SEVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

ตอนที่ 9 : การสอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    18 ต.ค. 48

SAVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

Author กัลฐิดา



ตอนที่ 7 การสอบ



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



\"ยินดีต้อนรับผู้เข้าสอบทุกคน วันนี้เป็นวันสอบเข้าของโรงเรียนเวทย์แห่งเซวีน่า

ตอนนี้ผู้เข้าสอบได้รับหมายเลขประจำตัวกันครบหมดทุกคนแล้ว เราก็จะเริ่มทำ

การทดสอบครั้งที่ 800 กันซักที\"



\"การทดสอบในวันนี้จะว่าง่ายก็ง่ายจะว่ายากก็ยาก ทางโรงเรียนแค่อยากจะวัดพลัง

พื้นฐานของพวกเธอเท่านั้น แต่พวกเธอก็ต้องเข้าใจว่าทางโรงเรียนไม่สามารถรับ

นักเรียนไว้ทุกคนได้ ดังนั้นเมื่อเสร็จสิ้นการสอบจะต้องมีคนที่เสียใจ

ขอให้ทำใจไว้บ้างนะครับ\"



\" วิธีการสอบก็คือให้ผู้เข้าสอบทุกคนเดินขึ้นมาแสดงความสามารถบนเวทีแห่งนี้

เมื่อเสร็จหากป้ายหมายเลขบนอกของคุณเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีดำ

ก็ถือว่าคุณผ่านให้คุณเดินเข้าไปทางห้องขวามือ\"



\"แต่ถ้าป้ายของคุณไม่เปลี่ยนสีให้คุณออกไปติดต่อเข้าโรงเรียนอื่น ทางด้านนอก

เอาล่ะครับเริ่มกันที่  หมายเลข 1 ราเชล มินเตอร์\"



เฟมีลที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด บนอกมีป้ายหมายเลข 7 เอ่ยตามเพื่อนใหม่ที่นั่งข้างๆว่า



\"นี่ มอรีลเธอมีความสามรถพิเศษอะไร\"

    

\"ฉันเรียกฝนได้\"

    

\"โห เก่งจัง ฉันสิไม่เป็นอะไรเลย\"

    

\"แล้วเธอเตรียมอะไรมาสอบบ้างล่ะ\"

    

\"ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยแค่เล่นเปียโนได้นิดหน่อย\"



ขณะที่คุยอยู่นั่น ทั้งสองรู้สึกว่าอากาศในห้องมันร้อนขึ้นร้อนขึ้นอย่างไงชอบกลจึงหัน

ไปที่เวที บนนั้นมีเด็กชายตัวสูงผมสีน้ำตาลทองยืนอยู่กลางกองไฟที่กำลังโหม

เปลวไฟสูงจะเลยหัวเขาอยู่แล้ว

    

\"เฮ้ย ไปอยู่ตรงนั้นได้ไง รีบออกมาสิ เดี๋ยวก็โดนย่างสดหรอก\"

    

\"ไม่เป็นไรหรอกเฟมีล นั่นคือความสามารถพิเศษของเขา เรียกไฟไงล่ะ คงมาจากบาซิลล่า\"

    

\"ทำไมถึงรู้ว่ามาจากบาซิลล่า เธอรู้จักเขาเหรอ\" มอรีลส่ายหน้า

    

\"ไม่รู้จักหรอกแต่ดูจากความสามารถของเขาน่ะสิ เฟมีลรู้ใช่ไหมว่าพลังธาตุในตัวเราน่ะ

จะได้รับอิทธิพลจากสถานที่เกิด อย่างนายคนนี้เขามีความสามารถเรียกไฟได้

มันเป็นเพราะเขาได้รับธาตุไฟจากรัฐบาซิลล่า\"



คุณลุงแกว่าเราเป็นเด็กธาตุไฟ แต่ทำไมเราไม่เห็นเรียกไฟได้อย่างเขามั่ง

    

\"มอรีล คนที่มีธาตุไฟนี่เขาเรียกไฟได้อย่างเดียวเหรอ\"



แต่มอรีลไม่ได้ฟังเฟมีลแล้วตาของเธอกำลังจ้องไปที่เด็กชายหมายเลข 1 ไฟที่โหมเข้า

มาหาเด็กชายจนสุดท้ายมันห่อหุ้มเด็กชายจนมองไม่เห็นร่างของเขา เปลวไฟหมุนเป็น



ลูกบอลกลมๆ ซักพักมันก็แตกออกโดยมีน้ำไหลออกมาจากตรงกลางบอลไฟ

เปลวไฟก็หายไปในที่สุด มอรีลถอนหายใจอย่างทึ่งๆ

    

\"คนนี้เก่งจังเลย\" เฟมีลทำหน้างง

    

