้ง

 

          ใช้ถุงยาง ถ้าจะทำ ถุงยาง

 

          นี่ไง ใช้อยู่ รู้สึกใช่มั้ยล่ะตอนที่สอดเข้าไป

 

            ชายหนุ่มส่ายหน้าเต็มแรง หยุดความทรงจำหลังจากนั้น...ความทรงจำที่มีแท่งเนื้อร้อนผ่าวสอดใส่เข้ามาในช่องทางที่เปียกเฉอะ โดยมีวัตถุบางๆ กั้นกลางระหว่างผิวเนื้อ จนเขาหลุดเสียงครวญครางไม่หยุดเหมือนคนร่านที่ต้องการส่วนนั้นให้เสียดถูเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า

 

            หมับ

 

            “ทดสอบให้มันเสร็จๆ ไปไอ้พรีม เพื่อความสบายใจ” สุดท้ายก็ต้องคว้าถุงนั้นเข้าห้องน้ำ หลับหูหลับตาทำตามคำแนะนำข้างกล่อง กระทั่งตอนที่กำลังหยดปัสสาวะลงบนแผ่นทดสอบครรภ์

 

            “อย่าสั่นสิวะ!” พรีมพยายามห้ามมือที่สั่นระริก เหมือนกับหัวใจที่เหมือนจะหยุดทำงานได้ทุกเวลา

 

            เขาอยากจะหยุดสิ่งที่ทำอยู่ แล้วปลอบใจตัวเองว่าแค่คิดมากไปเอง แค่นอนคืนเดียว อาการป่วยก็หาย แค่ตื่นมา ชีวิตสงบสุขจะกลับมาอีกครั้ง แต่แล้วเขากลับกลัวหมดหัวใจ เมื่อความสงบสุขนั้นมันหมดไปตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนแล้ว ตั้งแต่วันที่ผู้ชายคนนั้นปรากฏตัวตรงหน้าอีกครั้ง

 

            แหมะ แหมะ แหมะ

 

            เฮือก!

 

            พรีมสะดุ้งสุดตัว เมื่อหยดน้ำสีอ่อนลงบนแผ่นทดสอบครรภ์แล้ว และตอนนี้เขารู้สึกคลื่นไส้อีกครั้ง มีเพียงกำลังใจที่ผลักดันมาตลอดชีวิตเท่านั้นที่ทำให้เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแผ่นพลาสติกราคาแค่ร้อยกว่าบาทแต่สามารถตัดสินชะตาชีวิตเขาได้

 

            ชายหนุ่มยังคงหลับตาอยู่ที่เดิม ตอนที่โทรศัพท์สั่นในกระเป๋ากางเกง จนคว้ามันขึ้นมามองหน้าจอที่รู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนโทรมา

 

            ติ๊ง

 

            ...รับสายหน่อยพรีม...

 

            สายตัดไปแล้ว แต่วินาทีต่อมาก็มีข้อความสั้นๆ ปรากฏบนหน้าจอจนบีบโทรศัพท์แน่น พอๆ กับอยากจะเขวี้ยงมันออกไป

 

            ติ๊ง

 

            ...ถ้าไม่รับจะลงไปหาที่ห้องนะ...

 

            ชายหนุ่มยังคงไม่สนใจ แม้ว่าเจ้าของข้อความจะลงมาจากชั้นยี่สิบก็ตาม เขาเพียงวางมันลงบนขอบอ่างล้างหน้า คว่ำหน้าจอลง หลับตาลงอีกครั้ง แล้วก็ก้มลงมอง

 

            เฮือก

 

            เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอด พรีมก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองไปยังแผ่นทดสอบครรภ์

 

            ฮวบ

 

            ทันทีที่สองตาเห็น ผู้ชายที่คนในบริษัทต่างมองด้วยสายตาชื่นชมก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เพราะบนแผ่นนั้นปรากฏ...สองขีด

 

            “กูเกลียดโชคชะตา เกลียด...ที่ทำให้กูหนีมึงไม่พ้น เกลียดหมดหัวใจ”

 

            พรีมก้มหน้าลง ขณะที่เรือนผมสีน้ำตาลก็ตกลงจนแหวกให้เห็นต้นคอที่ปกปิดมาตลอด และเผยให้เห็น...รอยกัด

 

            รอยที่จะเด่นชัดอยู่บนต้นคอขาวและไม่มีวันจาง เพราะมันคือสัญลักษณ์ที่บอกว่าโอเมก้าคนนี้...มีอัลฟ่าเป็นเจ้าของครอบครองกายแล้ว

 

          อัลฟ่าผู้เป็นพ่อของเด็กในท้องของพรีม

 

.....................................