\"เก่งยังไง\"

    

\"อ้าว ก็เขามีธาตุไฟใช่ไหม เวทย์ที่เขาใช้ต้องเป็นเวทย์ไฟ แต่เมื่อกี้นี้เขาใช้เวทย์น้ำนะ

น้ำกับไฟต่างกัน ข่มกัน ถึงคนเราจะมี 7 ธาตุในคนๆ เดียวแต่ก็ไม่ใช่จะว่าพลังของแต่ละ



ธาตุจะเท่ากันหรอก ยิ่งเวทย์ที่ตรงข้ามกันอย่างนี้พลังเวทย์ยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่

แต่เขากลับใช้เวทย์น้ำได้ดี แสดงว่ามีผีมือพอตัว จะพูดว่าเก่งก็ได้นะ\"

    

\"เหรอ\"

    

\"แล้วเมื่อกี้เธอจะถามอะไรฉันนะ\"



\"อ้อ ก็จะถามว่าคนที่มีธาตุไฟนี่เขาจะเรียกไฟได้อย่างเดียวเหรอ\"

    

\"อืม ก็ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างนั้นนะ แต่ความรุนแรงคงไม่เท่า อย่างฉันนี่ธาตุน้ำใช่ไหม

มันก็มีหลายระดับตั้งแต่หายใจในน้ำได้ สร้างน้ำได้ หรือเรียกฝนได้อย่างฉันนี่

ยังมีขั้นที่สูงกว่านี้อีกนะ ธาตุไฟก็คงเหมือนกันมั้ง เฟมีลธาตุไฟเหรอ\"

    

\"ก็นะ คิดว่าคงงั้น\"

    

\"อ้าว นี่ดูหมายเลข 3 สิ ธาตุลมแน่ๆ พอเขายกมือลมก็พัดเลย นายคนเนี้ยมาจากวินด์โคโล

แหมหล่อซะด้วย ถ้าได้เรียนด้วยกันนะจะลองจีบดู\"



เฟมีลหันไปที่เวที เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่มีผมสีทองตาสีเขียวสมที่มอรีลว่าหล่อจริงๆ



นายนี่ท่าทางจะมีดวงนารีอุปถัมภ์แน่ๆ



เด็กหนุ่มตาสีเขียวโบกมือไปมาจากลมก็กลายเป็นหิมะจากหิมะก็กลายน้ำฝนจากน้ำฝน

ก็กลับเป็นลมอีกครั้ง



สุดยอดเลยแฮะหมอนี่ ขนาดเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตั้งหลายรอบยังทำด้วยท่าสบายๆ



เมื่อเขาโค้งคำนับเป็นการบอกว่าจบการแสดง แถมส่งยิ้มเหมือนกับว่านี่เป็นโชว์

ไม่ใช่การสอบ ป้ายหมายเลขของเขาก็กลายเป็นสีดำทันทีที่เขาเงยขึ้น



หมอนี่ ! ต้องเก่งกว่าที่แสดงออกมาแน่ๆ หนอย ทำมาเป็นยิ้มเย้ย ตัวผ่านแล้วนี่

ผ่านไป 3 สอบผ่าน 2 แล้วเราจะมีหวังไหมเนี้ย


    

\" หมายเลข 4 ลีโอ ฟรานเชสก้า\"



เสียงฮือฮาดังขึ้น ผู้เข้าสอบบ้างหันไปกระซิบกระซาบกัน บ้างก็อ้าปากค้าง เฟมีลหัน

ไปมองผู้ชายที่ลุกขึ้น เขาใส่ชุดดำทั้งตัว ด้วยส่วนสูงที่สูงมากกว่าเด็กทั่วไปยิ่งทำให้

เขาดูสง่า ผมสีดำตัดกับผิวที่ขาวสะอาด



พอหันหน้าเข้าหาผู้เข้าสอบ แววตาสีดำยิ่งข่มให้เสียงฮือฮาเงียบลง เขายกมือขึ้นแล้ว

ดีดนิ้วดัง เปาะ! ห้องประชุมที่สว่างไสวก็มืดลงทันที เสียงดีดนิ้วดังอีกครั้งก็เกิดลูกไฟ

ลอยอยู่เหนือมือของเขา



ลูกไฟลอยแยกออกเป็น 4 ดวง เวทีก็สว่างขึ้นทำให้เฟมีลเห็นว่าลูกไฟนั้นไม่ใช่ลูกไฟ

ธรรมดาเพราะมันมีก้อนน้ำอยู่ตรงกลางลูกไฟนี่สิ!!! เขาดีดนิ้วครั้งที่ 3 ลูกไฟก็หายไป



เมื่อห้องประชุมกลับมาสว่างเหมือนเดิม...



ทุกคนในห้องก็รู้สึกถึงลมหนาวที่แสนเยือกพอสังเกตบนเวทีจึงเห็นว่าบนเวทีกลายเป็น

ลานน้ำแข็งไปแล้ว เฟมีลได้ยินเสียงมอรีนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเขาก้มโค้งคำนับลง

อากาศจึงอุ่นขึ้น น้ำแข็งหายไปราวกับมันไม่เคยมีมาก่อน



ไม่ต้องสงสัยเลยว่าป้ายหมายเลขของเขาจะเป็นสีอะไร แต่เด็กหนุ่มก็ไม่แม้จะเหลือบ

ดูมันให้แน่ใจ เขาหันตัวเดินเข้าห้องทางขวาไปเลย



หมอนี่หยิ่งชะมัด ถือว่าตัวเองเก่งหรือไง



พอหันไปมอรีลก็นั่งตาค้างไม่ยอมเลิก จนเฟมีลต้องเขย่ามือ

    

\"มอรีล มอรีล เป็นอะไร\"



มอรีลเหมือนพึ่งรู้สึกตัวหันมาหาเฟมีลแววตาที่ปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิดนั้น

ทำให้เฟมีลฉงน

    

\"เฟมีลเธอเห็นอย่างที่ฉันเห็นรึเปล่า\"

    

\"เห็น ทำไมเหรอ\"



มอรีลทำหน้าเหมือนอยากจะตายไปตรงนั้นเมื่อได้ยินเฟมีลพูดถึงเรื่องนี้ราวกับ

มันเป็นเรื่องธรรมดา

    

\"แล้วเธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ\"

    

\"รู้สึกอะไร อ้อ เขาก็เก่งดี\"

    

\"ไม่ใช่เก่งดี แต่เก่งมากต่างหาก เธอรู้ไหมเขาเป็นใคร\"

    

\"เป็นใครล่ะ\"



ไม่ใช่ญาตินี่ ถึงต้องมาจำว่าเป็นใคร

    

\"นั่นน่ะ เจ้าผู้ครองรัฐคนต่อไปเชียวนะ โหย ถ้าสอบเข้าที่นี่ไม่ได้เสียดายตายเลย\"

    

\"รัฐไหน\"



\"รัฐที่ร่ำรวยที่สุด รัฐที่สวยงามที่สุด ดาโรก้าไง อะไรกันเธอไม่เคยยินคนพูดถึง

ตระกูลฟรานเชสก้า เลยเหรอ ไปอยู่ไหนมาเนี๊ย\"



ก็ไม่ไกลจากนี่หรอก แค่คนละมิติเท่านั้นเอง

    

\"แต่เธอคงไม่ได้ตะลึงเขาเพราะว่าเป็นว่าที่เจ้าผู้ครองรัฐอะไรนั่นใช่ไหม\"

    

\"แน่อยู่แล้ว เธอไม่เห็นเวทย์ที่เขาใช้เหรอ ชั้นสูงทั้งนั้นแถมใช้เวทย์ผสมอีกด้วย\"

    

\"เอ๊ะ ไหนมีคนบอกฉันว่าการทดสอบนี้เขาทดสอบพลังบริสุทธิ์กันไง

แต่ที่สอบผ่านกันมีแต่คนที่ใช้เวทย์กันทั้งนั้น\"

    

\"มันก็ใช่ แต่ถ้าใช้เวทย์ได้ก็ผ่านชัวร์ไง\"

    

\"หมายเลข 6 มอรีล มารีล\"



มอรีลหันมาบีบมือของฉันทีหนึ่งเหมือนขอกำลังใจแล้วเดินขึ้นไปบนเวที

เธอเดินไปถึงกลางเวทีย่อตัวเป็นการทำความเคารพทีหนึ่งก่อนที่จะหลับตา ไม่มีการดับไฟ

ไม่มีลมพัดแต่มีหยดน้ำเล็กๆ ค่อยๆ หล่นลงมาจากเป็นเม็ดเปลี่ยนเป็นสาย



จากฝนที่ตกพรำๆ กลายเป็นพายุ แต่ที่น่าแปลกก็คือ รอบๆ ร่างของมอรีลไม่มีน้ำผ่าน

เข้ามาได้สักหยด ฝนค่อยซาน้ำฝนที่ไหลนองอยู่ที่พื้นรวมตัวกันกลายเป็นก้อนน้ำขนาด

ใหญ่แล้วค่อยๆระเหยกลายเป็นไอจนหายไปหมด พื้นก็แห้งสนิทไม่มีน้ำเหลืออยู่เลย



มอรีลย่อตัวอีกครั้ง ป้ายก็กลายเป็นสีดำ เมื่อก้มมองดูป้ายก็เงยหน้าส่งยิ้มกว้างมา

ให้เฟมีลทันที แล้วหันตัวเดินเข้าไปในห้อง

    