 

            ก่อนอื่นเลย ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชมเรื่องนี้ด้วยนะคะ

            เรื่อง “Catch Up! รักนี้พิชิตใจนายโอเมก้า ภาคกำเนิดรัก” เป็นแนวโอเมก้าเวิร์ส แปลกันง่ายๆ คือ “ผู้ชายท้องได้” จะแบ่งเรื่องเพศออกเป็นอัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า ซึ่งโอเมก้าจะเป็นเพศที่ถูกกดให้ต่ำชั้นที่สุด ซึ่งเมย์ขออธิบายให้คนที่ไม่ทราบได้รู้จักแนวนี้คร่าวๆ กันก่อนเนอะ

            โอเมก้าจะมีช่วงติดสัด หรือฮีท เดือนละหนึ่งครั้ง กินเวลาราว 7 วัน (ทั้งชายและหญิง) ซึ่งช่วงนั้นจะปล่อยฟีโรโมนเรียกคนอื่นมาผสมพันธุ์ กลิ่นนี้จะได้ผลทั้งกับอัลฟ่า และเบต้า แต่จะมีผลรุนแรงกับอัลฟ่ามากกว่า บางครั้งกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าจะทำให้อัลฟ่าฮีทเช่นเดียวกัน จนคุ้มคลั่งอยากผสมพันธุ์กับโอเมก้า ในระหว่างที่อัลฟ่าฮีทจะมีโอกาสทำให้ท้องเกือบ 100%

            ในขณะที่การจับคู่ จะเกิดกับอัลฟ่าและโอเมก้าเท่านั้น เมื่ออัลฟ่ากัดคอโอเมก้าช่วงกำลังฮีทจะเป็นการทำสัญลักษณ์คู่ตีตราจอง ซึ่งโอเมก้าคนนั้นจะไม่สามารถปล่อยฟีโรโมนเรียกอัลฟ่าหรือเบต้าคนอื่นได้อีก กลับกัน แม้อัลฟ่าจะกัดโอเมก้าสักคน ก็ยังมีอิสระที่จะมีเพศสัมพันธ์กับคนอื่นได้

          ดังนั้น เมย์จึงอยากย้ำอีกครั้งว่าเรื่องนี้ “ผู้ชายท้องได้” นะคะ

            ยังไงขอฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยค่ะ ><

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 435 ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #134 Mm880 (@Mm880) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:06
    มันดีมากเลยค่ะ
    #134
    0
  2. #107 fomeriam690 (@0924211827) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 11:09
    ขอประท้วงได้มั้ยย ทำไมไม่วางขายในร้านบ้างงงงง ไม่สะดวกโอนเลย โอนผ่านพร้อมเพย์ ได้ป่าว
    #107
    0
  3. #92 Aque4.0 (@nam23544) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 06:03

    นายคนนั้นเป็นใครรรรร
    #92
    0
  4. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 15:35

    รอเรื่องแบบอัลฟ่า เบต้า โอเมก้าแบบนี้มานานแล้ววววว ในที่สุดก้เขียน ดีใจอ่ะ น้ำตาไหลเลยยยยย
    #86
    0
  5. #85 C Griffin (@mungmingii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 16:26
    สนุก ติดตามค่า
    #85
    0
  6. #82 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:18
    หู้ววววว
    #82
    0
  7. #57 Noparat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 03:15

    น่าสนุก

    #57
    0
  8. #42 toto (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 04:04

    ชอบแนวโเมก้ามาก อ่านสนุก

    #42
    0
  9. #40 กวีกวี้ (@0614460900aa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:24

    เฮ้ยยยยย มางี้เลยเหรอออ ไอพ่อของเด็กคนนั้นมันเป็นใคร จะไปเอาเลือดหัวออกให้เดี่ยวนี้เลยค่ะ สงสารพรีมอ่ะ

    #40
    0
  10. #34 Rung_Jong (@rungjong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:25
    ไว้ผมยาวเพื่อปิดรอยกัดนี่เอง แล้วตอนนี้ก็ดันท้องซะด้วย พรีมเอ้ยยยย
    #34
    0
  11. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:16
    ติดตามค่ะ
    #26
    0
  12. #25 tinkerbell.n12 (@tinkerbell12nook) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 09:36
    พรีมช็อกไปแล้ว
    ใจเย็นๆนะพรีมนะ
    #25
    0
  13. #24 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:07
    แงะ อัพแล้ว!! รอร้อรอมานานมากกกกก
    #24
    0
  14. #23 OhsehunB29 (@OhsehunB29) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 03:23
    OMG!!! รออ่านอยู่เด้อแต่เปิดเรื่องได้น่าสนใจอยู่
    #23
    0
  15. #21 chaauiii (@chaauiii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:28

    'งื้ออออออ


    #21
    0
  16. #20 กาฬวาต (@0950055865) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 12:31
    รออออออ
    #20
    0
  17. #19 Feelthelife (@pleularee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:20

    ท้องแล้ว เย้

    #19
    0
  18. #18 lumpoey (@lumpoey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 13:20
    เป็น อะไรที่เข้าใจยาก. เคยอ่านคราวๆๆ หลายเรื่องแล้ว. เหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่เข้าใจ 5555
    #18
    0
  19. #17 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 13:04
    รอตอนต่อไปค่ะ ภาคแรกชื่ออะไรอ่ะคะ
    #17
    0
  20. #16 unloveable_m (@unloveable_m) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 08:51
    อยากรู้ว่าภาคแรกชื่อเรื่องอาราย
    #16
    0
  21. #15 นัทมิมิ (@nutpeeraya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:31
    น่าสนุกอ่า รอนะคะ
    #15
    0
  22. #13 maymay25 (@maymay25) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:27
    ฮืออออ ท้องแบ้ว
    #13
    0
  23. #12 aomhhkd (@aomhhkd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 16:06
    มาต่อแล้ววว ดีใจครับ
    #12
    0
  24. #11 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 15:18
    ชอบเรื่องนี้ๆๆๆๆ
    #11
    0
  25. #10 HHmagic (@LostMagic) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:25
    ฮื่ออออ คิดถึงพี่ดาบบบบบบ
    #10
    0