\"หมายเลข 7 เฟมีลล่า ไดเอนแพนไทร์\"

    

เฟมีลลุกขึ้นยืนอย่างสง่า ออกเดินอย่างมั่นใจแต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้จิตใจเธอเป็นยังไง



ตายแล้ว ถึงตาเราแล้ว มอรีลเขาก็ใช้เวทย์ได้ แล้วเราล่ะ เล่นเป็นแค่เปียโนได้แค่เนี๊ย

แต่ก็เอาวะ ผ่านงานแสดงดนตรีมาก็มากจะมาตื่นเต้นอะไรกับแค่แสดงแค่เพลงเดียว




เฟมีลหลอกตัวเอง !!! เธอตื่นเต้นมาก ที่เซเวนเธอคือเด็กอัจฉริยะแต่ที่นี่เธอไม่ใช่ !!!



เธอไม่อยากจะยอมรับเลยว่าสำหรับที่นี่ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

ที่ไม่มีแม้ความสามารถพิเศษอย่างที่เด็กคนอื่นเขามี  



เฟมีลย่อกายทำความเคารพเหมือนคนอื่นๆ เมื่อเธอเงยขึ้นก็เห็นดวงตาเป็นร้อยคู่จ้อง

มาที่เธอ เหมือนมันบอกว่า จะทำอะไรก็รีบทำเข้าสิ



เฟมีลล้วงลูกแก้วออกมาเอ่ยคำว่า \" loosen \" เบาๆ ลำแสงสีเงินก็ส่องมาที่พื้นเวที

เปียโนสีดำก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น เมื่อลำแสงจางลงบนเวทีก็ปรากฏเปียโนอยู่กลางเวที

เฟมีลนั่งลงที่เก้าอี้ บีบมือเล็กน้อยแล้วจึงเริ่มบรรเลง



เสียงเพลงเริ่มต้นด้วยเสียงที่เอื่อยเฉื่อยเหมือนลาแก่ที่ขี้เกียจจะเดิน ต่อจากนั้นเสียง

เพลงก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ เฟมีลเล่นเปียโนจนลืมสนใจสิ่งรอบข้างเลยไม่เห็นว่า



แก้วน้ำของคณะกรรมการร้าว ร้าวมากขึ้น ร้าวมากขึ้นอีก แล้วมันก็. . .เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!



เสียงเพลงยังดำเนินต่อไปแต่ค่อยๆ แผ่วลง แผ่วลง เศษแก้วก็กลับมาหลอมเหมือนมัน

ไม่เคยแตกมาก่อน เสียงเพลงหายไปแล้ว ความเงียบเข้ามาแทนที่



เฟมีลเงยหน้าขึ้นจากเปียโน ลุกขึ้นยืน \"famella\" เปียโนก็หายไปกับแสงสีเงิน

อีกครั้ง เฟมีลย่อกายขอบคุณตั้งใจว่าจะเดินลง แต่พอเหลือบมองป้ายของตนก็พบว่า

มันเป็นสีดำไปแล้ว!!!



เราผ่าน เราผ่านเหรอ ทำไมผ่านได้



เด็กสาวเดินเข้าห้องทางด้านขวาอย่างงๆ เมื่อเข้ามาในห้องก็เหมือนมีใครโผเข้ากอด

พอก้มลงมองก็เห็นมอรีลนั่นเอง

    

\"เธอสุดยอด!! ยอดไปเลยเฟมีล!!\"



เฟมีลทำหน้างง พอเงยหน้ามองรอบๆ ห้อง ห้องนี้เป็นห้องพักข้างเวที มีโซฟาที่เตรียม

ไว้พร้อมกับขนมนมเนยอีกเพียบ ในห้องนอกจากเธอและมอรีลแล้ว



แน่นอนต้องมี เด็กหนุ่ม เอ้อ ไม่สิ  ถ้ามองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วล่ะก็ ทั้งสามคนพูดได้

เต็มปากเลยว่า เป็น ชายหนุ่ม แล้ว (แถมรูปงามให้ด้วย)



สองคนส่งยิ้มมาให้ส่วนอีตาดำนั่น



น่าบึ้งตลอด ยิ้มมั่งไม่เป็นหรือไง

    

\"สุดยอดยังไง ?\"



มอรีลลากเฟมีลมานั่งที่โซฟาหยิบแก้วน้ำหวานที่หมดแล้วมาวาง

    

\"นี่ไง ที่สุดยอด\"

    

\"แก้วมันสุดยอดยังไง ?\"



\"โธ่ เฟมีล เธอเห็นไหมว่าแก้วนี้มันเคยใส่น้ำหวาน\" เฟมีลพยักหน้า

    

\"แล้วไง ??\"

    

\"แล้วน้ำหวานมันหายไป\"

    

\"ใช่ ก็เธอดื่มมันน่ะสิ\"

    

\"ไม่ใช่  เธอเห็นน้ำหวานที่นองอยู่ตรงนั้นไหม\"

    

\"โอเค มันหกใช่ไหม โธ่ มอรีลฉันพึ่งหายตื่นเต้น ถ้าอยากกินน้ำหวานก็เทเองสิ

หรืออยากให้ฉันเท ได้ๆ\"



เฟมีลทำท่าจะเดินไปที่โถน้ำหวาน แต่มอรีลรั้งไว้ก่อน

    

\"หยุด!! หยุดเลย นี่เธอไม่เข้าใจเหรอว่าเธอทำอะไรลงไปเมื่อกี๊\"

    

\"เข้าใจสิ ฉันก็เล่นเปียโนไง\"

    

\"ใช่ตอนแรกที่เธอบอกฉันว่าเธอจะมาสอบด้วยเปียโน ฉันก็นึกว่าเธอเล่น

เปียโนเป็นเพลงได้\"

    

\"อ้าว ใช่สิถ้าไม่เล่นเป็นเพลงแล้วจะมาโชว์ได้ไง เสียชื่อหมด\"

    

\"แต่เธอไม่ใช่แค่เล่นเป็นเพลงได้น่ะสิ เธอน่ะระดับ White Gold เลยนะ\"

พอเห็นหน้างงๆ ของเฟมีล

    

\"นี่เธออย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่าระดับของนักดนตรีเวทย์คืออะไร\"

เฟมีลส่ายหน้า มอรีลแทบจะลมใส่

    

\"อะไรกัน ไม่รู้เหรอ ยัยเฟมีลเอ๋ย งั้นมาฉันจะให้ความกระจ่างกับเธอเอง

ระดับของนักดนตรีเวทย์มี 4 ระดับ     คือ     

1. Brass        2. Bronze        3. Gold        4. Platinum



ระดับที่ 1 คือ ดีดตัวโน้ตเป็นเสียงได้

ระดับที่ 2 คือ ดีดเล่นเป็นเพลงได้



ระดับที่ 3 คือ ดีดจนแก้วร้าวจนถึงแตก ส่วนระดับสุดท้าย นั้นก็คือ

ระดับที่ 4 คือ ใช้ดนตรีเวทย์สร้างม่านมายา\"

    

\"แล้วฉันอยู่ระดับไหน\"

    

\"เธอน่ะอยู่ White Gold เป็นระดับย่อยของระดับที่ 3 ก่อนที่จะขึ้นระดับที่ 4\"

    

\"แต่ฉันว่าฉันน่าจะอยู่ระดับที่ 2 เท่านั้น ฉันไม่ได้ทำแก้วแตกซะหน่อย\"

    

\"เธอทำ แล้วเธอก็ทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม แก้วน้ำแก้วนี้มีน้ำหวานอยู่เต็มแก้ว

แต่พอฉันเริ่มได้ยินเสียงเปียโนของเธอแก้วน้ำก็แตก แล้วพอซักพักมันก็กลับมา

เป็นแก้วใสเหมือนเดิม\"



\"แต่น้ำมันหกไปแล้วมันเอากลับมาไม่ได้ ฉันถึงบอกว่าเธออยู่ระดับ White Gold

ไงเหนือกว่าระดับที่ 3 อีกนะ\"



เฟมีลหันไปมองน้ำหวานที่นองเหลือบตาขึ้นสบกับชายหนุ่มตาสีเขียวเขาก็พยักหน้า

ให้เป็นการยืนยันคำพูดของมอรีล



เฟมีลหันกลับมาที่มอรีล แล้วยิ้มกว้าง สวมกอดกับมอรีลแล้วพูดว่า

\"ฉันผ่านแล้ว เราผ่านแล้วมอรีล\"

    

หลังจากนั้นก็มีเด็กอีกหลายคนเดินเข้ามา จนถึงคนสุดท้ายเฟมีลลองนับดูจากคนสมัคร

หลายร้อยคนแต่กลับผ่านเพียง 100 กว่าคนเท่านั้น



การสอบนี่โหดเหมือนกันนะ



เมื่อเด็กคนสุดท้ายเดินเข้ามาในห้อง ตามด้วยชายกลางคนผมทอง ดวงตามีแววปรานี

มุมปากอมยิ้มน้อยๆ ชายคนนั้นปิดประตูแล้วเอ่ยว่า

    

\"สวัสดีเด็กๆ ทั้งหลาย ขอต้อนรับสู่โรงเรียนเวทย์แห่งเซวีน่า การสอบเข้าของเรา

ได้เสร็จสิ้นแล้ว ขอให้พวกเธอทุกคนมาทำการทดสอบระดับและประเภทของพลังใน

วันพรุ่งนี้ ตอน 10 โมง วันนี้กลับไปพักให้สบายนะครับ\"

    

เฟมีลและมอรีลเดินเคียงคู่ออกไปด้วยกันจนถึงลานน้ำพุ เฟมีลก็เรียก อเรย์ มารับ

เมื่อถามว่ามอรีลพักที่ไหน ก็เลยรู้ว่าเป็นทางผ่านพอดี เธอจึงบอกว่าจะไปส่ง



รถลากของเฟมีลก็หายไปในฝูงรถลาก โดยที่สองสาวไม่ได้รู้เลยว่าตลอดเวลา

มีแววตา 2 คู่เฝ้ามองอยู่

    

\"นายสนใจ ?\" เสียงหนึ่งถามขึ้น



\"เปล่า\"      



หึ หึ แล้วเราจะรอดู



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



\"คุณหนู ตื่นเถอะค่ะ \"



\"อือ ขอนอนต่ออีกหน่อยสิ\" ร่างบางบนเตียงขยับตัวเบี่ยงมือที่มาเขย่าตัวเองแถม

เอาผ้าห่มคลุมหัวอีกแต่ผ้าก็โดนเลิกออกทันที



\"คุณหนูคะ นี่มันเก้าโมงครึ่งแล้วนะคะ วันนี้มีทดสอบอีกไม่ใช่เหรอ\"



ทดสอบ ทดสอบอะไร โหย เมื่อคืนอยู่ฉลองกับมอรีล ดึกไปหน่อย

อยากนอนต่อจัง ฉลอง???




\"เฮ้ย!!!\" เฟมีลกระโดดเด้งขึ้นจากตียง ไม่พูดพร่ำทำเพลงวิ่งเข้าห้องน้ำ



\"ป้าคะไม่ต้องเตรียมอาหารให้หนู แล้วก็ให้อเรย์เตรียมออกรถเลยนะคะ

อีก 10 นาทีหนูจะลงไป\"

ป้าเฟได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา



......... 15 นาทีต่อมา

    

\"อเรย์ เร็วหน่อย\"

    

\"โหย เจ้านายนี่มันก็เร็วที่สุดแล้ว พึ่งผ่านมา 5 นาทีเอง แล้วไม่ต้องกลัวว่าไปไม่

ทันหรอกครับ ผมไปส่งเจ้านายทันทดสอบแน่\"



อเรย์พูดอย่างเนือยๆ รถลากวิ่งพุ่งฉิวขึ้นไปบนฟ้า อีก 5 นาทีต่อมาเฟมีลก็วิ่งเข้า

ไปที่ห้องประชุม ในนั้นมีคนนั่งอยู่เต็มเมื่อเธอกวาดสายตามองก็เห็นมอรีลโบกไม้

โบกมือเรียก เฟมีลรีบเดินเข้าไปที่ที่นั่ง

      

\"ฉันนึกว่าเธอจะลืมแล้วซะอีก\"



เฟมีลเหลือบมองคนที่นั่งถัดไปเล็กน้อย เห็นอีกฝ่ายปรายตามามองเธออย่าง

ตำหนิ ก็ฮึดฮัดขึ้นมา

    

\"ตื่นสายนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้มาสายแล้วกัน นี่เขาจัดที่นั่งตามลำดับคนที่สอบ

ผ่านเมื่อวานเหรอ\"

    

\"อื้อ เมื่อกี้เขาพึ่งมาประกาศเองว่าพอได้ยินเสียงสัญญาณให้คนที่ 1 เดินเข้าไปใน

ห้องทางซ้ายนั่นเลย พอได้ยินเสียงสัญญาณอีกครั้งคนต่อไปก็เข้าไปได้\"

    

\"แล้วทางออกล่ะ\"

    

\"คงอยู่อีกด้านมั้ง ก็เขาบอกว่าถ้าตรงประตูทางออกเขาจะแจกรายชื่อของที่

ต้องซื้อนี่ แล้วฉันก็ต้องไปสมัครเข้าหอด้วย\"

    

\"ที่นี่เขาต้องอยู่หอด้วยเหรอ\"

    

\"ไม่หรอกมีเด็กไปกลับด้วย แต่อย่างฉันไม่มีบ้านอยู่ที่นี่ นี่นาเลยต้องอยู่หอเอา

เฮ้อ ไม่รู้เงินจะพอไหม\"

    

\"เอ่อ มอรีลเธออยากไปอยู่บ้านฉันไหม\"



เฟมีลเอ่ยหลังจากที่คิดไตร่ตรองมาทั้งคืน หลังจากที่กลับมาจากโรงแรมที่พักของ

มอรีล เธอรู้ว่ามอรีลไม่ได้ร่ำรวยอะไร บ้านของมอรีลเป็นฟาร์มโมลี ขายไข่ของโมลี

เป็นหลัก แค่มอรีลคิดจะมาสอบที่นี่ พ่อกับแม่ของเธอก็ต้องขายไข่เป็นแสนใบ



เพราะค่ามนตรานั้นแพงมาก แล้วค่าครองชีพที่นี่ก็สูง เฟมีลรู้สึกว่าเธอเห็นตัวเอง

ตอนที่อยู่ที่เซเวน ต่างกันตรงที่ว่ามอรีลยังมีพ่อแม่ แต่เธอไม่มี...

    

\"บ้านเธอเป็นหอพักเหรอ ?\"

    

\"ก็ไม่เชิงนะ มันก็มีอยู่หลายห้องนะที่ว่างอยู่ ถ้าเธอมีปัญหาเรื่องเงินเธอก็ไปอยู่ที่บ้าน

ฉันก่อนก็ได้ แล้วพอมีเงินเมื่อไรก็ค่อยเอามาจ่ายค่าเช่าดีไหม\"



มอรีลทำท่าคิด



จะรบกวนเฟมีลเขาหรือเปล่า แต่พูดก็พูดเถอะเงินที่มีก็จ่ายค่ามนตราไปเกือบหมด

ค่าที่พักอีก เงินที่มีอยู่ก็ไม่รู้จะพอค่าหนังสือไหม
สุดท้ายก็พยักหน้า

    

\"ก็ได้จ้ะ งั้นเดี๋ยวทดสอบเสร็จเราไปเก็บของกันก่อน แล้วค่อยไปซื้อหนังสือกัน\"

    

\"อื้อ\"



กริ๊งๆ ๆ ลำแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นเป็นเลข 1 ชาลี มินเตอร์เดินเข้าไปอย่างมั่นใจ



เฟมีลหันไปมองคนอื่นๆ ดูเขาก็สบายๆ กันมีแต่เธอที่รู้สึกว่าอากาศในห้องมันหนาวๆ

อย่างไงไม่รู้ มือของเธอเริ่มสั่น เธอจึงต้องบีบมือแน่น หลับตาเพื่อรวบรวมสมาธิ



เฟมีลเอ้ยเฟมีล แกผ่านมาได้ถึงนี่คงมีพลังมั่งแหละ ไม่ต้องกลัวนะ

คนอื่นเขายังไม่กลัวเลย...




ห้องสังเกตการณ์

    

ชายแก่ผมขาวแซมด้วยสีเงินบ้างสีทองบ้างดูจากทางด้านหลังเหมือนเด็กวัยรุ่น

มากกว่าที่จะเป็นชายแก่ที่มีอำนาจสูงสุดในห้องนี้ ข้างชายแก่ก็มีหญิงสาวสวย



คนหนึ่ง ผมของเธอเป็นสีเขียวมรกตเหมือนดวงตาที่จ้องมองค่าอะไรบางอย่าง

ที่กำลังเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วบนจอกระจก



ที่อีกด้านของกระจกเป็นห้องๆ หนึ่งที่ตอนนี้มีชายหนุ่มดวงตาสีเขียวมรกตกำลัง

เดินไปเดินมาในห้อง  จนค่ามันหยุดนิ่งจึงหันไปกล่าวกับชายแก่ว่า

    

\"ปีนี้มีเด็กที่พลังสูงๆ ทั้งนั้นเลยนะคะท่านผอ.\"



ใช่แล้ว ชายแก่ที่นั่งอยู่นี้คือผู้อำนวยการคนปัจจุบันของโรงเรียนเวทย์

อเดเล คริสเตน โดว์แกรนท์ เขาพยักหน้าเป็นการเห็นด้วย

    

\"ปีนี้มีเขาด้วย คนต่อไปใช่ไหม มาสเตอร์ รอลตาร์\"

    

\"ค่ะ ลีโอ ฟรานเชสก้า สมแล้วที่จะขึ้นเป็นเจ้าผู้ครองรัฐคนต่อไป ทั้งการใช้

การควบคุม การหยุดยั้งพลังไม่มีที่ติ คะแนนแสดงความสามารถพิเศษของเขา

เมื่อวานเป็นที่หนึ่งเลยนะคะ\"

    

\"อืม ดวงตาเหมือนพ่อนะ แล้วเด็กอีกคนล่ะ อนาคตนักเปียโนเวทย์มือหนึ่งของเรา\"

    

\"เด็กคนนี้ก็ไม่เลวนะคะ อายุแค่นี้มีฝีมือดีดเปียโนในระดับนั้น

อนาคตคงไม่พ้นอย่างที่ท่านบอก\"



เมื่อพูดจบเด็กสาวในหัวข้อสนทนาก็ก้าวเข้ามาในห้อง ค่าบนจอหยุดนิ่งไม่ขยับซักที

มาสเตอร์ รอลตาร์พรมนิ้วลงบนกระจกเหมือนว่ามันมีคีย์อะไรอยู่ที่มองไม่เห็น

แต่ค่าก็ไม่ขยับซักที

    

\"ท่านคะ กระจกวัดระดับพลังของเราวัดพลังของเด็กคนนี้ไม่ได้ค่ะ\"

ชายแก่ทำท่าครุ่นคิดชั่วครู่ ดวงตาก็ปรากฏแววสงสัยขึ้น

    

\"ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมจัดการเอง\" สิ้นเสียงก็มีแสงสีขาวสายหนึ่งวิ่งทะลุกระจก

ตรงไปที่เด็กสาว !!!

    

เฟมีลเดินเข้ามาในห้องแล้วกลวาดตามอง



ไม่เห็นมีอะไรเลยสงสัยแค่ให้มานั่งเฉยๆ มั้ง



เฟมีลคิดพลางเดินสำรวจไปตามมุมห้องเมื่อหันกลับมาก็เห็นแสงสีขาววูบเข้ามา



\"เฮ้ย!!!!\"



ด้วยสัญชาตญาณเธอกระโดดหลบไปด้านข้างทันทีแต่แสงมันไม่หยุด มันหักเลี้ยวมาอีก

เฟมีลก็ไปข้างหลังทำท่าสะพานโค้งแสงพุ่งผ่านหน้าท้องของเธอไปอย่างเฉียดฉิว



เมื่อเธอตั้งตัวได้แสงนั้นก็กำลังหักโค้งพุ่งมาที่เธออีก เธอกระโดดขึ้นเก็บขาเมื่อแสง

มันเฉียดเข้ามาใกล้ แสงนั้นยังวิ่งหักมุมฉากขึ้นมาอีก!!!

เฟมีลม้วนตัวไปข้างหน้าได้นิดหน่อยจึงลงพื้นได้อย่างปลอดภัย



เฟมีลออกตัววิ่งทันทีที่เมื่อเท้ากระทบพื้น แสงนั่นก็ตามอย่างไม่ลดละ

จนไล่จวนตัวมาทุกที ๆ



ข้างหน้าก็กำแพงข้างๆ ก็กำแพงตายแน่ ตายแน่ เนี่ยเหรอวิธีทดสอบแย่แล้ว



เฟมีลกระโดดลอยตัวจากพื้นพอฝ่าเท้ากระทบพนังก็ถีบตัวเองไปอีกด้านพอดี



รอดแล้...



แสงนั้นไม่ได้ชนผนังอย่างที่เฟมีลคิดมันหักตามเธอทัน



ปัง!!!



แสงสีขาวกระทบกับตัวเฟมีลอย่างแรง แสงสีแดงก็สาดกระจายไปทั้งห้อง

ร่างของเฟมีลลอยอยู่กลางห้อง มีแสงสี   เขียว  น้ำตาล ฟ้า ขาว  ดำ และเงิน

วนอยู่รอบๆ ตัวเธอ



ร่างของเฟมีลค่อยๆ ลอยต่ำลงต่ำลงจนนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นแสงสีต่างๆ

ก็ค่อยๆจางหายไป เปลือกตาของเฟมีลก็ลืมตาขึ้น เอามือลูบแขนขาของตัวเอง



ไม่เป็นไรนี่ สงสัยแค่ทดสอบความแข็งแกร่งของร่างกาย แย่จังทุกคนต้องหลบ

ได้แน่ๆ ใช่สิ เรามันเด็กธรรมดานี่
  



เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่ามีประตูอยู่บานหนึ่งที่บานประตูเขียนว่า ทางออก

เธอจึงเดินออกไป...

    

\"ท่านคะ หรือว่า.............\" มาสเตอร์ รอลตาร์ หันมามองที่ โดว์แกรนท์ ชายแก่พยักหน้า

    

\"มาสเตอร์ รอลตาร์ แจ้งสัญญาณต่อทุกรัฐ . . . .เธอ. . .กลับมาแล้ว



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27,888 ความคิดเห็น

  1. #27743 Gift monta (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:45
    แววสนุกมาแต่ไกล
    #27,743
    0
  2. #27644 ✿Jasminmin.s (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 21:32
    โอ้ววว
    #27,644
    0
  3. #27628 K-on!&K-on!! (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 19:54
    ใครอ่ะ!!?
    #27,628
    0
  4. #27593 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 13:38

    อา..หะ...

    #27,593
    0